Gele PVC tape

Geel gekleurd tape in de kleur van de Quest is bijna niet te krijgen. De gele tape van 3M, o.m. verkrijgbaar bij Conrad, is groengeel van kleur. Gele 19 mm tape wordt gebruikt door Velomobiel.nl om de randen van de boven- en onderkant van de Quest af te plakken. Wil je ditzelfde materiaal in 50 mm breed hebben om bijv. een beschadiging tijdelijk af te dekken, om Lycra vast te plakken of om andere aero-dynamische kunsten mee uit te halen, dan kun je als particulier zoeken tot Sint Juttemis.
Een uitdaging dus om dit spul te pakken te krijgen. Dit blijkt alleen te lukken als je 12 tot 24 rollen van hetzelfde soort bij de groothandel afneemt. Mooi om op te nemen in het pakket van Velomobielonderdelen.nl
Er zijn nu vier soorten in voorraad:
19 mm breed, 0,15 mm dik, 25 meter lang, glanzend geel PVC;
50 mm breed, 0,15 mm dik, 25 meter lang, glanzend geel PVC;
50 mm breed, 0,035 mm dik 66 meter lang, glanzend geel PVC;
38 mm breed, 0,23 mm dik, 2,5 meter lang, katoen geel scheurbaar.
Alle tapes, m.u.v. de dunne 0,035 mm laten zich goed plooien.
De foto's zijn gemaakt op de bovenkant van de Quest, met de kleur zit het dus wel goed.
De tapes kunnen worden besteld in de webwinkel velomobielonderdelen.nl

Rolweerstand versus luchtweerstand

Tijdens het fietsen hebben we te maken met weerstand, we gaan immers niet oneindig snel. De weerstand bestaat uit rolweerstand en luchtweerstand. Een Quest zonder aero-dynamische voorzieningen als bijv. een racekap heeft bij 40 km/u een rolweerstand van 38% en een luchtweerstand van 62%. We laten de mechanische verliezen, die zijn relatief klein, buiten beschouwing.
De rolweerstand neemt toe lineair met de snelheid, de luchtweerstand evenwel neemt kwadratisch toe.
Het verminderen van de rolweerstand van banden door lichter lopende bredere banden is heel effectief bij snelheden tot 30 km/u. Bij deze snelheid is de rolweerstand zelfs hoger dan de luchtweerstand. Bij hogere snelheden neemt de luchtweerstand heel snel een veel groter aandeel in de weerstand voor zijn rekening. Maar hoeveel dan wel?
Hans Wessels, een begenadigd rekenmeester, maakt de berekeningen.

De formules zijn volgens Hans simpel
P_rol = Cr * v
P_lucht = 0.5*rho*Cw*v*v*v

Gaan we er van uit dat bij 40 km/h 38% van het totale vermogen rolweerstand is dan kunnen we de volgende formule vinden voor het rolweerstandsaandeel:

P_rol% = 100%*980/(980+v*v)
Tabel met v in km/h.

v....Prol%
10....91
20....71
30....52
40....38
50....28
60....21
70....17

Deze cijfers zijn niet tot meerdere cijfers achter de komma nauwkeurig.
Hoofdprobleem is dat de Cw waarde van de fiets verre van constant is. Grofweg kun je stellen dat hoe sneller de fiets gaat hoe slechter de Cw waarde wordt omdat naarmate de snelheid hoger wordt de luchtweerstand zich meer gaat aantrekken van imperfecties van de body van de Quest.
Het blijkt bij hoge snelheid fietsen erg moeilijk te zijn om uit meetdata een betrouwbare Cw waarde te vinden. Windtunnel proeven die onlangs in Delft zijn gehouden, bevestigen dat. Hoe hoger de snelheid hoe eerder de lucht van laminair naar turbulent omslaat en hoe beroerder je Cw waarde wordt.
Verder heeft de massa van de fiets een beperkte invloed op de rolweerstand zoals met Kreuzotter zelf makkelijk uit te rekenen is.

Ymte Sybrandy kan een uur lang ruim 60 km/u met een Quest met alleen een racekap rijden. Wie kan hem bijbenen? In een Quest niemand. Tot vorig weekend bij races op de overdekte baan in Apeldoorn iemand met een ietwat vreemd uitgedoste Quest op de baan verscheen, Jan van Steeg. Jan heeft vrij uitgebreid gestudeerd op de aero-dynamica van de Quest en vastgesteld dat vooral aan de onderkant van de Quest veel te verdienen valt. Eerder al had ik zelf door het afdekken van de wielopeningen van de Quest met Lexan strippen de snelheid flink weten te verhogen.
Jan heeft wielkappen ontworpen die de wielkasten geheel afdekken. Hij heeft hiervoor een NACA 0021 profiel gebruikt, ongeveer hetzelfde profiel dat ook de Quest heeft. De brede lichtlopende GoCycle banden zijn nu vrijwel geheel afgedekt en de weerstand is extreem gereduceerd. Heeft het ook geholpen?
Nou reken maar. Jan blijkt Ymte nu ineens bij te kunnen houden, terwijl het verschil tussen de beide rijders in meerdere wedstrijden rond de 5 km/u was. Ymte heeft serieus geprobeerd Jan los te rijden, maar dit is niet gelukt. Helaas kreeg Jan een lekke band en kon geen poging doen Ymte te passeren.

