VeloTilt wielkasten

De VeloTilt krijgt achter twee gestroomlijnde wielkasten. Zonder zou ook kunnen als er goedgevormde wieldeksels op de wielen worden gemonteerd. Als het regent zal de hele fiets in no-time met modder worden ondergesproeid. Zelfs met goede wieldeksels zal de luchtstroom niet mooi aerodynamisch verlopen. David heeft uitgerekend dat goedgevormde wielkasten rond 3 km per uur snelheidswinst zullen opleveren. Doordat de binnenkant van de wielkast vrijwel vlak is en de buitenkant de vorm van een vliegtuigvleugel heeft zal de wielkast lift genereren en bijdragen aan de voortstuwing.

Om te beoordelen of het digitale bestand de vorm van de wielkasten goed weergeeft wordt er eerst een run gemaakt in polystyreen. Dit goedkope materiaal werkt razendsnel. Daarna kan er gekozen worden voor het frezen in bijv. Styrodur waarna door lamineren met glasvezel, plamuren, schuren en polijsten een gladde plug ontstaat. Van de plug worden de mallen gemaakt.
De andere methode is de vorm van de wielkast in een blok schuim uitfrezen. Als je iets verder freest dan nodig, kan het schuim daarna bekleed worden met een hard tooling materiaal. Daarna wordt precies op maat nagefreesd en gepolijst. De mal is dan klaar. Omdat wij nog niet precies weten waar de deelnaad van de wielkast komt hebben wij voor de eerste, arbeidsintensievere, methode gekozen.

VeloTilt update

Vandaag komt het VeloTilt team weer bij elkaar in Enkhuizen. Belangrijkste job is uit te vinden of er in de stroomlijn wel rond getrapt kan worden. Ik monteer een stel nieuwe Bebop pedalen en klik met de hand mijn schoen met maat 47 op het pedaal. De schoen blijkt net tegen de bovenkant van de stroomlijn aan te komen.

Er moet 2 tot 3 centimeter gecorrigeerd worden. Eén centimeter moet de voortrein sowieso omlaag om bij een lekke band op de velgrand te kunnen blijven rijden. Het crankstel wordt tijdelijk over enkele centimeters verstelbaar gemaakt om rijdend te kunnen testen. We bekijken de laatste door David Wielemaker ge-CNC-de naven. Prachtig om te zien dat een heel wiel, aangedreven en met schijfrem, met één inbusbout vast zit.

Voor de remmen is de keuze nu definitief gevallen op TRP Spyre mechanische schijfremmen. Alle drie wielen krijgen een schijfrem. Deze remmen hebben een dubbele cilinder. Dit maakt afstellen zeer veel makkelijker. Nadat het team de wijzigingen aan de voortrein heeft besproken wordt bekeken of het mogelijk is de TRP schijfrem buiten de voorste wielkast te plaatsen. Dit is heel belangrijk omdat een schijfrem in de wielkast enorm te lijden krijgt. Met de smalle TRP Spyre is er voldoende ruimte om dit te doen.

Inmiddels zijn vrijwel alle mechanische componenten gereed. De tiltlock wordt ook een TRP Spyre die aangrijpt op een ruwe carbonschijf. In een definitieve uitvoering zal het locken gebeuren door het voorover duwen van het stuur. Dat maakt uitstappen ook eenvoudiger.

Er wordt nu een planning gemaakt om de VeloTilt te assembleren en de eerste proefrit te maken.
Met een beetje goede wil zal dit allemaal binnen een maand plaatsvinden.

Rubber beschermingsprofiel

Onze velomobielen hebben op sommige plaatsen scherpe randen. De rand van het instapgat en de voetengaten zijn berucht. Bij een aanrijding word je naar voren gegooid en snijden de scherpe randen van het instapgat beide schouders in. Het overkwam mij jaren geleden in mijn Mango, de foto toont aan hoe dit afloopt. Als je per ongeluk uit je pedaal schiet, kan je achillespees door de vlijmscherpe randen van het voetengat ernstig verwond raken. Dit kan maandenlang niet of nauwelijks fietsen tot gevolg hebben.

