Gisteren een kort ritje gemaakt naar de haven in Uitgeest waar de U2006 Pinksterwedstrijden worden afgesloten. Het evenement dat ooit 275 deelnemende schepen had, heeft helaas dit jaar maar 25 deelnemers weten te trekken. Ik kijk even bij de prijsuitreiking. Als ik wil vertrekken staan er bij de Quest inmiddels een aantal belangstellenden.
Met de wind in de rug slinger ik de bochtige Lagendijk af en sla aan het eind van de historische dijk rechtsaf naar Uitgeest. De wind is pittig en komt recht van voren. Ik neem er mijn gemak van, 32 km/u vind ik nu prima. Ik stop even om wat margrieten te plukken. Helaas zijn ze thuis niet meer mooi, maar mijn vrouw waardeert het gebaar.
Vanavond maak ik mijn standaard trainingsritje. Het is om half negen als ik vertrek al behoorlijk fris. Ik heb een shirt met lange mouwen aan maar rij wel open. Ik zie op het fietspad van de Provinciale weg een wielrenner met een fiets die veel wegheeft van een mountainbike. Meestal rijden die jongens tussen de 30 en 35 km/u. Deze gaat harder, maar blijft onder 40 km/u. Ik haal hem in en groet hem. Ik rij nu 43 km/u en verwacht niet dat de renner met me mee zal gaan. Maar.... dat doet ie wel. Ik zie hem zijn rug krommen en stevig aanzetten om in mijn wiel te komen. Ik laat hem maar even komen, maar dan roept het RIS-duiveltje me tot de orde. Gas geven heer Schermer, kom op! Da's met de lichte wind iets achterlijker dan dwars niet moeilijk en ik rij even later 48 km/u. De renner blijft achter me aan sprinten, maar ik loop nu duidelijk weg. De achtervolger houd de benen stil, een bewijs dat ie het opgeeft en veel heeft gegeven.
Ik neem het er verder van, via Krommenie rij ik naar De Woude en ga linksaf naar het pontje in Akersloot. Het wordt me nu te koud en op de pont zet ik de schuimkap erop. Ik praat met de pontbaas over het komende mooie weer. 'Krijg je weer veel fietsers' zeg ik. 'Fietsers mogen van mij wegblijven, ik heb liever alleen auto's'. Ik reken hem voor dat de pont maar 3 auto's a 1.05 euro kan vervoeren of wel 60 fietsers a 0,45 euro. Da's toch maar mooi 10x zoveel omzet. Maar daar gaat het de pontbaas helemaal niet om. Fietsers geven nauwelijks fooi, autobestuurders wel. De reguliere omzet moet ie afdragen, de fooi niet. Hij voegt me toe dat dat ook voor ligfietsers geldt. 'Zo eerlijk is nou ook weer wel' is zijn uitsmijter.
Via Heiloo rij ik naar Egmond aan Zee. Het valt me op dat het fietspad naar Heiloo heel slecht is. Snelheden boven de 35 km/u resulteren erin dat de fiets harde klappen te verduren krijgt door de talrijke oneffenheden in het wegdek.
Via Egmond aan Zee bereik ik Bakkum Noord en ben één uur en 20 minuten na vertrek weer thuis van mijn 42 km lange trainingsritje.
woensdag 7 juni 2006
zondag 4 juni 2006
Rondje Noord-Holland ... super
Gisteren feitelijk een rustdag ingelast. Als je ouder wordt is het verstandig niet elke dag maximaal te presteren. Gisteravond heb ik de goot in het nachtleger van de Quest nog vastgekit met siliconenkit. De Quest loopt nu weer vrijwel uit zichzelf naar buiten.Vanmorgen om 7.20 uur opgestaan om een rondje Noord-Holland te fietsen. Vanmiddag wil ik met mijn vrouw nog even naar mijn schoonouders. Daar moet je niet om vijf uur aankomen. Om 8.15 uur ben ik buiten en zet de schuimkap erop. Tot aan Den Helder heb ik een frisse wind van 4 Bft pal tegen en dat is met een temperatuur van 10 gr. C. niet zo comfortabel. Ik hou de snelheid beperkt tot 32 km/u om eerst maar eens lekker warm te draaien. Vooral de knieën moeten eerst met een wat hogere rotatiesnelheid opwarmen. In Heiloo en Alkmaar staan de verkeerslichten nog op oranje knipperen. Uiteraard neem ik de rijbaan en sjees in minder dan 25 minuten naar het noorden van Alkmaar. Het slechte fietspad langs het Noord-Hollands kanaal moet ik weer voor lief nemen. Dat wordt gelukkig even later veel beter. Het hele stuk naar Den Helder is stik in de wind, de vlaggen staan strak aan de vlaggenmasten en de bomen buigen door onder de windbelasting. Bij hartslag 112 rij ik 32 km/u bij 120 35 km/u. Ik varieer de snelheid daartussen. Al om 9.45 uur ben ik bij het Total benzinestation bij de Kooy. In meer dan een banaan heb ik nog geen trek. Ik heb maar 3 sneetjes brood mee, ik had beter gisteren een nieuw broodje kunnen bakken. Anderzijds is het ook wel goed om de vetverbranding wat te stimuleren. Ik zal de hele dag tegen de hongerklop aanrijden.
