Het voorjaar, het voorjaar!

Het is nog fris als ik met de Quest zonder racekap naar Kees van Hattem in 'De Waard' rij. Het rijden voelt stroperig aan, er komt gewoon geen gang in. Als ik even wat vergelijkingen trek met zondag blijkt dat de racekap tegen wind goed is voor een zeker 4 tot 5 km/u hogere snelheid. Geen probleem en het cabrio rijden is ook wel weer leuk.
Kees staat al klaar voor een Le Mans start en we rijden direct door naar Middenmeer. Het zonnetje schijnt volop, reden waarom ik me dit jaar voor het eerst weer tegen zonnebrand wapen met factor 60. Bij Pé thuis zit Jan Geel al aan de koffie en wij schuiven graag aan.
Als ik vraag waar we heen gaan, blijven de mannen een beetje vaag. Het wordt dus een verrassingstocht. De natuur in de prachtige Wieringermeer ontluikt overal. Krokussen staan volop in bloei en ik maak een paar foto's. Aan de andere kant van de weg worden volautomatisch bollen geplant op één meter brede bedden. Mooi om te zien hoe de bollenplantmachine een nieuw plantbed graaft, de bollen plant en tegelijkertijd het zand naar het naastgelegen al beplantte bed transporteert.
Via het Amstelmeer koersen we op Den Helder af. Door de omleiding i.v.m. de reparatie van de brug in de toegang naar Den Helder rijden we letterlijk door het winkelhart van de marinestad. Een omleiding brengt ons op het museumcomplex van de Marine. Kris kras rijden we tussen de museumschepen als bijv. het ramschip Schorpioen. Ik vind een uitgang en we staan even later naast de veerboot Dr. Wagenmaker die juist vertrekt naar Texel. 'Maar waar is Kees?' Kees heeft de aansluiting gemist en is weer terug gereden naar de ingang van het marinecomplex. Als we weer gegroepeerd zijn eten we een broodje en rijden de buitenkant van de zeedijk op. Er duikt een zeehond naast me op en ik stop om hem te fotograferen. Het beest laat zich niet meer zien en ik zet de achtervolging in. Lijkt de dijk bij snelheden van rond 30 km/u een redelijk vlakke piste, bij 50 km/u komt de ware aard van de dijk aan het licht. Het is niet meer dan een wasbord waarop de Quest heftig beweegt.
Wij rijden de duinen in en gaan ons te buiten aan klimmen en dalen, onderwijl honderden bochten aansnijdend. De wind is nu achterlijk en er kan een jas uit. In Callantsoog trakteert Pé op koffie met wat lekkers. Voor we zitten krijgen we een scheldpartij te verduren van een vrouwelijke skeeler. Even eerder zijn we met nogal wat moeite langs mevrouw gereden. Houden skeelers na een toeter even de benen stil, deze mevrouw toont zich doof en houdt het hele fietspad met ferme slagen in beslag. Ze scheldt ons uit voor 'a-sociaal'. Als we verhaal halen en zeggen dat we echt heel vaak hebben getoeterd, zegt het wicht dat ze doof is en net nog een oor operatie heeft ondergaan. Kees reageert adrem 'een blinde gaat toch ook geen auto besturen'. Of ze dat heeft verstaan valt te betwijfelen.
Door de prachtige duinen bij Schoorl kruisen we het Noord-Hollands kanaal bij Schoorldam. Daar gaan Pé en Jan linksaf en Kees en ik koersen naar Alkmaar. Bij Ranzijn scheiden onze wegen en ik begin aan de laatste 10 kilometer naar De Woude.
Thuisgekomen even onder douche en dan ... val ik in diepe slaap. Een hele dag met het hoofd in de wind maakt me voor het eerst weer 'rozig'. Als ik wakker word is het avondeten klaar en kan ik nog net vaststellen dat Kees en Pé hun weblog voor vandaag al bijgewerkt hebben.
Prachtige rit van 143 km.