De oplossing is simpel, een rubberprofiel. Een rubber profiel van 9 mm bij 3 mm met een opening van 1 mm lost het probleem op. Met Bisontix of Bisonkit is het makkelijk aan te brengen op de rand van de voetengaten. Het beschermt je achillespezen en voorkomt inscheuren van de kwetsbare randen. Op de foto is het bovenste voetengat van een rubberprofiel voorzien, de onderste nog niet. De onderrand van het instapgat is hard en scherp. Het rubberprofiel voorkomt ernstige verwondingen bij een aanrijding. Een extra voordeel is dat je je fiets zonder pijnlijke handen aan de rand van het instapgat kan optillen.

Uiteraard is dit profiel op vele andere plaatsen bruikbaar. Je kunt je minivizier een rubber randje geven om te voorkomen dat deze gaat schavielen op de gelcoat van de body. Ook je racekap kun je van een fraaie bescherming voorzien. De soms heel grove randen op racekappen kun je eenvoudig vervangen door dit aerodynamisch veel betere profiel.

Het rubber profiel kost € 1,95 per meter en is vanaf nu te bestellen in de webshop. Verzending kan per brief dus voor een paar euro rij je veiliger.

Innige aanraking

Het samen rijden in velomobielen kan een riskante bezigheid zijn. Je moet letterlijk continue je voorganger in de gaten houden. En doe je dat niet, dan is dit het gevolg. Zeker bij een kop-staart botsing is er meestal dubbel schade.

Jan Reus weet daar wel raad mee. Zie hier het resultaat vóór en na het innige contact. Goed te weten dat er na zo'n schade letterlijk niets meer van te zien is. Velomobielonderdelen.nl heeft naast een zeer grote ervaring met carbon ook een eigen verfmengcomputer waarmee 18.000 kleuren zijn te maken. De 'glazigheid' van gelcoat kan mooi nagebootst worden door het bijmengen van een deel blanke lak. Zo blijven innige aanrakingen ook innige contacten :)

Een tip: Neem na een aanrijding alle losse stukken en stukjes mee. Jan puzzelt die stukken aan elkaar en daarmee is de optimale vorm beter te reconstrueren.

VeloTilt, 'the beauty and the beast'?

Vanmiddag fiets ik naar Enkhuizen om de nu complete body van de VeloTilt met eigen oog te kunnen aanschouwen. Het is heerlijk fietsweer en met hartslag 110 rij ik steeds rond 43 km/u. De wind in de rug en dat helpt. Net buiten Hoorn zie ik een donkerblauwe Mango aan komen rijden. Piet Kunis, onmiskenbaar. Ik schat in dat Piet in Enkhuizen is geweest om de VeloTilt te bekijken. Dat blijkt even later inderdaad het geval. Ook Jan Geel is vanmorgen al langs geweest.

Ik til met Jan de VeloTilt body op zijn houten wieg naar buiten. Het geheel weegt vrijwel niks. De nieuwe top blijkt inclusief tijdelijke ruit 3,5 kg te wegen. Samen met de onderbody dus net boven de 10 kg. Voor een volledig in sandwich gebouwde romp is dit een fantastisch resultaat.

Ik maak een hele serie foto's, ook een aantal met mijn Quest als figurant. Van welke hoek je de VeloTilt ook bekijkt, het is schitterend om te zien. De technische onderdelen van de VeloTilt zijn over ongeveer twee weken klaar. Dan kan de fiets worden samengebouwd en proefgereden.

VeloTilt top gelamineerd

Afgelopen zaterdag hebben Jan en Jeroen de top van de VeloTilt gelamineerd. Dit is wat lastiger dan de beide helften van de body. De helften van de body zijn vlakker waardoor het draperen van de koolstof matten makkelijker is. Ook de schuimkern met zijn verstevigingsranden laat zich makkelijk aanbrengen en blijft ook goed liggen. De top heeft verticale zijden waar de randversteviging niet uit zichzelf blijft zitten. Betekent dat deze verstevigingsrand een volgende keer pas zal worden aangebracht als het laminaat is uitgehard.

