Whiken

Als ik vanmiddag de pont oprij meldt pontbaas Kees dat Mark Hoff, één van de drijvende krachten achter de Whike, kort daarvoor met de Whike is vertrokken. Kijken of ik hem kan vinden. Ik ga richting Graft de Rijp en zie dat Mark me tegemoet komt. Uiteraard stoppen we en praten over de Whike. Het waait Bft 3 en dat is maar net genoeg om de Whike goed te laten rijden. Ik mag een stukje rijden/zeilen en dat bevalt prima. Als de wind het niet alleen aan kan trap je wat bij en bereikt al heel snel 30 km/u. De Whike is een ontwerp van Fredjan Twigt uit Bergen aan Zee en wordt geproduceerd bij Rainbow ligfietsen. Het ziet er technisch prachtig uit. Mooie lassen en nu ook een schijfrem op het voorwiel. De Whike ziet er heel flitsend uit en is met de recente prijsverlaging tot 3000 euro een echt hebbeding.
We maken wat foto's en stoppen even in Graft om een foto van de Quest en de Whike te maken voor het Raadhuis uit 1613. Daarna eten we een ijsje dat we bij Bram en Aagie kopen. Dit is een winkeltje waar allerlei oude snoepsoorten te koop zijn. Meer dan twee mensen kunnen niet in de winkel. Oja, een derde ook nog, de winkelierster. Het pandje is al in 1890 een winkel.
We kopen een paar bossen zonnebloemen en rijden samen terug naar De Woude. Onderweg maak ik een paar foto's van Mark op de Whike. Vooral de opname van achter met de beide bossen zonnebloemen is goed geslaagd.

Op de foto voor Noord-Hollands Dagblad

Deze week wordt ik gebeld door fotograaf Ronald Goetheer van het Noord-Hollands Dagblad.
Hij wil graag een fotoserie maken t.b.v. een publicatie in het Noord-Hollands Dagblad editie Dagblad Kennemerland.
We spreken af op het strandplateau in Castricum aan Zee. We praten wat over de Quest, over fotografie en, onvermijdelijk, over Apple.
We besluiten dat ik van de helling van het strandplateau met flinke snelheid omlaag zal rijden. Ronald blijft op het fietspad staan, ik rij over de rijbaan met ruim 60 km/u omlaag. Ronald maakt goede foto's, maar een tweede keer mag het ook wat langzamer. Met ruim 40 km/u maak ik een tweede run. Ronald is tevreden. Hij zal me de opnamen sturen. Uiteraard zullen deze straks ook hier te zien zijn.

Hoofdlampje en roestend onderbeen

Mijn zoon Bart verblijdt me op mijn verjaardag met een prachtig hoofdlampje. Met zo'n lampje is het in het donker makkelijker om een band te verwisselen. Ook kan het lampje als een tijdelijke koplamp dienen als ik met een lege accu zit.
Het lampje is een Black Diamond iOn 0,5 Watt LED geworden. Weegt helemaal 20 gram en geeft een zee aan licht. Het lampje kan ook op halve kracht werken en doet het dan 15 uur op een 6 volt batterijtje.

In de kop van deze post staat 'roestend onderbeen'. Wat is dat nou? Mijn rechter onderbeen vertoont een stel lichtbruine vlekken. Op zich niet hinderlijk, maar het ziet er niet uit. Het blijkt, volgens de fleboloog, te gaan om lekkage van heel kleine bloedvaten. Het bloed, met daarin rode bloedplaatjes, kan niet meer terug de bloedbaan in. De bloedplaatjes bevatten ijzer en oxideren tot roest.
Vanmiddag stelt een vaatonderzoek me gerust. De bloedvaten doen het allemaal uitstekend. De hinderlijke kramp in mijn rechterkuit kan dus niet uit slechte vaten worden verklaard.
Ik wordt, net als oude vrouwtjes, ingezwachteld en met een drukverband verlaat ik de kliniek. Ik mag alles blijven doen, alleen niet zwemmen. Volgende week mag ik terugkomen.

Koeien en lepelaar

Met enige tegenzin verlaat ik mijn uiterst comfortabele plek onder de parasol met uitzicht op het historische water van het Dampie. Ik geef eerlijk toe, fietsen is ontzettend leuk, maar het kijken naar een dolgelukkig futen echtpaar dat deze week 4 jonkies uit het ei hebben zien kruipen, is ook heel leuk. De jonge futen willen maar één ding, meevaren op de rug van pa en ma.
Ik kleed me om en ga de warmte in. Het is 27 graden C. en er is vrijwel geen wind. Het is vochtig warm, maar de rijwind brengt heerlijke verkoeling. De rit gaat naar Volendam, ik beloof mezelf een ijsje op de dijk.
Bij Midden-Beemster zijn de traditionele trekker-trek wedstrijden aan de gang. Dit gebeurt altijd tijdens de kermis, dus de dorpskern moet omzeild worden.
Bij Kwadijk ga ik meestal linksaf de Durkweg op om het enorm slechte wegdek in de dorpskern te vermijden. Langs de landelijke route staan vele koeien in linie opgesteld in de schaduw van de bomen. Ik weet dan nog niet dat ik diezelfde koeien straks weer zal tegenkomen.
Net buiten Kwadijk zie ik een lepelaar in het weiland staan. Gelukkig is de vogel minder zeldzaam aan het worden, maar het blijft een bijzondere ontmoeting.
Op de dijk in Volendam is het vanzelfsprekend afgeladen met toeristen. Een aangeschoten Volendammer kroegtijger duwt de Quest een stukje vooruit. Ik ben daar niet van gediend en snauw de dwaas toe dat ie op moet rotten. Gelukkig is de tunnel door Velomobiel.nl versterkt en schade blijft uit.
Oh ja... het beloofde ijsje is heerlijk.
Op de terugweg neem ik dezelfde route. Net op het moment dat ik dezelfde koeien bereik, gaat het hek open en de beesten nemen bezit van de weg. Ze zijn op weg naar de plek waar ze gemolken gaan worden. En het zijn er niet een paar, maar zeker meer dan 100. Ik kan er niet langs en zet de Quest in het gras. Eerst durven de koeien er niet langs en de voorsten houden halt. Dan overwinnen ze hun schroom en willen nu alles van dat bijzondere gele geval weten. Ze komen er allemaal langs en snuffelen uitgebreid aan de fiets. Enkele koeien steken hun grote kop helemaal in de Quest, kennelijk beoordelen ze het als een voerbak. Het is heel vermakelijk allemaal.
Als na een minuut of tien alle runderen zijn gepasseerd zie ik wat ze me hebben aangedaan. Het zitkussen en de neksteun zijn kletsnat van de koeienkwijl, brrr.
Ik maak een paar foto's en denk daarbij aan Kees van Malssen, dit zijn wel heel toepasselijke foto's :).
Op de plek van de trekker-trek wedstrijden ramt een Peugeot zonder op of op te kijken over het fietspad. Vol in de remmen weet ik brokken te voorkomen. Ik roep tegen de verkeersregelaar 'wakker worden'. Hij droomt evenwel voort en let alleen op het vertrekkende verkeer op de hoofdrijbaan. 'Fietsers zijn toch volmaakt niet van belang'.
Ik snel naar huis en laaf me aan een heerlijk koud pilsje.
59 km.