De route naar Den Oever, het is inmiddels zonnig geworden, heb ik de wind achterlijk en de snelheid loopt op tot 45 km/u, goed vol te houden met hartslag 130. Ik stop even om een foto te maken van een veld wilde margrieten, heel fraai. Het fietsen gaat heerlijk en alles voelt perfect aan. Dat kan wat worden als ik van Den Oever naar Medemblik voor de wind krijg.
De havenmeester in Den Oever is wel in voor een praatje. Als voorzitter van het bestuur van de Jachthaven Zwaansmeerpolder in Uitgeest, ken ik de problemen van een havenmeester maar al te goed. Ik eet een broodje, een banaan en ik drink wat Ice-tea.
Snel ga ik weer op weg naar Medemblik. Op dit stuk kan ik wat 'verdienen'. Ik trek geleidelijk op naar 50 km/u en dat gaat heel makkelijk. Hartslag nu 145, prima en lang vol te houden. In de verte ontwaar ik een groepje wielrenners. Ook zij hebben voor de wind en de gang er goed in. Ik geef wat extra gas en met 52 km/u passeer ik met een behoorlijk snelheidsverschil de groep. Ik hou de snelheid nu op 51 tot 52 km/u en kan ook dat continu volhouden, zij het dat de hartslag nu op 154 zit. Na 10 minuten zie ik weer een groot peloton wielrenners voor me. Ik haal ze in, al is het snelheidsverschil maar een kilometer of 8. Ik hou de snelheid op 52 km/u en kijk even in mijn spiegels. Wat?..... nee toch. Vier wielrenners sprinten uit het peloton en proberen mij in te halen.... harder dan 52 km/u! Dit heb ik niet eerder meegemaakt. Ik zie ze heel langzaam dichterbij komen. Steeds zie ik een andere kleur in mijn spiegels, de mannen wisselen elke 20 seconden van koppositie. Dat kan ik natuurlijk niet op me laten zitten. Ik versnel verder tot 56 km/u en kijk wat er achter me gebeurt. Ik heb nu een hartslag van 161 en harder kan ik echt niet, tenslotte heb ik er al 100 km opzitten. 56 km/u is blijkbaar te hard voor de mannen, ik zie ze langzaam weer kleiner worden in mijn spiegels en even later zijn ze helemaal weg. Wow, dat zijn sterke bikkels!
In Medemblik, ik heb over de afstand van Den Oever naar Medemblik nog geen 20 minuten gedaan, drink ik weer een Espresso. De zeilers gaan allemaal onderweg naar het IJsselmeer en de brug laat telkens 10 schepen door om daarna weer te sluiten.
Ook nu ga ik weer vrij snel op weg. Ik wil uiteraard niet te laat thuis zijn en toch ook wel de schitterende dijkroute naar Enkhuizen en Hoorn rijden. Ik berg nu de schuimkap onder mijn stoel op en rij verder open, heerlijk fris. Ik heb mijn kruit een beetje verschoten en beperk de snelheid tot een 40 km/u, op het smalle fietspad op de dijk toch best wel hard. De geweldige claxon geeft me ruim baan, heerlijk. Op de dijk geniet ik van het grandioze uitzicht. Friesland ligt helder en contrastrijk aan de einder, dat zie je maar zelden. Er wordt druk gezeild, ook daarvoor zijn de condities perfect. Ik maak een foto van vuurtoren de Ven met Friesland op de achtergrond. Het laatste stuk naar Enkhuizen is de wind bijna achterlijk en de snelheid zit er goed in. Ik snel door Enkhuizen heen en ga de dijk van Enkhuizen naar Hoorn op. Dit is ook een snelle route.....mits je wel voldoende calorieën te verbranden hebt. Daar schort het nu een beetje aan. Ik rij net aan 40 km/u en het wordt wat licht in mijn hoofd. Plotseling doemt er een VW Bora op in een bocht op mijn weghelft. De man kijkt naar links en ziet me absoluut niet. Een botsing is nu heel nabij. Op een hoge dijk kun je niet uitwijken, je dondert dan 7 tot 8 meter omlaag. Ik ben te laat met de claxon en schreeuw de longen uit mijn lijf. De bestuurder schrikt zich wezenloos, maar stuurt een paar meter voor de klap naar rechts. Dat loopt goed af. Vlak voor Hoorn komt me een met twee paarden bespannen klassieke koets tegemoet. De wagenvoerder, ja zo heet dat, gebaart me te stoppen. Uiteraard doe ik dat en de man bedankt me voor mijn bereidwilligheid. Hij roept nog dat als ik stil sta de angst bij de paarden wel meevalt. Zou ik blijven rijden, dan vreest de man dat de paarden van de dijk af zullen steigeren.
Ik wil zonder onderbreking door naar Hoorn en daar even pauzeren. De bekende terrassen zijn vrijwel leeg en ik rij maar door tot de rustplaats net ten westen van Hoorn. Daar eet ik mijn laatste broodje en mijn tweede banaan. Een echtpaar wandelt langs en had me eerder met hoge snelheid zien passeren. Ze zijn verbaasd dat het een fiets is.
Op weg naar Edam-Volendam kan ik continu ruim 40 km/u fietsen. In Edam is mijn water op. Ik koop een flesje bronwater en gooi die in mijn Camelbag. Ik krijg nu tegenwind en met 150 km op de teller is het gasmuntje bijna op. Brood en bananen zijn op en ik moet nog 36 km. Altijd is er een verpakking druivensuiker aan boord en daar doe ik me tegoed aan. Bij West-Graftdijk staan enkele mensen in de sloot naast de weg te kijken. Tijdens het voorbijrijden zie ik enkele grote boerenkarpers boven water komen. De beesten paaien en maken er letterlijk een dolle boel van.