Een complicatie is ook de ruit. Deze moet zodanig worden aangebracht dat ie straks gelijk ligt met het laminaat. Er mag geen epoxy op de ruit komen. Om toch een goede aansluiting te krijgen wordt rond de ruit een ingedikte epoxy gebruikt.

De mal is voorzien van lossingwas

Dan wordt een laag grondverf aangebracht

 Het raam wordt nu pasgemaakt

De Corecell schuim sandwich versterking is geplaatst

De beide lagen koolstof, de schuimkern, afwerkglaslaag en scheurweefsel zijn aangebracht en met epoxy gelamineerd. Vervolgens wordt alles in een luchtdichte zak gedaan en kan de vacuümpomp de lagen goed samendrukken. Ook wordt tegelijkertijd overtollige epoxy uit het laminaat gezogen en opgenomen in een speciale absorptiedoek. Hierdoor ontstaat een lichte maar zeer sterke top.

Na de eerste harding kan de vacuumzak worden verwijderd en is het laminaat aan de binnenkant te zien. Zondag en maandag is hele mal in de oven 'gebakken'.

Vanmorgen is de top uit de mal gehaald. Dat ging, met dank aan zeer speciale lossingwas, buitengewoon makkelijk. Het dakje is zwart gebleven, kwestie van vergeten aan te schuren en dan blijft de verf in de mal achter. Jan moet nog wat tape verwijderen waarna het er nog mooier uit gaat zien. Morgen, met een betere camera, het uiteindelijke resultaat.

Het team is meer dan tevreden met het resultaat.

VeloTilt toer

De VeloTilt is een prachtig ontwerp. Het basisontwerp voorziet in een glooiend oplopende ruit die aansluit op de achterkant van de fiets. Dit zal ook de snelste versie zijn. Een bekend probleem bij zulke vlakke ruiten is dat het zicht al heel snel beperkt wordt door beslaan, regen en lichten van tegenliggers.

David Wielemaker ontwerpt, vooruitlopend op een beslissing om de VeloTilt commercieel te gaan bouwen, alvast een eerste versie van een toertop. Deze versie, alleen de top wordt aangepast, krijgt een lagere openklapbare kap met daarop  een racekapje met vizier. Het racekapje kan uiteraard meegenomen worden in de bagageruimte achter de stoel.

Op deze manier kan er toch geheel gesloten worden gereden. Bij slecht zicht kan het vizier iets open worden gezet waardoor het zicht te allen tijde goed blijft. Bij mooi weer kan het dakje eraf en eventueel een minivizier op de voorrand van de opening worden gezet. Dit minivizier moet zo worden gemaakt dat  de open achterkant geen windvanger wordt.

De werkzaamheden aan de romp lagen even stil i.v.m. studie van Jeroen. De komende week wordt de top gelamineerd.

Foutje... sorry

Afgelopen week schreef ik dat Velomobiel.nl verkeerde lagers zou hebben geplaatst in mijn carbon Quest. Niets is minder waar. Velomobiel.nl heeft wel degelijk de goede SKF E2 lagers geplaatst.
Dat ik in mijn wielen andere lagers ontwaarde kwam door ... mijzelf.
In mei 2012 verving ik de rechthoekige standaard velgen door de ronde Gingko velgen. In die wielen vergat ik SKF E2 lagers te - laten - monteren.

Uiteraard heb ik de mannen in Dronten mijn excuses aangeboden en de eerdere blogpost aangepast.

Woordverificatie toch weer aangezet

Kreeg ik in december en januari totaal maar 20 spamreacties op mijn blog, de laatste weken is het sterk toegenomen. Er komen nu 10 tot 15 spamreacties per dag binnen. De reacties komen goeddeels binnen op de blogpost 'Introductie VeloTilt'. Deze posting kan ik natuurlijk niet verwijderen. Ik vind dat heel vervelend, maar continue spamberichten ontvangen die ik vervolgens moet verwijderen is ook heel naar. Sommige berichten lijken op een echte reactie omdat ze soms een regel bevatten die verwijzen naar bijv. VeloTilt. Dat verplicht me om deze reacties toch goed te lezen om te voorkomen dat echte reacties in de prullenbak verdwijnen.
Er zijn een aantal mogelijkheden om spam te bestrijden. Ik kan een Google account als voorwaarde stellen. Ook kan ik alleen bekende relaties toegang geven. Allemaal hinderlijke beperkingen.