Goudhaantje, Appelvink en scheldende wielrenners

Het is om kwart over negen nog maar 3 gr. C. Veel warmer dan 10 graden zal het niet worden en ik neem de racekap toch weer mee. Ik wil een rondje Noord-Holland rijden. Snel ben ik noordelijk van Alkmaar. Het fietspad langs het Noord-Hollands kanaal wordt steeds minder bruikbaar door wegwerkzaamheden. Dan maar via Schoorldam en de West-Friese Omringdijk. Het wemelt van de wielrenners, niet altijd mijn favoriete medeweggebruikers, zeker vandaag niet.
Ik rij rond de 40 km/u en wil een in een waaier rijdend peloton wielrenners passeren. Op mijn claxonneren wordt gereageerd met het op en neer bewegen van de vlakke hand. De heren kijken zelfs niet om en weten dus niet wie er achter hen rijdt. Interesseert ze ook geen moer. Ik moet er domweg achter blijven. Dan komt er een even groot peloton wielrenners van de andere kant. Nu gaat de waaier wel wat naar rechts, respect voor soortgenoten hebben de heren blijkbaar wel. Het ziet er naar uit dat er een klein gaatje ontstaat als de pelotons elkaar passeren. Niet verstandig, zeker niet met een al verkochte fiets, maar ik trap de Quest precies tussen de beide pelotons door. Ik schat aan weerskanten nog 25 cm ruimte te hebben. Ik word getrakteerd op een scheldpartij. Zo doen we dat heren. Ik kijk in mijn spiegels of ze achter me aan komen, maar door de adrenaline rij ik inmiddels ruim 50 km/u en zie de mannen in mijn spiegels snel kleiner worden.
Langs de Grote Sloot rij ik via Oude Sluis naar de Waddenzee dijk.

In Den Oever eet ik een broodje bij de haven. Ik zie de auto van de vogelringers weer staan en zie de mannen even later uit het bos komen. Ze hebben vele katoenen zakjes met in elk zakje een vogel die ze in netten hebben gevangen. Ik krijg uitgebreid uitleg tijdens het ringen en wegen van de vogels. Ik zie voor het eerst van mijn leven een goudhaantje, een schitterend gekleurd en maar 5,5 gram wegend vogeltje. Het blijkt het kleinste zangvogeltje in Nederland te zijn. Het is verbazend hoe handig de ringer de minuscule vogels zonder enige schade vastpakt en ringt. Als de ring om een pootje is geknepen wordt het nummer genoteerd en het vogeltje gewogen. Daarna krijgt het beestje de vrijheid weer terug en wordt de volgende gedaan.

Dit blijkt een fermer type te zijn, een Appelvink. Dit is bepaald geen lieverdje. Hij is in staat om met zijn robuuste snavel een kersenpit te splijten. Hij pikt de ringer in zijn vinger en houdt vast. Dat is bijzonder pijnlijk en nadat ik mijn foto's heb gemaakt mag ook deze vogel het bos weer is.
Uit een eerder gesprek is mij duidelijk geworden dat het werk allemaal liefdewerk oud papier is. Zelfs de ringen moeten de mannen zelf betalen. Als ik ze een klein bedrag aanreik zijn ze bijzonder blij en moet ik mijn naam opgeven om als sponsor te worden opgenomen in het jaarboek. In het felle zonlicht is niet goed te zien of mijn foto's lukken. Een Canon Powershot G10 is geen spiegelreflex, maar op de macrostand blijken vrijwel alle foto's er goed uit te zien.

Plotseling komen er twee Questen aanrijden. Elly en Jules Boetekees hebben in twee dagen een rondje IJsselmeer gereden en zijn vanmorgen uit Sneek vertrokken. Samen rijden we naar Medemblik. Onderweg zien we nog een Quest uit de richting Medemblik komen. De bestuurder keert op de weg, het blijkt Jan Geel te zijn, en we rijden nu met vier Questen naar Medemblik.
Elly en Jules trakteren, hartelijk dank Jules, op koffie met appelpunt.
Dan gaat Jan voorop om ons naar Hoorn te begeleiden. Daar ga ik richting Avenhorn en via Driehuizen ben ik om half vier thuis.
Heerlijke rit van 140 km.
13.100 km totaal met Quest 404 vanaf 1-4-2010.

Quest 404 verkocht

Quest 404 is verkocht voor € 5.750,-.
Even na 12.00 uur kwam er nog een hoger bod van € 5.800,-. Omdat er in de spelregels staat dat een hoger bod minimaal € 100,- hoger moet zijn, heb ik deze bieder dit laten weten. Zijn reactie, een bod van € 5.850,- kwam pas na 16 minuten. Inmiddels had ik de Quest, ook weer volgens de 10-minuten regel, al toegezegd aan een fietser uit Zuid-Holland.

De webpagina waarop een fotoserie van de 404 staat, is 844 keer bekeken.

In principe wordt de 404 op vrijdag 25 maart afgeleverd in Dronten. Uiteraard wil ik dan graag mijn nieuwe Quest in ontvangst nemen. Het escorte is dan natuurlijk niet op zaterdag, maar op vrijdag. Tijden volgen nog.