Om kwart over drie, 7 uur na vertrek en met totaal 5,5 fietsuren, heb ik de 186 km erop zitten.
Een zeldzaam mooie fietsdag.
zaterdag 3 juni 2006
Klussen, niet fietsen
Na de rit naar Haarlem voel ik vanmorgen mijn linkerachillespees licht. Het honderden malen optrekken en weer stoppen is veel zwaarder dan de dubbele afstand continue fietsen. Ik neem me dan ook voor om morgen weer een rondje Noord-Holland te gaan fietsen. Vandaag klussendag. Eerst monteer ik een nieuwe thermostaat in de huiskamer. Daarna is een oprolbare persluchtleiding aan de beurt. De normale hogedrukslang is een lastpak, kronkelt altijd de verkeerde kant op. Nu is er een trommel met daarin 8 meter hogedrukleiding waarmee ik de autobanden oppomp.
Tenslotte moet de tuin nog ontdaan worden van veel bladeren en andere troep. Het knoeien met een bladblazer vind ik leuk, beter dan bezemen.
Tenslotte pomp ik de banden van de Quest op. Tot mijn verrassing zijn ze niet teruggelopen, staan nog steeds op 6.5 bar.
Tenslotte moet de tuin nog ontdaan worden van veel bladeren en andere troep. Het knoeien met een bladblazer vind ik leuk, beter dan bezemen.
Tenslotte pomp ik de banden van de Quest op. Tot mijn verrassing zijn ze niet teruggelopen, staan nog steeds op 6.5 bar.
vrijdag 2 juni 2006
Haarlem en vastlopende Quest in schuur
Vanmiddag een ritje gemaakt naar de nieuwe winkel aan de Grote Markt in Haarlem. Het is prachtig fris fietsweer met 17 gr. C. en een lichte noordwestelijke wind. Het zonnetje schijnt en ik laat de schuimkap thuis. Direct na vertrek belandt ik al tussen horden fietsers. Dat zal de hele weg zo blijven. Ik kies er voor om niet op de rijbaan te fietsen, de auto's mogen hier 70 km/u rijden en het snelheidsverschil is me te groot. De claxon maakt overuren, maar ik bespeur telkens dat de fietsers het op grote afstand goed horen en direct omkijken. Ze hebben dan nog alle tijd om aan de kant te gaan en doen dit ook vrijwel altijd direct. Dit is m.i. een uitstekend compromis om elkaar zo min mogelijk te hinderen.
Voor de pont bij Velsen wachten zeer veel fietsers. Ik heb het niet zo voorzien op de vele trappers die op de pont langs de Quest naar voren trachten te komen. Ik vraag aan de pontbaas of ik op het autodek mag. Het mag niet en ik moet uitklikken en achteruit 'flintstonen' om weer op het smalle fietsdek te komen. Op dat moment ziet de pontbaas de redelijkheid van mijn verzoek, er is geen enkele auto, wel in en ik mag alsnog op het autodek. Dat levert nog meer bekijks op, maar OK.
Via Driehuis en Santpoort rij ik Haarlem binnen. Hier rij ik beurtelings op het fietspad en op de rijbaan en het schiet behoorlijk op. Even later fiets ik de Grote Markt op en zet de Quest voor de deur van Apple Centre Grote Markt. GSM en tasje met waardevolle spullen neem ik mee naar binnen en ontmoet de verraste collega's. Na een kwartiertje weer in de Quest en over de Grote Markt op weg. Enkele dames houden me aan de praat, de bekende vragen, en even later laveer ik tussen de betonnen bollen naar de Kruisstraat.
Ik neem globaal dezelfde weg terug en ook nu vraag ik aan - een andere - pontbaas of ik op het autodek mag. Hij zegt 'als je jezelf groot genoeg vindt, ga je gang'. Nou dat vind ik, dus ik sta weer als enige op het autodek. Een grote groep jonge meiden vindt de Quest heel 'cool' en ze willen allemaal met me op de foto.
Als de pont is afgemeerd en de klep omlaag is, fiets ik snel onder de slagboom door en hoor gegil van de meisjes. Ze denken kennelijk dat ik er niet onderdoor kan.
Half zes ben ik thuis en voel het honderden malen optrekken en weer afremmen in de benen.
De nieuwe Quest glijdt niet lekker de schuur in. De grotere spoorbreedte laat de banden sterk wringen in de glijgoten. Ik moet de fiets vrij stevig naar binnen drukken en ik moet hem er aan de voetengaten uittrekken. Da's niet conform de ontwerpfilosofie. Ik probeer met een grote schroevendraaier één goot van de tegels los te wrikken, kansloos. Met een breekijzer lukt het wel. Dan probeer ik of de Quest op twee goten naar binnen wil. Dit lukt niet, ondanks dat het stuur precies in het midden staat. Ik leg de net losgewrikte goot weer neer en .... de Quest glijdt als een heet mes door de boter naar binnen. Ik zal bekijken of dit zo kan blijven of dat ik de goot weer vastzet op de door de Quest zelf bepaalde nieuwe positie.
Voor de pont bij Velsen wachten zeer veel fietsers. Ik heb het niet zo voorzien op de vele trappers die op de pont langs de Quest naar voren trachten te komen. Ik vraag aan de pontbaas of ik op het autodek mag. Het mag niet en ik moet uitklikken en achteruit 'flintstonen' om weer op het smalle fietsdek te komen. Op dat moment ziet de pontbaas de redelijkheid van mijn verzoek, er is geen enkele auto, wel in en ik mag alsnog op het autodek. Dat levert nog meer bekijks op, maar OK.
