Vlot rondje Noord-Holland

Kees van Hattem kwam gisteren met echtgenote Marian in de Alleweder koffie drinken. Ik vertelde hem dat ik vandaag een rondje Noord-Holland zou gaan rijden. Geen reactie :). Betekent dat de snelheid geen discussie zal opleveren.
Die snelheid komt er aanvankelijk niet in. Wegwerkers hebben 70 bomen langs de N246 omgezaagd en alles ligt onder de takken.
Als de bomenzagers mij zien willen ze wel even wat takken aan de kant slepen en kan ik er langs.

Het is prachtig weer, een lichte zuidenwind en een zonnetje. Het is nu nog fris maar de temperatuur zal vanmiddag tot tegen de 20 graden oplopen. Voor ik vertrek maak ik even een nieuw vizier en prijs me even later gelukkig daarmee. Een meeuw deponeert een grote flats op het vizier. Een deel loopt omlaag en via het neopreen afvoergootje komt er niks op mijn kleding terecht.
De snelheid zit er meteen al lekker in. 50 km/u met hartslag 128 is niet slecht.

Uiteraard houdt Alkmaar me flink op. Voorbij Koedijk kan ik pas lekker fietsen. Het hoeft helemaal niet hard te gaan, maar tussen 45 en 47 km/u gaat het zonder buiten adem te raken. De lucht is vol vogels. Grote groepen kieviten fourageren op onder water gezette landerijen. Ze hebben nu nog de tijd om wat op te vetten voor ze aan de lange vlucht naar het warmere zuiden zullen beginnen.
Ik stop even bij het Texaco station en eet een banaan.

Al snel stap ik weer in om naar Den Oever te rijden. De wind komt nu schuin rechts voorin maar het mooie wegdek maakt nog steeds een dikke 40 km/u makkelijk haalbaar. In Den Oever zijn de vogelringers weer actief. Ik eet een broodje en kijk of de mannen terugkomen. Dat is niet het geval. Door naar Medemblik. De lange rechte weg is deels opnieuw geasfalteerd. Best prettig, maar volkomen onverwacht zitten er nog steeds flinke gaten in de weg. Er komt me een heel grote trekker met geladen aanhangwagen achterop. Dat ding gaat best hard en ik probeer aan te pikken. Dat lukt en met 53 km/u kan ik goed in de slipstream blijven. Bij het versnellen tot ruim 55 km/u moet ik wel even stevig aanzetten en zie de hartslagmeter even op 147 staan.

In Medemblik mag ik even stoppen voor de stoomtram. Altijd leuk om te zien hoe een groep vrijwilligers, zonder uitzondering zeventigers, de locomotief glimmend weet te poetsen. De Quest is zelfs in de lak te zien.
Bij Kwikkel in Medemblik wil ik wel een kop koffie. Ik raak in gesprek met een wielrenner. De serveerster vergeet me totaal en ik ga maar eens kijken of dat de nieuwe standaard is. Gelukkig niet, de serveerster verontschuldigt zich netjes.

Via de zuidkant van de Wieringermeer, het asfalt is ook daar deels gerepareerd, rij ik naar Heerhugowaard. Een ouder stel rijdt door een wegversmalling en slingert wat. Mevrouw slaat plotseling linksaf. Gelukkig heb ik de ruimte om naar links uit te wijken en ik kom in een strook gravel tot stilstand. Ik ben niet vriendelijk tegen mevrouw. Horen wat ze zegt kan ik niet, interesseert me ook niet. Ik heb Mumford en Sons weer eens aanstaan en vergeet het incident maar snel.

Na drie uur en drie kwartier heb ik de 140 km afgelegd. Gemiddeld 36 km/u maakt het een vlotte rit. Daarvoor is 2000 Kcal en een gemiddelde hartslag van 107 nodig geweest.
Mooie vlotte rit met prachtig rustig weer.

Kettingtandwiel ashouder verbeterd

De kettingtandwiel ashouder is een succesvol en bijzonder handig onderdeel in de Quest en de Strada. Tientallen ashouders zijn succesvol in gebruik. In het kort maken deze kettingtandwiel ashouders het mogelijk om in enkele seconden het kettingtandwiel uit de fiets te verwijderen en in enkele seconden weer terug te plaatsen. Dit om bijv. nieuwe O-ringen te monteren die een beperkt aantal kilometers meegaan. Heb je geen ashouder dan moet je de twee boutjes onder de fiets losmaken waarna het kettingtandwiel loskomt. Het weer monteren is, zeker als je geen lange armen hebt, een heel geknoei.

Nou kun je natuurlijk zeggen dat O-ringen je weinig interesseren en je de extra herrie voor lief neemt, realiseer je dan wel dat de tanden van het kettingtandwiel zonder O-ringen snel verslijten. Op het moment dat dat gebeurt breken deze tanden af en dan is het fietsen wel voorbij.

Montage kun je zelf doen. Wil je het niet zelf doen, dan is in Noord-Holland de Ligfietsgarage van Kees van Hattem het adres om ze in te laten bouwen. Ook Velomobiel.nl in Dronten bouwt op verzoek de ashouders in.

Na montage van de ashouder moest bij het in- en uitbouwen van het kettingtandwiel de tiewrap waarmee de kettingbuis aan de ashouder vast zit worden doorgeknipt en een nieuwe gemonteerd als de ashouder weer was dichtgeklapt.
Daar heb ik wat op gevonden. De nieuwste serie ashouders is nu voorzien van een mooi oog waaraan de tiewrap éénmalig hoeft te worden vastgemaakt. Als de ashouder nu wordt opengeklapt en weer gesloten, blijft de tiewrap eraan vast zitten. Nog meer comfort en zekerheid dus. De ashouders zijn in voorraad en kosten 79 euro per stuk. Bestellen kan in de webwinkel.