Daarom heb ik helaas woordverificatie weer moeten aanzetten.
Ik hoop dat jullie minder of geen spam krijgen en dus woordverificatie nog uit kunnen laten staan.
Over een maand zal ik proberen of de woordverificatie er weer af kan.

Een paar voorbeelden van vanmorgen:

...................

Dakframe Quest aangepast op Tesla Model S

Op de Audi met dakrails had ik een Thule dakdrager. Het aluminium dakframe voor de Quest zat met een klemmechanisme om de dwarse dakdragers. De Tesla heeft geen dakrails en Thule heeft geen dakdrager voor de Tesla. Eigenlijk is er nog maar één fabrikant die mooi gestroomlijnde dakdragers voor de Tesla maakt. Dat is de Amerikaanse fabrikant Whispbar. Een Nederlandse importeur is er ook al, Blomness in Lisse.

Aluminium lasbedrijf Van der Velden in Limmen maakte gisteren de aanpassing van het dakframe voor de Tesla. Het oude klemmechanisme kan er af en ik bedenk dat er alleen maar vier lippen aan het frame hoeven te worden gelast. Dat worden vier stukjes hoeklijn voor een nette en sterke verbinding.
De lippen moeten precies op de goede plaats komen, de afstand tussen de twee losse dragers is niet verstelbaar. Als ik thuis ben zie ik dat het frame door het lassen heel licht verbogen is. Geen probleem.

Whispbar levert speciale klemmen die om het vleugelprofiel passen. Dat maakt het mogelijk om, als de Quest van het dak is, het frame makkelijk van het dak af te kunnen nemen. Het eerste idee om het dakframe naar voren te schuiven als de Quest van het dak is, gaat 'm niet worden. Wil ik de enorme achterklep van de Tesla kunnen openen, dan moet het frame zover naar voren worden geschoven dat het voorover op de neus van de auto kantelt. Ik wou zeggen op de motorkap, maar er is helemaal geen motor daar :)

Om de drager tegen beschadiging te beschermen lijm ik vier stukken rubber, hetzelfde materiaal als gebruikt wordt voor de stuurtunnel in de Quest, op het dakframe. Nu is de combinatie mooi stil en goed verankerd op de Whispbar dakdrager. Grappig is dat ik door het grote glazen dak de Quest tijdens het rijden kan bekijken.

Rijden met alleen het dakrek levert maar een gering meerverbruik op. Dat zal met de Quest erop duidelijk toenemen. Kreuzotter.de rekent uit dat een Quest bij 100 km/u ongeveer 3 kW vermogen vraagt. Dat is minder dan een flinke dakkoffer, deze kost 20 tot 25% extra energieverbruik. Rijden met de Tesla kost bij 100 km/u in de zomer gemiddeld 21 kW vermogen. Dat zal met de Quest op het dak toenemen tot 24 kW. Het maximale bereik bij 100 km/u neemt af van 400 km tot 340 km.

Rottweilers ... vallen aan

Vanmorgen overleg ik eerst met het aluminium lasbedrijf Van der Velden over aanpassingen aan de dakdrager om de Quest op de Tesla te kunnen vervoeren. Morgen daarover een verslag.

Vanmiddag rij ik één van mijn regelmatige trainingsritjes. In de winter doe ik meestal rustig aan, maar voor de wind gaat het toch al wel snel 45 tot 50 km/u. Mijn favoriete ritje is 30 km lang en voert over de mooie dijken van de Schermer via Driehuizen naar Schermerhorn.

Enkele kilometers ten noorden van Driehuizen wonen op een boerderij op de westelijke oever van de ringvaart een tweetal Rottweilers. Zo gauw de beesten me zien rennen ze het boerenerf af, vliegen tegen de dijk omhoog en ... vallen aan. Dit ging tot nu toe altijd goed, al klopte het hart me af en toe in de keel als ik de honden net kon ontwijken.