Via Driehuis en Santpoort rij ik Haarlem binnen. Hier rij ik beurtelings op het fietspad en op de rijbaan en het schiet behoorlijk op. Even later fiets ik de Grote Markt op en zet de Quest voor de deur van Apple Centre Grote Markt. GSM en tasje met waardevolle spullen neem ik mee naar binnen en ontmoet de verraste collega's. Na een kwartiertje weer in de Quest en over de Grote Markt op weg. Enkele dames houden me aan de praat, de bekende vragen, en even later laveer ik tussen de betonnen bollen naar de Kruisstraat.
Ik neem globaal dezelfde weg terug en ook nu vraag ik aan - een andere - pontbaas of ik op het autodek mag. Hij zegt 'als je jezelf groot genoeg vindt, ga je gang'. Nou dat vind ik, dus ik sta weer als enige op het autodek. Een grote groep jonge meiden vindt de Quest heel 'cool' en ze willen allemaal met me op de foto.
Als de pont is afgemeerd en de klep omlaag is, fiets ik snel onder de slagboom door en hoor gegil van de meisjes. Ze denken kennelijk dat ik er niet onderdoor kan.
Half zes ben ik thuis en voel het honderden malen optrekken en weer afremmen in de benen.
De nieuwe Quest glijdt niet lekker de schuur in. De grotere spoorbreedte laat de banden sterk wringen in de glijgoten. Ik moet de fiets vrij stevig naar binnen drukken en ik moet hem er aan de voetengaten uittrekken. Da's niet conform de ontwerpfilosofie. Ik probeer met een grote schroevendraaier één goot van de tegels los te wrikken, kansloos. Met een breekijzer lukt het wel. Dan probeer ik of de Quest op twee goten naar binnen wil. Dit lukt niet, ondanks dat het stuur precies in het midden staat. Ik leg de net losgewrikte goot weer neer en .... de Quest glijdt als een heet mes door de boter naar binnen. Ik zal bekijken of dit zo kan blijven of dat ik de goot weer vastzet op de door de Quest zelf bepaalde nieuwe positie.
dinsdag 30 mei 2006
61 km/u
Vanavond voor het eerst sinds vorige week woensdag weer in de Quest. Een nat en koud, maar wel fijn zeilweekend op het IJsselmeer onderbrak de regelmatige fietstochten.
Om kwart voor negen ga ik op weg bij een temperatuur van maar 9 gr. C. Ik heb een lange fietsbroek aan en de schuimkap erop. Het waait 4 Bft en er valt net een buitje als ik vertrek. De endorfinen doen hun werk al direct, ik zet de spurt er flink in. Het fietst met de wind in de rug natuurlijk licht. Zo licht dat ik al bij hartslag 137 een snelheid van 50 km/u bereik. Dit met beide spiegels gemonteerd en alle normale spullen aan boord. Eens kijken of ik de 60 km/u kan halen tussen Uitgeest en Krommenie.
De Quest rolt heel lang op hoge snelheid uit zodat ik al honderden meters voor het station stop met trappen.
Na het station, mijn hartslag is dan al weer onder de 110, zet ik aan voor een maximale snelheidspoging. Ik versnel langzaam tot ruim 50 km/u en trap dan een minuut maximaal. De teller stopt bij 61 km/u bij een hartslag van 156. Dat begint er op te lijken. De regelmatige intervaltrainingen werpen vrucht af. In wedstrijdtrim en met een nog betere conditie moet dit nog 1 tot 2 km sneller kunnen. Nu zou ik op de sprintwedstrijd op CycleVision op de 23e plaats geëindigd zijn.
Ik merk dat ook met tegenwind de snelheid makkelijk hoog blijft. Dit wordt veroorzaakt door de heel hoge begroeiing langs de fietspaden. Deze is zo hoog dat ik er goeddeels onder blijf en er dus van tegenwind nauwelijks sprake is.
Ik zet mijn verlichting aan op 1 Watt, ik ben zo van voren beter te zien. Op de stukken zonder tegenliggers schakel ik naar 12 Watt, perfect, wat een licht. Groot licht voerende automobilisten kan ik voor het eerst tot de orde roepen.
Voor Egmond fietsen twee jongens naast elkaar. Ik rol al uit voor het stoplicht en nader de jongens geluidloos. De linker knaap is met een voetbal op de fiets aan het jongleren. Ik rij bijna tot hun, niet brandende, achterlichten en ze schrikken zich rot als ze me zien. Het joch roept:'Dat had ik niet verwacht'.
Van Egmond naar Castricum heb ik de wind weer achter en blijf ik steeds tussen de 40 en 45 km/u rijden, heerlijk.
Voldaan ben ik na 1 uur en 14 minuten al weer thuis.
42 km.
Om kwart voor negen ga ik op weg bij een temperatuur van maar 9 gr. C. Ik heb een lange fietsbroek aan en de schuimkap erop. Het waait 4 Bft en er valt net een buitje als ik vertrek. De endorfinen doen hun werk al direct, ik zet de spurt er flink in. Het fietst met de wind in de rug natuurlijk licht. Zo licht dat ik al bij hartslag 137 een snelheid van 50 km/u bereik. Dit met beide spiegels gemonteerd en alle normale spullen aan boord. Eens kijken of ik de 60 km/u kan halen tussen Uitgeest en Krommenie.