Velomobiel.nl modificatie en .... 4 wielige Quest

Vanmorgen rijden Marian en ik naar Lemmer om een zwemtrap voor het zwemplateau voor ons huis te halen. De Quest is mee op de aanhanger om bij Velomobiel.nl een versterking te laten aanbrengen aan de ophanging van de achterbrug.
Onderweg controleer ik minstens éénmaal of de Quest goed vast op de aanhanger zit. De beide voorwielen zitten goed vast, de sjorband om het achterwiel is weg. Het achterwiel kan niet makkelijk van de brede plank afschuiven omdat deze een rand heeft. Ik bevestig een tweetal tiewraps om het wiel en we rijden weer door. In Lemmer blijkt dat de tiewraps kapot zijn. De man waar we de zwemtrap kopen heeft sterke nylon tiewraps. Vlak voor Dronten controleer ik die tiewraps en hé.... weer zijn de tiewraps kapot. Ik rij rustig door naar Dronten. Een goede leer, tiewraps deugen niet om een Quest aan de wielen op een aanhanger te bevestigen. Even later blijkt er ook bij Velomobiel.nl een Quest bijna van een aanhanger te zijn gevlogen door kapotte tiewraps.


Bij enkele eerste 26" Quests is na ruim 2000 km een scheurtje ontstaan in het T-stukje waarmee de achterbrug aan één zijde vastzit. Op de foto is het rechter ophanging van de achterbrug. Theo laat me de oude en nieuwe bevestiging zien.
Ymte gaf me de keus om de modificatie zelf uit te voeren of langs te komen. Zoals bekend ben ik niet zo'n sleutelaar en ga graag naar Dronten. Theo zegt het in tien te minuten te klaren. Nou.... echt niet. Ik heb de tweede Quest met de nieuwe achterbrug en het T-stukje is bij mij nog geen standaard item geweest. Het feitelijke ophanglipje is niet in het midden, maar iets excentrisch op het plaatje gelast. Dit betekent dat een simpele vervanging niet kan. Allert last een plaatje op mijn eigen T-stukje en daarmee is de versterking ook goed geregeld.

Wat me direct opvalt bij Velomobiel.nl is een meterslange grote plug. Wat is dat nou? De mannen zijn wat zwijgzaam, maar even later komt het hoge woord eruit. Dit wordt de mal van een twee-mans Quest. Eerst willen de mannen niet dat ik er een foto van maak, het is vooral een uniek project dat zeker geen verkoopbaar product zal worden.
Allert laat me foto's zien van enkele stadia verder. Onder voorwaarde dat ik eventuele belangstellenden dringend zal verzoeken over dit project geen vragen te stellen aan Velomobiel.nl, is Allert zelfs bereid de foto's naar me op sturen. Ze staan hierbij afgedrukt.

Theo maakt nog een klein toetertje die synchroon met mijn richtingaanwijzer toetert. Ik vergat steeds de richtingaanwijzer uit te zetten omdat het LEDje slecht te zien is.

Voor ik naar huis rij bind ik het achterwiel vast met een sjorbandje, tiewraps zal ik hier nooit meer voor gebruiken.

Ligfietsers op visite

Drie weken geleden schrijft Peter de Rond in een mailtje:'12 juli fiets ik samen met Ben Wielheezen een rondje IJsselmeer in drie dagen. we gaan vrijdags weg en komen zondags thuis. Lekker rustig, en we overnachten bij Niels Vogel en Marcel Vriezekolk, maar komen ook vlak bij jou langs. Heb je bouw gevolgd via de web-site en ben toch wel benieuwd hou het er nu echt uitziet.Kunnen Ben en ik op de koffie komen de 12de. zal rond het middaguur of later zijn schat ik. We komen dan bij Niels weg en gaan via Amsterdam en zo door naar Marcel'.
Heel leuk natuurlijk en vanmiddag komen Peter, Ben, Niels Vogel en zijn vrouw bij ons aan. Het zijn net verzopen katten, ze hebben en heel zware regenbui voor de kiezen gekregen. Na de koffie laat ik ze onze stolp zien. Die valt wel in de smaak.
Na een broodje gaan Peter en Ben via Marken onderweg naar Marcel en Wendy in Almere, Niels en zijn vrouw gaan terug naar Schoorldam.
Ik maak een foto van het voor vertrek gereed staande viertal. Niels zit in de Mango van zijn vrouw, zij rijdt in de Quest van Niels. De Quest rijdt veel lichter, prettig voor haar en Niels kan wel iets zwaarder trappen.