Mijn Quest 404 te koop

Nog deze maand krijg ik een nieuwe carbon Quest. Daarom is Quest 404 te koop. Wil je nog deze maand een smetteloze, superieur uitgeruste en vooral fluisterstille Quest rijden, dan is deze Quest beter dan een nieuwe.
Zoals gebruikelijk kan je tot zaterdag 19 maart 12.00 uur bieden op deze fiets.
Voor een uitgebreide uitleg, zowel in Duits als het Nederlands compleet met een uitgebreide fotoserie, ga aub naar:
http://web.me.com/wschermer/Site_29/Verkoop_Quest_404.html
Wil je ook een racekap of toerkap? Als je mijn Quest koopt krijg je 25% korting op een race- of toerkap.

Biedingen verschijnen hieronder:
16-03 20.11 uur € 5750 RD
11-03 20.39 uur € 5500 MK
12-03 14.33 uur € 4500 PL
12-03 13.25 uur € 4500 AM

Superfiets HPT Delft in NHD

Afgelopen zaterdag stond er een aardig artikeltje over de nieuwe superfiets van studenten van de TU Delft en VU Amsterdam in het Noord-Hollands Dagblad. De journalist schrijft dat deze fiets 'makkelijk' 130 km/u kan halen, even hard als er op sommige stukken snelweg mag worden gereden. De realiteit is natuurlijk dat als de fiets deze snelheid zou halen dat bepaald niet makkelijk zal gaan.
Het is in elk geval een prachtig ontwerp waarvan de koolstof body wordt vervaardigd door het bedrijf Futura in Heerhugowaard.
Met deze fiets zullen het wereld uurrecord en wereld snelheidsrecord op de 200 meter in Battle Mountain in de VS worden aangevallen.

Nieuwe Quest 484 is klaar

Ymte laat me zojuist weten:'Je fiets is af, inclusief de zware velgen, trommels en lamp weegt hij 27.9
kg, ook met standaard banden en binnenbanden.'
De fiets zou nog een kilo lichter kunnen zijn als ik de brede velgen en de grote remmen er niet op had laten monteren.
De fiets zou eigenlijk nog lichter kunnen worden als ik had besloten de nieuwe Quest alleen voor races te gebruiken. Dan kunnen de zwaardere remmen eraf, de brede velgen zou ik zeker wel handhaven. Wel kunnen er nog 2 voortandwielen incl. voorderailleur af, de lamp met zijn verstelmogelijkheid kan weggelaten worden en de bedrading zou een stuk lichter kunnen. Ik schat in dat de fiets dan, net als Ymte's fiets op rond 25 kg had kunnen uitkomen. Had kunnen, want om nou twee Questen aan te houden voor een paar wedstrijden per jaar, is niet zo zinvol. Ymte doet dat wel, die houdt de 25 kg Quest voor races en toert met een zwaardere Quest. Toerrijden gaat ook makkelijker met een lichte fiets, alleen downhill is een lichte fiets een fractie minder snel.

Komende zaterdag moet de nieuwe eigenaar van mijn huidige Quest nr. 404 bekend zijn. 26 maart ga ik de nieuwe 484 in Dronten ophalen. Er zullen vast wel een paar fietsers voor escorte beschikbaar zijn?
De foto's zijn op 19 februari gemaakt toen de body van de nieuwe fiets net in Dronten was gearriveerd.

Vergadering NVHPV in Woerden

Vanmorgen even voor acht uur neem ik de eerste van drie ponten die me naar de vergadering van de NVHPV in Woerden moet brengen. Het is zwaar bewolkt en het waait Bft 3 tot 4 uit het zuid-zuidwesten. Ik kies ondanks de redelijke temperatuur toch voor de racekap. De flink hogere snelheid werkt verslavend.
De eerste pont brengt me van ons eiland naar de vaste wal. De tweede pont, pont Buitenhuizen ligt te wachten en de overtocht over het Noordzeekanaal levert ondanks de lage snelheid van 5,5 km/u, weinig vertraging op. Voerde de route van de Fietsersbond me vorig jaar langs de Schipholweg, nu rij ik langs een nieuw fietspad naar Lijnden. Dat rijdt prima al barst het van de honden. Ook wil de planner me op een minuscuul voetveer de Ringvaart laten oversteken. Dat doet Wim natuurlijk niet. De Garmin Oregon biedt uitkomst, ik rij gewoon door en met een kleine omweg rij ik bij de molen van Sloten de Ringvaart over.

