GPS op het stuur

Tegelijk met het paraplu standaardje bedenk ik dat er nu ook een mooie mogelijkheid ontstaat om de GPS op een wel heel mooie positie, op het stuur recht voor mijn neus te plaatsen. Nu zit de GPS op de rechterwielkast en dat is bij zonnig tegenlicht een donker gat.
Op mijn verzoek maakt Kees Koopman een RVS plaatje dat onder een hoek is vastgelast aan een stukje RVS staf van 10 mm. Draait de plu makkelijk vrij rond, de GPS standaard heeft een stevige passing om ongewenste verdraaiing te voorkomen. Op het plaatje plak ik een stukje klittenband en schuif het geheel in de paraplustandaard. De GPS er op en dan maar eens kijken of dit werkt.
Het werkt perfect. Met mijn normale varifocus bril heb ik een uitstekend scherp zicht op de GPS, met de varifocus in mijn fietsbril gaat het minder makkelijk. Het dichtbij gedeelte zit daarbij erg onderin. De oplossing is een glas gelijk aan mijn huidige normale bril of mogelijk een klein leesglas in het huidige glas. Mijn optiek leverancier mag hierop zijn creativiteit botvieren.
Met een tweede plaatje, Kees wist niet of ik het plaatje in de lengte of de breedte wilde, dus maakt ie ze allebei, kan ook de iPhone dwars worden geplaatst.
De iPhone gebruik ik om met het navigatieprogramma nDrive op een onbekend adres in een plaats te komen. De meeste fietsplanners brengen je overigens wel in de juiste straat. Het mooie van dit alles is dat de bediening van rem, shifters, claxon en richtingaanwijzers, in het geheel niet wordt gehinderd.
Gaat het regenen, dan verdwijnt de GPS natuurlijk weer naar de wielkast en de plu gaat op zijn standaardje. Ik hoef er niet voor uit de fiets en de plu laat zich zelfs tijdens het rijden opzetten.
Tenslotte probeer ik of de GPS onder de schuimkap goed te zien is. Dit gaat uitstekend.

Paraplu in de praktijk

Vanmorgen regent het nu en dan pittig, een goed moment om de Senz mini te proberen. Gisteravond heb ik een RVS zelf tappend schroefje in het steeltje van de plu gemaakt waaraan ik een nylon veiligheidskoordje bevestig. Het schroefje is nodig om de hoogte van de plu boven het instapgat te bepalen. Dit kan ik later nog veranderen.
Het pluutje kan vrij ronddraaien.
Eerste vraag is, kan ik met openstaande plu in de fiets klimmen. Het antwoord is ja, de plu draait bij stilstand met de langere en dus zwaardere achterkant naar de zijkant van de fiets en maakt het instapgat vrijwel helemaal vrij. Aan de achterkant van de plu zit een reepje stof met een klittenbandje om de plu in zijn hoesje te kunnen opsluiten. Nu is dit bandje prima om tijdens stilstand de plu boven het instapgat te houden.
Werkt het wel? Ja zeker. Ik vertrek met tegenwind in een gemiddelde regenbui. Er komt geen regen in het instapgat. Wel krijg ik wat heel kleine druppeltjes in mijn gezicht, stuifwater dat ontstaat door het uiteen vallen van grote druppels op de voorkant van de kap van de Quest. Het is een prachtig gezicht zo snel als de plu zijn goede positie zoekt, da's echt binnen twee seconden gebeurd. Dit is goed te zien omdat het logo aan de voorzijde van de binnenkant staat afgedrukt. Als de wind dwars inkomt richt de plu zich naar de schijnbare wind, precies wat ik wil. Ook kun je de plu een stukje naar de wind neigen door de stuurstang iets te kantelen.
De snelheid lijdt wel onder het pluutje. Ik moet dat nog precies bepalen, maar ik schat dat het bij Bft 3 tot 4 tegen wind 3 km per uur snelheidsverlies oplevert. Voor de wind en met achterlijke wind is er uiteraard nauwelijks of geen snelheidsverlies.
Het zicht onder de plu is, op het steeltje na, geheel vrij. Het is best knus onder het pluutje, zeker als je weet dat een deel van de regen die nu op het koepeltje van de plu tikt anders in je gezicht terecht was gekomen.
Volgende vraag is, kan de plu ook in de winter worden gebruikt als de schuimkap erop staat. Ook dat kan, al moet er een gat in de schuimkap worden gemaakt. Dit gat kan zonder gebruik van de plu met een stukje soepel neopreen waterdicht worden afgedekt.
Een laatste mogelijkheid die de plu standaard oplevert is de montage van een GPS letterlijk vlak voor je neus. Foto's hiervan in een volgende post.