Fortentocht 2008

Vandaag staat de Fortentocht op het programma. Gisteren was Kees van Hattem bij mij thuis. Hij is van plan om de Fortentocht niet in Amsterdam maar vanaf De Woude te starten. Prima idee natuurlijk, ik ga mee. Voordeel is dat er al 60 km onder de wielen is doorgegaan als wij ons in Amsterdam melden bij het verzamelpunt, het Centraal Station. Als wij in de middag weer bij De Woude zijn, hebben wij het rondje compleet gemaakt. Nogmaals, een prima idee, al moet er wel vroeg worden opgestaan.
Dan realiseer ik me dat de pont op zondag niet om 06.30 uur vaart. Nu lijkt het opeens geen goed idee meer. Eilanders zijn handig met bootjes, ik dus ook :). Als Kees om half zeven aankomt lig ik met de roeiboot te wachten. Kees stapt in en we zetten de bijna drie meter lange Quest op het 4 meter lange roeibootje. Dat gaat eigenlijk heel goed. Roeien gaat niet meer, peddelen met de roeiriemen gaat prima. Om kwart voor zeven zijn we onderweg.
Het rijden van de Fortentocht is simpel, gewoon de vele bordjes volgen. We realiseren ons dat ook de pont in Spijkerboor wel eens niet zou kunnen varen. Daarom rijden we via West-Graftdijk, aan de andere kant van het water.
De route voert ons langs nog in slaap zijnde dorpjes, langs vele vissers aan de waterkant en langs fouragerende hazen. Na Volendam en Katwoude koersen we af op Durgerdam. De snelheid is steeds tussen 30 en 32 km/u, heel relaxed. Kees denkt dat ie harder rijdt, zijn snelheidsmeter geeft 2 km/u te veel aan.
Om 9.00 uur staan we aan de voet van de tweede Schellingwouder brug en wachten op de groep rijders die vanaf CS komt. Om half 10 komen er vier man aanrijden, is dat alles? Ja, dat is alles. Met Mark-Jan, Henk, Arvid en Jan, allemaal op normale ligfietsen, vervolgen we onze weg. De wind is aangetrokken tot Bft 4 en gemiddeld tegen. Dat drukt de snelheid tot rond 25 km/u. Voor Kees en ondergetekende is het een heel ontspannen ritje. Ik lees op mijn hartslagmeter waarden af van 80 tot 90 hartslagen. Het oppompen van een band van Arvid met de kleine Sigma pomp kost me 105 hartslagen, da's zwaarder werken dan het fietsen vandaag in de Quest.
In Mijdrecht gaan we aan de koffie met appelgebak, heerlijk.
Dan weer onderweg richting Schiphol en Hoofddorp. Het weer houdt zich prima, regelmatig zon en 21 graden C. In het Hoofddorpse bos steken we traditioneel op en eten wat. De patatkraam is gesloten, er is alleen nog ijs en drank te koop.
In Hoofddorp staat een enorm kunstwerk, een soort kikker. Ik roep een 100 meter verderop fietsende familie aan, ik wil zelf ook op de foto :). Het blijken Polen te zijn. De man wil wel een foto maken, ik krijg de Nikon meteen terug :).
Bij Rijsenhout denk ik dat de verkeerslichten op groen staan, foutje Wim. Een Seat Leon rijdt bijna de neus van de Quest eraf.
Op afgesloten dijkvakken lopen veel schapen. Iedereen mag er langs, maar de beesten zijn bang voor de knalgele Quest. Ze blijven maar voor de Quest uit rennen. Na een kilometer zijn ze doodop en houden halt. Ik kan er nu helemaal niet meer door, ze duwen tegen de Quest. Ik neem maar een foto van de domme beesten.
Mark-Jan rijdt de hele weg met de armen over de borst, hij is een van de weinigen die dit zo goed kan. Op verzoek kan ie ook met benen los rijden, heel bijzonder.
We moeten tien minuten wachten tot we met pont Buitenhuis kunnen overvaren. Helaas mogen we niet over de mooie Zeedijk fietsen, het fort bij Beverwijk ligt aan een heel slecht fietspad.
We hebben al even de wind in de rug, vooral prettig voor de gewone liggers. Bij de Knollendammervaart rijden we niet om, maar nemen het handbediende kettingpontje. Wij krijgen daar een eerste buitje. De volgende stop is Woude 6 op het eiland De Woude. Arvid is afgeslagen, hij moet vanavond nog naar het Oosten van het land. Met zijn vijven drinken we koffie bij mij thuis. Er klettert een flinke onweersbui uit het zwerk. Ik realiseer me wat laat dat de Quest nog buiten staat. De Nikon camera, deze ligt altijd naast me in een open bakje, is ietwat verzopen. De foto's zijn OK en de camera overleeft het wel.
Mark-Jan, Henk en Jan gaan op pad om de laatste 60 km van hun Fortentocht te completeren.
Al met al een prachtige fietsdag, zonder kramp of ander malheur. Jammer dat er maar 6 deelnemers waren.
172 km.

