Mongolen, idioot en de politie

Vandaag heb ik weinig vrienden gemaakt, er waarschijnlijk enkele zelfs voorgoed kwijtgeraakt.
Vanmiddag rij ik naar Alkmaar om mijn vergeten gereedschap tasje bij Rob Kaag op te halen. Het is heerlijk weer en ik slaag erin om de hele route naar Alkmaar boven de 50 km/u te blijven.
Nadat Karin mij het tasje met de spullen heeft overhandigd, rij ik langs het Noord-Hollands kanaal terug naar de stad. Omdat het fietspad bij het spoorviaduct heel smal wordt blijf ik met ruim in de 40 km/u op de rijbaan rijden. Ik word ingehaald door een grijze Opel Astra en tot mijn verrassing blinkt er plotseling 'Politie' 'Volgen' op een display op de hoedenplank. Gezagsgetrouw als ik ben sla ik mee af en stop achter de politiewagen. Net als de politiemannen uit de auto stappen stopt er een oude Volvo naast me. De bestuurder schreeuwt door het open raam 'Geef die idioot een bekeuring'. 'Daarom houden we meneer ook aan' antwoordt een politieman. Ik snauw de schreeuwende Volvo bestuurder toe dat ie eerst de verkeersregels moet leren om er achter te komen dat ik wel degelijk op de rijbaan mag rijden. Dat zet de politiemensen aan het denken en jawel, ze blijken de regel nu te kennen.
We praten nog wat, ze vinden de Quest eigenlijk wel een mooi 'ding', en adviseren me om goed af te wegen wanneer ik op de rijbaan ga rijden. Ieder gaat zijns weegs.
Nog geen kilometer verder, ik ben inmiddels op het bedrijvenpark gearriveerd, stapt een groep Noord-Afrikaanse mensen uit een geparkeerde auto en .... gaan met zijn allen op het fietspad staan. Ik claxonneer en de groep gaat met enige vertraging van het fietspad af. Dan zie ik een dikke man op een 25 km brommer achter mij aan komen. Normaal gesproken zou de man mij niet bij moeten kunnen houden. Nou dat lukt hem wel, al is ie dan in overtreding. Hij scheldt en tiert er op los. 'Mongool', 'Mongool'.
Als ie illegaal op de rijbaan rijdt en ik op het fietspad ernaast, met een flinke betonnen rand ertussen, stop ik maar even. De volgevreten bestuurder is ernstig overstuur en blijft me maar voor mongool uitschelden. Uiteindelijk blijkt dat ze zijn geschrokken van mijn claxon. 'Jij mag die helemaal niet gebruiken, alleen bij een ongeval' bepaalt de man. Ik antwoord dat als ik niet claxonneer, ik inderdaad een ongeval veroorzaak en dat het toeteren dan geen zin meer heeft. Jullie snappen het al, ik blijf een mongool.

Genoeg adrenaline om langs de Westdijk nog even uit te halen en wat trainingskilometers op hoge snelheid te noteren.

Abraham Rob Kaag

Vanmorgen rij ik in de stromende regen naar Alkmaar. Kees van Hattem wacht op mij bij de kleine tunnel bij Ranzijn.
Zover kom ik nog even niet. Met de wind achter en de nieuwe vertrouwde Super Moto om het achterwiel gaat het met 54 km/u noordwaarts.
Vlak voor Ranzijn is mijn rechter voorband lek. In de regen vervang ik buiten- en binnenband. Kees gaat vooruit en ik volg even later. Bij Rob Kaag staat een levensgrote Abraham voor de deur, een aardigheidje van de buren.
Rob heeft een mooie Abraham sjerp om en is dus duidelijk heel erg 50 jaar.
Ik plak de binnenband maar kan de dader in de buitenband niet vinden.
Na koffie en appelgebak gaan Kees en ik weer huiswaarts. Het is gelukkig vrijwel droog geworden.
Het ritje naar huis voert over de mooie asfaltbaan de Westdijk langs het Noord-Hollands kanaal. Ik doe wat interval training en slaag er voor het eerst in mijn hartslag naar 153 slagen per minuut te krijgen. Dat gaat dus de goede kant op.