Paraplustandaard klaar

Vanmiddag kan ik het paraplustandaardje ophalen. Er staat een dikke bries van tussen 5 en 6 Bft met waarschuwingen voor zware windstoten tot 8 Bft. Het ziet er evenwel niet angstig uit buiten, de zon komt er zelfs bij. Ik moet naar Winkel waar Kees Koopman woont. Hij heeft een eerste versie van het standaardje klaar. Dat heeft best nog wat voeten in de aarde gehad. Eerst moet Kees een buigmal maken om het RVS pijpje van 8 mm te buigen. Vervolgens moet hij een 'Quest stuur' maken om het op te passen.
Ik rij voor de wind naar het noorden. Dat is nu wel een feestje. Op het mooie asfalt van de Westdijk kan ik continu 47 km/u rijden met hartslag 120. Terug zal dat heel anders worden, daarover straks. Ik volg nu eens de route van de planner van de Fietsersbond. Deze geeft aan dat ik oostelijk van Heerhugowaard, de Berkmeer en de Langereis zal rijden. Eén keer vraag ik me af of de planner me echt over een matig grintpad wil hebben. Dit is inderdaad een grintpad in het Park van Luna, dat even later aansluit op het wel mooie fietspad langs de Oosttangent. De route is redelijk snel, al houdt het grintpad de snelheid beperkt tot 25 km/u.
34 kilometer en een uur en vier minuten later sta ik bij Kees in de achtertuin. Hij laat me het kleine standaardje zien, feitelijk een klem met daarop een onder een hoek aangelast pijpje. Op het eind van het pijpje een verdikking om de 10 mm dikke paraplu steel in te zetten.
Na een kleine aanpassing past het standaardje mooi onder het klemmetje van de bediening van claxon en richtingaanwijzers. De klem kan zonder gereedschap worden gemonteerd.
Ik zet de ijzerzaag in de aluminium steel van de plu en hou even later de dikke knop in mijn hand.
Even passen in de Quest toont aan dat de plu iets te rechtop staat. Een beetje bijbuigen en de plu staat nu precies goed boven mijn hoofd. Kees heeft op mijn verzoek ook nog een in het pijpje in te hangen RVS plaatje gemaakt waarom een GPS of telefoon kan worden bevestigd.
Ik ga niet met de plu op naar huis. Het waait inmiddels Bft 6 en ik rij daar nu met 36 km/u tegenin. De windkracht waarmee ik het pluutje zou belasten is Bft 9. De grotere Senz kan dit wel aan, de Mini vindt dat niet lekker.
Terug blijf ik langs de Provinciale weg naar Heerhugowaard rijden. Dit rijdt drie kilometer om, maar rijdt toch prettiger.
Bij Heerhugowaard krijg ik een lekke band maar binnen vijf minuten ben ik weer onderweg. Toch maar eens de meer winterharde brede Primo's erom leggen.
Op hetzelfde stuk waar ik op de heenweg 47 km/u reed, rij ik nu met dezelfde hartslag 38 km/u. Dat scheelt een slok op een borrel. Niet zo gek als je bedenkt dat ik op de heenweg de wind ongeveer dood reed, terwijl ik nu Bft 6 voor mijn kiezen krijg. Scheelt totaal 10 Bft.
Morgen maak ik wat foto's van de plu, eerst nog even iets knutselen om te voorkomen dat de plu door de lift van de wind uit zijn bevestiging wordt getild.
Wel kan ik al constateren dat ik van het nieuwe mechanisme totaal geen hinder heb.

312 km rond IJsselmeer in de regen

Majoor Kees heeft vandaag uitgezocht om een rondje IJsselmeer te rijden. 14 dagen geleden had Weeronline deze dag een 8 gegeven. Dat weerberichten nogal eens veranderen is vandaag weer bewezen, we hebben 12 uur in de regen gefietst. Majoor Kees verwijt Weeronline onbetrouwbaarheid, maar de weercijfers voor vandaag zijn met 4 wel degelijk betrouwbaar en natuurlijk niet rooskleurig.
Om kwart over zeven, het is dan nog redelijk droog, meld ik me bij de fam. Van Hattem in Heerhugowaard. Marian heeft de camper al voor de deur staan en ook Kees staat al in de startblokken. Eerst naar Burgerbrug waar we Yvonne ophalen. Ze heeft last van haar knie, meisje waar begin je aan, helemaal als je weet dat ook de hond Astra van 10 kg de hele dag meerijdt.
Het begint afwisselend te miezeren en echt te regenen, mijn god, waar zijn we aan begonnen.