Jan is de beroerdste niet en heeft zijn geheime wapen inmiddels al aan Ymte beschikbaar gesteld. Nog twee rijders en ik hebben nu een set in huis. De pluggen om de kappen voor dagelijks gebruik te vervolmaken en een makkelijk bevestiging systeem aan te brengen komen naar mij toe. Jan Reus zal de pluggen optimaliseren en er nieuwe mallen van trekken. Mogelijk kunnen daarvan later kappen beschikbaar komen voor de verkoop. De winst van 4 tot 5 km per uur is wel heel spectaculair.

Foto's in Omnisport Apeldoorn: Marjon v.d. Kraats

Vrouwen niet bloot, handel toch dood

Vrouwen bloot, handel dood. Dit is een oud gezegde dat in het midden- en kleinbedrijf wordt uitgesproken.

Vanmiddag rij ik richting IJmuiden. Het is prachtig zonnig weer met een frisse noordelijke wind. De pont in Buitenhuizen ligt al klaar en ik kan zo mee. Direct na de pont zou ik langs het Noordzeekanaal blijven rijden en in IJmuiden even kijken bij de Kop van de Haven. Ik rij de afslag naar de brug voorbij en ben op weg naar Spaarndam, ook goed. Het fietspad is slecht en het tempo moet rond de 30 km/u blijven om de Quest niet al te zeer te mishandelen. Tot mijn verrassing zijn ze nog steeds met de brug over de toegang tot het Spaarne bezig. Twee verkeersregelaars geleiden de stroom fietsers. Iedereen moet afstappen en doet dat braaf. 'U kunt niet afstappen meneer' zegt de regelaar. Inderdaad 'mag' ik blijven zitten om even later geblokkeerd te worden door auto's waardoor ik er toch uit moet.
Ik rij via Spaarndam naar Haarlem-Noord en Santpoort. Dan volg ik de route naar het IJmuider Slag, het strand van IJmuiden. Door de duinen zoek ik een weg naar het havengebied. Daar valt me weer op hoe de crisis heeft huisgehouden. Vele tientallen bedrijven hebben hun activiteiten gestaakt en mooie kant en klare winkels roepen op de gevels om het hardst om een slager, groenteboer, visboer, woonwinkel, bakker, kaasboer en ga zo maar door. Er zijn geen vrouwen bloot, maar de handel is toch dood.
Terug langs het Noordzee kanaal kom ik langs de chicane met de hekjes. Inmiddels is er door fietsers en brommerrijders een alternatief pad naast de hekjes gecreëerd waardoor de hekjes er voor spek en bonen bij staan.
Op het fietspad langs het kanaal kan lekker doorgereden worden. Even wat vaart minderen bij twee nare drempels om snel weer op de klaarliggende pont te rijden.

Langs de Nauernase vaart is het prettig midden op de vrij smalle dijkweg te rijden. In mijn spiegels zie ik een invaliden driewieler naderen. Hé... hij wil me inhalen! En inderdaad, de forse driewieler rijdt 42 km/u en komt langszij. Ik heb de wind recht op de kop en dan is 42 km/u nog pittig trappen. Het apparaat wordt voortgestuwd door een stinkende twee-takt motor, dus laat ik hem maar vooruit rijden.
Na 60 km ben ik lekker uitgewaaid weer thuis.
Totaal nu 11.400 km

Li-ion accu's onderhouden

Van Bergen Sports stuurde mij vrijdag twee nieuwe Therm-IC accu's. 'Weer service van de zaak' schrijft de importeur. Dat is heel netjes en een compliment waard.
De vraag blijft waarom die accu's zo snel kapot gaan. Dat komt omdat Li-ion simpelweg chemisch veroudert. Of je ze nou veel of weinig gebruikt maakt nauwelijks iets uit. Per saldo gebruik je elektrische voetverwarming maar enkele maanden van het jaar. Aan het eind van de winter laad ik de accu's goed op en leg ze weg. En daar zit nou precies het probleem. Het verouderingsproces verloopt het snelst bij volledig geladen accu's. Zeker 20% per jaar capaciteitsverlies wordt door de fabrikanten als normaal beschouwd. Bij een half opgeladen accu verloopt het verouderingsproces spectaculair veel langzamer, tot wel een factor 10 trager.
Jammer dat de fabrikanten daar zelf niks over vertellen. Ook kan koel bewaren de levensduur verlengen.
Dat is er ook de reden van dat er tot op heden vrijwel geen auto's met Li-ion accu's worden uitgerust. De ontwikkelingen gaan echter snel en vooral Li-Pol accu's hebben al een gunstiger verouderingsproces.
Li-ion of Li-Pol dan maar afschaffen? Nee, zeker niet. Er is geen accu soort dat zoveel energie in zo weinig gewicht kan opslaan.