Via het Amsterdamse Bos en Amstelveen gaat het naar Nes aan de Amstel. De veerman van pont nummer drie vandaag is in de Quest geïnteresseerd en ik ben vroeg genoeg om rustig een praatje met hem te maken. Als ik de ruimte heb naar Waverveen, Wilnis en Kamerik geef ik meer gas en kan tegen wind vrij makkelijk 40 tot 42 km/u rijden.
Even dreigt een buschauffeur, hij had voor de haaientanden moeten stoppen, roet in het eten te gooien. Omdat mijn Quest volgende week verkocht moet worden, toon ik me maar de kleinste en de wijste. Ik moet stevig remmen en zie de bus rakelings voor me passeren.
In Woerden zijn enkele ligfietsers met acrobatische toeren bezig als zij een microfoon ophangen.
De vergadering wordt door Kees van Malssen goed geleid en de klok wordt goed in de gaten gehouden. Tussendoor is er ruim voldoende tijd om veel fietsers te spreken. Ook Niels van der Wal spreek ik even. Onvoorstelbaar hoe goed ie er nu weer bij staat.

Om half vijf is de vergadering afgelopen en kan ik de thuisreis weer aanvaarden. Na wat kletsen met omstanders over de racekap vertrek ik om kwart voor vijf. Ik rij nu richting Amsterdam-Rijnkanaal. Het pontje bij Nes aan de Amstel vaart tot 18.00 uur en zou ik nog wel kunnen halen. Ik neem toch de langere route langs het kanaal. Het fietspad naast het kanaal is prima tot Driemond. Continue rij ik 44 tot 46 km/u, heerlijk rijden zo. Voorbij Driemond is het asfalt door boomwortels een stuk slechter. 45 km/u rijden is hier minder verstandig. De Quest krijgt flinke klappen en ik reduceer de snelheid.
Via de Schellingwouder bruggen, Zaandam en Purmerend ben ik om even voor zeven uur weer op ons eiland.
Opvallend vandaag is dat ik drie omleidingen en wegversperringen tegen kom. In alle gevallen wurm ik me er langs en zie verder geen enkel beletsel.
Mooie snelle rit.
143 km

Met Rob onder de kap naar Volendam

Vandaag rij ik een stuk met de nieuwe carbon racekap. Mijn oude kap wordt vandaag graag door Rob Kaag gebruikt. Tegen wind rijden we naar Purmerend. Misschien is het verbeelding, maar met 35 km/u en hartslag 100 rijdt het wel heel licht. In Purmerend meldt Rob enthousiast dat de racekap bij hem wel 20 hartslagen scheelt.
Op de Oostdijk van de Beemster slaan we rechtsaf naar Kwadijk. Dan voel ik de draden van de accu tegen mijn knie aantikken. Ik voel op de wielkast en merk dat de accu weg is. In de Quest ligt ie niet. Gisteren heb ik de Lycra afsluiting van de voetengaten verwijderd waardoor de accu makkelijk kan verdwijnen. Ik rij terug naar Purmerend en vind de accu niet. In een hobbelige haakse bocht in Purmerend voel ik dat ik ergens over heen rij. In de spiegel zie ik wat zwarts liggen. Terug flintstonend zie ik dat het mijn accu is. Een vriendelijke mevrouw raapt de accu op en geeft 'm mij aan. Kennelijk heeft de accu toch op het tussenstuk onder de kettingafscherming klem gelegen en is er in de bocht uitgerold.
In Volendam zijn de Japanners weer op volle sterkte present. We leggen even aan op het terras bij Hotel Schilder, de Questen op de stoep naast ons. Direct worden de Volendamse bezienswaardigheden, we vragen ons trouwens af of die er wel zijn, gelaten voor wat ze zijn. De Japanners laten zich graag achter de Quest fotograferen. Ze moeten allemaal ook op de Quest steunen. 'Don't touch' op een wat luide toon doet de Aziaten terugschrikken.
Een tweetal politiemannen op mountainbikes komen langs en hebben alle tijd voor een praatje.
Nadat wij bij de zeesluis van Edam ons broodje hebben opgegeten gaan we voor de wind naar De Beemster. Het is ook hier heerlijk fietsen. Rob kan moeiteloos ruim 40 km/u rijden en wordt daar niet moe van.
Onderweg naar De Woude zint Rob op een manier om de racekap in zijn bezit te houden :).
Bij de koffie praten we na en Rob gaat onderweg naar huis de strategie uitstippelen om zijn wederhelft te overtuigen van het 'onmisbaar' zijn van een racekap.

Eerste racekap klaar voor aflevering

Vanmorgen komt Jan Laverman met zijn oude Quest vanuit Barendrecht naar De Woude fietsen om wat dingen in mijn Quest te bekijken. Jan is om half zeven gaan rijden en heeft om half elf de 106 km naar ons eiland afgelegd.