Terug in de tijd

Vanmorgen rijden Kees en ik naar de ruïne van Brederode in Santpoort. Kees' vrouw Marian heeft haar volledig eigen gemaakte blauw-witte tent zelf opgezet en zij zit wol te spinnen als wij daar aankomen.

Onderweg zijn ook de wielrenners weer in grote getale aanwezig. Ik haal een stel in en moet wat schielijk voor een tegenligger naar rechts. Een wielrenner schrikt en maakt terecht een opmerking tegen me. Even later voegt ie er aan toe dat het tijd wordt dat ik eens onder een vrachtwagen kom .....
Op de rit naar de ruïne probeer ik wat sprints te trainen. Met de sprintsnelheid zit het wel goed, 61 km/u tegen wind. Lange tijd hard rijden met hoge hartslag is moeilijker. Toch verlopen mijn dagelijkse trainingsritjes redelijk goed. Ruim 30 km in 41 minuten, een gemiddelde snelheid van 44 km/u over de openbare weg met meerdere stoplichten, dijken, dorpjes en haakse bochten, is redelijk goed. Ik voel een hobbel in de Super Moto achterband. Wat ik later ook probeer, ik krijg de hobbel er niet uit. Jammer, de band is nog vrij nieuw. Ik vervang de Super Moto voor een Furious Fred. Dat oogt een stuk ieler en de fiets hangt visueel achterover.
De Furious Fred rijdt overigens prima. De wegligging is nog wat beter dan van de Super Moto omdat de compound van de Furious Fred zachter is en meer profiel heeft. Toch bestel ik bij vriend Kees van de Velomobielgarage Noord Holland een nieuwe Super Moto. Toch wel handig zo'n velomobiel steunpunt vlak bij huis.

Op de ruïne van Brederode is de Compagnie van Brederode weer neergestreken. Wij zijn voor de middeleeuwers al bekende gezichten en de gratis koffie smaakt uitstekend. Zoals gezegd, Marian zit te spinnen en een collegaatje is met de spintol nog wat primitiever bezig. Leuk om te zien, zeker als het tegenlicht er mooi op schijnt. Is de tent van Marian redelijk comfortabel, de 'officieren' slapen een stuk comfortabeler. Er worden volop tinnen kogels gegoten voor de veldslag die volgende week in Leidschendam zal plaatsvinden. Na een klein uurtje gaan we weer naar de verderop geparkeerde Questen. Kees komt muurvast te zitten als ie met het rechter voorwiel tussen de planken van de toegangspoort wegzakt. Alleen hard achteruit trekken bevrijdt de Quest weer.

We rijden nu naar het sluiscomplex in IJmuiden en gaan onderweg naar Katinka Fransman in Beverwijk. Ik zet het adres in Navigon in de iPhone en we zijn, hier en daar een verkeersbord naar eigen inzicht interpreterend, heel vlot bij haar. Kees heeft het probleem snel in kaart. De binnenkooi van de derailleur is van zijn ophanging gescheurd. Dan is schakelen niet meer mogelijk. Kees vervangt de kooi van de derailleur en controleert of de kettinglengte OK is. Samen rijden we naar De Woude.
66 km

Bebop pedalen????

Vaste lezers van mijn blog weten dat ik geprobeerd heb Bebop pedalen te importeren. Dat is helaas niet gelukt. Inmiddels heb ik er sinds april vorig jaar 15.000 km met heel veel plezier mee gereden. De pedalen sparen mijn knieën en blijken uitstekend in de Quest te functioneren. De lagering is zeer degelijk en na 15.000 km is er nog geen enkele speling vast te stellen. Ook de schoenplaatjes zitten al 15.000 km onder mijn schoenen en functioneren nog uitstekend.

Deze positieve geluiden schreeuw ik niet van de daken, maar desondanks vragen mij fietsers nog wekelijks of ik toch niet aan de Bebop pedalen kan komen. Daarom heb ik vanavond zes retailers in de VS gevraagd naar een prijs voor 20 sets Bebop pedalen, reserve plaatjes en rebuilt kits.
Betekent dat de pedalen hopelijk straks toch, al is het via een omweg, weer beschikbaar komen.