CycleVision, kort avontuur

Vrijdag maak ik de Quest klaar voor de 1-uurs tijdrit op CycleVision. De banden worden gedemonteerd om te kijken of de binnenbanden de gewenste lichte uitvoering hebben. Dit is Ok en met wat talkpoeder gaan de Avocet banden om de voorwielen. Achterop monteer ik de Schwalbe Super Moto band, een prachtige brede slof van 60 mm breed. Dit lukt prima en ik maak een ritje. Het voelt goed en rijdt heel licht. Ook het comfort is weer verder verbeterd.
Dan vouw ik de Foldycar aanhangwagen uit en verzamel de spullen die zaterdag nodig zijn.
Vanmorgen om half acht kom ik bij de in de garage staande Quest en zie dat de achterband leeg staat. Pompen heeft geen enkel effect. Eraf dus maar. De binnenband blijkt een scheur van 10 cm in de lengte te hebben. Dan de Kojak er maar weer op.
Om acht uur staat mijn vriend Jan Veenis aan de overkant van het water al te wachten. Samen rijden we naar Sloten waar de vriendelijke organisatie van CV ons toelaat naar het parkeerterreintje vlakbij de buitenbaan te rijden.
Ik zal voor het eerst met de door Bob Vroegh gemaakt racekap rijden. De kap is mooi licht en voorzien van een opklapbaar vizier.
Na de start om 10.20 uur begin ik vrij rustig met een hartslag van 145 tot 150. Het fietst heerlijk licht en al snel blijf ik op 150 bpm stabiel. De snelheid op het mooie wegdek na het viaduct komt steeds op 52 km/u, op de slechtere stukken 48 tot 49 km/u. Er zijn nu veel deelnemers in de baan en af en toe slalom ik tussen de langzamere fietsers door. In de bochten moet ik af en toe flink afremmen om een botsing te voorkomen.
Na 25 minuten begint het eerste gevoel van kramp in mijn rechterkuit weer op te spelen. Het wordt snel erger en ik reduceer de snelheid tot 35 km/u. De pogingen om de voorvoet achterover te spannen geven geen soelaas, ik krijg er ook nog kramp in de voet bij. Het is over en uit. Met enige moeite en pijn zet ik de Quest bij de finish in het gras. In de uitslag zie ik dat ik gemiddeld 47,2 km/u heb gereden. De racekap doet dus wel zijn werk. Dat blijkt vanavond ook als Bastiaan Welmers tijdens de 25 km race een gemiddelde snelheid weet te halen van 52 km/u.
Na een prettige douche, het wordt in de Quest behoorlijk warm, wandelen Jan en ik naar de binnenbaan. Daar heb ik veel belangstelling voor de Whike, een driewieler met een zeiltje. Als oud-zeiler vind ik dit concept heel leuk. Ik praat even met Henk Brekelmans en ontwerper Fredjan Twigt. Ik zal zeker op een introductiedag een stukje zeilen/fietsen.
PS. Zondag zie ik mijn racekap op de Quest van Hans Wessels. Hij presteert het om in 6 uur bijna 300 km af te leggen en wint daarmee deze wedstrijd. De kap doet het dus prima, bedankt Bob!

Schaalmodel Quest

Gistermiddag bezorgt de TNT bode een doos van Velomobiel.nl. Gek, ik heb toch niks besteld? Ik maak de doos open en netjes verpakt zit daar een prachtig schaalmodel van een 26" Quest in. Ik kan mijn geluk niet op, fantastisch!.
Waar heb ik dat aan te danken? Een begeleidende brief van Velomobiel.nl geeft het antwoord. Ymte schrijft onder meer:'Op de foto zie je Julian Garoste uit Frankrijk. Vorig jaar heb ik hem ontmoet in Emden tijdens mijn fietsvakantie. Hij was op de terugreis van een drie jarige wereldreis per fiets. Hij was enthousiast over de velomobielen en wilde graag bij ons het vak leren. Je geld hebben we gebruikt om de stage mogelijk te maken. Hij heeft naast het nodige productiewerk twee modelquesten gemaakt. Een zeer goede leerling, zijn opleiding en werkervaring als juwelenmaker was daar ook zeker een basis voor.
Eén van de twee modelquesten is voor hemzelf, de andere als dank voor jou.
Groeten, Allert, Theo, Julian en Ymte.


Zoals bekend heb ik dit jaar veel winst gemaakt bij de verkoop van mijn gebruikte Quest. Hoewel ik het spel om zo veel mogelijk voor de Quest te krijgen erg leuk vind, is het niet per definitie nodig dat het geld in mijn eigen portemonnee verdwijnt. Naast een bedrag voor de sponsoring van wereldrecords voor ligfietsen, heb ik ook Velomobiel.nl een bedrag gegeven. In principe om een naar pech geval te kunnen helpen, dit naar het oordeel van Velomobiel.nl, maar de uiteindelijke bestemming vind ik perfect.
Ik ben erg blij met het schaalmodel, zeker omdat ze niet te koop zijn. Nogmaals hartelijk dank Allert, Theo, Julian en Ymte.

Inschrijving wedstrijd CycleVision

Vanavond heb ik, op het laatst denkbare moment, ingeschreven voor 2 wedstrijden tijdens CycleVision. Lang is deelname onzeker gebleven, enig fysiek onbehagen is de oorzaak. Vorige week hees ik me uit mijn nieuwe Valley Nordkapp kajak. Dat ging niet lekker en ik scheurde enkele tussenribspieren. Vervolgens verstap ik me en een oude kwaal, Scoliose, speelt weer op. Dit manifesteert zich door een beklemming van zenuwen in de onderrug. Niet erg, na een paar dagen kan ik weer rechtop lopen. Een laatste, hardnekkiger probleem, is kramp in mijn rechterkuit. Nooit eerder last van gehad tijdens fietsen, maar de laatste maanden is het heel hinderlijk.
Hoe dan ook, ik ga het proberen. De conditie begint weer op orde te komen. Bij 40 km/u is de hartslag gemiddeld al weer onder de 120 slagen per minuut en dat ziet er goed uit. De nieuwe Quest loopt uitstekend, de nieuwe keramische lagers zijn goed ingelopen.