Vanmiddag zie ik de honden weer de dijk oprennen en een fractie later komen ze slippend op het asfalt tot stilstand. Ik kan één van de secreten niet meer ontwijken en ik hoor een flinke klap tegen de linkerkant van de Quest. Wel GVD, heb ik dat? De honden rennen weer naar de boerderij en ik stap uit. Ik kan geen barsten of deuken zien, kennelijk heb ik het beest alleen maar geschampt.

Ik besluit naar de boerderij te gaan om verhaal te halen. Ik zal de boer vragen zijn erf af te sluiten. Maar hoe zullen de Rottweilers mijn bezoek waarderen? Nou niet zo goed. Ze gaan als gekken te keer en blaffen onophoudelijk en benaderen me agressief. De boerderij blijkt behoorlijk vervallen te zijn, de bel zal 50 jaar geleden waarschijnlijk voor het laatst gefunctioneerd hebben. Er is niemand thuis. De honden blijven agressief en zo gauw ik me omdraai proberen ze me te bijten. Achteruit lopend bereik ik de Quest en weet snel de fiets in te stappen. Nu geven de beesten het op en ik kan het erf verlaten.

Morgen ga ik weer langs bij de boer. Een gewaarschuwd mens telt voor twee. Daarnaast vrees ik dat de boer een schade van tegen de 1000 euro waarschijnlijk niet makkelijk zal betalen.
De foto is van Google Earth, de boerderij staat midden in beeld.

Update vrijdag 7-2-2014 13.00 uur.
Een buurtgenoot van de boer laat mij vanmorgen weten dat de honden van boer Dick de G. een al langer bekend probleem zijn. Bezorgers en collectanten durven al lang het erf niet meer op. De boer is verschillende keren op het gedrag van zijn honden aangesproken. Hij trekt zich daar helaas niks van aan.
Ik heb daarom de politie gebeld en het verhaal gedaan. Is vooralsnog een civiele zaak. Pas als er echt iets vervelends gebeurt komt de politie, onder het motto 'als het kalf verdronken is dempt met de put', in actie. In ieder geval is de 'buurtregisseur' op de hoogte gebracht.

Tesla, gebroken spaken en... verkeerde lagers (zie update)

De afgelopen week stond in het kader van enkele ziekenhuisbezoeken. Ook twee keer was ik bij Tesla in Amsterdam. De eerste keer zouden enkele kleine garantiekwesties worden aangepakt. Dat ging mis, de afspraak stond niet goed in hun systeem. Wel hebben de monteurs in enkele minuten nieuwe navigatiesoftware geïnstalleerd. Als tegemoetkoming halen ze de auto nu bij mij thuis op.

Vrijdag ben ik uitgenodigd door Tesla om een bezoek van Elon Musk, de CEO en eigenaar van Tesla, aan Amsterdam bij te wonen. Ik was vroeg aanwezig en was al binnen en ingeschreven toen de buitendeuren op slot gingen in afwachting van Musk. Het was leuk om alle bezoekers te observeren die met honderden Tesla's aan komen rijden.

Om drie uur komen Elon Musk en het technisch brein van Tesla J.B. Straubel, van de stalen trap omlaag en lopen tussen de bezoekers door naar het podium. Het is heel bijzonder om oog in oog te staan met één van de meest spraakmakende en innovatieve ondernemers ter wereld. Elon, bruin Tesla T-shirt, beantwoordt tientallen vragen. De aankondigingen, veel meer Superchargers in Nederland, geavanceerde navigatiesoftware en vele andere belangrijke verbeteringen, lokken applaus van de bezoekers uit. De Tesla Model S is een rijdende iPad en de vele verbeteringen komen automatisch over Wifi of 3G naar de auto.

Terwijl ik het druk heb met allerlei zaken, ligt de Quest op één oor in de garage. Tijdens de laatste rit vorig weekend hoorde ik getingel bij het linkerwiel. Nog in geen 100.000 km gehad, maar nu is er toch een spaak gebroken. Bij inspectie blijken er zelfs twee spaken onthoofd te zijn. Ymte stuurt me snel nieuwe spaken en ik ... schuif het klusje een beetje voor me uit.