Fris poldertochtje

Vanmorgen waait het 4 Bft en is het wisselend bewolkt met een graad of 15. Kees van Hattem en Wim de Vries melden zich op ons eiland voor de koffie. We bekijken de schade aan Wim's fiets. Hij is van een verhoogd fietspad afgereden en onderste boven gegaan.

Voor de wind rijden we langs het Noord-Hollands kanaal naar Purmerend en daarna over de Oostdijk van de Beemster. De natuur is schitterend. Een trots bergeenden paar zwemt met een groot aantal pullen in een sloot aan de voet van de dijk. Ik zoom maximaal in en zie dat de opnamen van het nieuwe Panasonic FS30 cameraatje goed bruikbaar zijn. Wel is op maximale zoom het beeld ietwat zacht, maar dat is in iPhoto door simpelweg op 'verbeter' te klikken op te lossen.
Via Hobrede koersen we door de weilanden naar de IJsselmeerdijk. De wolken zien er prachtig uit en ook hier zijn meerkoeten met hun roodgesnavelde jonkies aan het fourageren. In de Beemster steekt een moedereend over en zo gauw de kinderen in het gras zitten fladdert moeder eend vlak voor ons als was ze aangeschoten. Een schitterend voorbeeld van afleiding gedrag.

Bij een klein gemaal eten we uit de wind en in de zon een broodje. Kees maakt een foto van de schade aan Wim's fiets. Als ie straks weer gemaakt is zal ie dit nog een keer doen. Via Avenhorn en Schermerhorn rijden we over de Slingerdijk naar Heerhugowaard. Daar jaagt een zwaluw een slechtvalk achterna.

Kees en Wim gaan rechtsaf naar huis, ik ga tegen wind naar het zuiden. Uiteraard maak ik gebruik van de gelegenheid om een stukje te trainen. Elk jaar is het weer moeilijk om echt hoge hartslagfrequenties op de klok te krijgen. Zelfs al rij ik boven de 50 km/u wil de hartslag niet boven de 144 slagen per minuut komen. Er moet dus nog wat pijn worden geleden :).

Ik maak diverse foto's met de nieuwe Panasonic FS30. Ze staan allemaal hiernaast. Het cameraatje werkt uitstekend. Op alle brandpuntsafstanden met uitzondering van de maximale telezoom stand zijn de opnamen opvallend scherp en mooi van kleur. Zoals gezegd op de langste telestand is het beeld wat zacht. Dit is met een correctie in iPhoto op te lossen. Het is niet zo dat ik mijn Canon Powershot G10 er voor wil ruilen, maar voor nog geen 90 euro is het onvoorstelbaar goed.

Panasonic DMC-FS30

Vandaag heb ik mijn Canon Powershot G10 naar een Canon reparatiecentrum gestuurd. De camera werkt onbetrouwbaar na zijn ongelukkige onderdompeling.
Vanmiddag rij ik even op en neer naar Hoorn om weer 6 uitgezaagde vizieren te bezorgen. Direct grijp ik mis naar mijn camera die ik altijd aan boord heb. Natuurlijk, ik heb de iPhone4, maar het maken van foto's met deze telefoon is niet comfortabel. Wel scherp en goed van kleur, maar het bedieningsgemak is matig. Met de aankondiging gisteren van iCloud door Apple wordt de iPhone wel een bruikbare camera.
Toevallig valt de 'Makro Dagdeal' in mijn inbox. Daar wordt een Panasonic DMC-FS30 aangeboden voor € 89,25 incl. btw. Dat is een belachelijk lage prijs voor een 14 megapixel camera met 8x optische zoom. Snel even wat reviews bekeken en het apparaatje besteld.
De foto van de boot op het meer, op maximale resolutie, laat de uitstekende kwaliteit van de camera zien.

Bij Jan aangekomen even gekeken naar de nieuwste ontwikkeling in de racekappen. Er komt een derde alternatief die fantastische mogelijkheden biedt. Deze nieuwe kap zal tijdens de lezing op CycleVision op zaterdagavond 25 juni a.s. worden geïntroduceerd.