De momenteel veel gebruikte NiMH accu's hebben nauwelijks last van chemische veroudering. Wel slijten deze accu's door gebruik meer dan Li-ion en Li-Pol accu's. De laatste test van de Consumentenbond toont aan dat de meeste NiMH accu's na 200 keer laden en ontladen al 20 tot 30% van hun capaciteit verloren hebben.
De testwinnaar van 1,2 Volt 2100 MaH AA NiMH accu's die hun lading heel lang vasthouden, de GP Recyko, was op de laatste dag van het afgelopen jaar voor minder dan € 1,50 per accu bij Conrad in de aanbieding. Daar was zoveel animo voor dat Conrad zijn voorraad meerdere keren verkocht en pas later kon leveren.

Rondje Waterland met een ongeduldige Majoor Kees

Kees van Hattem kondigde deze week op zijn blog aan dat hij vandaag naar Purmerend wilde rijden om een rendez-vous met Mick te hebben voor het overhandigen van Mick's schoenen. Kees zou, hij schrijft dat zelf op zijn blog, om 10.00 uur van huis vertrekken. Kees een beetje kennende bel ik om kwart voor tien naar huize Van Hattem. Kees blijkt al vertrokken. Niet slim zoals even later blijkt als Jan Geel om dertien voor tien bij Kees voor de deur staat. Kees kan weer terug naar huis waarna ook Rob Kaag tijd krijgt om aan te haken. Om half elf rijdt het drietal langs De Woude en sluit ik aan. De harde wind doet de Questen lekker zeilen.
In Purmerend zien we Jan Reus, Willem Vierbergen en twee splinternieuwe carbon Questen van Jules en Elly Boetekees. De nieuwe fietsen zien er prachtig uit en zowel Elly als Jules zijn buitengewoon enthousiast. Jan Limburg komt aangereden en meldt dat Mick met pech staat, niet ongewoon. De groep telt nu 9 Questen en vertrekt pal tegen wind langs het Noord-Hollands kanaal richting Amsterdam.
Elly kan nu gewoon met de groep meerijden en fietst kennelijk vrij makkelijk, ondanks een forse verkoudheid, 32 km/u tegen de harde wind in. Ja, dat is wel een groot verschil met de Versatiles :). Even later zien we Mick staan met een los geschoten Dyneema aandrijfkabel. Het repareren zal wel even duren en Mick moedigt ons aan door te rijden.
We worden ingehaald door een tweetal hardwerkende wielrenners. Jan Geel en ik denken hetzelfde en geven gas. Jan rijdt de voorste wielrenner bijna van de sokken, het gaat net goed. Zowel Jan als ik hebben nu profijt van de racekap. Ik versnel tot 53 km/u, let wel met Bft 5 op kop, en de wielrenners zijn snel ingerekend.

In het prachtige Waterland moeten we goed oppassen waar we rijden, er zijn een aantal diepe gaten door vorstschade in het wegdek. In Durgerdam ga ik als enige boven op de dijk rijden. Wel wat spannend met de harde wind als de Quest uit zichzelf 30 km/u blijft rijden. In Monnickendam is het terras van de Waag geheel leeg, een prima plek om enkele fietsen neer te zetten. Een onvriendelijke dienster is er als de kippen bij om Rob weg te jagen. Geen nood, we gaan een deur verder naar de Valkhaven in Katwoude.
Kees en Rob vieren het feit dat hun Questen 1 jaar zijn geworden en trakteren. Hartelijk dank mannen.
Elly en Jules inspecteren de banden van hun fietsen, we zijn allemaal door een tapijt van glas gereden bij een eerder vernield bushokje. Jules en Elly gaan terug naar de stad. Jan Limburg was al eerder afgehaakt.
Via het altijd drukke Volendam rijden we naar Edam. Jan en Willem gaan langs de IJsselmeerdijk richting Hoorn. Ik zet koers naar Midden Beemster, waar Jan, Kees en Rob rechtsaf slaan.
Om half drie ben ik thuis na een heel mooie rit.
92 km.

Prijzen toer- en racekappen bekend

Na enkele maanden hard werken aan mallen, pluggen en hulpgereedschap, is het nu zover dat de prijzen van de verschillende toer/ racekappen bekend zijn.
Een racekap wordt gebruikt om de snelheid te verhogen maar blijkt ook bijzonder comfortabel bij wind, regen en kou. Bij een goede racekap mag je erop rekenen dat deze boven 40 km/u drie kilometer per uur snelheidswinst oplevert. Bij 50 km/u zonder racekap zal de snelheid met racekap 54 km/u worden, een winst van 4 km/u.
De kappen zijn uitsluitend leverbaar in carbon/kevlarvezel. Carbon/kevlar is licht en stijf. Carbon/kevlar is taaier dan carbon alleen en levert een kap op die bij een ongeval geen scherpe randen veroorzaakt. Glasvezel blijkt minder geschikt voor een racekap. Bij gelijke stijfheid in vergelijking met carbon zou de kap erg zwaar worden en per saldo niet voordeliger.
De racekappen worden voorzien van een verstelbaar Lexan vizier met deflector. Dit vizier kan al rijdend deels worden opengezet om frisse lucht toe te laten. Racekappen zonder verstelbaar vizier veroorzaken vaak oververhitting van de rijder. De prestaties nemen dan drastisch af. Bijzonder is dat de rijder dit pas heel laat merkt en de racekap pas eraf gooit als de snelheid al meer dan 10% is gedaald. Met een verstelbaar vizier kun je net zoveel verse lucht toelaten dat oververhitting wordt voorkomen. Ook al staat het vizier op een kier, de snelheid lijdt daar nauwelijks onder. De kap wordt gespoten in een blanke lak of kleurlak naar keuze.
Een complete racekap uit carbonvezel, voorzien van verstelbaar racevizier en deflector kost € 549,- incl. btw.