Gevaarlijk rondje Beemster

Vandaag fietst ALF, de Amsterdamse liggers. Vanmiddag moet ik wat foto's maken op de jachthaven Zwaansmeerpolder en kan ik niet naar Amsterdam. Daarom vroeg in de middag een rondje Beemster. Dat is ook beter voor de training voor CycleVision. In het voorjaar heb ik veel moeite om hoge hartslagfrequenties te realiseren. De Amsterdamse liggers rijden gemiddeld vrij rustig, in het kader van training voor een wedstrijd niet optimaal.
Net na de middag rij ik weg naar De Rijp om in De Beemster flink tempo te maken. Dat lukt goed, de wind komt uit het Noorden en komt dwars in. Met 43 km/u en hartslag 130 vind ik het al prima. Kom op Wim, het moet echt harder! Zo sla je op CV geen goed figuur.
In Zuid-Oost Beemster zwemt een Bergeend moeder met een stel schattige jonkies in een sloot. Papa bergeend is ook in de buurt. Ik heb dit nog niet eerder gezien en maak een foto van het stel.
Op de Oostdijk van de Beemster, ik heb nu Bft 4 tegen, geef ik flink gas. Met 42 km/u komt de hartslagmeter richting de 140.
Bij Beets neem ik een smal fietspad dat prachtig omzoomd is met hoog gras, boterbloemen en allerlei andere bloeiende planten. Dit pad komt uit op een weggetje dat plotseling volledig bedekt is met een dikke laag modder, het werk van een slordige boer. Hoe kom ik daar zonder kleerscheuren door? Gewoon de berm in. Ik trap de Quest door het hoge gras en hel soms behoorlijk naar links over. De sloot is kennelijk dichtbij.
Richting Noord-Beemster zie ik een groep wielrenners in een fraaie waaiervorm de hele weg in beslag nemen. Dat wordt een rondje ris-sen, zeker als ik voor deze groep nog een tweede ontwaar. Met 49 km/u rij ik de eerste groep snel voorbij en stort me op het tweede peloton. Ik nader een haakse kruising en zie geen kruisend verkeer. Nou kan ik dat ook moeilijk zien omdat het gras tussen de 60 en 90 cm hoog staat. Op het moment dat ik op het kruisingsvlak ben zie ik een beige Volvo angstig dichtbij komen. De Volvo passeert me op enkele meters achterlangs. Oops.... dat is schrikken.
Ik heb nu voldoende adrenaline aangemaakt om de tweede groep wielrenners helemaal zoek te rijden. Dat lukt gemakkelijk en ik zie de mannen niet meer terug. Hoogste hartslag 149.
Via De Rijp peddel ik rustig weer naar huis.
42 km

Volendam, Warder, Beemster

Vanmiddag is het, zoals al veel dagen achtereen, heerlijk weer. De lucht is strakblauw, de temperatuur 24 gr. C. en de wind is noordoostelijk kracht 3. Het is ietwat moeilijk om mezelf te bewegen te gaan fietsen, het is achter de stolp, met uitzicht over het prachtige water en aangrenzende natuurgebied, wel heel comfortabel. Vooral de zonsondergangen zijn superieur. Enkele dagen geleden maakte ik vanaf ons terras achter de boerderij met mijn nieuwe 105 mm macrolens een foto van de zonsondergang.

Toch blijft het kriebelen en als het al na de middag is gaat de Quest van stal.
De koers is oost richting Volendam. De fiets rijdt werkelijk heerlijk licht en ik kan vrij makkelijk 40 km/u tegen de lichte wind in blijven rijden. De hartslag komt toch niet hoger dan 129. Overal zijn de mensen recreatief bezig. Er wordt druk gevaren, maar ook en vooral gefietst. Ondanks dat ik de ruimte van de Beemster heb gekozen, is het ook daar zo druk dat er regelmatig moet worden geslalomd en helaas ook geremd. Eénmaal lijkt een tegenligger een trappende beweging naar mij te gaan maken. De man laat dat achterwege, maar zijn hand komt wel heel dicht bij mijn hoofd. Ik heb geen behoefte aan ruzie en ga lekker door.
In Volendam is het uiteraard enorm druk en de toeristen zijn meer geïnteresseerd in de Quest dan in de in Volendam nauwelijks aanwezige bezienswaardigheden. Onvoorstelbaar eigenlijk hoeveel grote bussen massa's toeristen uitbraken.
Na een praatje met één van de parkeerwachten, hij is buschauffeur in Amsterdam en klust wat bij, rij ik noordwaarts naar Edam. Een wiel rennend stel komt naast me rijden en wil alles over de Quest weten. Daarna gaat het gas erop en met 40 km/u ben ik vlot in Edam. Ook hier lijkt het verstopt met fietsers en ik sluit aan bij een file recreatie fietsers.
Weer op de ruimte aan de voet van de IJsselmeerdijk, rijdt het heerlijk ontspannen en makkelijk. Thuis zijn inmiddels enkele vrienden gearriveerd en daarom sla ik in Warder linksaf om via Oosthuizen dwars door de Beemster te rijden. Nu de wind van achteren komt kan de snelheid op 43 km/u worden gehouden. Via de Westdijk van de Beemster rij ik De Rijp weer in.
Het laatste stukje tot aan West-Graftdijk mag het even hard en tikt de snelheidsmeter de 48 km/u aan.
Na een snelle douche smaakt het biertje wel heel lekker.
61 km