Via Anna Paulowna bereiken we Den Oever. Daar staat al een Quest. Deze is van Marcel Prins die al uit Friesland is gekomen. Marcel wil 'zijn helden' wel eens in levende lijve zien. Hij heeft een lekke achterband. Dat begint al snel. Natte, liever gezegd half natte wegcondities, zijn moordend voor de banden. Scherpe steentjes, glas en metaaldeeltjes kleven aan de band en werken zich met elke omwenteling dieper in het loopvlak. Gelukkig is het nu zo nat dat het risico daarop minder groot is.
Pé Koomen is er inmiddels ook en rijdt mee. Met vijf Questen, Marcel, Kees, Pé, Yvonne en ondergetekende, rijden we na de koffie met koek, de Afsluitdijk op. We hebben afgesproken het tempo rond 32 km/u te houden, we moeten nog een heel eind. Dit soort afspraken houdt normaal gesproken geen stand, ook nu niet. Er wordt soms flink harder gereden.
Net voor Kornwerderzand zien we een wit stipje aankomen. Het is de Mango van Ben Wiggers, hij zal ook een stuk meerijden.
Ben begroet ons met de woorden 'mooi Iers weertje'. Ben rijdt samen met Kees van Hattem, Cees Rozendaal en ik komende zomer een rondje Ierland.
Pé rijdt voorop. Hoewel ik de route in de GPS heb, weet Pé soms nog een iets kortere route. Niet gek als je weet dat zijn dochter in Oudemirdum woont en Pé daar heel regelmatig heen rijdt. Het Friese land is vlak en verlaten. De regen maakt het wat somber. Vlak voor Oudemirdum is een bejaardenhuis. De oudjes steken regelmatig de weg over, een uniek waarschuwingsbord staat aan de kant van de weg. Ik minder snelheid en maak een foto. Ik hoor wat gemopper achter me dat ik zo plotseling langzaam rij.
Bij Pé's dochter in Oudemirdum staat de camper al opgesteld. We eten een lekker broodje en komen wat bij, nat maakt toch koud. Na Oudemirdum rijden we het mooie Gaasterland door. Overal zijn mooie landgoederen te zien, hier 'states' geheten. Het hoger liggende Gaasterland is een mooi startpunt om met flinke snelheid richting Lemmer te koersen. Pé sleurt voorop en regelmatig zie ik snelheden van 36 tot 38 km per uur op de klok komen.
Na Lemmer, hier haakt Ben af, gaat het op Emmeloord aan. De planner van de Fietsersbord wil de dijk aanhouden en door Urk rijden. Pé geeft de voorkeur aan de route door Emmeloord. Die plaats is best groot en het oponthoud door verkeerslichten en voorrangssituaties is redelijk groot. We stoppen even om de twee accuutjes in de Garmin Oregon te vervangen. Na Nagele volgt een ruw stuk weg richting de Ketelbrug. Ik denk de volgende keer liever de Fietsersbond te volgen en langs Urk te rijden.
De klim tegen de Ketelburg is pittig. Rijden op het vlakke gaat nog makkelijk, tijdens het klimmen merk je dat er toch al een flink aantal kilometers in de benen zitten. Na de brug stoppen we even bij de losplaats voor wat sanitaire bezigheden. Ook moet de hond Astra een stukje lopen.
Marcel gaat naar Dronten om een nieuwe accu te halen, hij zal ook zeker meer dan 300 km rijden. Een aardig stuk fietsen om een accuutje op te halen. Wij vervolgen onze weg nu langs de buitenkant van de dijk, een prima parcours. Ook nu blijft het flink regenen en ik beperk het fotograferen tot een enkel plaatje. Direct zit de lens vol waterdruppels en dat is op de foto goed te zien.
In Lelystad staat Marian weer met de camper, nu onder de brug. Warme thee en lekkere koek gaan er uitstekend in. Bij het vertrek weet Kees precies onder een spleet in de brug te rijden en krijgt een koude douche. Gelukkig wordt zijn haar niet nat :).