De Quest rolt heel lang op hoge snelheid uit zodat ik al honderden meters voor het station stop met trappen.
Na het station, mijn hartslag is dan al weer onder de 110, zet ik aan voor een maximale snelheidspoging. Ik versnel langzaam tot ruim 50 km/u en trap dan een minuut maximaal. De teller stopt bij 61 km/u bij een hartslag van 156. Dat begint er op te lijken. De regelmatige intervaltrainingen werpen vrucht af. In wedstrijdtrim en met een nog betere conditie moet dit nog 1 tot 2 km sneller kunnen. Nu zou ik op de sprintwedstrijd op CycleVision op de 23e plaats geëindigd zijn.
Ik merk dat ook met tegenwind de snelheid makkelijk hoog blijft. Dit wordt veroorzaakt door de heel hoge begroeiing langs de fietspaden. Deze is zo hoog dat ik er goeddeels onder blijf en er dus van tegenwind nauwelijks sprake is.
Ik zet mijn verlichting aan op 1 Watt, ik ben zo van voren beter te zien. Op de stukken zonder tegenliggers schakel ik naar 12 Watt, perfect, wat een licht. Groot licht voerende automobilisten kan ik voor het eerst tot de orde roepen.
Voor Egmond fietsen twee jongens naast elkaar. Ik rol al uit voor het stoplicht en nader de jongens geluidloos. De linker knaap is met een voetbal op de fiets aan het jongleren. Ik rij bijna tot hun, niet brandende, achterlichten en ze schrikken zich rot als ze me zien. Het joch roept:'Dat had ik niet verwacht'.
Van Egmond naar Castricum heb ik de wind weer achter en blijf ik steeds tussen de 40 en 45 km/u rijden, heerlijk.
Voldaan ben ik na 1 uur en 14 minuten al weer thuis.
42 km.
woensdag 24 mei 2006
Trainingsrondje met verlichting
Na vandaag wordt de resterende week gezeild en niet gefietst. Ik zeil samen met mijn vriend Jan Veenis tijdens het Hemelvaartweekend zogenaamde handicapwedstrijden op het IJsselmeer. Daarom nog een trainingsrondje. Ik vertrek na negenen om in het donker met de Lupine Wilma 8 te kunnen rijden. Het waait pittig en naar Uitgeest komt de wind iets voorlijk in. Het is nog maar 9 gr. C en ik zet de schuimkap erop. Met de tijdrithelm op fiets ik veilig en comfortabel. Tot Uitgeest rij ik 43 km/u, van Uitgeest tot Krommenie 48 km/u. Via Krommenie rij ik langs Wormerveer naar West-Graftdijk. Op het mooie betonnen fietspad trap ik even voluit. De maximum snelheid die ik haal is 58 km/u, de hartslag op dat moment 156. Ik ben niet ontevreden, maar het moet zeker harder kunnen. Eind van de zomer nog maar eens proberen.
Na de pont in Akersloot ga ik richting Castricum. De LED-lamp brandt heel fel en ik experimenteer met de verschillende lichtsterkten. Op dit moment kan ik nog alleen maar 3 Watt of 12 Watt schakelen. Dat is op zich voldoende. Het switchen tussen 3 en 12 Watt is een kwestie van het drukknopje 1x indrukken, simpel.
Naarmate het donkerder wordt blijkt dat de lichtintensiteit echt groot is. Het is bekend dat LED verlichting vooral reflecterende verkeersborden op honderden meters afstand al doet oplichten. Op de donkerder stukken is het licht zo helder dat er zonder snelheidsaanpassing kan worden doorgefietst. De Lupine lamp verblindt tegenliggers wel. Seinen automobilisten dat ze last hebben van verblinding, dan is één druk op het schakelaartje voldoende om de lichtsterkte tot een kwart te reduceren.
Om half elf ben ik weer thuis.
32 km
Na de pont in Akersloot ga ik richting Castricum. De LED-lamp brandt heel fel en ik experimenteer met de verschillende lichtsterkten. Op dit moment kan ik nog alleen maar 3 Watt of 12 Watt schakelen. Dat is op zich voldoende. Het switchen tussen 3 en 12 Watt is een kwestie van het drukknopje 1x indrukken, simpel.
Naarmate het donkerder wordt blijkt dat de lichtintensiteit echt groot is. Het is bekend dat LED verlichting vooral reflecterende verkeersborden op honderden meters afstand al doet oplichten. Op de donkerder stukken is het licht zo helder dat er zonder snelheidsaanpassing kan worden doorgefietst. De Lupine lamp verblindt tegenliggers wel. Seinen automobilisten dat ze last hebben van verblinding, dan is één druk op het schakelaartje voldoende om de lichtsterkte tot een kwart te reduceren.
Om half elf ben ik weer thuis.
32 km
zondag 21 mei 2006
CycleVision, racen en rolweerstandsmeting
Vrijdagmiddag voor de zaak een nieuwe kleinere bus van de Citroën dealer opgehaald. Eerst even naar huis om te kijken of de Quest erin past. Dat gaat, al moet ie schuin in de bus staan. De oprijplanken werken als vanouds prima. De Quest blijft in de bus slapen dit weekend.
Zaterdag heb ik niet gefietst. Ik zou sprinten, maar het natte weer en de harde wind trekken me niet aan. Op de zaak is een groot muziekevenement aan de gang waar een paar foto's moeten worden gemaakt.