Vanmiddag rij ik even naar Jan Reus in Hoorn om de eerste productie racekap te helpen afmaken. Deze kap wordt via een van de velomobielfabrikanten verscheept naar Argentinië. De kap ziet er schitterend uit. Het liggende deel is ter voorkoming van reflecties mat transparant gespoten, de hoofdkap is glanzend transparant gespoten. We maken samen de deflector en monteren de bedieningspootjes.
Dan even naar buiten voor een foto. Helaas maakt het harde lage licht het lastig om de kap mooi vast te leggen. Morgen zal ik op mijn gele Quest nog een paar foto's maken en die hier laten zien.

Grote ronde Noord-Holland

Als ik vanmorgen de Quest uit de warme garage rij is de beloofde mooie dag nog niet gearriveerd. Het is mistig, rond het vriespunt en er waait een dikke 4 Bft uit het noord-oosten. Gevoelstemperatuur bij 40 km/u - 8.8 gr. C. Gelukkig heb ik de racekap op de fiets en merk ik van de kou helemaal niks.
Bij Kees in Heerhugowaard zit Jan Geel al aan de koffie.
We rijden via Schoorldam naar het Noord-Hollands kanaal. Kees gaat voorop, Jan en ik hebben het voordeel van de racekap en blijven in Kees' kielzog. Langzamerhand heeft Jan steeds meer aero-dynamische voorzieningen op zijn Quest aangebracht en hij rijdt ook merkbaar licht.
Als we bij het Total benzinestation bij de Kooi even pauzeren, wel in de luwte, melden zich drie belangstellenden die alles over onze fietsen en het rijden ermee willen weten.
Dan gaan we richting het voormalige eiland Wieringen. We rijden nu vrijwel recht tegen wind en Kees moet er hard aan werken. Ik rij met ruim 30 km/u en hartslag onder de 100 eigenlijk te langzaam om lekker warm te draaien. Op het mooie fietspad op de dijk langs het Amstelmeer worden we ingehaald door een 45 km/u brommobiel. Ik geef plankgas en ga achter het autootje aan. Dat is wel even buffelen, het karretje rijdt precies 50 km/u. Pas als ik vlak achter hem rij wordt het wat makkelijker. Ik word er in ieder geval lekker warm van.
In Hippolytushoef slaat Kees linksaf en brengt ons naar de buitenkant van de zeedijk, altijd een prachtig stuk fietsen. Er staat een rood-witte afzetting maar we kunnen er langs. Via Den Oever en het Robbenoordbos gaat het nu voor de wind naar Medemblik. Dat vindt Kees prettig en hij rijdt af en toe 40 km/u.
In Medemblik gaan we traditioneel bij restaurant Kwikkel een opkikker halen.
Kees blijft de hele weg naar Enkhuizen onder aan de dijk rijden. Dat is sneller en wat warmer. In Enkhuizen moet Kees een onderdeel afleveren. Helaas is er niemand thuis en Kees kiepert de spullen door de brievenbus. Dan verschijnt er een hoofd achter het raam boven. Oops . . . dat is niet de beoogde ontvanger. Gelukkig komt de man naar beneden en Kees kan zijn spullen weer van de mat grabbelen.
Jan rijdt nog een eind mee richting Hoorn en gaat bij Blokker rechtsaf om weer naar Oostwoud te rijden.
Kees en ik rijden via Hoorn naar Avenhorn waar Kees naar Heerhugowaard gaat om bij Wim de Vries te kijken of hij een probleempje met het rechterwiel van de nieuwe Quest kan fixen.
Na 168 comfortabele kilometers ben ik weer thuis.
Totaal met Quest 404 nu 12.500 km sinds 1 april 2010.

Race kappen in produktie

Vanmorgen monteer ik twee nieuwe GoCycle banden onder de Quest. Ik heb wat boodschappen te doen in Oterleek en Winkel. Daarna even naar Jan Reus in Hoorn die met de productie van de kappen aan de gang is. Het regent hard en droog zal het ook niet worden. Mijn vrouw verklaart me voor gek als ik mijn fietskleding ga aantrekken.
Buiten gekomen duik ik snel onder de racekap om niet meteen al zeiknat te worden.
Het fietsen met de GoCycles is als vanouds weer heerlijk, comfortabel en snel. De snelheid blijft heel makkelijk ruim in de 40 km/u.
Tijdens de opnamen in en om ons huis voor het RTL programma 'Van kavel tot kasteel' heeft onze aannemer zijn jas vergeten. En route naar Winkel is Oterleek niet ver om, dus breng ik de jas even langs.
In Winkel haal ik een RVS onderdeel op en ga op weg naar Hoorn. Jan Reus is druk bezig met de eerste serie van vier racekappen. Het ziet er mooi uit. We bepraten nog wat technische details en ik maak een paar foto's.
Op de terugweg regent het nog steeds. De wind komt van links en met het vizier aan de rechterkant een stukje open is het prettig rijden.
Na 90 km is de comfortabele regenrit ten einde.