Rondje West Friesland

Vanmiddag rond 12.00 uur vertrek ik naar het noorden om de route naar Heerhugowaard te verkennen die ik vorige week had moeten rijden. Het is uniek mooi weer, volle zon en 20 gr. C. De wind is 3 tot 4 Bft uit het oosten.
Inderdaad ben ik vlot in Heerhugowaard, maar veel zal het niet uitmaken. Op de proefvelden bij Schermerhorn staan de tulpen prachtig in bloei en ik waag er een foto aan.
Op de Smaragd in Heerhugowaard staat Kees van Hattem in zijn voortuin te schoffelen. Ik toeter, maar Kees heeft het pas laat in de gaten. Na Heerhugowaard koers ik aan op Nieuwe Niedorp en rij de Wieringermeer binnen. De 10 kilometer naar Medemblik zijn recht tegen wind en met 34 km/u ben ik wel tevreden.
In Medemblik valt me voor de tweede keer op dat er aan de zuidwest zijde van het historische stadje twee enorme flat complexen zijn gebouwd. De schitterende middeleeuwse skyline is voorgoed naar de kloten. Onvoorstelbaar dat zoiets daar is kunnen gebeuren.
Bij restaurant Kwikkel is het druk, maar een vriendelijk echtpaar vind het OK dat ik bij hen aanschuif. Het blijken ook fietsers te zijn en ze zijn zeer in de Quest geïnteresseerd.
Na het lekkere Espressootje, wil ik naar de dijk richting Enkhuizen. Ik moet mijn claxon al weer missen, het opladen van de accu is niet goed gegaan. Dat wordt weer trekken aan de bel. Nou dat scheelt een slok op een borrel, de overige fietsers horen de bel pas als je minder dan 10 meter achter ze zit.
De zeilers zijn en masse uit hun winterslaap ontwaakt, het ziet wit van de zeilen, tot aan het goed zichtbare Friesland aan toe.
Overal zijn enorme aantallen ganzen te zien, veel meer dan er eerder ooit zijn geweest. Een vader en moeder gans hebben tientallen baby gansjes die weinig natuurlijke vijanden hebben. Dit is best een groot probleem, zeker voor de boeren die hun gras liever in de magen van hun koeien zien, want de aanwas van ganzen is enorm.
Tegen de volle wind in rijden op de dijk is geen probleem. Ik haal veel wielrenners in die onderaan de dijk rijden en veel minder hinder van de wind hebben.
In Wervershoof komen twee meisjes te paard me tegemoet, nou.... nog even dan. Eén van de paarden schrikt geweldig, maakt een 180 graden draai en neemt de benen. Ik rij het voetpad op en 'verstop' me achter geparkeerde bestelauto's. Nu zien de viervoeters me niet en verloopt de tweede passage zonder problemen.
In Enkhuizen stop ik even bij opvallende runderen. Het zijn een kleinere variant van Schotse hooglanders. Een leuk gezicht omdat er een schattig kalfje bij loopt.
Op de vertrouwde IJsselmeerdijk naar Hoorn wordt ik door een grote groep oudere toerfietsers met applaus ontvangen. De eerste 5 kilometer zijn nieuw geasfalteerd en met de wind achter is het ronduit heerlijk fietsen. Helaas is dit van korte duur, Rijkswaterstaat is bezig met grootschalige dijkverzwaring. Dit betekent soms rijplaten, in ieder geval veel stof en tijdelijk geen zicht op het water.
In 25 minuten heb ik de afstand tussen Enkhuizen en Hoorn afgelegd. Dit stuk heb ik in ieder geval met een gemiddelde van boven de 40 km/u gereden.
In Hoorn is mijn waterzak leeg en leg ik even aan bij een restaurantje waar een Espresso er goed in gaat. De ober is zo vriendelijk mijn Camelbak halfvol water te doen.
Buiten Hoorn sla ik van de dijk af naar het binnenland. Een fietster schat mijn snelheid verkeerd in en steekt over als het eigenlijk niet meer kan. Ze verontschuldigt zich netjes en ik kan weer snelheid maken.
Via de Mijzenpolder ben ik razendsnel in Schermerhorn. De kortste weg is niet via De Rijp, maar toch neem ik de mooie Westdijk van de Beemster om via De Rijp weer op mijn eiland te komen. Pontbaas Kees is erg druk. Veel gasten die niet snappen dat een slagboom op een zeker moment echt dichtgaat. Gisteren bezeerde een meisje zich flink. Zelf ben ik er getuige van dat jonge kinderen met hun voetjes op de plek staan waar enkele seconden later de stalen laadklep van de pont neer zal denderen. Gelukkig weet Kees dit te voorkomen.
Vandaag zeker acht ligfietsers tegengekomen.
118 km.

Mooi rondje Noord-Holland

Beste Wim. A.s zondag om 9 uur vertrek van af de Smaragd 25, voor een pittig rondje, met veel klimmetjes, lange afdalingen en flinke enden rechtdoor. Groeten Kees

Met dit wat cryptische mailtje nodigt Kees van Hattem mij deze week uit voor een 'lekker stukkie' fietsen. Kees is met 20.000 km per jaar een echte kilometervreter, maar ondergetekende heeft dit jaar nog geen grotere afstand afgelegd dan 88 kilometer. Naast Kees zal ook Sebastiaan Talsma, ook met een Mango, van de partij zijn.
Om kwart over acht zwaaien de garagedeuren open en blijkt het nog lekker fris te zijn. De lange fietsbroek en een shirt met lange mouwen maken open rijden heerlijk. Kees is nogal kort van stof als ie mailt, ik begrijp zijn routebeschrijving dan ook niet goed en rij een mooie omweg via Schermerhorn en Oterleek naar Heerhugowaard.
Bij Kees staan een rode en witte Mango in de tuin, maar waar is Kees? Ik loop achterom en wordt verwelkomd door een oude blinde herdershond. Kees, Sebastiaan en Kees' vrouw Marian zitten in het 'hossie' achteraan hun huis.
Na de koffie rijden wij via Alkmaar noord naar Bergen aan Zee. Dan gaat het op en neer over de duinen en schelpenpaden naar het noorden. Kees waarschuwt gang te houden op de schelpenpaden, 'je valt anders stil'. Dat is niet aan dovemansoren gezegd, de gang blijft er lekker in. Sommige afdalingen gaan tot 52 km/u, heerlijk.
Langs de Hondsbossche zeewering rijdt het met 34 km/u, de wind in de rug, met hartslag 97 wel heel ontspannen. De beide mede rijders ontzien me zo prima en de verwachte 180 km zal zo waarschijnlijk zonder malheur kunnen worden afgelegd.
Vlak voor Petten rijdt Kees verkeerd en we krijgen een wel heel steil klimmetje voor de kiezen. Daar zie ik voor het eerst het uitstekende effect van de nieuwe achterbrug. Hoe hard ik ook trap, de Quest blijft horizontaal. Zo komt alle trapenergie in de klim aan de voorstuwing ten goede en gaat niet langer verloren aan inveren en weer uitveren.
In Callantsoog leggen we even aan voor koffie en Apfelstrüdel. Koffie lukt, Apfelstrüdel niet, de keuken is nog dicht. De aantrekkelijke serveerster heeft er dan ook geen probleem mee dat wij een broodje uit onze valiezen opdiepen.
Benoorden Callantsoog is de bloembollenteelt kennelijk een goede business, zo ver het oog reikt staan de tulpen en hyacinthen in bloei.
Niet alleen drie argeloze velomobilisten zijn op pad, ook vele tientallen paardenmenners met soms heel fraaie koetsen komen ons tegemoet. We stoppen steeds en laten de paarden rustig passeren.
Onder Den Helder steken we de duinen door en rijden over de zeedijk letterlijk de kop van Noord-Holland rond. Ik stop even om wat foto's te maken van een troep ganzen die op zee zwemt. Via de veerhaven en de Marinehaven pakken we de route naar Den Oever op. Bij het voor mij vertrouwde Texaco station bij de Kooy, is het tijd om de lange broek en het shirt met lange mouwen te verwisselen voor de korte broek en een luchtiger wielrenshirt.
De balgweg richting Amstelmeer is opnieuw geasfalteerd, een verademing.
In Den Oever staat Kees' vrouw Marian met de camper op ons te wachten. Koffie, soep en vers drinkwater is volop beschikbaar, hartelijk dank Marian! Terwijl we zitten te kletsen zien we over de Afsluitdijk 2 Mango's rijden. Kees maakt een royaal 'koffie' gebaar en even later ontmoeten we Georg Dekkinga en zijn vrouw. Zij zijn op vakantie en vanochtend van de Weerribben vertrokken. Georg trekt een aanhangertje en zijn vrouw heeft, hé wat is dat nou.... een hond achterin. Eigenwijs wringt een Jack Russel zijn snuit tussen de stoel en de kuiprand.
Na een drie kwartier is het luieren voorbij, Georg en zijn vrouw vertrekken naar Egmond aan Zee, wij gaan naar Medemblik. We krijgen de wind, inmiddels aangetrokken tot 4 Bft recht op de kop. De Mango's hebben daar wat meer nadeel van en de snelheid blijft rond de 30 km per uur. Hoewel het aanvankelijk de bedoeling was om Enkhuizen en Hoorn aan te doen, is dit qua tijd niet meer te doen.
De afsnijding zal gaan via de zuidelijke dijk van de Wieringermeer. De wind komt hier bijna dwars in en 34 km/u is een mooie snelheid. Niet echter voor Sebastiaan, hij meldt dat er 'pap in zijn benen' zit en moet even wat gas terugnemen. Hij rijdt dagelijks 13 km heen en weer tussen huis en werk en de afstand van vandaag is eigenlijk een brug te ver. Daarom steken we in Aartswoud even op en giet Sebastiaan twee glazen cola naar binnen.
We rijden een prachtige route door midden Noord-Holland en passeren Heerhugowaard aan de oostzijde. Sebastiaan wil even langs zijn ouders en Kees gaat met hem mee. We wensen elkaar een goede thuisreis en ik ga richting de Schermer. Ik hoef me niet meer in te houden en met 37 km/u rij ik de Schermer in. Voor Schermerhorn is de calorieënpot geheel en al leeg en diep ik mijn tweede banaan uit mijn tas op.
Om half zes wordt ik door Cor de pontbaas weer op ons eiland afgezet.
Een heerlijke fietsdag die vooral leuk is omdat er routes worden gereden die ik niet goed ken. Daarnaast is het rijden in een groepje heel leuk.
178 km, gemiddelde hartslag 98, maximum hartslag 128, 2532 verbruikte Kcal.