We zien in het westen dat het opklaart. Wij gaan evenwel noordwaarts en daar regent het nog steeds flink. Op de dijk houden we het tempo op 30 tot 32 km/u, we hebben nu tegenwind.
Na een korte laatste stop op het eind van de dijk in Enkhuizen, rijdt Pé nog een stuk mee. Hij kent deze route natuurlijk uitstekend, al moet gezegd dat de planner van Fietsersbord een vrijwel identieke route naar Burgerbrug heeft uitgerekend.
Als Pé afzwaait naar Middenmeer, gaat Yvonne voorop rijden, ook voor haar is het een thuiswedstrijd. Ze heeft al lang geen last meer van haar knie, het urenlange regelmatige rijden heeft haar goed gedaan. Op het mooi vlakke asfalt rijdt ze 32 tot 34 km/u, in het donker en in de regen. Ik klamp me vast aan haar achterlicht, door de tegemoet komende auto's wordt ik compleet verblind en moet mijn bril afzetten. Kees zijn we inmiddels kwijt geraakt, hij ziet zonder bril niks en blijft maar wissen. Als we even stoppen is Kees er snel weer bij en gaan door de stikdonkere nacht richting Burgerbrug. Nog één keer moeten we even rustig aan doen om Kees erbij te houden. Nu blijkt weer wat een geweldige lamp de SuperNova E3 is. Veel, geweldig veel licht, met een patroon dat ook de berm goed verlicht. Ik doe enkele keren mijn lamp uit terwijl de lampen van Yvonne en Kees nog branden. We rijden van het ene op andere moment in een zwart gat. Zelfs als mijn accu vrijwel leeg is en het achterlicht het al niet meer doet, blijft de E3 alles fantastisch verlichten. Bij Kees komt de lamp zeker op zijn verlanglijstje.
Wel moet je opletten de lamp niet te hoog te richten, tegenliggers kunnen er echt niet inkijken. Bijna thuis komt een motorrijder dreigend op me af en stopt zelfs voor me. De man scheldt tegen me en ik maak mijn excuses.
Na een kop koffie bij Yvonne thuis, we hadden haar vriend Guus beloofd haar weer thuis te brengen, gaat de laatste etappe als op vleugels. Met tegen de veertig, toegegeven voor de wind, gaat het langs het Noord-Hollands kanaal heel snel naar Alkmaar. Kees gaat nog een stukje mee en bij Tuincentrum Ranzijn scheiden onze wegen na een natte maar fantastische dag fietsen.
Ik had gerekend op enkele lekke banden. Ik heb drie reserve voorbanden, waaronder twee Primo Comets, en binnenbanden aan boord, gelukkig niet nodig gehad. Het verwisselen van een band in regen en wind is niet zo aantrekkelijk, hoe snel we dit inmiddels ook kunnen.
Na 312 km, zonder enig fysiek probleem, ben ik moe maar heel voldaan weer thuis. Ik prijs me gelukkig dat ik op 62-jarige leeftijd zonder enig probleem dit soort activiteiten nog kan uitvoeren.
De Garmin Oregon heeft de hele dag met continue licht aan uitstekend gewerkt. Na 8 uur is het eerste setje accu's leeg en de tweede set gaat erin. Die heeft bij thuiskomt nog 40% lading over. Een tip, als je een dergelijke lange route plant krijg je zo'n 5200 routepunten. Daar kan de GPS niks mee, die kan maximaal 500 routepunten behappen. Je kan de route natuurlijk opknippen in allemaal deelroutes, maar dat is wel een gedoe. Als je echter het gpx bestand 'active log' noemt slikt de GPS de route wel en krijg je een prachtig nauwkeurige route voorgeschoteld.
Het gele routeplaatje laat de route zien zoals de planner van de Fietserbord die uitrekent en de track die we werkelijk gereden hebben. Het laatste stuk van Burgerbrug zijn we niet via Heerhugowaard maar rechtstreeks naar Alkmaar gereden. Voor het lange afstand fietsen met GPS is de planner fantastisch en is een compliment voor de vrijwilligers van de Fietsersbond meer dan op zijn plaats.