PS. De foto met twee kappen op één Quest maakt er nog geen tandem van :).

Hond valt aan

Kees is na de middag present om een niet te lang rondje te rijden. Kees vindt het verrekte koud en heeft aan zijn Bottervizier een tweetal Lexan flappen bevestigd om een beetje uit de wind te zitten. En eerlijk is eerlijk, het is rond het vriespunt en hoewel het maar Bft 3 tot 4 waait, rijden we er wel met ruim 30 km/u tegenin. Dat levert een gevoelstemperatuur van - 7,7 C op. Niet dat ìk het merk, ik zit heerlijk in het zonnetje onder de racekap en geniet van het comfort dat de kap oplevert. Ook mijn voeten blijven lekker warm dankzij de elektrische voetzolen.

Eerst maar eens richting Purmerend. De lucht is vol vogels en veel watervogels bivakkeren op de wal omdat flinke delen van het Noord-Hollands kanaal zijn dichtgevroren. Smienten en soms meerkoeten gaan op de wieken en proberen te landen op het spiegelgladde ijs. Dat levert koddige taferelen op.
We rijden via de Oostdijk van de Beemster richting Oosthuizen. Plotseling rent een flinke lichtgekleurde hond van een boerenerf af en valt de Quest aan. Met een harde klap knalt de hond tegen de rechterachterkant van de Quest aan. Als ik buiten bereik van het agressieve kreng ben, stop ik om te kijken of er mogelijk schade is. Dat valt mee, er is niks te zien. Kees en ik lopen terug naar het boerenerf om te kijken of de hond er nog is en om evt. de boer aan te spreken. De hond is nergens meer te zien en we laten het er maar bij.
Langs vele fraaie landweggetjes in de Beemster en Schermer bereiken we de drie Schermer strijkmolens bij Rustenburg. Deze drie molens dateren uit 1630 en hebben in die tijd de Schermer droog gemalen. De molens waren door de jaren heen ingesloten door hoge bomen en waren niet maalvaardig meer. Dat wordt nu allemaal in oude luister hersteld, een grote klus. Een filmpje van RTV-NH staat hier.
Na een kop thee bij Kees thuis in Heerhugowaard ga ik naar ons eiland. Als ik net thuis ben blijkt de pont defect, oops.
68 km.
Totaal nu 12.300 km

Mijn nieuwe lichte Quest

Vanmorgen rijden Kees van Hattem, Wim de Vries en ik naar Dronten. Niet op de fiets, maar per auto met aanhanger. Wim heeft in Blik op de Weg de reportage gezien van Allert's gestroomlijnde motor. Het laatste deel van dat programma gaf een inkijkje bij Velomobiel.nl en Wim's belangstelling is geboren. Hij is gaan proefrijden in Strada en Quest. Het werd een carbon Quest.
Zouden we aanvankelijk gaan fietsen en Wim op de thuisreis begeleiden, als Wim een achillespees blessure en een niet helemaal lekkere rug blijkt te hebben, is het verstandig de 90 km naar Heerhugowaard niet met de Quest te ondernemen.
De nieuwe Quest ziet er prachtig strak uit en na enkele kleine aanpassingen aan de stoelinstelling rijdt de Quest voortreffelijk. Het op de Foldy-car tillen gaat door het lage gewicht makkelijk.
Ymte zegt dat mijn nieuwe Quest zojuist is gearriveerd. Het is een experimenteel exemplaar waarbij geprobeerd is een nog lager gewicht te krijgen. De totale body inclusief top weegt nog geen 9,5 kg. Dat kan, mits ik er natuurlijk geen al te zware onderdelen op wil, een Quest opleveren van 27 kg. Guus van Schoot heeft maar één vinger nodig om de top van de lichte Quest te dragen.
Even voor de duidelijkheid, deze Quest is vooralsnog niet te bestellen. Het kan zijn dat sommige delen te dun zijn en gaan resoneren. Ik mag dus proefkonijn spelen.
De kleine Quest staat in zijn vrijwel definitieve gedaante als model te pronken. De kleine ziet er heel mooi uit. Vooral de achterzijde is prachtig gemodelleerd naar de nieuwste inzichten op aero-dynamisch gebied. De tunnel achter het hoofd is hoger en breder dan van de Quest.
Kees doet inkopen en ook ik vul mijn voorraadje binnenbanden aan.
Wim is happy met zijn nieuwe Quest en na de koffie met appelgebak gaan we weer richting Noord-Holland.