De gedeelde toer/race kap is een variant op de racekap zoals deze bekend is. De toer/race kap wordt ook geheel uit carbon/kevlarvezel vervaardigd en heeft dezelfde vorm als de gewone racekap. De kap wordt in een carbon flens op de bestaande schuimkap geschoven. Het belangrijkste van deze kap is dat ie uit twee delen bestaat en makkelijk achter in Quest, Strada of Mango kan worden meegenomen.
De snelheid zal bij 35 km/u zonder kap toenemen tot 37 km/u, maar dit is niet de belangrijkste reden. Bescherming tegen regen, harde wind en kou is de hoofdreden om deze kap te introduceren. De kap wordt gespoten in een blanke lak of kleurlak naar keuze.
Wil je de kap niet gebruiken, dan is het mogelijk om een vizier te plaatsen op het liggende carbon gedeelte.
Een complete deelbare toer/racekap uit carbonvezel, voorzien van verstelbaar racevizier en deflector weegt 500 gram en kost € 399,- incl. btw.

De kappen worden in volgorde van bestelling vervaardigd en afgeleverd. De eerste kappen zullen over ongeveer een maand worden geleverd. Proefrijden is uiteraard mogelijk. Er zullen enkele kappen voor dit doel beschikbaar komen.
Bestellen is mogelijk in de webwinkel Velomobielonderdelen.nl.

Onverwacht rondje Noord-Holland

Vanmorgen even op audiëntie bij Robbedoes in Alkmaar. De fietspaden zijn wit van de opgevroren rijp, oppassen dus.
Rob haalt de originele hoes van de Jaguar E-type waar hij recentelijk eigenaar van is geworden. Inderdaad een heel mooi kind Rob! Kees van Hattem is er ook en ik stel voor om de rit te vervolgen met een rondje Noord-Holland. Kees heeft wel geen eten mee, maar is er direct voor in. Kees blijkt een paar gezinsverpakkingen alternatief krachtvoer in de tas te hebben, hij haalt het dus wel :).
Na Alkmaar noord rijden we langs de oostelijke oever van het Noord-Hollands kanaal naar Schoorldam. Dan de brug over en op Den Helder aan. Verschillende akkerbouwers zijn bezig met de oogst van boerenkool. Opvallend is dat het allemaal gewoon handwerk is. Met het mes de kop van de struik eraf snijden en in de kist van de meerijdende trekker gooien.
Bij vliegveld De Kooy stoppen we even bij het Texaco station voor een broodje. Hoewel het prachtig weer is, is het door de stevige wind toch vrij fris. Ik ga gauw weer onder mijn racekap zitten en we trappen samen naar Den Oever. Er zijn grote aantallen grutto's te zien. Toch gek, die vogels horen nu toch zuidelijk van de Middellandse zee te vertoeven.
Via Hippolytushoef koersen we op Den Oever aan. De hele haven ligt nog vol ijs en alles is nog in winterslaap. We stoppen niet in Den Oever, het restaurant is toch dicht, en richten de bolle neuzen van de Questen richting Medemblik. We hebben nu pal tegen wind en ik prijs de racekap. Het blijft even makkelijk om snelheid te houden en het comfort is prima.
In Medemblik houden we halt bij restaurant Kwikkel voor een dubbele espresso met kostelijke gloeiend hete appelflap.
Kees belt zijn vrouw Marian. Ik bemerk dat ie dat beter niet had kunnen doen :). Ja Kees, die grote afwas zou je toch echt zelf doen. De weg aan de zuidkant van de Wieringermeer heeft flink te lijden gehad van de vorst. Zware landbouwvoertuigen zullen er ook geen goed aan gedaan hebben. Ik rij in een gat en de klap is angstig hard. De band blijft gelukkig heel.
Via Aartswoud rijden we binnendoor richting Heerhugowaard. In de Berkmeer komt plotseling een Quest van links aanrijden. Dat moet Pé Koomen wel zijn. En inderdaad, het is onze krasse veelfietser. We praten wat waarna Pé weer richting Middenmeer gaat en Kees even later afslaat naar Heerhugowaard. De laatste 20 kilometer rij ik alleen via Ursem en Driehuizen naar De Woude.
Een heel prettige winterrit.
133 km.