Olympus E-PL2 te koop

De recent aangeschafte Olympus E-PL2 camera is te koop. Deze camera werd de opvolger van de Canon Powershot G10 die na drie verdrinkingen de geest gaf.
Waarom bevalt de Olympus E-PL2 niet? De kleurweergave op de stand iAuto is te magenta, een knieval naar de gemiddelde Amerikaanse smaak. Dat is in een fotobewerking programma vrij makkelijk te verwijderen maar elke opname iets blauwer en iets groener maken is onprettig. Op de handmatige instellingen is de kleurweergave wel goed. Maar helaas, de knop voor het kiezen van onder- en overbelichting draait zo licht dat ik deze steeds per ongeluk verstel. Ik zie dan bij thuiskomst dat de meeste foto's te licht of te donker zijn.
Dan kies ik er voor om maar weer op iAuto te fotograferen en stel vast dat de camera dan een voorkeur heeft voor een kleiner diafragma in plaats van een korte sluitertijd. Meerdere opnamen tijdens het rijden blijken nu onscherp, iets dat bij de Canon nooit voorkwam.
Tenslotte is een bezwaar van de Olympus E-PL2 dat je twee handen nodig heb voor het uitdraaien van de lens tijdens het opstarten. Ook voor zoomen, dit moet op de lens gebeuren, zijn twee handen nodig.
Al met al is de Olympus E-PL2 dus voor mijn meest gebruikte toepassing, het rijdend vanuit de Quest fotograferen, niet de goede camera.
Tijdelijk gebruik ik de oude Canon, flitsen wil ie niet meer en blokkeert dan, of de kleine Panasonic.
Over de mogelijke aanschaf van een Canon Powershot G12 denk ik nog even na.
De Olympus E-PL2 zal eerdaags wel een plekje op Marktplaats vinden.

Bijgaande foto's tonen overduidelijk de verschillen. Binnen 2 seconden na elkaar gemaakt met boven de Canon, onder de Olympus opname. De Canon opname is mooi neutraal van kleur en goed van dekking, de Olympus opname is te rood en een half diafragma te donker. De foto's zijn alleen op hetzelfde formaat uitgesneden, er is niet gecorrigeerd voor kleur of helderheid.

Velomobieltreffen Schermerhorn

Dit weekend wordt het noordelijke velomobieltreffen gehouden in Schermerhorn. Kees van Hattem en Sebastiaan Talsma zijn de geestelijk vaders van dit tweede noordelijke velomobielfeestje. Ik plan om zaterdag de hele dag aanwezig te zijn. Vrijdag middag maak ik een trainingsrondje. Dat 30 km lange rondje loopt langs Schermerhorn. Even langs gaan is zo gepiept. De eerste deelnemers zijn al binnen en hebben hun tent opgezet. In sporthal De Mijse is koffie met gevulde koek. Na een uurtje maak ik mijn trainingsrondje af.

Vanmorgen is de weersverwachting voor vandaag niet best. In de middag buien en aantrekkende wind. Ik zet de racekap op de Quest en ik rij in 20 minuten naar Schermerhorn. De groep van 17 velomobielen staat al klaar. We gaan eerst even voor een groepsfoto naar het steile bruggetje in het dorp. Dan op naar Heerhugowaard voor een bezoek aan het Poldermuseum. Helaas is het vandaag zaterdag en dan is het museum nooit open. Onverrichterzake rijden we terug en beginnen aan een mooie rit over de eeuwenoude dijken van het land van Leeghwater. We stoppen even bij de zerkentuin naast het eeuwenoude raadhuis. Het begint te regenen, maar ernstige vormen neemt 't niet aan. In De Rijp zijn vrijwel alle etablissementen nog gesloten. Gelukkig serveert snackbar De Walvis ons koffie en een appelpunt. We vervolgen onze rit langs de mooie Oostdijk van de Beemster. Dan rijden we over het mooie maar smalle fietspad naar Beets. We rijden nu westwaarts tegen wind en dat is voor sommige fietsers een pittige opgave. Het laatste stuk naar de drie molens bij Schermerhorn daalt de snelheid bij enkele fietsers tot 20 km/u. Dat wordt meer trainen of een andere fiets kopen :). We bekijken eerst een korte film. In de donkere filmzaal gaat het licht uit, bij mij ook. Ik haal het eind van de film niet bij bewustzijn. De echte molen is wel interessant. Deze molen is de eerste met een zogenaamde vijzel, een soort doorlopende schroef die 1000 liter water per seconde kan opvoeren. De molenaar praat honderduit en loopt letterlijk leeg. De eerste felle buien doen dat ook en met steeds toenemende regen gaan we terug naar de sporthal.

Onder het genot van een drankje wordt de tijd overbrugd tot het warm eten. De lasagne is prima maar onvermijdelijk wat vet. Met goede salade en vers gesneden fruit is het avondmaal goed voor elkaar. Een echt avondprogramma is er niet. Er ontspint zich een uitgebreide discussie over allerlei aspecten rond de velomobielen uit Dronten.