ALF en rondje boven het Noordzee kanaal

Vanmorgen is het ronduit koud als ik om half negen de Quest via de automatisch openende garagedeuren aan het daglicht blootstel. De schuimdeksel zit al achter de stoel en blijft daar. Met de pittige oostenwind met kracht 4 Bft is het eigenlijk iets te koud. Voor het eerst rij ik naar ALF, de Amsterdamse Ligfietsers, vanaf onze nieuwe huis op het eiland De Woude. Om 10.00 uur wordt daar elke derde zondag van de maand verzameld op het Museumplein om een tocht te rijden.
In Zaandam is de doorgang geheel geblokkeerd. Eerst is er een onduidelijke omleiding, vervolgens staat er een grote telekraan dwars over de weg om een zeilschip uit het water te hijsen. Een vriendelijke mevrouw legt me uit hoe ik de pont kan bereiken.
Om 9.40 uur vaart het gevaarte zonder mij weg en mag ik 20 minuten wachten op een volgende afvaart. Geen nood, tijd genoeg.
Om 10.00 uur rij ik het Museumplein op en zie maar één deelnemer, Arnold, op zijn onafscheidelijke Raptobike.
Even later arriveren ook Björn met zijn Seiran en Peter met zijn Baron. Wij blijven vooralsnog met zijn vieren en drinken koffie in het Cobra café.
Er zijn geen notoire voorrijders dus mag Wim de route door de stad aangeven. Peter wil graag weten hoe je vanaf de sluizen in IJmuiden noordwaarts kunt rijden. Nou, daar weet ik de weg wel. Door het fraaie landelijke gebied tussen Amsterdam en Halfweg, rijden we door Spaarnwoude en Haarlem Noord naar de sluizen. Voor de wind rijdt het heerlijk met 32 km/u.
Een aantal klassieke zeegaande zeilschepen varen ons op het Noordzeekanaal tegemoet, een leuk gezicht. Even kijken we op de 'kop van de haven' naar het scheepvaartverkeer tussen de pieren.
Via de sluizen rijden we noordwaarts om in Heemskerk bij de Patatoloog iets te eten. Nou dat 'iets' is niet misselijk. Arnold en Björn bestellen een salade en krijgen even later een immense schaal vol. Ze krijgen het dan ook niet op. Sorry Peter en Björn, volgende keer maak ik een extra foto waar jullie met open ogen op staan :).
Het zonnetje blijft er lekker bij en via Castricum, Limmen en Akersloot melden we ons bij de pont in Akersloot. We mogen direct mee. Daarna is het nog een lekker stukje tegen wind in naar De Woude waar ik vandaag mijn derde pont neem.
Ik laat me van het viaduct omlaag vallen en met flink bijtrappen zit ik snel op 58 km/u. Björn is nog niet 'in shape'. Had hij tussen Castricum en Limmen al moeite om de groep bij te houden, nu is de kaars helemaal op. Na Parijs-Brest-Parijs heeft ie vrijwel niet gefietst en de rekening wordt nu gepresenteerd.
We gaan even bij ons thuis aan voor een kop kofie.
Na een half uur stappen de mannen, ik blijf thuis, weer op de fiets en koersen richting hoofdstad.
Een lekker ontspannen tochtje op goeddeels bekend terrein.
88 km.