Band plakken, een tip

Heb jij ook wel eens dat als je een band plakt, de plek rond het lek opschuurt, de solutie erop smeert en dan.... niet meer goed kan zien waar het lek zit? Ik wel. Daarom markeer ik het lek met een blauwe watervaste viltstift. Op de foto is het goed te zien. Nu weet ik altijd precies waar het lek zit, ook al zie ik het onder de opgedroogde solutie al lang niet meer. Ik durf inmiddels zelfs met de viltstift een puntje te zetten op het lek.

In de mist op de koffie op Wieringen

Vanmorgen om 8 uur zit ik de fiets om met Kees, Juf Katje en Sebastiaan koffie te gaan drinken bij Cees Roozendaal in Hypolytushoef. Het is 2 gr. C en de mist is zo dicht dat ik de overkant van de Markervaart niet kan zien.
Mijn nieuwe Botter schermpje doet het nu een stuk minder en wordt drijfnat, zowel aan de binnenkant als de buitenkant. Er valt vrijwel niks meer door te zien. Niet zo verwonderlijk, alles beslaat en enigermate droge lucht om het schermpje te ontwasemen is er domweg niet. De beide spiegels druipen ook van het water en laten elke halve minuut een grote druppel vallen.
In Heerhugowaard blijkt ook Jan Geel aanwezig te zijn.
Na de koffie rijden we de mist in. Juf Katje heeft al snel moeite met het tempo. Bij 29 km per uur is zij aan haar tax. Zij zegt een hartslag te hebben van ruim in de 150. Mijn hartslag is dan 89, Juf Katje is vandaag niet in goede doen. Wel rijdt zij met de Mango van Kees terwijl de mannen allemaal in een Quest rijden. Van de vijf heren hebben er drie een Mango gehad en zijn natuurlijk niet voor niks in de Quest gaan rijden.
Bij het begin van de West-Friese Zeedijk rij ik links voor lek. Na vijf minuten sluit ik weer aan. Het landschap is nu ietwat spookachtig, de dijkweg is wel goed te zien, de dieper liggende polder nauwelijks.
Soms weet de zon even zijn gezicht te laten zien, om even later weer in de mist te verdwijnen. Juf Katje houdt het voor gezien en gaat terug naar Heerhugowaard. Daarna loopt het tempo op naar 34 tot 36 per uur. Voor Kees mag het iets rustiger, maar hij komt dapper mee. Ik heb de indruk dat wij een beetje zigzaggend noordwaarts rijden, we willen niet te vroeg op Wieringen zijn.
Om elf uur zijn wij bij Cees Roozendaal thuis. We worden gastvrij onthaald door Cees en Anita, de beide kinderen, de oudste zoon ligt nog te maffen, en de Labrador retriever. We laten ons de monsterlijk grote Wieringer Jodenkoeken uitstekend smakend, het pakje brood kan nog in de tas blijven.
Cees rijdt een stuk met ons mee via Den Oever. Bij de zeedijk vlak voor Den Oever brandt de zon een gat in de wolken en dat levert een aardige foto op. Aan ons volgende ravitaillering adres, Pé Koomen en Tiny in Middenmeer, heeft Kees al telefonisch de 'bestelling' opgegeven :). Pé en Tiny hebben thee, koffie en fris al in de aanslag en we praten .... over velomobielen. Ook de prima planner van de Fietsersbond komt ter sprake.
We stappen op en Cees Roozendaal gaat ons voor. Met lef rijdt hij langs een versperring wegens werkzaamheden om na 50 meter echt niet meer verder te kunnen. Bij de afslag naar Medemblik gaan Cees en Jan linksaf, wij rijden rechtdoor. In Heerhugowaard slaan Sebastiaan en Kees ook linksaf, ik rij alleen door naar De Woude. Al een tijdje zie ik dat mijn hartslag niet meer correspondeert met de daarbij normaal horende snelheden. Ik probeer met snel heen en weer te sturen te ontdekken op één van de voorbanden misschien weer lek is. Dit is niet het geval. Als mijn hartslag 120 slagen per minuut is en de snelheid nog steeds terugloopt richting 30 km/u is het voor mij wel duidelijk, de dikke slof om het achterwiel loopt leeg. Eenmaal uit de fiets blijkt dit direct, de Perfect Moiree is vrijwel leeg. Het is wel veilig dat de fiets zo lang uitstekend bestuurbaar blijft.
De Perfect Moiree gaat er met de hand redelijk makkelijk af, de Marathon Racer vouwband niet makkelijk erom. Ondanks het gebruik van montagevloeistof blijft de band hobbelen. Het is alleen maar een thuiskomer, dus ik laat het maar zo.
De mist is inmiddels weer dichter geworden en ik zie met moeite onze boerderij aan de overkant van het water.
Frisse rit met weinig zicht. Dinsdag, er staat een rondje IJsselmeer gepland, moet het echt beter weer zijn, anders denk ik niet dat ik ruim 300 km ga fietsen.
146 km