Toer- en racekap ontwikkeling vorderen

Dagelijks informeren meerdere velomobiel eigenaren naar de toer- racekap. Jan Reus doet vandaag verslag van de vorderingen. Het gaat niet heel snel omdat gaandeweg de ideeën worden bijgesteld en de kap nog mooier en effectiever wordt. Eerst hadden we het idee dat de deelbare kap met drukkers op de schuimkap zou moeten worden vastgezet. De kap zat wel muurvast, maar sloot niet mooi aan op de schuimkap. Nu is het idee om een kraag te maken waar de toer- racekap van achter ingeschoven wordt. Dit maakt het mogelijk om de heel belangrijke deflector goed te positioneren. Ook kan er als de racekap niet nodig is wel een vizier op de koolstof plaat voor het hoofdgat worden geplaatst.
De foto's spreken voor zich.
Voor nog meer uitleg ga dan even naar de blog van Jan.

Picanto op ramkoers

Vanmiddag rij ik naar Hoorn om Jan Reus een vizier te bezorgen. De route gaat onder meer langs Grosthuizen. Daar steek ik de grote rotonde in de weg Edam - Hoorn over. Althans, dat denk ik. Van rechts komt een blauwe Kia Picanto met hoge snelheid aanrijden. Ik mag toch hopen dat de bestuurder nog voor de haaientanden tot stilstand komt. Nou nee, dat lijkt niet te gebeuren. Ik rij met 30 km/u de rotonde op en wil volgens goed gebruik zo weinig mogelijk snelheid verliezen.

De bestuurder van de Kia heeft me veel te laat in de gaten en komt slippend tot stilstand, nog een meter verder dan het ook blauwe autootje op de Google Streetview foto. Door hard te remmen, met dank aan de grote remtrommels, sta ik net op tijd stil. Er is nog een halve meter tussen de neus van de Quest en het linker portier van de Kia. Een ontredderde mevrouw staart me door het raam aan en roept 'er is daar toch een fietspad'. Ik zeg haar dat ik helemaal niet van het fietspad gebruik hoef te maken. Mevrouw kan niet verder rijden en gaat aan de kant staan om bij te komen.

Ik vervolg mijn weg en zie kilometers verder de blauwe Picanto langzaam achter me rijden. Ik ben de beroerdste niet, stop en klim uit de warme Quest. Mevrouw wil graag nog even met me praten, ze is nogal van slag. 'Ik moet het van me af praten'.
Ze zegt me daar werkelijk niet verwacht te hebben en heeft de rotonde alleen op auto's gescand. Ze vraagt zich af of ik er wel mag rijden. Dan valt me op dat ze een pantalon behorend bij een politie uniform draagt. Als ik haar vraag of ze mogelijk politie agente is, blijkt dat te kloppen. Ik leg haar uit dat ik daar wel degelijk mag rijden.
Nu ze vaststelt dat ik er nuchter onder ben, is ze opgelucht en kan haar weg weer vervolgen. Als we uitgesproken zijn komt de bemanning van een politiewagen vragen of wij ons gesprek op een parkeerhaven willen vervolgen.

Lezers die eerder vandaag deze post lazen zien nu een nieuwe eerste 'opname'. Kees Schouten maakte me attent op de mogelijkheid om een interactieve versie van Google Streetview in mijn blog op te nemen. Kees, bedankt voor de tip.

Kniepertjes zijn heerlijk, maar ....

.... je moet er wel wat voor over hebben. Extreme gladheid en een zware regen- en windbui bijvoorbeeld.
Als ik vanmorgen uit het raam kijk is alle water rond onze boerderij weer bevroren. Buiten blijken de straatstenen te zijn voorzien van een dun laagje ijs. Met grote moeite lukt het me om op de dijk voor ons huis te komen. Eenmaal in de Quest blijk ik zelfs het heel vlakke talud voor de pont niet op te komen. De Quest glijdt als een dronkenman alle kanten op. Weer uit de fiets strompel ik met stramme benen de pont op. Het fietspad is ook glad, eigenlijk alles waar de zon nog niet op schijnt is spekglad. Kassie-an rij ik naar Heerhugowaard waar de eerste fietsers ook al zijn komen aan glibberen.
In huize Van Hattem gaat de koffie en wat lekkers er wel in. De muis en juffrouw Katje komen bijpraten en gaan daarna hun eigen weg. Ted de Lange, hij verkocht helaas de verkeerde fiets - een Mango sport - komt onverwachts op een Greenmachine aanrijden. Ben, Marcel en Martin zijn uit Friesland komen fietsen, petje af met deze wegomstandigheden.
Even na twaalf uur vertrekken 16 velomobilisten en één tweewielige ligger voor een rondje polder rondom Heerhugowaard. De wegen zijn niet glad meer en het is heerlijk rustig rijden met snelheden tussen 25 en 30 km/u. Dat levert een gemiddelde hartslag op van rond 90 slagen per minuut.
In Obdam drinken we koffie bij familie van Pé en Tiny. Zij verwelkomen ons hartelijk en de koffie met gevulde koek en kerstkrans smaken uitstekend. Als we na een goed half uur vertrekken fietsen we linea recta een winterse bui binnen. Het waait hard en de fiets versnelt zonder trappen tot 30 km/u. De regen hagelt op de kap maar binnen blijft het lekker droog en warm. De Friese delegatie vertrekt op het meeste noordelijke punt van de route weer richting Afsluitdijk.
Mick 'liever sleutelen aan een goedkope fiets' blijft achter. Zijn ketting is er voor afgelopen maar al snel heeft ie het probleem gefixt. We verliezen de groep uit het oog en ik rij via de Waerdse Tempel naar de Smaragd.
Daar worden in hoog tempo de Kniepertjes gebakken, heerlijk met slagroom. Cees en Anita Roozendaal komen ook kniepertjes eten.
Na een uurtje kletsen gaat iedereen weer op huis aan.
Kees, Marian en Wanda, bedankt voor de organisatie van een zeer geslaagde Kniepertjes tocht.
88 km
Totaal in Quest 404 nu 10750 km (vanaf april 2010)