Op de heenweg krijg ik op de rotonde van Grosthuizen weer eens geen voorrang van een bestuurder van een Hymer camper. Ik had dat al ingeschat en met de hand aan de rem loopt het goed af. Minder makkelijk is het voorkomen van een ongeval op de terugweg. Bij Driehuizen komt op hoge snelheid een ouder model Renault Laguna door de bocht zeilen. De bestuurder heeft totaal geen idee dat ik er rij en neemt volledig de binnenbocht. Ik weet de berm in te sturen en voorkom een frontale aanrijding. Ik klik per ongeluk mijn rechter voet uit en raak met mijn achillespees hard de rand van het voetengat. Even de pijn en de schrik verbijten en maar weer door.

Bij het verkeerslicht bovenop het viaduct bij de afslag naar De Woude komt plotseling een mountainbiker naast me staan. 'Hoi Wim, hoe gaat ie?'. Ik herken de man in het geheel niet en vraag hem naar zijn naam. Hij zegt:'Hans, ik heb de fiets van Kees gekocht'. Nog daagt het niet bij mij. Dan nog maar een vraag naar zijn achternaam. Het blijkt Hans Woerlee te zijn die januari vorig jaar Kees van Hattems Quest heeft gekocht. Ik merk op dat ie mijn inziens met de verkeerde fiets onderweg is. Dat komt omdat ie regelmatig met een collega oprijdt die ook op een mountainbike rijdt. Hij rijdt nog steeds meerdere keren per week met de Quest naar zijn werk in Heerhugowaard. We praten nog wat en zijn dan al snel bij de pont.

Velomobielpromotie in Avenhorn

Ida Sabelis, bestuurslid van de NVHPV, heeft een aantal velomobielrijders uitgenodigd om acte de présence te geven op de jaarlijkse Koggenmarkt in Avenhorn. Deze markt toont biologische, duurzame en energiebesparende producten. Totaal tien velomobielen, zelfs de Verhees Alleweder is door Marian van Hattem naar Avenhorn getrapt, zijn aanwezig. Ik maak kennis met Hugo Verschoor met zijn oranje Strada.
De fietsen worden netjes neergezet voor een professionele foto.

Mijn Canon Powershot G10 camera heeft de derde totale verzuiping toch weer, zij het deels, overleefd. Op de volautomatische stand kan ik hem niet meer afdrukken. Het is tijd voor een opvolger waarvoor de Leica V-Lux 30 superzoom compact op dit moment de beste papieren heeft om de afgeleefde en mishandelde Canon te vervangen.
Om niet weer een badende camera leeg te moeten schudden knip ik 15 cm van de drinkslang af. Nu kan het mondstuk niet meer op de camera belanden en het camerabakje vol hevelen.

Ik loop een rondje over de markt en kan het niet nalaten om het matige financiële rendement van de zonnecellen ter discussie te stellen.
Dat had ik beter niet kunnen doen. Een ouder echtpaar maakt me op hoge toon duidelijk dat het helemaal niet gaat over financieel rendement. Als ik het geld heb moèt ik domweg mijn dak bedekken met zonnecellen. 'Alleen zo voorkomen we dat er extra kolencentrales bijkomen'. Daar moet ik het mee doen, discussie gesloten.

Na een paar uurtjes rij ik terug naar De Woude. Jules en Elly rijden mee voor een kop thee. Het rijdt super door onder meer de Mijzenpolder en de Schermer. Voor de wind is het tempo comfortabel maar wel steeds tegen de 40 km/u.