Bandenleed en afwerking til oog

Vanmorgen rij ik naar Castricum voor een boodschap. Ook om het nieuwe windschermpje te proberen. Bij Wormerveer wordt al een jaar aan de weg geklungeld. Met opzet heb ik het over geklungel, het duurt eeuwig en de weg ligt continue open. Fietsen kunnen er vaak maar net langs, met velomobielen wordt al helemaal geen rekening gehouden.
Vandaag moet er weer over een stuk weg gereden worden waar alleen de grove onderlaag ligt. Grote gaten vol met water maken het een enorme modderpoel. Linksom of rechtsom, de fietsers moeten er doorheen. Ik ben nog niet van het slechte stuk weg af of ik voel dat het zwaarder rijdt. Nog even proberen of het asfalt gehaald kan worden, maar kansloos. Het wiel loopt zelfs vast.
Als de Quest op zijn kant ligt blijkt de binnenband niet meer in de buitenband te zitten maar helemaal om de as gewikkeld te zijn. Het ventiel zit nog op zijn plek maar is zelfs op het dikste gedeelte krom getrokken.
Gelukkig zit er op de Leatherman een scherp mes en met nogal wat moeite snij ik de binnenband aan stukken. Naast me stopt een fietser die ook al een lekke band heeft. Na een kwartier zijn alle stukken verwijderd en een reserve binnen- en buitenband gaan erop. Op 6 bar schrik ik van een enorme klap en blijkt de binnenband gescheurd te zijn. Niet goed gecontroleerd of deze wel netjes gemonteerd zat. Nog maar eens proberen met een nieuwe binnenband, dat gaat gelukkig goed.

Het zwarte til oog moest nog een kleurtje krijgen. Dat lukt met de oranje lakstift redelijk goed. Wel realiseer ik me nu dat ik beter eerst een witte of lichtgrijze onderlaag had moeten aanbrengen. Nu blijft de gitzwarte ABS er nog een beetje door heen schijnen.
Al met al ben ik er heel tevreden mee.

Windscherm

Eerder vertelde Eduard Botter dat hij een windscherm aan het maken was voor montage op de rand van de schuimkap. Vorige week verschenen daarvan de foto's op zijn blog. Dat lijkt mij ook wel wat. Zonder dat ik het hoefde te vragen biedt Eduard me aan een schermpje voor mij te maken. Gisteren arriveerde het schermpje en vanmorgen plak ik de klittenband op de binnenrand van de schuimkap. Dat gaat niet zo makkelijk, maar als er elke 2 cm een snede wordt gemaakt tot driekwart van het klittenband, laat dit zich heel makkelijk plaatsen. Uiteraard maak ik de lijmlaag van het band lekker warm met de föhn om het goed te laten plakken.
Voor een boodschap op naar Castricum. Het is 9 gr. C en dus tamelijk fris. Wow, da's een gekke ervaring! Geen wind in je gezicht en geen windgeraas om je oren. Naarmate de rit langer duurt begin ik het meer en meer te waarderen. Zeker in het koude seizoen is het heel prettig om een sterke afkoeling van je gezicht te vermijden. Heeft ook nog het voordeel dat je hersenen niet kunnen vaststellen dat het heel koud is. Het effect van een koud gezicht is namelijk dat de bloedtoevoer naar je voeten wordt verminderd en je dus koude voeten krijgt.
Zo'n schermpje beslaat normaal gesproken direct door de vochtige warmte uit de krochten van de Quest. Je adem doet ook een duit in het zakje. Eduard heeft daar heel goed over nagedacht. De oplossing is simpel, boor een reeks gaatjes onderin het scherm, leid de buitenlucht door een klein strookje kunststof dat met een klittenbandje vastzit langs de binnenkant van het scherm. En het werkt echt heel goed.
De windstroom gaat nu over het hoofd, ik voel dat de wind wat morrelt aan de bovenkant van mijn pet en langs mijn slapen.
Het lijkt er op dat de snelheid er niet onder lijdt, het zou zelfs wat snelheid verhogend kunnen werken omdat veel wervelingen op de rand van de kap en rond het hoofd nu worden voorkomen.
Blog van Eduard: http://eduardbotter.blogspot.com/

Ontwikkeling velomobiel band definitief van start

Vandaag verstuur ik de laatste referentiebanden naar Axel Fehlau in Duitsland. Axel Fehlau is 10 jaar lang wereldrecordhouder 24 uur met 1021 km geweest. Axel is via vrt-speedbike.de, evenals Guido Mertens, betrokken bij veel ontwikkelingswerk bij Schwalbe. Schwalbe heeft laten weten dat zij de ontwikkeling van een velomobiel band nu definitief zullen beginnen.
De ontwikkelingen rond de velomobiel band zijn de laatste weken in een stroomversnelling gekomen. Ik vraag me af waarom dat zo is. Wat blijkt, de ontwerper bij Schwalbe die de nieuwe velomobiel band gaat maken is van plan een Quest te kopen. De hoofddirectie van Schwalbe Duitsland had al eerder zijn fiat gegeven, maar enthousiasme voor de velomobiel bij degene die de nieuwe band moet ontwerpen, is natuurlijk een godsgeschenk.
Hoe gaat het nu verder?
Al volgende week vliegt de ontwerper naar het Verre Oosten om de specificaties met de fabriek in de steigers te zetten. Dan zal er een voorlopige mal worden gemaakt of een bestaande mal worden aangepast. Vervolgens zal er een kleine voorserie banden, ergens tussen 50 en 100 stuks worden geproduceerd. Deze banden zullen worden uitgezet bij een aantal ervaren veelfietsers. De bevindingen van deze fietsers zullen worden gebruikt om de band te verbeteren. Het kan best zijn dat er meerdere opvolgende batches moeten worden gemaakt voor de band helemaal OK is. Pas daarna zal de band op de markt worden gebracht.