Jan Reus en ik moeten nog naar huis fietsen. Geen probleem met een goede verlichting. Ik vertrek even na 23.00 uur en duik de stikdonkere polder in. Als ik nog geen twee kilometer langs de Noorddijk richting Groot-Schermer onderweg ben valt plotseling mijn E3 SuperNova koplamp uit. Ik zie letterlijk geen hand voor ogen en rem hard om niet langs het steile talud van de dijk omlaag te donderen. Wat nu te doen? Terug naar Schermerhorn? Ik kan mogelijk in de camper slapen. Eerst maar eens naar de provinciale weg terug zien te komen. Doorrijden is sowieso geen optie omdat bij Driehuizen de weg nieuw is geasfalteerd en er nog geen strepen op de weg staan. Min of meer op de tast en met 10 km/u per uur scharrel ik terug naar de verlichte kruising. Inmiddels ligt iedereen al te slapen en ik realiseer me dat ik een Aldi hoofdlamp van € 1,89 in mijn tas heb. Ik besluit het fietspad langs de provinciale weg naar Alkmaar te volgen en daarna de brede Westdijk langs het Noord-Hollands kanaal te nemen. Met de hoofdlamp in de rechterhand steek ik mijn arm onder de deksel van de racekap uit en verlicht zo enigermate het fietspad voor me. Tegenliggende auto's zijn een ramp, ik zie dan niet of nauwelijks de onderbroken strepen midden op het fietspad. Ik mag de snelheid niet te laag laten worden, om 24.00 uur sluit de veerdienst over de Markervaart en dreig ik alsnog niet thuis te komen. Nou snap ik wat ik met het recent gekochte super felle Fenix LD 10 lampje had moeten doen, in mijn fietstas stoppen. Om vijf voor twaalf word ik overgezet en slaak ik een zucht van verlichting dat ik heelhuids en op de valreep weer thuis ben.
117 km

Eerste carbon toer/racekap geleverd

Na een ontwikkelingstijd van 9 maanden, een hele bevalling :), is de eerste carbon toer/racekap afgeleverd aan John D.
Het is een in naturel gespoten exemplaar. Alle ervaringen, ook die van de honderden kilometers gebruik tijdens de reis naar de bronnen van de Maas, zijn erin verwerkt.
De kap bestaat uit vier delen, een losse liggende deksel, twee schaaldelen die de kap vormen en het vizier. De kap is zodanig ontworpen dat deze geheel in de fiets kan worden opgeborgen zonder enig ruimtebeslag.
De kap is eerder hier uitgebreid en in delen gefotografeerd.
De voorzijde van alle kappen wordt mat gespoten als deze transparant carbon zijn. Een kap in kleur krijgt in ieder geval een matzwarte band op de bovenkant van de deksel. Dit om reflecties in het vizier te voorkomen.
Enkele Duitse klanten hebben een kap besteld met Kevlar/carbon. Wij vinden dit niet nodig, maar willen wel aan wensen van klanten voldoen.
De levertijd van een kap is nu 3 maanden. Per maand worden nu 12 kappen geproduceerd.

Tikkend geluid en bediening vizier verbeterd

Honderden kilometers heb ik tijdens de ritten naar de bronnen van de Maas met de deelbare carbon toer/racekap gereden. Dat is geweldig fijn geweest. Tijdens snelle afdalingen en bij het passeren van grote vrachtwagens heb ik gemerkt dat een bedieningspootje van het vizier soms los liet van het klittenband. Het oppervlak klittenband aan de opstaande rand blijkt onder deze extreme condities te klein. Omdat het juist tijdens deze omstandigheden verstandig is beide handen aan het stuur te houden, heeft Jan Reus een oplossing gemaakt.
De oplossing bestaat uit een vormstukje van carbon dat met twee componenten lijm op dezelfde plek op de rand wordt vastgelijmd. Het klittenband oppervlak wordt hiermee ruim vier keer zo groot. Omdat er nog geen carbon toer/racekap is afgeleverd, worden deze kappen direct al voorzien van deze uitvoering.
Kopers van een toerkap op de schuimkap hebben soms last dat het bedieningspootje niet vast blijft zitten op het klittenband aan de binnenkant van de schuimkap. Ook hiervoor is een carbon driehoekig vormstukje gemaakt dat aan de binnenkant van de schuimkap wordt vastgemaakt. De bedieningspootjes blijven nu muurvast zitten
Gebruikers van een toerkap die een tweetal vormstukjes willen ontvangen, bestel ze kosteloos op Velomobielonderdelen.nl. Alleen € 6,75 verzendkosten worden in rekening gebracht.

Tijdens de reis naar Frankrijk hoorde ik een hinderlijk getik uit de ophanging van het vizier komen. Dit blijkt te worden veroorzaakt door speling op de drukknop waarmee het vizier op de kap zit. De oplossing is een neopreen ring die de speling in de drukknop weghaalt. Ook hier, wie twee van deze ringen wil ontvangen, laat het even weten. Ook deze kunnen kosteloos op Velomobielonderdelen.nl worden besteld. Kies voor gratis verzending.

Pendel

Op 25 juli beschreef ik hier het bestaan van een pendel banden testapparaat. Op mijn verzoek of Allert van Velomobiel.nl zo'n apparaat voor me wil maken was ie direct bereid dit te doen.
Allert maakt het apparaat, ik zorg voor het nodige gewicht om het apparaat te laten pendelen. Van Medipoort uit Zaandam krijg ik een groot aantal metalen platen van 32 x 24 x 0,65 cm. Deze platen wegen 3,75 kg per stuk zodat er zo'n 20 nodig zijn om de totaal benodigde 80 kg te bereiken. Gisteravond heb ik besteed om de roest van de platen te schuren en ze schoon te maken.