Prachtige rit in het Groene Hart

Vandaag gaat de bende van Wim eens buiten de eigen biotoop fietsen. Kees van Hattem heeft het idee, Wim mag de route uitvlooien en in zijn Oregon zetten, ja ja. Wim komt evenwel goed weg, Martin Merkelbag heeft dit karwei voor zijn rekening genomen en de track kan zo de Oregon in.
Tegen tienen melden zich de eerste fietsers bij pont De Woude. Dan is er koffie en kwart over tien vertrekken we naar pont Buitenhuis. De zon staat stralend aan het firmament en weet de hele dag van geen wijken. Helaas heeft mijn Camelbag zich deels leeggeheveld in het bakje waar mijn Canon camera in ligt. Dat is eerder gebeurd, maar dit keer overleeft de camera 't niet, hij stopt er helaas totaal mee. De foto's vandaag maak ik met de iPhone.
André Dronkers heeft moeite het tempo bij te houden. Niet zo gek als je bedenkt dat hij in een Alleweder A6 rijdt met ook nog eens Marathon Plus banden. Bij de pont heeft hij er al 83 km opzitten en dat zou oplopen tot ruim 300 km als ie de ronde om het Groene Hart helemaal zou meerijden. Terecht besluit ie om via de sluizen weer noordwaarts te rijden.
Aan de zuidzijde van het Noordzeekanaal haken Elly en Jules, Bart van Crasbeek en Katinka Fransman aan.
Meteen genieten we op Spaarnwoude van een klimmetje. Een waarschuwing voor Katinka, ze trapt door op het middelste blad. De kettinglengte is in ieder geval niet OK. Een stevig klimmetje krijgen we even later voorgeschoteld als het Kopje van Bloemendaal zich aandient. Ik trap makkelijk omhoog op het middenblad. In de afdaling lees ik 62 km/u af. In de schaduw van de vele bomen pauzeren we even.
Dan rijden we langs fraaie fietspaden en vaarten door de bollenstreek. Via Hillegom en Lisse bereiken we de Kaag. Op een van de gezelligste plaatsen stoppen we voor wat eten en drinken. De Muis ziet weer kans om het verhitte lijf te koelen in de Ringvaart. Ook Astra zwemt lekker rond.Bij Nieuwkoop en de Ronde Venen zijn we op het zuidelijkste deel van de route aangekomen.
Dan neemt Jules het voortouw en begeleidt ons naar Nes aan de Amstel, de woonstee van Elly en Jules. Voor we daar zijn krijgen we nog drie keer te maken met asociale automobilisten die lak hebben aan de regels en ons zelfs gewoon van de weg drukken.
Bij Elly en Jules thuis is het goed toeven. Altijd leuk om even bij fietsvrienden thuis te kijken. Leuk ook om te zien dat de inrichting van hun huis, sowieso 25 jaar 'jonger' ingericht dan hun werkelijke leeftijd, qua smaak overeenkomt met de onze.
Het krentenbrood, de koeken en koffie smaken meer dan goed. Hartelijk dank Elly en Jules.
Verder gaat het weer langs Bovenkerk, Schiphol en Halfweg. Daar worden we door een passerende politiewagen geblokkeerd en worden we vermanend toegesproken dat we op de rijbaan rijden. Bart haalt het bekende wetsartikel te voorschijn en de politieman slaat aan het lezen. Even later constateert ie zelf dat ie 'met een mond vol tanden' staat.
In Spaarnwoude geef ik de Quest even de vrije teugel. Ik krijg Willem Vierbergen achter me aan dus alle reden om er keihard tegen aan te gaan. Ondanks de pittige tegenwind gaat het heel hard en Willem geeft het na een paar kilometer op. Bij de pont aangekomen zegt Willem dat ik zelfs met 58 km/u nog van hem wegreed. 'Niet leuk meer' besluit Willem :).
Bij de pont eten we een ijsje en gaan Bart en Katinka richting Beverwijk. Kees, Willem, Jan, de Muis en ik zetten koers naar De Woude.
Een prachtige rit met prachtig weer. Een woord van dank aan Martin Merkelbag is op zijn plaats. Hij heeft een heel mooie rit samengesteld.
155 km

Deelbare kettingtandwielashouder leverbaar

Na een laatste serie verbeteringen aan het ontwerp van de deelbare kettingtandwielashouder, is het definitieve ontwerp nu helemaal naar mijn zin. Het is een fraai kunstwerkje in aluminium geworden waar ik best wel een beetje trots op ben. In deze laatste versie is de aanslag op de opstaande rand van de tunnel vergroot. T.b.v. een makkelijke, gelukkig éénmalige montage, is een zoekkant gemaakt aan zowel de ingang van de draad als van de boutjes.
Om het uiterlijk te verfraaien en de laatste scherpe randjes te verwijderen, zijn de definitieve ashoudertjes getrommeld.
Zoals eerder genoemd is het voor het schuiven van het kettingtandwiel over het stalen 8 mm asje, van belang dat de rechterflens wordt afgedraaid tot 64 mm. Hierdoor kan het kettingwiel niet langer vastlopen op de oplopende bodem van de tunnel. Die kettingtandwielen zijn nu in voorraad.
De kettingtandwielashouder is nu ook royaal op voorraad.