Foto tips voor medebloggers

Veel collega-bloggers maken, soms mooie, foto's. Vaak worden die foto's zo van het geheugenkaartje op de blog gekieperd. Dat gebeurt nogal eens in de oorspronkelijke resolutie van bijv. 1600 x 1200 pixels. Als zo'n foto wordt aangeklikt is de opname op zelfs een 17 inch scherm niet in één keer te zien. Wil je de hele foto zien, dan moet je vaak omlaag en naar rechts scrollen.
Beste collega's, dat kan toch veel beter. Verlaag de resolutie naar bijv. 1000 x 700 pixels en je foto is op vrijwel ieder beeldscherm in zijn geheel te zien.
Als je dan ook nog de HTML tekst aan elkaar plakt, begint de tekst ook mooi direct naast de foto en niet ergens halverwege een foto. Ik laat een voorbeeld van mijn posting van 12 april zien. Doe er je voordeel mee.

Versterkte achterbrug

Vanmorgen tegen half 11 rij ik samen met mijn vriend Jan Veenis naar Dronten. Het is de eerste rit met de Quest open en bloot op de aanhanger. Het instapgat is voorzien van een oude zeilzak, rondom vastgeplakt met ducktape. Vrolijk huppelt de Quest in mijn achteruit kijkspiegel achter de Audi.
Theo bouwt de achterbrug uit waarna Allert de versterkingsplaatjes erop last. Ik wil een foto maken van de oude en de versterkte brug. Kansloos, het geheugenplaatje ligt thuis waardoor de Nikon een waardeloos attribuut is. Theo maakt de foto en stuurt me deze toe. De twee brugge liggen op elkaar op de vloer van de werkplaats. De onderste brug is de oorspronkelijke, de bovenste is met twee opgelaste plaatjes versterkt.
Allert laat me zijn bijna gereed zijnde lichtgewicht Quest zien, heel fraai gemaakt. De belangrijke constructiedelen zoals de achterbrug en de ophanging van voorderailleur en crankstel, zijn van carbon. De rompdelen bestaan uit een honingraat constructie versterkt met epoxy en carbon. De fiets is zo'n 6 kg lichter dan een standaard Quest.
Theo verhelpt inmiddels de ietwat aanlopende Inoled lamp en verstelt ook nog even de voorderailleur. Deze kon verder dan het grote blad schakelen en gooide de ketting er al een paar keer af.
Om het waterdichte vervoer van de Quest te vergemakkelen schaf ik een extra schuimkap aan waar de kleine afdichting nog niet is losgesneden. Een paar stukken ducktape doen weer wonderen.
Wij laden de Quest om twee uur weer op de Foldycar en rijden rustig huiswaarts.
Hartelijk dank mannen voor de prima service!

65 km/u

Vanmiddag rij ik een rondje Krommenie - Castricum aan Zee - Egmond - Heiloo. Het is licht bewolkt en de beloofde windkracht 2 tot 3 is zeker Bft 4. Tegen wind, ik heb er wel zin in, kan ik steeds 38 km/u aanhouden. Na Krommenie krijg ik de wind dwars in en is een groep wielrenners een prettig doel. Naarmate ze meer in mijn bereik komen blijken ze niet veel harder te rijden dan 30 km/u. Mijn accu is leeg dus mijn bel maakt overuren. Dan merk je hoe ideaal een goede claxon is. De wielrenners gaan netjes aan de kant en maken geen aanstalten om aan te pikken, jammer :).
Op de Zeeweg naar Castricum aan Zee komen twee groepen ruiters me tegemoet. Dat worden, althans voor de ruiters, angstige momenten. De paarden kunnen noch naar links noch naar rechts vluchten, aan beide zijden is een steil talud en dan water. Ik wacht stilstaand af tot de angstige beesten, één gaat zelfs rechtsomkeert, en hun dito berijders langs zijn gereden.
Op het strandplateau eet ik een banaan en maak me op voor de terugweg. De helling omlaag nodigt uit tot hoge snelheden. Of dit met een nog onversterkte achterbrug verstandig is, mwooaah.... In ieder geval blijf ik op de rijbaan en trap er lekker op los. De snelheidsmeter komt tot 65 km/u. Tot aan de camping Bakkum aan Zee hou ik de snelheid op 60 km/u, de hartslag gaat nu richting 150. Bij Johanna's Hof moet ik inhouden voor een invoegende auto, maar daarna gaat het gas er weer op. Ik kom nu tot 58 km/u en hou de snelheid ruim boven de 50 tot de rotonde. Daarna ben ik redelijk leeg en kalm rij ik richting Egmond aan Zee.
Overal bloeien de narcissen en hyacinthen, de laatste ruiken heerlijk sterk. Ik maak een plaatje, wederom lui vanuit de Quest.
Via het aardige polderlandschap tussen Egmond en Heiloo, rij ik naar de pont in Akersloot.
Thuisgekomen zet ik de Quest alvast op de aanhanger en maak de bevestiging van de fiets nog wat solider.
52 km.

Quest vervoer en ...... goed nadenken

Vanmiddag ga ik de Quest vervoer klaar maken op de Foldycar. Ik had eerder al de rechter rijplank op de aanhanger 5 cm naar binnen verplaatst. De Quest past met zijn beide voorwielen nu goed op de beide rijplanken. Het achterwiel staat keurig op de middelste rijplank. Nu de vraag hoe de fiets te verankeren op de aanhanger. Spanbanden zijn uitstekende hulpmiddelen en aanvullend bedenk ik een fixatie van de voorwielen. Als alles klaar is ziet het er degelijk en veilig uit.
Maar....waar laat ik nou de oprij planken? Deze oprij planken heb ik nodig om de Quest alleen van de aanhanger te halen. Ai... had ik die nou ook niet kunnen gebruiken om de Quest op de rijplanken te fixeren? Natuurlijk kan dat, maar dan moet ook de linker rij plank 5 cm naar het midden opschuiven. Een kwestie van twee gaten van 12 mm boren.
In de houten oprij planken maak ik vier plankjes om de wielen te fixeren. De foto's geven e.e.a. goed weer.
Maandag op tijd op weg naar Velomobiel.nl.