Vanmiddag rij ik naar Dronten waar de pendel in principe klaar staat. De eerste proeven zijn gedaan met een klauwplaat als tegengewicht. Dat werkt goed maar om betrouwbare metingen te krijgen moet de pendel evenveel wegen als de druk op beide voorwielen van een velomobiel plus bestuurder.
Allert last steeds vier platen aan elkaar. Totaal ontstaan er zo vijf pakketten van ieder vier platen. Hierbij blijft het geheel hanteerbaar. De platen worden aan de onderkant bevestigd en we doen een eerste proef. De pendel reageert heel heftig en de banden slippen zelfs over de vloer. Zelfs op het asfalt buiten blijken de wielen nog steeds te slippen.
Het is duidelijk dat er gewicht boven de as moet worden aangebracht om het pendelen beheerst te laten verlopen. Een klauwplaat op de bedieningsstang zorgt inderdaad voor een beheerste pendel werking.
Dit betekent dat er minimaal één, mogelijk wel twee van de vijf pakketten platen boven de as moeten worden bevestigd. Het is al laat in de middag en de verandering kost wel een paar uurtjes.
Nadat Allert mijn gebroken GPS steun heeft gelast rij ik via de Houtribdijk weer naar huis.

Voor het vertrek kijk in naar een opvallende auto die tegenover het bedrijfspand is geparkeerd. Het is de Audi A1 van Theo die een wel heel opvallende staart heeft. Het doel, meer bagageruimte met een 10% lager brandstofverbruik is gerealiseerd. Voor de liefhebber van een zuinige auto, deze auto met 1.2 liter dieselmotor verbruikt met staart gemiddeld 1:33. Theo komt per liter diesel 3 kilometer verder dan zonder staart. Voor meer informatie kijk even op de site van Theo.

Lekbestendigheid F-lite banden

Op de ligfiets mailing lijst is een discussie aan de gang over de lekbestendigheid van verschillende banden, waaronder de F-lite.
Hans Wessels adviseert de F-lite met regen helemaal niet te gebruiken. Een verkeerde conclusie.
Ik heb in Nederland vrijwel zeker de meeste ervaring met GoCycle en dus ook met F-lite banden.
De praktijk leert dat GoCycle/F-lite banden, mits niet voorbij 60% van de levensduur, bij droge omstandigheden vrijwel nooit lek gaan. Ook bij het rijden in volle regen blijven de GoCycle/F-lite banden vrijwel lekvrij. Tijdens een regendag gedurende de reis naar de bronnen van de Maas hadden de vier fietsen met GoCycle/F-lite banden, deze 8 banden legden totaal die dag 1300 km af, geen enkele lekke band.
Op half natte wegen zijn de GoCycle/F-lite wel gevoelig voor lek raken. Dit is overigens niet alleen voorbehouden aan GoCycle/F-lite banden. Tijdens de rit in de regen naar CV over de Houtribdijk met 5 fietsers, raakten er 13 banden lek, één fietser rijdt met Marathon Racers, de rest met Kojaks.
De reis om Ierland vorig jaar reed ik met GoCycle banden. De hele reis van 2300 km geen lekke band. Pas op 5000 km kreeg ik de eerste lekke band. De GoCycle is dan voor 60% versleten en dan wordt het loopvlak wel heel dun.

Kojaks zijn behoorlijk lek bestendig, maar alleen als ze nieuw zijn. Het nieuwe loopvlak is vrij hard en dus lek bestendig. Als Kojaks rond de helft van hun levensduur zijn, afhankelijk van de rijder is dat tussen 3500 en 8000 km, komt een zachtere compound aan de oppervlakte. Dan worden het steentjes magneten en raken ook Kojaks vaak lek.

De nieuwe Tryker zal zeker lek bestendiger zijn dan de Kojak en de GoCycle/F-lite. Deze band vreet echter energie. Per uur rijden doe je er met de Trykers 5 minuten langer over dan met twee GoCycle/F-lite banden. Per dag van 8 uur fietsen leg je ongeveer 22 kilometer minder af. Dit nog afgezien van het beperkte comfort. Dan verwissel ik liever een keer een lekke GoCycle/F-lite. In een groep is het overigens wel hinderlijk dat er bij half natte wegen vrij regelmatig moet worden gestopt voor het wisselen van een lekke band. Dan is het als groep starten met nieuwe Kojaks waarschijnlijk de beste optie.

Spoiler maakt velomobiel veiliger bij zijwind

Jan Reus gebruikt zijn fiets voor woon- werkverkeer tussen Enkhuizen en Hoorn. Dat is een van de meest windrijke routes van Nederland. Jan heeft met eenvoudige middelen zijn Quest beter bestand gemaakt tegen zijwind.
Eerst wat theorie. De Quest, maar ook alle andere velomobielen, wordt bij zijwind door twee krachten aangegrepen. Allereerst de directe winddruk op de zijkant van de fiets. De tweede, mogelijk nog grotere kracht, wordt gevormd door het vacuum dat zich aan lijzijde van de fiets bevindt. Deze twee krachten werken samen om te proberen de fiets omver te duwen. Dat lukt normaal niet maar met windsterktes boven Bft 6, zeker als er ook zwaardere windstoten tussen zitten, dan lukt dit soms wel.
Jan heeft veel ervaring met het bouwen van en vliegen met grote modelvliegtuigen en is daarom goed op de hoogte van aero-dynamische verschijnselen.
Zijn idee is dat als de luchtstroom in dwarsrichting over de Quest wordt onderbroken er niet of in veel mindere mate een vacuum ontstaat dat aan de Quest gaat trekken. Hij heeft driehoekige zelfklevende rubber strip over de volle lengte van de Quest geplakt. Ook de toerkap heeft een verstorend profiel opgeplakt gekregen.
Volgens Jan is het effect inderdaad dat harde zijwind voelbaar minder greep heeft op de Quest. Gisteren met Bft 7 tot 8 kon Jan dan ook met toerkap veilig van Enkhuizen naar Hoorn en weer terug rijden.