Gelukkig en gezond 2011

2010 is een prachtig fietsjaar geweest. Vele innovaties hebben de Quest makkelijker, veiliger, maar vooral ook sneller gemaakt.
De schitterende fietstocht door Noord-Engeland en rondom Ierland hebben een onuitwisbare indruk gemaakt. Totaal dit jaar 14.000 km gefietst, een absoluut record.
Vanuit een idyllisch De Woude, afgelopen weken prachtig onder de sneeuw, wens ik alle lezers van mijn blog een gelukkig en vooral gezond 2011 toe.

Eerste rit met toer/race kap

Vanmorgen bevestig ik het vizier op de nieuwe kap. Ik knip een stuk van de bovenkant van het hoofdgat van de oude kap af. Met de föhn zet ik de rand om. De al matige stevigheid van de kap wordt nu nog minder en zakt zelfs een stuk in. Deze kap heb ik in Ierland talloze malen letterlijk dubbel gevouwen. Dat levert een slappe kap op. De deflector krijg ik niet goed gemonteerd. Gelukkig ligt er van mij nog een nieuwe kap bij Jan.
Bij het rijden wordt direct duidelijk dat een goed gemonteerde deflector bepaalt of het vizier schoon blijft of niet. De luchtstroom komt nu niet van voren maar deels onder de flensrand door. Dat maakt het noodzakelijk het vizier soms verder te openen dan comfortabel is. Het geheel ziet er prima uit, maar moet gemonteerd worden op een goede schuimkap.
Een alternatief zou een deelbaar liggend gedeelte van de carbon kap kunnen zijn. Ook deze kap kan eenvoudig achterin de fiets meegenomen worden.

1e prototype toer/race kap gereed

Vanmiddag komt Jan Reus met 2 prototypen van de gedeelde tour/race kap achterin zijn Quest op De Woude. Ze passen keurig achterin de fiets, dus de eerste doelstelling dat de kap achterin de fiets mee moet kunnen, is bereikt.
Jan heeft een carbonvezel kap en een glasvezel kap in fluor groen geel mee.
Mijn schuimkap is door het talloze malen opvouwen niet zo fraai meer. Die kap zal voor verdere proefnemingen voor de gedeelde racekap worden gebruikt. Er komen vier Tenax drukknoppen op de schuimkap. Klittenband zal zeker niet voldoende houvast bieden om de kap met harde wind op de fiets te houden. De Tenax drukknoppen liften de kap enkele millimeters boven de schuimkap. Dat is niet zo erg omdat het vizier en de deflector er nog voor zitten. Jan denkt het in de mal te kunnen verfraaien al is dat zuiver cosmetisch.

De geel gespoten polyester kap blijkt niet voldoende stevig om een solide geheel te krijgen als het gat voor het vizier eruit is gezaagd. We gaan verder met de carbon kap.
Jan zaagt, na uitvoerig meten en afplakken, met de Fein Multitool de ruimte voor het vizier uit de kap. Het vizier wordt opnieuw verfijnd en we maken een zeer nauwkeurige halve mal. Ik hou me bezig met het knippen van het nieuwe vizier uit 1 mm Lexan. Dat is een klusje dat je maar één vizier volhoudt, wat is dat spul taai. Maar eens kijken naar een kleine lintzaag.
Als de kap wordt samengesteld blijkt de passing nog niet perfect. Dit wordt veroorzaakt door de te brede strip in de messing en groef en kunnen we hier niet direct verhelpen. Ook is de zichthoek nog niet zo groot als bij de huidige racekap. Dat zal Jan door aanpassingen in de mal verbeteren.
Het vizier past nu perfect op de kap en sluit nu boven ook prachtig op de rand aan.
Morgen zal ik wat foto's maken van het complete resultaat en ga ik er ook voor het eerst een stukje mee fietsen.

Joe's elite racer sealant en Alligt kettingwiel

Vandaag is het mooi winterweer. Eerst de Quest maar eens echt winterklaar maken. Alle mooie aero-dynamische voorzieningen worden ontmanteld, alleen de lycra afdichting van de voeten gaten blijft zitten. Het verwisselen van een lekke achterband betekent dat eerst de Lexan stroomlijn strip er af zal moeten. Dat is met door kou versteende vingers geen doen. De Quest schudt een kilo prut van zich af als ik de Lexan strip verwijder. Ook het porren met een lange RVS schoenlepel (Action, 99 cent) is effectief.