Vanochtend haal ik het wiel uit de Quest, dat spaakt wat makkelijker dan met het wiel in de fiets.
Tevens kan ik dan de batterijen van de zenders van de SRM en de draadloze Cateye vervangen. Tijdens gebruik van de clignoteur viel de laatste tijd de Cateye kort uit. Kennelijk is de batterijspanning wat laag. De batterijen hebben beide nog 3.00 V spanning, de nieuwe komen tot 3.24 Volt. De Cateye heeft sowieso een heel beperkt bereik. Je moet echt binnen 75 cm blijven, de SRM doet het op 10 meter afstand nog.

Ik haal het wiel van de naaf om de trommel schoon te blazen en de draaipunten in te vetten met teflonvet. Ik bekijk de lagers en zie 'Sunrace' op de lagers staan. Dit zijn overduidelijk niet de bestelde en betaalde SKF E2 lagers. Zal zeker niet opzettelijk zijn gebeurd, maar slordig van Velomobiel.nl is het wel.

Update 14-2-2014
Ymte maakt me er vandaag terecht op attent  dat ik een jaar na de aanschaf van de carbon Quest nieuwe Gingko wielen heb gekocht. Daarbij had ik geen SKF E2 lagers besteld. Die zaten en zitten er dan ook niet in. Het was dus een onterecht verwijt aan Velomobiel.nl waarvoor ik Ymte mijn excuses heb aangeboden.

Bij controle van de spaken van het rechter wiel, ze zijn allemaal nog OK, hoor ik de lagers licht rommelen. Ook staat het wiel vrij snel stil, te snel. Die lagers moeten dus vervangen worden.

Ontwikkeling nieuwe toer/racekappen

De afgelopen maanden is door Jan Reus hard gewerkt aan schadereparaties. Daarnaast is ook een nieuwe serie toer/racekappen ontwikkeld. De kap voor de Quest is vrijwel klaar en de eersten daarvan worden eerdaags afgeleverd. Ook voor de Strada en de Quest XS zijn de pluggen nu klaar. Van deze witte pluggen worden mallen gemaakt. In deze mallen worden de nieuwe kappen uit één stuk gelamineerd. De kap op de foto met het open vizier is de Strada kap, de nog dichte kap is voor de Quest XS.

Het ontwerp van de unieke deelbare kap is op enkele punten sterk verbeterd. Tot nu toe werd de hoed van de kap op lippen onder de liggende deksel geschoven en met klittenband vastgezet. In de nieuwe deelbare kappen wordt aan de onderkant van de liggende deksel een flensrand gelijmd. Daar wordt de samengestelde hoed nu bovenop gezet. Omdat de liggende deksel en de hoed uit één complete kap worden gemaakt, is de passing en afwerking mooier. Ook de waterdichtheid is hiermee verder verbeterd.

Kenmerk van alle kappen blijft dat ze lichter zijn dan enige andere kap in de handel. Lichter betekent handelbaarder maar vooral veiliger. Gewicht hoog op de fiets is in grensgevallen gevaarlijker.
Het bekende ongehinderde zicht vanonder de kap blijft uiteraard gehandhaafd. In de velomobiel zittend wil je toch niet tegen onderdelen van de kap aan kijken?
De snelheid zal met de nieuwe kappen verder toenemen. De passing op de tunnel aan de achterkant zal mooier aansluiten. Wel blijft er rondom één centimeter ruimte voor de afvoer van warme vochtige lucht. Het alternatief is een gat in de kap links en rechts van je oren. Dat komt het comfort en zeker de snelheid niet ten goede.

Wat ook blijft is de deflector. Rijden met een kap van Velomobielonderdelen.nl betekent simpelweg minder condensvorming op het vizier. Toch kun je onder de kap overal de instaprand van de fiets zien en kun je uit een bidon drinken. Het vizier blijft ook 1 mm dik en omdat dit niet met hitte wordt rondgezet blijven optische vervormingen gegarandeerd achterwege. De bediening met de Lexan pootjes blijft. Het alternatief, een gat voorin het vizier zit te vaak hinderlijk in het zicht. Het links of rechts meer of minder openzetten van het vizier is een groot voordeel. Waar de regen vandaan komt stel je het vizier wat lager af.