Aan welke specificaties en eisen zal de band moeten voldoen?
- radiale constructie met minimaal 127 draden per inch
- lichte loop
- maximaal 42 mm breed
- maximaal 40 mm hoog boven velgrand
- volledige slick
- smalle anti-lek bescherming op niveau Kojak
- veilig door extra sterke hieldraad
- balans grip versus slipeigenschappen vergelijkbaar of beter dan Kojak
- levensduur 6000 - 8000 km
- montage zonder hulpmiddelen

De mensen bij Schwalbe zijn zo enthousiast dat er zelfs wordt gesproken over een specifieke raceversie van de nieuwe band. Levensduur wordt dan natuurlijk opgeofferd ten behoeve van nog meer grip en snelheid.
Als dit project succesvol verloopt kan mogelijk ook voor 26" een vergelijkbare band worden ontwikkeld.

SRAM versus Shimano derailleur

Meerdere Quest rijders, waaronder ikzelf, hebben last van een 'doorslaande' achterderailleur. Dit levert een goed hoorbare tik achteruit de fiets op als je door een gat of over een steen of tak rijdt. Het geluid dat je hoort is het tikken van de derailleur arm tegen zijn aanslag op het huis van de derailleur. Dit wordt in de hand gewerkt door de lange ketting die weinig demping ondervindt. Ook ligt de derailleur verder van het zwaartepunt verwijderd dan bij een gewone fiets. Tenslotte zal een kleiner wiel relatief meer hinder ondervinden van oneffenheden in het wegdek. De veer die de derailleur arm in bedwang moet houden is niet sterk genoeg.
Of dit nu specifiek een probleem is voor Shimano of dat dit ook voor SRAM derailleurs opgaat is de vraag. Een aardig filmpje op YouTube laat dit verschil goed zien. De SRAM derailleur, beide zijn de topmodellen resp. 0X en XTR, is wel heel veel minder beweeglijk. De beelden spreken voor zich.
Ik denk dat het daarom goed is dat Velomobiel.nl over gaat schakelen naar SRAM derailleurs. Ook vanwege de 1:1 schakeling die zich beter leent voor aansturing met gripshifts. Als laatste voordeel kan de kortere derailleur kabel worden genoemd. Bij SRAM gaat de kabel direct de derailleur in, de Shimano maakt een grote bocht.

Ontwikkeling velomobiel band en Bike Motion

Vandaag met Kees van Hattem, Matthijs Leegwater en Jan Geel naar Bike Motion in Utrecht. Om even na tien uur zitten we op de stand van Vredestein aan de koffie met Harry Peppelman. Matthijs is officieel testrijder voor Vredestein en hij kent Peppelman uiteraard heel goed. Het gesprek gaat natuurlijk over de ontwikkeling van een nieuwe velomobiel band. Het blijkt nu geen prioriteit te hebben bij Vredestein en de oorspronkelijke toezegging om in oktober een besluit te nemen over het al dan niet ontwikkelen van een dergelijke band, is niet haalbaar gebleken. 'Het zal wel januari worden' memoreert Harry.
Aanvankelijk had ik enige schroom om met andere bandenfabrikanten te praten, die schroom heb ik overwonnen. Wel heb ik tegen Vredestein gezegd dat ik niet uitsluitend meer met hen in gesprek ben. Harry kan daar wel mee leven.
Inmiddels gaan de ontwikkelingen bij Schwalbe voortvarend. Deze week heb ik de uitgebreide specificaties en verantwoording daarvan in het Duits vertaald en naar Schwalbe gezonden. Op hun verzoek zal ik nog enkele referentie banden naar Duitsland opsturen.
Het ziet er al met al best hoopvol uit, zeker omdat ik van Hans van Vugt heb vernomen dat de hoofddirectie van Schwalbe in principe akkoord is met ontwikkeling van een velomobielband. De naam heb ik al bedacht, Kojak VM Radiaal.