De anti-lek van Stan's No Tubes is geen succes gebleken. De banden gingen gewoon lek en hoewel in de helft van de gevallen de banden nog wel wat druk hielden, bleek het middel niet betrouwbaar bij drukken van 5 bar en hoger. Quemo heeft meer succes met Joe's elite racer sealant. Zeker 9 van de 12 lekken werden bij hem ongemerkt gedicht. Alle binnenbanden voor de voorbanden krijgen 50 cc Joe's, de achterband 100 cc. Dat Joe's effectiever werkt wordt direct duidelijk. De grote injectiespuit verstopt onmiddellijk als ik de tweede shot van 50 cc in de achterband doe.
De GoCycle voorbanden verwissel ik voor mijn oude trouwe Primo Comet 1.75. De computer gaat van 160 naar 153 cm band omtrek. De achterband wordt de Perfect Moiree 54.

Alligt kettingwiel
Via Raptobike krijg ik een nieuw Alligt kettingwiel in handen. Het wieltje is een lichtgewicht experimentele versie met 'spaken'. Het inbouwen met de openklapbare ashouder is in een paar seconden gedaan. Straks zal blijken dat het wieltje iets te groot is. De ketting komt te laag te lopen en schraapt over de bodem van de tunnel. Leo, maak je de volgende wat kleiner?

Kees van Hattem belt me en zegt dat ie in opgestoven sneeuwduinen langs het Noord-Hollands kanaal is vastgelopen. Kees heeft een Perfect Moiree 47 nodig en ik wil hem die wel even komen brengen. Dan maar langs Zuidschermer. Dat gaat prima al zijn er soms wat stuifsneeuw plekken waar het even stapvoets rijden is. Het eerst dat me opvalt is het verminderde comfort en de lagere snelheid. Het scheelt zeker een kilometer of drie tot vier per uur. Voor een betere lekbestendigheid moet je wel wat over hebben.
Bij Kees thuis betuigt de meer dan grote hond van dochter Susanne me uitvoerig de liefde. In no-time zit ik onder de hondenkwijl :). Kees en Marian zijn niet gerust op de haalbaarheid van de fietstocht naar Oirschot en het besluit om niet te gaan fietsen wordt mede ingegeven door een email van Marnix Tielbeek, een Eindhovense Mango rijder. Marnix schrijft me dat de wegen in Brabant tussen Den Bosch en Oirschot bestaan uit platgereden sneeuw dat voelt als rijden door wat mul zand. Dat is niet de biotoop voor Quest rijders waarvan de verste uit Hippolytushoef komt en totaal bijna 200 km moet rijden. De gezamenlijke tocht wordt afgeblazen. Vanavond wordt het verstandige daarvan bevestigd, het sneeuwt een uur en er ligt weer 3 tot 4 cm verse sneeuw.

Wel ga ik zelf mogelijk met de Quest op de aanhanger naar Tilburg.

Banden en velgen test, tire and rim review 2

Vandaag testen we voor het laatst op de huidige locatie. We hebben er een stevige klus van gemaakt. Een overzichtje:
- 100 uitrolproeven
- 150 banden oppompen en/of wisselen
- 3000 meter door Kees op de knieën op de meetkar afgelegd
- 100 complete labels geschreven, op de grond geplakt, daar beschreven en vervolgens opgenomen
- 300 keer tot op de grond gebukt voor labelbehandeling.

Wat heeft het opgeleverd?
Ik zal band voor band, van langzaam tot snel de revue laten passeren.

Schwalbe Kojak 35 mm
De Schwalbe Kojak 35 mm is de standaard gemonteerde band onder elke nieuwe Quest. Wij hebben de band getest op zowel de standaard velg van 19 mm en de brede velg van 25 mm. Op de 19 mm velg loopt de band zo'n 10% verder dan met de 25 mm velg. Smalle banden hebben dus geen voordeel, eerder een nadeel van een brede velg. De band monteert zowel op 19 als op 25 mm velgen prima.

Vredestein HPV
Deze slick loopt lichter dan een Kojak op 25 mm velg, maar iets zwaarder dan dezelfde Kojak op 19 mm. Voor de extreem lage prijs, je koopt bij Velomobiel.nl 10 HPV's voor de prijs van 1 Kojak, een band die ondanks de soms beperkte levensduur nog steeds bestaansrecht heeft. De montage gaat wat moeilijker, maar is zonder gereedschap te doen. Er is geen verschil in uitrolafstand tussen 19 en 25 mm velgen.

Schwalbe Stelvio
Deze band was voorheen de keuze van veel wedstrijdrijders. Nu blijkt dat de band voorbij gestreefd is door onder andere Durano en Continental Grand Prix. Op de Kojak en HPV na zijn alle geteste banden sneller, zelfs de dikke slof Perfect Moiree.