Latex binnenband plakken

Na terugkomst van de tijdrit constateerde ik dat de linker voorband leeg stond. Vanmorgen breng ik de Quest weer in toertrim.
De Michelin C4 latex binnenbanden vervang ik door gewone butyl binnenbanden. Als ik de GoCycle eraf haal zie ik dat de wang van de band ver is doorgesleten, te ver voor de kwetsbare latex binnenband. De GoCycle gaat enkele reis afvalton en een nieuwe F-lite gaat er met hulp van wat montagevloeistof makkelijk op. Of ik al tijdens de race al last van een leegloper heb gehad weet ik niet.
In de binnenband zit een ovaal gaatje van zeker 4 mm lang.
Op het internet zoek ik of het mogelijk is om latex binnenbanden te plakken. De meningen verschillen van 'moet kunnen' tot 'onmogelijk'. Omdat de binnenband een door Jan van Steeg tot 20" verkleinde 26" versie is, wil ik een poging wagen de band te plakken. Ik gebruik verse Simson solutie en nieuwe Cordo plakkers. Een complicatie is dat de door Jan gemaakte las minder dan een halve centimeter van het lek verwijderd is.
Licht opschuren en de solutie dun opbrengen. 10 minuten wachten en de plakker er stevig opdrukken. Het ziet er goed uit en de band kan in zijn doosje voor een volgende wedstrijd.

NK Tijdrijden Texel 3e plaats 55,6 km/u

De weersvooruitzichten voor de tijdrit op Texel zijn prima. Toch zie ik het somber in. Dagenlang verstook ik meer dan twee pakjes tissues. Ik ben snotverkouden. Tot overmaat van ramp is mijn linker wijsvinger twee keer zo dik als normaal nadat ik in een doorn van een roos heb gegrepen. Het zweert onderhuids stevig. Gelukkig hoef ik links niet te schakelen.
Omdat ik niet echt ziek ben ga ik het toch proberen.
De afgelopen dagen heb ik de Quest al klaar gemaakt. Nieuwe RVS Bebop pedalen, voetengaten dichtmaken, racekap ophalen bij Jan en alles bij elkaar zoeken.
Met een vol hoofd zet ik de Quest op de Foldycar voor de rit naar Texel. Dit keer zwijn ik niet. Vorig jaar moest ik maar 35 euro voor de overtocht betalen, dit keer heeft een slimme jongeman in de gaten dat er een aanhanger achter de Audi hangt. Ik moet bijbetalen tot een bedrag van 60 euro.
Ik ben een van de eersten bij de start en kan een mooi plaatsje opzoeken met een zacht graskantje. De wielkappen om de voorwielen plak ik erop. Ook installeer ik de 'staart' weer. Dit lukt minder mooi dan eerder, maar ach.
Ymte blijkt niet mee te fietsen. Zijn achillespees speelt op en hij heeft zelfs zijn Quest niet meegenomen om niet toch te bezwijken voor de verleiding. Als ik me helemaal fit zou voelen zou ik als het een beetje meezit in de prijzen kunnen rijden. Ik heb Cees Roozendaal mijn oude racekap toegezegd. Dat is natuurlijk niet slim want zo kan Cees wel een kilometer of 4 harder rijden. We zullen zien.

Om even na 13.00 uur start ik. Eduard Botter start een halve minuut voor mij, Cees Roozendaal weer een halve minuut daarvoor. Alleen Alwin Visker komt nog na mij. Met de wind in de rug probeer ik snel boven de 60 km/u te komen. Dat lukt vrij snel en met een heel hoge cadans trek ik door naar 64 km/u. Dat kan ik niet vasthouden, de trapfrequentie is met het 57-tands voorblad te hoog. Ik laat de fiets steeds even uitlopen zonder te trappen. Bij 62 km/u geef ik weer volgas tot 64, soms 65 km/u. Ik merk dat ik bij hartslag 156 aan de grens zit. Een korte verhoging tot in de 160 zoals normaal wel lukt, zit er nu niet in.
Ik zie Eduard Botter niet dichterbij komen. Alwin Visker hou ik tot het keerpunt achter me. Maar dan is ie er ook en heeft in de eerste 14,5 km 30 seconden op mij goedgemaakt. Kees van Hattem tilt me snel om en kan dezelfde route terug worden genomen.
Terug is de wind recht tegen. De snelheid lijdt daar natuurlijk flink onder. Ik kan de snelheidsmeter slecht aflezen, maar zie gemiddeld niet meer dan 52 tot 54 km/u op de teller komen. Het lijkt wel of ik een leeglopende band heb.
Wil ik mezelf in de prijzen rijden, dan moet ik Cees Roozendaal binnen een minuut zien te rijden. Maar is dat Cees niet die 500 meter voor me rijdt? Het lijkt er wel op. Ik raap nog een keer alle kracht bij elkaar en rij langzaam naar Cees toe. Een kilometer voor de finish haal ik hem met een behoorlijk snelheidsverschil in. Dat zou een derde prijs kunnen opleveren. Het moment van inhalen is door Ronald Timmer prachtig in beeld gebracht.