Degenen die eerder via mail of anderszins een kettingtandwielashouder bestelden of belangstelling toonden zal ik rechtstreeks benaderen, anderen verzoek ik deze via de webwinkel te bestellen. Vergeet niet het kettingtandwiel erbij te bestellen. Tijdelijk krijgen de bestellers er vier gratis O-ringen bij zodat vele duizenden kilometers in alle rust kunnen worden afgelegd.

Molens draaien op harde wind

Even na 8.00 uur rinkelt mijn iPhone in de woonkamer. Ik struikel mijn bed uit en neem op. Eduard Botter aan de andere kant. 'Waar ben je?' vraag ik. 'Ik sta voor je deur', meldt Eduard. Snel wat aantrekken en even later zit Eduard aan de koffie. Hij is om 05.00 uur uit Wateringen vertrokken en heeft met rugwind de 90 km vlot afgelegd.
Een uur later rijden we samen met 47 km/u naar de Waerdse Tempel in Heerhugowaard. De wind maakt zijn voorspelling waar, het waait al Bft 5. Met totaal 12 fietsers, één Mango, één Strada, twee roeifietsers en 8 Questen rijden we door het mooie polderlandschap tussen Heerhugowaard en Hoorn oostwaarts. Het gaat met snelheden van rond de 30 km/u wel heel rustig.
Eduard passeert de groep al filmend. Tot... zijn schuimkap 'airborn' gaat en in de sloot belandt. Hij vindt de kap gelukkig terug en met de wind schuin van rechts inkomend koersen we op Oosthuizen af.
Ten huize van de fam. Kastelein smullen we van diverse calorierijke cakes. Als de koffie bezonken is blijkt de wind al stevig aan te trekken. Elly, klein van stuk en zeker niet zwaar, krijgt van Jules een tweede 8 kg zwaar kettingslot aan boord. Hiermee moet ze de harde wind kunnen trotseren. Wel nemen zij een wat luwere route richting Amsterdam.
De resterende groep volgt Kees in zijn kielzog naar Volendam en Monnickendam. Het begint te regenen, maar serieuze vormen neemt het niet aan. Richting Waterland gaat het tegen wind, en die waait inmiddels niet zo zuinig ook. De roeiers, Cor Zwaag en Ingmar Zondervan moeten nu echt aan de bak. Ik kan Cor een tijdje van dienst zijn als windbreker en zie dan goed dat hij zwaar aan de bak moet. Hartslag 152 heeft ie als we 27 km/u rijden tegen Bft 6. Dan is een Quest wel super efficiënt, mijn hartslag zit rond de 100.
Op sommige halfwindse stukken wil de Quest zelfs 30 km/u rijden zonder dat er getrapt hoeft worden.
We steken op voor een versnapering. Het etablissement is afgeladen vol en we mogen plaatsnemen op het natte buiten meubilair. Gelukkig breekt de zon door. We vermaken ons met een groot aantal ééndags kuikens die samen met de moederkloek zeldzaam mak zijn. Je moet echt uitkijken om er niet op te trappen. Katinka blijkt de rekening voor ons voldaan te hebben en wil geen dotatie van ons. Hartelijk dank Katinka.
Volgens goed gebruik gaat Majoor Kees op tijd weer voor de troepen uit. Cor voert een stripact uit en neemt daar riant de tijd voor. Kees belt zelfs waar we blijven :).
De pont bij Ilpendam blijkt niet bediend te worden en we rijden dan maar richting Purmerend. Het laatste stuk langs het Noord-Hollands kanaal staat de wind dwars op de dijk. De Quest wordt af en toe door de wind flink bij de lurven gepakt en dat levert koerscorrecties op. De roeiers hangen zichtbaar schuin tegen de wind in. Bij Oost-Graftdijk gaan Eduard, Katinka en ik linksaf naar De Woude, de anderen gaan door tot Heerhugowaard.
Eduard moet nog 90 km, nu tegen een harde wind. Als ie thuis is zal zijn teller boven 300 km staan, een prima prestatie onder deze weersomstandigheden.
Ondanks de harde wind een prettige rit.
133 km.