De prijzen van de vaste kappen beginnen met € 395,- voor de eenvoudigste versie. Definitieve prijzen van de kappen zullen lager zijn dan de huidige prijzen. Deze prijzen zullen in de komende weken in de webwinkel verschijnen.

VeloTilt en stabiliteit

Eén van de meest besproken aspecten van een velomobiel is de stabiliteit. Niet zo vreemd omdat de stabiliteit vooral in grenssituaties heel snel verandert en de gevolgen heel vervelend zijn. Vooral op hogere snelheden kunnen relatief kleine koersveranderingen de stabiliteit zodanig beïnvloeden dat omslaan het gevolg is.
Dit omslaan verloopt meestal razendsnel en onverwacht. Rij je 40 km/u op een brugdek met dwarse beplanking dan is een zijwaartse dribbel van het achterwiel van minder dan 10 cm al voldoende om een Quest op twee wielen te krijgen.

Heb je de pech dat er tijdens het omslaan een lantaarnpaal of een andere verkeersdeelnemer in beeld komt, dan kunnen de fysieke gevolgen rampzalig zijn. Ingewijden kunnen zich de 'horrorstory' van Kees van Malssen zeker nog herinneren.

In de werkplaats van Velomobielonderdelen.nl in Enkhuizen komen zeer regelmatig schades binnen. Van de tien schadegevallen hebben er 7 tot 8 te maken met een - vaak enkelzijdige - aanrijding. 2 tot 3 gevallen zijn schades door omslaan. Keer op keer melden de fietsers dat zij volkomen verrast werden door het omslaan. Lichamelijk letsel, zeker met een racekap op, is gelukkig niet vaak aan de orde. Ego en portemonnee lopen wel een forse deuk op.

Met veel ervaring is wel aan te voelen of een velomobiel gaat omslaan, zeker als je je bewust in grenssituaties waagt. De mannen van Velomobiel.nl zijn in staat om tijdens wedstrijden in snelle bochten het wiel aan de binnenkant van de bocht vlak boven het wegdek te laten zweven. Zelf heb ik nu zeker meer dan 100.000 km met de Quest afgelegd en ben nog nooit omgeslagen. Wel een aantal keren dicht in de buurt geweest. Dat zijn leermomenten, zij het wel angstige.

Bij een gewone velomobiel neemt de stabiliteit af doordat het zwaartepunt zich tijdens het omslaan omhoog beweegt. De band in de buitenbocht krijgt meer druk te verwerken en zal niet wegslippen. De velomobiel struikelt als het ware over de eigen buitenband.

Wil je met een tweewieler bijv. een linkerbocht maken, dan stuur je eerst naar rechts. De fiets 'valt' naar links en dit wordt opgevangen door de linkerbocht in te sturen. Dit proces verloopt volledig op het gevoel en beheerst iedere Nederlander al vanaf zijn of haar kleuterjaren. Bij de VeloTilt gebeurt precies hetzelfde. Een tweewieler kent evenwel limieten. Ga je te hard door de bocht, dan zullen de banden de toegenomen slipneiging niet kunnen weerstaan en ga je onderuit.

Nu de VeloTilt. Deze gedraagt zich als ook een tweewieler. De beide achterwielen hebben rechtopstaand een spoorbreedte van 68 cm. Dat is 7 cm meer dan de Quest. Gaat de VeloTilt de bocht in, dan kan deze een helling tot 45 graden aan. Bij die helling staan de achterwielen maar liefst 93 cm uit elkaar. De VeloTilt zet zich dus schrap in de bocht. Zoals ik hierboven schreef verplaatst het zwaartepunt van een velomobiel zich omhoog als omslaan dreigt of al ingezet is. De VeloTilt verplaatst zijn zwaartepunt juist omlaag tijdens het kantelen. Rechtopstaand ligt het draaipunt van de achterwielen op 34 cm boven het wegdek. Bij 45 graden helling is dit 28 cm, 6 cm lager dus.