Tijdrit op Texel voor ligfietsen gaat door

Het comité dat de tijdrit op Texel organiseert had zich voorgenomen de ligfietsers in 2011 en daarna uit te sluiten.
Ik heb me schriftelijk tot de organisatie gewend en met argumenten geprobeerd de organisatie op andere gedachten te brengen. Blijkens een email die ik zojuist ontving mogen de ligfietsers toch weer meedoen.

Dirk Vinke schrijft namens het Wielercomité Texel:

Ligfietsen.
De proef met de afzonderlijke start van de ligfietsen in 2010 is goed bevallen. Na mededelingen vanuit de organisatie, dat de deelname van ligfietsen mogelijk zou worden beëindigd, hebben verschillende ligfietsers aangegeven dit te betreuren. We hebben daarom besloten ook in 2011 ligfietsen met - en zonder stroomlijn deel te laten nemen. Wel met een maximum van 25 deelnemers.


Een heel goed bericht

Duinrit op Duro banden

Vanmorgen blijkt het weer mee te vallen. De zon is aanwezig en de aangekondigde zuid-oostelijke wind met Bft 4 is er nog niet.
Gisteren de Duro banden om de beide voorwielen gelegd. Dat lukt alleen met de hand als ik eerst een stuk touw om de velg en band trek. De band springt dan niet steeds van de velg. Als ik wil vertrekken is de rechter voorband leeg. Snel verwissel ik de binnenband en ga op weg naar Heerhugowaard. De Duro band bromt wat, veroorzaakt door onrondheid tijdens het monteren van de linkerband. Daar heb ik verzuimd wat montage vloeistof te gebruiken.
De druk van 6 bar is wel toegelaten, maar voor toeren wat te veel van het goede. De band is 49 mm breed en 42 mm boven de velg. Dat levert een uitstekende stuurprecisie op. De beperking van de stuuruitslag neem ik graag voor lief. We hebben er nog geen rolproeven mee gedaan, maar het lijkt dat de band licht loopt. Met de lichte wind schuin achter rij ik met 45 km/u naar Alkmaar.
Na de koffie met lekkere door schoonzoon Arie gemaakte bananen soesjes gaat Kees voorop richting de duinen bij Schoorl. Kees is hier in zijn element en rijdt stevig door. We halen een viertal oudere natuurvorsers op de fiets in. Kees komt er veilig langs, al hoor ik één van de mannen al mopperen. Precies als ik het groepje wil inhalen slingert één fietser naar links en ik kan hem alleen door hard remmen ontwijken. Ik voeg de man toe 'rechts houden meneer'. Ik hoor hem omstandig foeteren, maar wat ie uitkraamt hoor ik niet meer.
Wij rijden van Schoorl naar Hargen aan Zee. De laatste afdaling komt de Quest zonder meetrappen tot 54 km/u, best wel vlot.
Zuid van Huisduinen gaan we op de buitenkant van de zeedijk rijden. Twee mannen in feloranje pakken kijken Kees na. Dat levert een wat surrealistische foto op.
Ik maak een foto van de Dokter Wagemaker, één van de veerboten van de TESO. Ik doe dit gewoon door het gesloten vizier van de racekap. Ondanks dat het liggende deel van de racekap licht van kleur is, dat kan tegen reflecties beter zwart gespoten worden, is het zicht door het vizier uitstekend en lukt de foto prima.
Kees rijdt voorop naar het Noord-Hollands kanaal. We stranden voor de brug in de N250. Kees roept:'Waarom weten wij dit niet'. 'Ho Kees, waarom weet jìj dit niet?'. Het verwijderen van de brug heeft uitgebreid in het NHD gestaan. Ik rij de omleidingsroute en snel zijn we langs het kanaal.
Nu hebben we niet de beschutting van de duinen en ook de wind niet in de rug. Het waait pittig en we mogen er recht tegenin. De racekap geeft mij natuurlijk een voordeel. Als we een goed uur later bij Rob Kaag binnen zijn, murmelt Kees dat het toch wel hard waaide :).
Na 132 km gaat de Quest, na een prettige rit, weer op stal.

In de komende dagen de verkoop van mijn huidige Quest maar eens organiseren. Volgende maand is mijn nieuwe lichte carbon Quest klaar.