TeXtreme en carbon/aramide voor test in racekap

Mijn huidige Quest is gemaakt van TeXtreme carbon. Dit is een uiterst fijn dradig carbon dat is geweven in de vorm van allemaal vierkantjes van 2 x 2 cm. Het doel is een grotere sterkte van het laminaat bij een 20% lager gewicht. Voor de race- en toerkappen gebruiken we nu een fijner carbon weefsel dat bekend is van de normale carbon Quest en Strada. Dit materiaal is goed plooibaar, al is er veel vakmanschap nodig om dit carbon in de vrij sterke ronding van de opbouw van de kap te draperen.
Vandaag krijg ik enkele vierkante meters TeXtreme carbon binnen. Jan zal proberen of dit te gebruiken is voor een wel heel bijzondere racekap.

Ook willen we graag experimenteren met een mengsel van carbon en aramide (handelsnaam Kevlar). Wij zijn overtuigd van de veiligheid van carbon als kernmateriaal voor onze kappen. Wij hebben destructieve proeven met het huidige materiaal gedaan en zijn zeer tevreden. Het is stijf en gaat zelfs onder extreme buiging vrijwel niet kapot. Zelfs bij het vernielen van het laminaat met een hamer blijven de gevreesde naalden vrijwel uit. Naalden overigens die ook bij een glasweefsel bij breuk optreden. Het nadeel van glas is dat deze niet op röntgenfoto's zijn te zien, carbon is dat wel.
Uiteraard hou ik jullie hier op de hoogte van de experimenten.

Prachtig rondje Noord-Holland

Onder welhaast uniek mooie weersomstandigheden stap ik vanmorgen in de Quest om een rondje Noord-Holland te rijden. Eerst naar Kees in Heerhugowaard. Daar blijken behalve Kees nog drie echte liefhebbers aan de koffie te zitten. Jan Geel, Wim de Vries en ook Pé Koomen is al uit Middenmeer naar De Waard gefietst.
Jan laat ons zijn nieuwe telefoon zien, een John's phone, helemaal voor Jan ontworpen. Jan is niet zo van de gadgets en wordt door de telefoonprovider meestal na een half jaar definitief van hun netwerk verbannen. Jan belt nooit, te ingewikkeld, daarom. Met deze telefoon kan Jan wel overweg, meer dan bellen en gebeld worden kan er overigens niet mee. Daarom zit er een heus papieren adresboekje achter een plastic klepje in de telefoon.

Kees gaat voorop en schotelt ons een prachtige route voor. We rijden een stuk van de West-Friese Omringdijk om bij Burgerbrug het Noord-Hollands kanaal over te steken. Dan naar de kust waar we achtereenvolgens Petten en Callantsoog passeren. Het rijdt goddelijk, niet echt hard, maar dat hoeft vandaag ook niet. Pé gaat ons voor door de donkere duinen om bij Huisduinen op de buitenzijde van de zeedijk uit te komen. De Marine is actief met heli's en er vaart een onderzeeboot op het Marsdiep. Via de veerhaven in Den Helder zetten we koers naar Wieringen. Ik krijg mijn eerste lekke band in 2800 km, een scherp stukje kunststof heeft de GoCycle doorboord. De bandwissel verloopt snel. Het oppompen met mijn kleine Topeak pompje verloopt prima. Ook op Wieringen is het heerlijk rijden, al gaat het ongemerkt wel steeds 40 km/u. Het laatste stuk op Wieringen rijden we weer op de zeedijk.

In Den Oever stoppen we even bij de viskraam. Pé trakteert op een werkelijk fantastische zoute haring. We vangen een gesprek op tussen enkele garnalenvissers. Ze houden continue de havenuitgang in de peiling of er door collega's al dan niet wordt uitgevaren. De spanning is voelbaar.