Vanmorgen vroeg op weg naar Zandvoort. Om 10.06 is mijn starttijd voor de één-uurs tijdrit. Om 10.00 uur sta ik aan de start en mag meteen weg. De fiets is op een Camelbag water helemaal leeg, al zie ik dat andere deelnemers zelfs de richtingaanwijzers en verlichting hebben gedemonteerd. Zo gek maak ik het toch echt niet. De baan is op veel plaatsen nat en ik voel in de bochten het achterwiel zijdelings naar de buitenbocht schuiven. Da's heel gevaarlijk en ik knijp in mijn remmen. Dat dat verstandig is blijkt aan het eind van de wedstrijd, er zijn 3 Quests omgeslagen en tientallen meters over het asfalt geschoven. Gelukkig geen verwondingen, al zal het ego en de portemonnee van de mannen wel een deukje oplopen.
Ik begin niet al te hard, een uur is lang. De hartslag blijkt nu wel makkelijk boven de 150 uit te komen. Tegen wind de heuvel op gaat het 34 km/u, op het rechte stuk haal ik 48 km/u. Maximum snelheid 55,5 km, van de heuvel af met de wind in de rug. Ik maak wel heel ruime bochten, kost wat tijd, maar de veiligheid is ermee gediend.
Halverwege komt de man met de hamer langs, de hartslag wil niet boven de 150 komen en de snelheid op het rechte eind komt niet boven 46 km/u. Ik kijk op mijn hartslagmeter en probeer de tijd af te lezen. Jezus... lukt niet. Als ik op de knop tijd druk geeft het ding 'hold' aan. De deelnemers moeten zelf in de gaten houden dat zij minimaal een uur rijden. Ik roep naar Fred de Blok hoe laat het is. Fred roept terug 'tien over half 11'. Even later lukt het me het klokje weer op een normale tijdweergave te krijgen. De laatste twintig minuten gaat het beter en de snelheid is weer behoorlijk goed. Toch haalt Kees van Malssen me in en plaagt:'Effe harder trappen Wim'. Even na elven mag ik het strijdperk verlaten. In de rangschikking sta ik uiteindelijk op plaats 25, 4 beter dan vorig jaar. Nu rij ik gemiddeld 42,5 km/u, vorig jaar 40,4 km/u. Wel waaide het vorig jaar veel harder.
Ik kleed me om en zwerf wat over het terrein, veel bekende gezichten en er wordt heel wat afgekletst.
Tussen de twee races vraagt Bert Hoge of we samen de rolweerstand van de nieuwe Quest met de Tioga Comp Pool banden kunnen meten. Dat wil ik uiteraard graag. In een vrijwel lege pitbox krijg ik een rond stokje in mijn rechterhand en Bert trekt me aan een draadje dat verbonden is met de krachtmeter, op tot wandelsnelheid. Dat doen we drie keer de ene kant en drie keer de andere kant op. De 6 waarden worden gemiddeld. Eerst moet ik nog gewogen worden, precies 90 kg met kleding en wandelschoenen aan. Dan moet ik nog samen met de Quest worden gewogen. Ik schuif de weegschaal naast en onder de Quest, ga er op staan en til de Quest van de grond. Nu komt er 126 kg op de schaal. De Quest weegt dus 36 kg. Deze waarden worden in de rekenmachine gestopt en de rolweerstandscoëfficiënt is iets van 0,00639. Dat is heel laag, in ieder geval lager dan alle metingen die Bert tot op heden met andere banden heeft gedaan. Half afgesleten Tioga Comp Pools om de voorwielen en een vrijwel nieuwe Marathon Racer om het achterwiel is dus de snelste combinatie. Wedstrijdrijders, doe je voordeel ermee :).
Om half twee trek ik weer een schoon en droog setje fietskleding aan en begin wat in te rijden voor de Velomobielrace van 14.00 uur. Die gaat om 14.15 uur van start, om na één ronde al weer te worden afgevlagd. Er is iets mis met de transponders. Alle rijders moeten over de meetdraden rijden en via de pitstraat weer terugrijden naar de start. Er blijkt één rijder geen transponder aan boord te hebben, slim ;).
De tweede start verloopt wel goed en het deelnemersveld gaat hard van start. In een half uur kan ook ik een stukje harder en met een droge baan is de kans op uitbreken en over de kop gaan ook een stuk minder. Wel merk ik aan de benen dat er al een wedstrijd is gereden. We rijden nu een kortere baan en ik ben benieuwd of ik nog gedubbeld wordt. En ja hoor, een ronde voor het eind heeft Ymte me te pakken. Ook Theo van Andel zet me vlak voor de finish nog op een ronde. Ik lees op de finish 22,5 km af, een gemiddelde van 45 km/u. Dat is best aardig. De nieuwe Quest is dus een snellere fiets dan de 122 met 20" wielen. Zeker gezien het feit dat mijn conditie nog niet op orde is.
Met Jack Dekker nog even gepraat over fotografie op CycleVision. Voor volgend jaar hebben we een goede afspraak gemaakt. Wel heb ik vandaag heel wat fotografen gezien met soms heel professionele spullen. Ik hoop dat er veel mooie foto's komen, wat er tot nu te zien is op het internet is van amateurniveau.
Speciaal voor belangstellenden voor de LED richtingaanwijzers, haal ik de accu uit de bus en ik schroef ook de beide spiegels er weer op. Het 'vloerkleed' leg ik weer op zijn plaats en ik haal de wedstrijdnummers eraf. Zo ziet de Quest er weer mooi uit en veel bewonderaars van de LEDs zijn het daar mee eens.