Na de finish ben ik dwars af. Niet gek met een stevige verkoudheid en 24 graden C. Ik ben inderdaad derde geworden met een gemiddelde snelheid van 55,6 km/u. Ik ga nadat ik me heb omgekleed op een stoel voor de tent zitten en val in slaap. Dat is, zie ik nu, aan enkele fotografen niet onopgemerkt voorbij gegaan. Thuis gekomen staat de linker voorband leeg.

Foto prijsuitreiking: Jan Botter, de vader van Eduard
Foto vertrek: Jan Reus, de vader van de kappen
Foto op snelheid: Jan Hovestreijdt
Foto achtervolging Cees: Ronald Timmer

Logistiek rond Naar de bronnen van de Maas

Twee weken naar Frankrijk reizen met vijf Questen en een Strada vereist nogal wat voorbereiding. Tijdens twee bijeenkomsten zijn alle afspraken gemaakt over wat er mee gaat, maar vooral ook wat niet. Naast een kleine tent per persoon is nog één weekendtas per persoon welkom in de camper.

Camper
De camper, een 19 jaar jonge Hymer van 5,75 meter lengte en 2,20 meter breedte weegt 2900 kg en mag, met bestuurder, tot maximaal 3500 kg worden beladen. Alles is aan boord, van koelkast tot kooktoestel, kleine douche en 220 V, via een omvormer gevoed door zonnepanelen op het dak, voor opladen van 220 V apparatuur. Ik had de MEC batterijlader mee die alle 1,5 V NiMh accuutjes dagelijks op 12 V oplaadde. Via een splitter konden tegelijk ook de iPhones van mij en Marian en de telefoons van Kees, Cees, Pé, Jan en Katinka worden opgeladen.
Dit soort zware ritten is inmiddels voor de bejaarde camper met relatief lichte 1.9 liter dieselmotor eigenlijk een brug te ver. Met alle elektriek als omvormers en oplaadapparatuur zijn de zekeringen dan ook doorgebrand en dat leverde een nacht geen camper op.

Eten en drinken
Marian van Hattem heeft de hele inkoop van eten en drinken gedaan. Veel verse producten zijn ingemaakt, waaronder vlees en vruchten. Er zijn meerdere tientallen kleinverpakkingen melk, fris en chocomel meegegaan.
Vrijwel elke dag hebben Marian en Esmee boodschappen gedaan. Bananen, brood, broodbeleg en zo nu en dan een alcoholische versnapering zijn natuurlijk in Frankrijk overal gewoon te koop.
In de camper had Marian links naast haar stoel een plek gereserveerd waarbij tijdens iedere stop, drinkwater, pakjes drinken, bananen en o.m. druivensuiker zo te pakken was.
Iedereen maakte 's morgens een lunchpakket klaar voor onderweg. Daarvoor zijn o.m. meerdere potten sandwich spread geconsumeerd. Bij de afgesproken stop was er koffie, thee, chocolade en andere lekkere dingen. Omdat wij vaak van speciale fietspaden gebruik maakten, kon de camper niet altijd halverwege bij ons in de buurt komen.
Nadat we in de namiddag bij de camper arriveerden, stond de borrel al klaar. Een half uur later kwam het door Marian gekookte avondeten op tafel, meer dan goed. Uiteindelijk heeft Marian van de twee weken maar enkele keren niet gekookt.

Slapen
Van Cees, Katinka, Pé en Jan zijn er vier tenten meegegaan en alle verdere slaapspullen en kleding en andere spullen van alle deelnemers. Iedereen had een eigen bovenkast voor persoonlijke spullen als toilettas e.d. Deze kasten werden dit keer minder intensief gebruikt dan vorig jaar in Ierland. Ik sliep met Kees en Marian in de camper. Elke dag na aankomst moest de camper bijna geheel worden uitgeladen. De volgende ochtend werd de camper in omgekeerde volgorde geladen.

Reserve onderdelen
De door Kees' bedrijf Velomobielgarage Noord-Holland samengestelde set noodspullen, bestond uit twee voorwielen, een achterwiel, twee derailleurs, F-lite en Kojak voor- en achterbanden alsmede wat kleine onderdelen. Kees' SKS Rennkompressor was als werkplaatspomp mee.
Ik had een set reserve Bebop pedalen mee die niet is gebruikt. Wel bleken aan het eind van de rit mijn schoenplaatjes na 20.000 km versleten te zijn.
De remparachutes, twee per fiets, werden vastgeknoopt aan de aluminium stang achter het hoofd. Deze zijn door mij maar één keer gebruikt. Cees heeft met zijn kleine 70 mm remmen wat vaker de parachutes gebruikt.

Banden
4 van de 6 deelnemers reden met GoCycle/F-lite banden. Deze gingen tussen 2 keer, bij mij, tot 4x lek bij de andere fietsers. De F-lites bleven heel als het droog was of kletsnat. De laatste week reden we steeds met een halfnatte weg en dat levert veel lekke banden op. Cees reed aanvankelijk met oude Kojaks ook lek maar heeft die tijdens de reis vervangen door Durano's. Pé had nieuwe Kojaks omgelegd. Deze werden evenals de Durano's niet lek.
Hinderlijk van de F-lites is dat ze bij snel omleggen niet makkelijk centreren. Zelfs met montage vloeistof moet je ze soms nog behoorlijk masseren om de band mooi rond te krijgen.
Achterbanden waren Geax Tattoo, Kojak, Perfect Moiree en Furious Fred. De achterbanden gingen zelden lek. De Geax en Perfect Moiree bleken bij natte weg en klimmen makkelijker te slippen dan de Kojak en Furious Fred. Omdat lekke banden het hele peloton ophouden denk ik dat nieuwe Kojaks bij een volgende reis weleens de standaard band zou kunnen worden. Het heerlijke comfort en de snelheid van de F-Lites zijn dan minder belangrijk.