Het stuk naar Medemblik is tegen wind. Wim de Vries laat het tempo wat zakken, Pé en ik houden de snelheid tegen de 40 km/u. In het kader van training gooi ik nog wat extra kolen op het vuur en versnel tot 46 km/u. Dat is Pé wat te hard en ik mag het alleen doen. In Medemblik sluit Pé al snel weer aan. Dan komt Kees en Wim en Jan weer wat later. De koffie smaakt ons goed.
Vanaf hier scheiden onze wegen. Pé gaat direct naar Middenmeer. Tot mijn verrassing gaan Kees en Wim ook mee. Volgens mij is dat een stuk om, maar Kees' argument is dat ie dan 'lekker door kan rijden'. We zullen zien.
Jan gaat linksaf naar Oostwoud, hij is al bijna thuis.

Nu ik alleen ben kan ik lekker door kachelen. Steeds rij ik zo'n 40 tot 42 km/u en via Heerhugowaard ben ik al om 16.15 uur thuis. Ik maak me sterk dat Kees en Wim dan nog niet in Heerhugowaard zijn :)
Hoe dan ook, dit was een fantastische fietsdag.
166 km

Sprintrecord 72 km/u

Vanmiddag rij ik naar Hoorn om mijn eigen demo racekap aan de laatste veiligheidsvoorzieningen te laten aanpassen. Het waait 5 Bft uit het westen. Op de dijkwegen in de Schermer rukt de wind stevig aan de lichte carbon Quest. Het is nu geen voordeel dat de fiets nog geen 28 kg weegt.
Waar de Oostdijk overgaat in de Grootschermerweg krijg ik een extra duwtje in de rug omdat er daar vanaf de dijk de polder wordt ingereden. Vlak daarvoor heb ik al flink aangezet en als ik de helling af ben rij ik al 65 km/u. Het recent vernieuwde asfalt maakt nog meer mogelijk. Ik ga er vol tegenaan en zie even later de snelheid oplopen tot 72 km/u.
Ik laat de Quest nu uitlopen en als aan het eind van de weg de dijk weer omhoog loopt moet er nog flink geremd worden.
Bij VandenBerg is het druk. Veel kitesurfers konden afgelopen weekend de harde wind niet de baas en hun kapotte spullen liggen, met opdrachtbonnen van € 60,- tot € 150 euro kosten, op de stellingen.
Het is niet aantrekkelijk om zonder racekap tegen de harde wind op te boksen. Gelukkig ligt mijn oude racekap nog bij Jan en die mag nog een keer dienst doen. Dat gaat prima, deze kap is wat lager dan de huidige kappen, er kan geen helm onder worden gedragen. Tegen de harde wind kan ik steeds 40 tot 42 km/u blijven rijden. Hartslag rond de 120, heerlijk zo. Eigenlijk onvoorstelbaar want bij een windsnelheid van 35 km/u tegen en een eigen snelheid van 40 km/u, buldert er een storm van Bft 9 rond de fiets.
Mijn vrouw is verbaasd dat ik al zo snel weer terug ben.

Toerkap in definitieve vorm

Tot nu toe zijn er tien racekappen geleverd. De eerste toerkappen zijn inmiddels ook geleverd. Foto's van de productie versie waren er nog niet. Nu wel. Op de foto's zijn een gele kap afgebeeld die in een transparant gespoten carbon flens is geschoven. Deze flens moet met Bisontix op de originele schuimkap worden gelijmd. Het is zinvol de plek van de flens af te tekenen en de ruimte daaromheen af te plakken. Eerst de schuimkap insmeren en laten drogen. Vervolgens de onderkant van de flens insmeren en tenslotte de schuimkap een tweede keer insmeren.
Na tien minuten drogen de beide delen samendrukken. Ter hoogte van de bedieningspootjes aan beide zijden van het vizier een sneetje in de schuimkap maken en de bedieningspootjes er door steken. Tenslotte aan beide binnenzijden van de kap een stukje klittenband maken waardoor de bedieningspootjes het vizier in alle standen kunnen vastzetten.
Op bijgaande foto's ligt de toerkap met flens los op de schuimkap.
De levertijd van een race- of toerkap is momenteel 6 weken.