Zaterdag heb ik niet gefietst. Ik zou sprinten, maar het natte weer en de harde wind trekken me niet aan. Op de zaak is een groot muziekevenement aan de gang waar een paar foto's moeten worden gemaakt.
Vanmorgen vroeg op weg naar Zandvoort. Om 10.06 is mijn starttijd voor de één-uurs tijdrit. Om 10.00 uur sta ik aan de start en mag meteen weg. De fiets is op een Camelbag water helemaal leeg, al zie ik dat andere deelnemers zelfs de richtingaanwijzers en verlichting hebben gedemonteerd. Zo gek maak ik het toch echt niet. De baan is op veel plaatsen nat en ik voel in de bochten het achterwiel zijdelings naar de buitenbocht schuiven. Da's heel gevaarlijk en ik knijp in mijn remmen. Dat dat verstandig is blijkt aan het eind van de wedstrijd, er zijn 3 Quests omgeslagen en tientallen meters over het asfalt geschoven. Gelukkig geen verwondingen, al zal het ego en de portemonnee van de mannen wel een deukje oplopen.
Ik begin niet al te hard, een uur is lang. De hartslag blijkt nu wel makkelijk boven de 150 uit te komen. Tegen wind de heuvel op gaat het 34 km/u, op het rechte stuk haal ik 48 km/u. Maximum snelheid 55,5 km, van de heuvel af met de wind in de rug. Ik maak wel heel ruime bochten, kost wat tijd, maar de veiligheid is ermee gediend.
Halverwege komt de man met de hamer langs, de hartslag wil niet boven de 150 komen en de snelheid op het rechte eind komt niet boven 46 km/u. Ik kijk op mijn hartslagmeter en probeer de tijd af te lezen. Jezus... lukt niet. Als ik op de knop tijd druk geeft het ding 'hold' aan. De deelnemers moeten zelf in de gaten houden dat zij minimaal een uur rijden. Ik roep naar Fred de Blok hoe laat het is. Fred roept terug 'tien over half 11'. Even later lukt het me het klokje weer op een normale tijdweergave te krijgen. De laatste twintig minuten gaat het beter en de snelheid is weer behoorlijk goed. Toch haalt Kees van Malssen me in en plaagt:'Effe harder trappen Wim'. Even na elven mag ik het strijdperk verlaten. In de rangschikking sta ik uiteindelijk op plaats 25, 4 beter dan vorig jaar. Nu rij ik gemiddeld 42,5 km/u, vorig jaar 40,4 km/u. Wel waaide het vorig jaar veel harder.
Ik kleed me om en zwerf wat over het terrein, veel bekende gezichten en er wordt heel wat afgekletst.
Tussen de twee races vraagt Bert Hoge of we samen de rolweerstand van de nieuwe Quest met de Tioga Comp Pool banden kunnen meten. Dat wil ik uiteraard graag. In een vrijwel lege pitbox krijg ik een rond stokje in mijn rechterhand en Bert trekt me aan een draadje dat verbonden is met de krachtmeter, op tot wandelsnelheid. Dat doen we drie keer de ene kant en drie keer de andere kant op. De 6 waarden worden gemiddeld. Eerst moet ik nog gewogen worden, precies 90 kg met kleding en wandelschoenen aan. Dan moet ik nog samen met de Quest worden gewogen. Ik schuif de weegschaal naast en onder de Quest, ga er op staan en til de Quest van de grond. Nu komt er 126 kg op de schaal. De Quest weegt dus 36 kg. Deze waarden worden in de rekenmachine gestopt en de rolweerstandscoëfficiënt is iets van 0,00639. Dat is heel laag, in ieder geval lager dan alle metingen die Bert tot op heden met andere banden heeft gedaan. Half afgesleten Tioga Comp Pools om de voorwielen en een vrijwel nieuwe Marathon Racer om het achterwiel is dus de snelste combinatie. Wedstrijdrijders, doe je voordeel ermee :).
Om half twee trek ik weer een schoon en droog setje fietskleding aan en begin wat in te rijden voor de Velomobielrace van 14.00 uur. Die gaat om 14.15 uur van start, om na één ronde al weer te worden afgevlagd. Er is iets mis met de transponders. Alle rijders moeten over de meetdraden rijden en via de pitstraat weer terugrijden naar de start. Er blijkt één rijder geen transponder aan boord te hebben, slim ;).
De tweede start verloopt wel goed en het deelnemersveld gaat hard van start. In een half uur kan ook ik een stukje harder en met een droge baan is de kans op uitbreken en over de kop gaan ook een stuk minder. Wel merk ik aan de benen dat er al een wedstrijd is gereden. We rijden nu een kortere baan en ik ben benieuwd of ik nog gedubbeld wordt. En ja hoor, een ronde voor het eind heeft Ymte me te pakken. Ook Theo van Andel zet me vlak voor de finish nog op een ronde. Ik lees op de finish 22,5 km af, een gemiddelde van 45 km/u. Dat is best aardig. De nieuwe Quest is dus een snellere fiets dan de 122 met 20" wielen. Zeker gezien het feit dat mijn conditie nog niet op orde is.
Met Jack Dekker nog even gepraat over fotografie op CycleVision. Voor volgend jaar hebben we een goede afspraak gemaakt. Wel heb ik vandaag heel wat fotografen gezien met soms heel professionele spullen. Ik hoop dat er veel mooie foto's komen, wat er tot nu te zien is op het internet is van amateurniveau.