Vredestein Perfect Moiree 47
Opvallend is dat deze band voorheen prima monteerde op standaard velgen. De huidige Perfect Moirees laten zich niet goed monteren op standaard 19 mm velgen. Op 25 mm velgen laten de banden zich evenwel zonder meer uitstekend monteren, ook zonder montage vloeistof. Zoals al eerder getest lopen deze dikke sloffen uitstekend. Op 4 bar al sneller dan de Kojak op 6 bar, zonder meer uitstekend. Daarom terecht een veel gemonteerde band op de Strada en veel andere ligfietsen. De Perfect Moiree heeft baat bij de 25 mm brede velgen. Wel stuitert op slecht wegdek de band door zijn hoge gewicht nogal. Dit wordt nog versterkt door zwaardere 25 mm velgen en 90 mm remtrommels. Op normale tot goede wegdekken is de band heel comfortabel, op 4 bar ook op slechtere wegdekken.

Continental Grand Prix
Deze band is de directe concurrent van de Schwalbe Durano. Tot 7 bar is de GP sneller dan de Durano, vanaf 8 bar en hoger is de Durano sneller. De bandjes leggen makkelijk om. Heel bijzonder is dat ook deze Continental niet recht blijft lopen op het testparcours. Ook nu weer wijkt de band naar links uit.

Continental Grand Prix race
Deze band met bruine wangen is een supersnel bandje voor wedstrijden op een schoon circuit. Geen anti-lekbescherming maar wel snel. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat de Durano op dezelfde druk nog een fractie sneller is.

Schwalbe Durano
Een makkelijk monteerbare band die vooral bij drukken van 8 bar en hoger snel is, sneller dan de Continental Grand Prix.
De Durano is terecht de wedstrijdband op bochtige circuits en op hoge snelheden.

GoCycle (Vredestein)
Deze band bewijst keer op keer dat dit een van de snelste banden is die momenteel wordt gemaakt. Zelfs speciale wedstrijdbanden als Continental Grand Prix en Schwalbe Durano worden moeiteloos door de GoCycle voorbij gestreefd.
We hebben getest met en zonder latex in de binnenbanden. De verschillen zijn verwaarloosbaar klein.
Zelfs op een halve bar onder zijn maximum druk van 5,5 bar (site GoCycle) loopt de GoCycle maar liefst 40% lichter dan de Durano en Grand Prix op 8 bar, hun officiële maximum druk. De levensduur van de GoCycle is 6000 tot 8000 km.
Daarom is de GoCycle, ondanks de beperkingen in de stuuruitslag, mijn favoriete voorband.

Michelin Nuna band
Dit superlichte bandje dat voorzien is van opvallend blauwe wangen, is jarenlang de favoriete band geweest van de solar race auto's die jaarlijks door Australië racen. Dat dit bandje licht loopt is wel duidelijk, hoewel hij niet eens veel sneller is dan de GoCycle. Niet te koop, ik kreeg deze van Hans Wessels, maar als vergelijking leuk om een keer mee te testen.

Michelin XCR Road 26
Deze Michelin is een prachtig gemaakte slick als achterband voor velomobielen. Loopt op 5 bar al sneller dan de Grand Prix 26 op 9 bar. Voor zover ik kan zien geen anti-lek erin, dus bij wedstrijden latex gebruiken.

De berekeningen zijn dit keer wat ingewikkelder omdat niet van alle banden drie exemplaren voorhanden waren. Dit betekent dat er enkele tientallen berekeningen moeten worden gemaakt.

Ik wil graag de sponsors Fietspunt.nl, Velomobiel.nl, M5 ligfietsen en InstallatieWerk Noord-Holland bedanken voor hun bijdrage aan deze rolproeven.
Kees van Hattem en Jan Geel dank ik hartelijk voor hun niet aflatende inzet om de talloze uitrolproeven tot een succes te maken.

Sneeuwfoto's

Sneeuwfoto's maken is een van de leukste vormen van fotografie. Maar niet de makkelijkste vorm. Veel sneeuwfoto's zien er veel te donker uit. Dat komt omdat de foto's met automatische belichting worden opgenomen. De camera ziet natuurlijk niet dat de foto veel lichter moet worden dan normaal en reageert door de foto's feitelijk onder te belichten. De camera is namelijk afgesteld op een gemiddelde grijswaarde, in vakkringen 18% grijswaarde.
Het beste is tijdens de opname al minimaal 1/3 tot 1/2 diafragmastop over te belichten. Daarvoor moet de camera van automatische belichting op handbediening worden gezet. Wil je dat als fotograaf niet, dan moet je foto's nabewerken in een programma als Photoshop of iPhoto voor de Apple computer. Ik heb dat, vergeef me Pé, op twee foto's van Pé Koomen gedaan.
De foto's heb ik gewoon van zijn blog gehaald, het manipuleren van de originele opnamen levert een nog beter resultaat op.
De hiernaast staande foto's zijn de opnamen zoals die op het blog van Pé staan en de door mij bewerkte foto's. Die bewerking is simpel en is in enkele seconden per foto gedaan.