Navigatie
De navigatie in de camper verliep met een TomTom. Marian ging dagelijks langs een vooraf besproken route zo'n 50 km vooruit rijden. Overigens doken Marian en Esmee soms onverwacht ergens op. Prettig als het regent.
Cees, Pé en ik hadden een GPS, Cees een Etrex, Pé een GPS60mapCSX en ik een Garmin Montana, allen van Garmin. Ik had de routeerbare Garmin City Navigator Europe 2011 kaart in de Montana. Als we niet routeerden, we deden dat een enkele keer om een stad uit te komen, konden we prima zien waar we waren.
De groep vertrouwde blindelings op mijn navigatie. Toen de Montana kapot ging waren er geen liefhebbers om de navigatie en het daarbij behorende voorop rijden over te nemen. Met geplastificeerde losse Michelin kaartdelen ging het ook prima. Ik maakte steeds een lijst met plaatsen en wegnummers. Dit lijstje dupliceerde ik voor Marian. Bij grotere plaatsen reed ik op mijn intuïtie en ervaring de stad door om de aansluiting met de kleinere wegen naar een volgende bestemming te vinden. Dat is maar heel zelden misgegaan. In Nederland werkte de Etrex van Cees redelijk en kon al backtrackend de heenroute worden terug gereden. Hoewel Pé een betere GPS heeft dan Cees gebruikt Pé de GPS vrijwel uitsluitend om de track van een gereden route te kunnen laten zien.

Communicatie
De mobiele telefoon doet het in Frankrijk gewoon. De tarieven voor bellen via Nederland zijn inmiddels niet meer zo exorbitant. Veel berichtenverkeer is via SMS gegaan, dat is veel goedkoper en voor het doorgeven van geografische posities veel beter dan een telefoontje. Wel is er dan het risico dat een bericht niet direct wordt gezien.
Voor het bijhouden van mijn weblog had ik een nieuwe Apple MacBook Air 11 mee. De verbinding met het internet werd steeds via de Droam USB Wifi modem gerealiseerd. De Droam op zich doet het goed. Toch zijn de verbindingssnelheden meestal bedroevend slecht. Er kunnen maximaal 5 apparaten tegelijk gebruik maken van de Droam. Dit is evenwel een theoretische mogelijkheid.
Meestal duurde het uploaden van een posting met 5 foto's van 200 Kb tien minuten tot soms wel een uur. De kosten blijven evenwel beperkt tot 63 euro voor 1 GB aan data gedurende een maand. De support van Droam is beperkt. Je krijgt nooit een medewerker direct aan de lijn. Altijd moet er een voicemail worden ingesproken waarbij je de apparaatcode moet noemen. Als de Droam op dat moment in de camper ligt is dat onmogelijk. Ik heb ze dan ook na één telefoontje waarbij ik de terugbeller van Droam miste, niet meer gebeld.

Financiën
We gebruikten twee gezamenlijke beurzen. Marian voor de dagelijkse uitgaven, Kees voor de uitgaven van de zes fietsers onderweg. Dat heeft allemaal prima gewerkt. De verblijfkosten zijn gemiddeld met enkele tientjes per dag heel laag gebleven. Dit is natuurlijk de grote verdienste van Marian van Hattem.

Was
Iedereen had drie stellen fietskleding en onderkleding mee. Dat kon dagelijks in de emmer handwas, maar een tweede dag in dezelfde fietskleding kan bij lage temperaturen wel.
Een compacte centrifuge was aan boord van de camper. Bij de handwas blijft er veel water achter waardoor kleding niet snel droogt. Gecentrifugeerde kleding is na een uur droog.
Naast de fietskleding had ik een dunne lange en kniebroek mee, een fleece jack, een RAB regenjack, twee T-shirts en enkele onderbroeken mee. De was daarvan is beperkt gebleven.

Lessen voor de toekomst
Een volgende reis zal Marian van Hattem niet meer van de partij zijn. Het vraagt gewoon teveel van haar. Als we weer een volgende fietstocht naar het buitenland willen maken zal er in ieder geval een sterkere en grotere camper mee moeten. Die zijn uiteraard te huur. In deze camper moet in elk geval een kleine wasmachine en droger aanwezig zijn. Dit voorkomt het slepen met grote en loodzware vaten wasgoed. Een nieuwer model camper heeft meerdere van buiten toegankelijke bergruimten. Dit voorkomt het zware gesleep met tassen en tenten.
Dan het verblijf. Nu slapen 3 mensen in de camper. Een grotere camper heeft meer slaapplaatsen binnen. Zou er toch een tent mee moeten, dan kan dat een aanritsbare tent aan de camper zijn. Een alternatieve tent is evt. de Karsten oppompbare tent. Tent neergooien, de compressor aan en vier minuten later staat er een degelijke waterdichte tent met 4 tot 8 slaapplaatsen.
M.b.t. de navigatie is het nodig dat er minimaal een reserve GPS met voldoende geheugen en resolutie mee gaat. Het zou mooi zijn als meer deelnemers meer van GPS en navigatie afweten. In ieder geval moeten recente gedetailleerde kaarten aan boord zijn.
Oude kaarten moeten wat mij betreft in de vuilnisbak. Nu kwam het voor dat we op kaarten over de D964 reden die was omgedoopt tot D34. Dat is uiterst verwarrend. Kaarten die bestaan uit allerlei uitklapbare segmenten zijn ongeschikt. Losse geplastificeerde kaartdelen zijn heel prettig. Mijn voorkeur gaat uit naar Michelin kaarten.