Proeven met de 40 cm brede Munzo TT van Bram Smit hebben al geleerd dat ook deze smalle variant van de tilting trike niet uit de bocht vliegt. Een belangrijk voordeel van het VeloTilt principe is dat als er één achterwiel van de weg afraakt, dit geen nadelige gevolgen zal hebben. Het wiel dat van de weg afraakt zal omlaag gaan, het wiel op de weg omhoog. De body van de VeloTilt blijft gewoon rechtop. Gebeurt dit bij een normale velomobiel, en een verlaging van 10 cm is al genoeg, dan kennen we de gevolgen, omslaan.

Tekening: teamlid Piet Kunis

Naakte VeloTilt rijdt, en hoe

Vandaag rijden Piet Kunis en ik, uiteraard per velomobiel, uit resp. Hoorn en De Woude, naar Bram Smit in Naarden. Het miezert maar de wind is, hoewel tegen, niet al te sterk. Via Purmerend, oostelijk Zaandam en de Schellingwouderbrug rijden we over de Diemerzeedijk naar Naarden.

Daar staat de naakte VeloTilt al onder het afdak te wachten op de eerste ritjes. Het regent nu continue maar zowel Piet als ik popelen om met de fiets te rijden. Bram rijdt vooruit naar een stille landweg.

Piet rijdt als eerste en na een korte aanloop rijdt ie al weg. Even later is ie terug en hij is dik tevreden over hoe de VeloTilt nu al rijdt.

Dan is het mijn beurt. Ik rij direct en zonder slingeren weg. Al bij heel lage snelheid, 3 tot 4 km/u, rijdt de fiets stabiel en uiterst comfortabel. De besturing en het rijden is precies als bij een tweewieler, je hebt absoluut niet in de gaten dat je met een driewieler onderweg bent. Van stuurreacties door de aandrijving is totaal niets te bespeuren.

Deze naakte VeloTilt is het testplatform waarop alle onderdelen worden geprobeerd. Er zit nu nog geen versnellingsnaaf op. De tijdelijke naaf is hoger dan de uiteindelijke Rohloff of Shimano Alfine naaf. Toch is ook over deze naaf goed heen te kijken. Ook de lock moet nog worden gemonteerd. De carbon remschijf heeft Piet meegenomen uit Enkhuizen. Daar wordt Bram blij van, licht, sterk en met een prachtig ruw remoppervlak.

De huidige besturing heeft rechtopstaande stuurhandels. Daar kun je je bij een aanrijding mogelijk aan verwonden. Piet heeft een andere configuratie getekend voor de besturing met een horizontaal deel met bar-ends. Bij een aanrijding is er veel minder kans op verwondingen.

We drinken koffie en zijn getuige van de worsteling van Bram en Joke om hun aan zijn poot gewonde kat in een doos richting dierenarts te krijgen. De kat vecht als een leeuw om dit te voorkomen. Bram en Joke komen er letterlijk niet zonder kleurscheuren vanaf. Gelukkig valt de verwonding aan het pootje van de poes mee.

Het regent nog steeds als we weer noordwaarts rijden. Op de heenweg reden we gemiddeld 32 tot 35 km/u. Nu kan het wat sneller. Piet volgt zonder morren als ik 38 tot soms 40 km/u rij. Duidelijk is dat de aërodynamische maatregelen een flink snellere Mango hebben opgeleverd. De zichtbare maatregelen zijn uiteraard de mooie nieuwe staart van deze Super Mango. In Ilpendam is Piet niet meer in mijn spiegels te zien. Even omkeren en daar ligt de Mango op zijn kant. De achterband is geklapt. De Perfect Moiree laat zich lastig verwijderen. Nu de fiets op zijn kant ligt is mooi te zien wat Piet aan de onderkant van zijn Mango heeft veranderd. Let vooral op de met de wielen meedraaiende stroomlijnbakken.

We nemen afscheid en Piet rijdt rechtdoor naar Purmerend. Ik neem de brug om aan de andere kant van het Noord-Hollands kanaal te komen. Na 104 comfortabele kilometers rij ik tevreden de Quest de warme garage binnen. De VeloTilt rijdt veelbelovend.