Racekap wordt prachtig

Vanmiddag heb ik een afspraak met Jan Laverman, Questrijder uit Barendrecht. Jan wil graag proefrijden met de nieuwe toerkap. De enige toerkap is bij Jan Reus die in Hoorn aan het werk is aan de racekap. Het is zwaarbewolkt en het motregent maar met de racekap zit ik warm en droog. In precies een uur heb ik de ruim 31 km naar het industrieterrein aan de oostkant van Hoorn afgelegd.
Als ik binnenkom zie ik direct de complete racekap liggen. Wow, dat ziet er gelikt uit. We zetten even de Quest van Jan buiten voor een paar foto's. De passing is fantastisch, zelfs als de kap voor de foto volledig los op de Quest ligt. Zonder vizier weegt de complete racekap 680 gram. De kap wordt nog in de blanke lak gespoten, het grootste stuk van het liggende deel in de matte lak om reflectie te voorkomen.
Jan Laverman arriveert samen met zijn vrouw. Na de koffie en wat praten over alles rond de Quest gaat Jan in de fiets van Jan Reus een stukje fietsen met de toerkap op. Hij komt zeer enthousiast terug en zegt :'Dit is ideaal'. Hij beschikt zelf over een Flevobike dakje wat hem niet bevalt. Jan Laverman en echtgenote vertrekken weer naar Barendrecht.
Jan Reus en ik filosoferen nog wat over andere producten, o.a. over een racekap met stroomlijnverlenging tot de staart. Na nog een kop koffie ga ik de regen weer in. Het wordt al donker en het gaat steeds harder regenen. Met het vizier op een kier, het is nu een enorme regenklep, blijf ik lekker droog en kan toch alles goed overzien. Volgende week zijn de kapdelen aan elkaar gelamineerd en kan ik er mee gaan rijden.
Morgen naar de wedstrijden in Alkmaar.

Racekap bijna klaar, mooie rit door West-Friesland

Gisteren las ik op Kees' blog dat ie om tien uur vertrekt richting De Woude. Jan Geel zal er ook zijn. Inderdaad draaien om even voor half elf twee gele bolides het erf op. Eerst even kijken naar de nieuwe Duro en Panaracer banden. Ook de Michelin latex binnenbanden gaan door de handen.
Als we met zijn drieën van de pont afrijden komt Pé Koomen ons tegemoet rijden. Het kwartet is nu compleet en kunnen we genieten van prachtig helder weer, een zonnetje en zonder die keiharde wind van de laatste dagen. We wonen in een prachtige provincie, maar het waait hier wel vaak een Beaufoortje of twee harder dan in het binnenland.
Door Schermer en Beemster koersen we af op Hoorn. Kees stelt voor even bij Jan Reus bij Stefan van den Berg aan te gaan.
Jan laat ons het liggende deel van de eerste racekap zien. Prachtig om te zien hoe mooi dit past en zonder kieren of ander aero-dynamische onvolkomenheden aansluit op het instapgat. De kap is vederlicht maar toch heel sterk. Een kwestie van op de juiste plaatsen versterkingen aanbrengen. Deze week zal de eerste kap klaar zijn.
Na de thee rijden we voor de wind naar Enkhuizen. In het historische stadje worden we nagestaard door vele ogen. Bij de speeltuin neemt de achterkant van Jan's Quest een sprong naar rechts, een ordinaire dribbel. Een heftruck met een zes meter brede rol anti-wortel doek lijkt de weg te versperren. De chauffeur heeft ons in de gaten, stuurt naar rechts en tilt zijn brede vracht een meter verder omhoog zodat we er onder door kunnen.
Bovenop de dijk naar Andijk is het zicht prachtig. Friesland is glashelder te zien. Het rijden is hier altijd een feest en het vuurtorentje De Ven is als altijd een leuke achtergrond voor een foto.
Jan neemt het voortouw en met een pittige snelheid tegen wind bereiken we Oostwoud. Koffie met koek wordt door Annie snel geregeld. Jan blijft thuis, hij heeft zijn rondje nu gemaakt. Kees, Pé en ik vertrekken na de koffie naar het westen. Bij de A7 gaat Pé noordwaarts richting Middenmeer. Kees heeft er zin in en rijdt met 34 km/u tegen de lichte wind in vooruit.
Ik kan een stuk korter rijden door eerder af te slaan, maar ik blijf achter Kees aan rijden. Een paar kilometer omrijden is geen straf. In Heerhugowaard nemen we afscheid en ik gooi nog wat kolen op het vuur.
Via Ursem en Driehuizen ben ik na 113 comfortabele kilometers weer thuis.