En dan Bike Motion. Best heel leuk, maar mijn god wat staat er veel van hetzelfde. Het ziet er allemaal mooi uit en de prijskaartjes variëren voor een complete racefiets van 499 euro tot 4000 euro per kg voor een fiets van 4,39 kg. Die racefiets kost dan dus 17.560,- euro. Ligfietsen zijn er niet en verkopers van waterdichte losse broekspijpen snappen niet dat wij dit soort zaken nooit nodig zullen hebben.
Enkele fraaie zaken die mij opvielen zijn de elektrisch bediende Shimano derailleur, fietsschoenen van het merk Lake en brede superlicht lopende banden van het merk GEAX. Ook doet het me deugd dat SuperNova de E3 25% meer licht en een betere lichtverdeling heeft weten te geven.
Bij Schwalbe bracht ik de lekke binnenbanden ter sprake. Toen ik het toverwoord Velomobiel uitsprak had Schwalbe de oorzaak daarvan direct in beeld, vervorming van de buitenband. Eén van de Schwalbe mensen rijdt al lang met de SV14 en de Super Moto en dat blijft heel... bij een MTB.
Verder een leuke beurs met een totaal ontoereikende horeca. Meer dan een half uur in de rij staan voor een broodje betekent volgend jaar natuurlijk brood mee. Dat bedenk ik niet alleen zelf, ook mede wachtenden in de rij hoor ik mopperen.

Lakstift en duinrit

Gisteren hebben we de getordeerde ketting een halve slag gedraaid. Het al aanwezige sluitschakeltje laat zich niet losmaken. Geen nood, ik pons de ketting los, draai deze een halve slag en zet de ketting met een nieuwe sluitschakel weer vast. Ik mag het van Kees goeddeels zelf doen :). Weet ik ook een keer hoe mijn kettingpons werkt.
Vandaag is het windstil weer, een zonnetje en een onwaarschijnlijk hoge temperatuur van rond 18 gr. C. We rijden met een shirt met korte mouwen, heerlijk. Eerst even langs Otomax in Beverwijk om een oranje lakstift te kopen om het tiloog onopvallender te maken. De rit langs het Noordzeekanaal is prachtig. 35 km/u en een hartslag van 96 bpm is pure verwennerij. De ketting is mooi stil en het schakelen verloopt nu prima.
Nadat we de lakstift hebben gehaald rijden we dwars door Beverwijk naar Wijk aan Zee. Daar zoeken we de eerste mogelijkheid om linksaf de duinen in te rijden. De rit door de Kennemer duinen is heel fraai. Veel bomen zijn in fraaie kleurschakeringen te zien. Er zijn flink wat fietsers, waaronder veel wielrenners, onderweg. Eén racefietser moeten we toch wel verschalken. Op het matige wegdek versnellen tot 35 km/u kost wat energie, maar dan is de wielrenner ook wel gezien.
We passeren een tiental Schotse hooglanders. Even later, we naderen Egmond, staan een behoorlijk aantal Galloway runderen in de duinen. De beesten blijven rustig door eten en zijn niet bang. Ik probeer een foto te maken, nog niet eens zo makkelijk met de bijna zwarte harige vacht van de beesten.
Opvallend aanwezig zijn ook veel paddestoelen, sommige met een doorsnede van wel 20 cm. Ik ken de soort niet, maar er zal vast wel een lezer zijn die dit wel weet. Voor dit soort fotografie mis ik natuurlijk wel mijn spiegelreflex met macrolens, maar ik denk dat de plaatjes wel aardig zijn gelukt. Wij zijn niet de enigen die de paddestoelen ontdekt hebben, een mevrouw ploft naast me neer en maakt vrijwel dezelfde opnamen.
Dan vindt Kees het genoeg en wil weer doorrijden. Een oudere man met een prachtige mountainbike heeft de Garmin GPS in mijn fiets gezien en wil daar het nodige over weten. Terwijl ik op mijn buik lig te fotograferen had de GPS wel tien keer gestolen kunnen worden.
We rijden even naar de boulevard in Egmond aan Zee waar twee vriendelijke vriendinnen onze Quest wel kunnen waarderen.
Het weer wordt slechter, de bewolking wordt dichter en we rijden nog een stukje richting Bergen. Halverwege slaan we rechtsaf om via Heiloo, het begint nu echt te regenen, de pont van Akersloot te bereiken.
Kees gaat noordwaarts, ik ga met de schuimkap erop richting De Woude.
Mooie rit met zeldzaam weinig wind.
75 km totaal nu 6912 km.

Naschrift
Vasco reageert over de soort paddestoel als volgt:

Parasolzwam, erg smakelijk
Groet,
Vasco