Tenslotte nog een woord van dank aan Marian van Hattem. Nu ik opschrijf wat er allemaal beter, makkelijker, lichter, comfortabeler en sneller kan, wordt nog duidelijker dat met de beperkte opzet waarmee we deze low budget reizen maakten naar Ierland en Frankrijk, de inzet van Marian gigantisch is geweest. Nogal eens teveel van het goede. Reden waarom zij dit begrijpelijkerwijs niet meer wil. Marian, nogmaals hartelijk dank voor alles wat je voor ons gedaan hebt.

Wie gaat bij een volgende reis de caravan besturen? Jan Toerschaatser, is dit wat voor jou?

Garmin Montana 'dead screen syndrom'

Tijdens onze reis naar de bronnen van de Maas is de Garmin Montana steeds slechter gaan werken. Bij het indrukken van een knop om iets te bevestigen kwam er een waypoint op een heel andere plaats te staan. Aanvankelijk kon door de Montana een kwart slag te kantelen een niet werkend deel van het aanraakscherm nog worden omzeild. Dat lukte op een gegeven moment ook niet meer en was het apparaat nog slechts een steen in mijn tas, een dure dat wel.
Zoeken op 'Montana dead screen' levert een flink aantal hits op. Het probleem met het scherm van de Montana is wijd en zijd bekend en zeer veel Montana eigenaren hebben het probleem aan den lijve ondervonden. Het is een hardware probleem dat alleen kan worden opgelost door het apparaat om te ruilen.
Ik vraag een RMA aan bij 4Launch.nl en verwacht het apparaat snel omgeruild te krijgen.
Wil je een Montana aanschaffen? Ik zou even wachten tot Garmin zijn zaakjes op orde heeft.

Naar de bronnen van de Maas 29-8 dag 11 slot

Vanmorgen maken we ons op voor de laatste etappe naar Noord-Holland. Ad en Jeanne, Kees' zus en zwager hebben ons en onze fietsen onderdak gegeven. Wij bedanken ze hartelijk en nadat een bui zijn vrachtje heeft gelost rijden we noordwaarts. Wel moet eerst mijn linker voorband vervangen worden omdat deze leeg staat. Pé biedt zijn diensten aan en binnen enkele minuten zijn we daarmee klaar.
Cees en Pé hebben moeite met het inlezen van de route in hun GPS. Daardoor rijden we een enkele keer verkeerd. Ik heb de route nog goed in mijn hoofd en weet de medefietsers uit te leggen dat de pont echt ten oosten van Heusden ligt. Daarom krijgen we een rammelritje over de kasseien in Heusden alvorens we de pont bij Herpt oprijden. De pontbaas wil wel even wachten op twee plassers. Door de kou, het is 13 gr. C. en de westenwind waait met een kracht van 5 Bft, moeten we er nog al eens uit.

Ik heb mijn deelbare toer/racekap op en prijs me gelukkig met het comfort qua wind en temperatuur. Cees slaagt er uiteindelijk in om de heen route enigszins bruikbaar in zijn GPS te krijgen. Het scherm van de Garmin Etrex is klein en de hele route van 165 km is verdeeld in 500 routepunten. Sommige fietspaden in de landerijen zijn maar een meter breed en die rij je zo voorbij.

Na de pont in Brakel rijden we door naar de pont bij Ameide over de Lek. De GPS van Cees doet het beter en beter en we rijden nog nauwelijks verkeerd. Steeds zien we imposante buien aan de einder. We blijven hiervoor gespaard en houden het de hele dag droog.
In Woerden worden we succesvol verleid door MacDonalds. Enkele fietsers houden het op koffie met appelgebak, Cees en ik gaan voor een Big Mac menu.

Verder gaat het noordwaarts. Marian blijft steeds om en nabij in de buurt. Heel prettig als je weet dat de belangrijkste reserve delen en gereedschap in de camper zitten. Via de Ronde Venen rijden we naar Amstelveen en Schiphol. We vermijden de omweg door Amstelveen op de heenweg effectief en komen recht voor de Schipholbrug uit.
In Halfweg is de weg richting pont Buitenhuis volledig versperd. De omweg via Spaarnwoude moeten we vragen. Cees' ketting loopt er voor en achter af en zit muurvast.
De laatste kilometers naar De Woude zitten er zomaar een stel wielrenners voor ons. We kunnen het niet nalaten ze in te halen.

Op De Woude drinken Marian en Esmee, die zijn een uur eerder gearriveerd, en de fietsers samen koffie. Daar scheiden onze wegen. Katinka, Kees, Cees, Jan en Pé moeten tussen 11 en 55 kilometer nog fietsen om thuis te komen.

Ik kijk terug op een prachtige rit, over gemiddeld matig tot slecht wegdek, met redelijk weer. Behalve relatief veel lekke banden, meest F-Lites, een enkele keer een ketting eraf en bij Kees de losgelopen moer van de achteras, is er verder geen enkel technisch malheur met de 5 Questen en Strada geweest.
Alvast een woord van dank aan Marian. Deze reis heeft mede door pech met de zekeringen veel van haar gevergd. Het inkopen en voorbereiden van de reis, het elke dag weer boodschappen doen en onderweg voor ons klaar staan, het aan het eind van de dag zorgen voor warm en vegetarisch eten, het doen van de was, is een enorme prestatie. In een volgende posting ga ik daar en op enkele andere logistieke aspecten nader in.
Vandaag 167 km
Totaal 1520 km in 10 fietsdagen.