Speciaal voor belangstellenden voor de LED richtingaanwijzers, haal ik de accu uit de bus en ik schroef ook de beide spiegels er weer op. Het 'vloerkleed' leg ik weer op zijn plaats en ik haal de wedstrijdnummers eraf. Zo ziet de Quest er weer mooi uit en veel bewonderaars van de LEDs zijn het daar mee eens.
zaterdag 20 mei 2006
CycleVision
Vanmiddag met de auto naar CycleVision. Zoals eerder gemeld niet om te fotograferen, maar om rustig rond te kijken, heeft ook wel wat ;). Eerste indruk van de ruimte achter de pitboxen waar volgens de organisatie geen ruimte zou overblijven voor mijn bus..... het is er leeg. Hase staat er, dan zijn er 8 parkeerplaatsen leeg en dan komt Ventisit. Ook rechts naast Hase is er plenty ruimte. Mijn bus had op wel 20 lege plaatsen kunnen staan. Jammer Jack, onnodig een kans op veel mooie foto's gemist.
De 3-uurs race is al een half uur aan de gang. Voor de wind gaat het heel hard, vooral Ymte Sybrandy met de SP rode 26" Quest ragt er hard overeen. Vanmorgen tijdens de sprint had ie al meer dan 70 km/u neergezet.
Bert Hoge legt me geduldig de nieuwe krachtmeter uit, een aanwinst voor de vereniging. Leuk om aan het eind van de 3-uurs race veel bekende liggers te begroeten. Kees van Malssen, hij rijdt gemiddeld 43 km/u, Theo van Goor, Harry Lieben, ze zijn er allemaal.
Morgen ga ik meedoen met de 1-uurs race, start voor mij 10.06 uur. Ook de meersporenrace in de middag rij ik mee. Ik moet de beide spiegels er nog afhalen en de bandjes extra hard oppompen.
Morgen meer.
De 3-uurs race is al een half uur aan de gang. Voor de wind gaat het heel hard, vooral Ymte Sybrandy met de SP rode 26" Quest ragt er hard overeen. Vanmorgen tijdens de sprint had ie al meer dan 70 km/u neergezet.
Bert Hoge legt me geduldig de nieuwe krachtmeter uit, een aanwinst voor de vereniging. Leuk om aan het eind van de 3-uurs race veel bekende liggers te begroeten. Kees van Malssen, hij rijdt gemiddeld 43 km/u, Theo van Goor, Harry Lieben, ze zijn er allemaal.
Morgen ga ik meedoen met de 1-uurs race, start voor mij 10.06 uur. Ook de meersporenrace in de middag rij ik mee. Ik moet de beide spiegels er nog afhalen en de bandjes extra hard oppompen.
Morgen meer.
woensdag 17 mei 2006
Toch niet fotograferen op CycleVision
De organisatie van CycleVision heeft me gevraagd weer te komen fotograferen. Het is kennelijk in de smaak gevallen. Op de poster van CycleVision staan maar liefst 14 van mijn foto's afgedrukt. Ook in Ligfiets& en op andere plaatsen worden mijn foto's gebruikt. Heel leuk.
Ik probeer het aangename met het nuttigen te verenigen. Dat betekent dat ik ook graag met de Quest aan de races deelneem. Als ik race moeten mijn kostbare digitale camera's liefst zo veilig mogelijk opgeborgen zijn. Vorig jaar had ik een halve pitbox ter beschikking. Die bleek overigens door Optima te zijn ingepikt. Als alternatief mocht mijn bus tegenover de pitboxen staan, naast de bus van Ventisit. Ik kon met een gerust hart aan de uurs-race meedoen.
Helaas zijn er nu geen mogelijkheden om de bus op een veilige plaats te zetten. Er kan alleen geparkeerd worden op P4, buiten het feitelijke circuit.
Dit betekent dat mijn camera's op een onbewaakt terrein in de bus moeten achterblijven, iets dat me niet aantrekt.
Reden waarom ik ze maar beter niet kan meenemen en het fotograferen aan anderen zal overlaten.
Ik probeer het aangename met het nuttigen te verenigen. Dat betekent dat ik ook graag met de Quest aan de races deelneem. Als ik race moeten mijn kostbare digitale camera's liefst zo veilig mogelijk opgeborgen zijn. Vorig jaar had ik een halve pitbox ter beschikking. Die bleek overigens door Optima te zijn ingepikt. Als alternatief mocht mijn bus tegenover de pitboxen staan, naast de bus van Ventisit. Ik kon met een gerust hart aan de uurs-race meedoen.
Helaas zijn er nu geen mogelijkheden om de bus op een veilige plaats te zetten. Er kan alleen geparkeerd worden op P4, buiten het feitelijke circuit.
Dit betekent dat mijn camera's op een onbewaakt terrein in de bus moeten achterblijven, iets dat me niet aantrekt.
Reden waarom ik ze maar beter niet kan meenemen en het fotograferen aan anderen zal overlaten.
dinsdag 16 mei 2006
Volendam, intervaltraining en vogelflatsen
In de aanloop naar CycleVision probeer ik nog wat trainingskilometers te maken. Door het vele werk om twee nieuwe winkels te openen is er weinig terecht gekomen van een goede training voor CycleVision. De wisseling van Quest 122 naar 153 had ook tot gevolg dat ik 3 weken zonder fiets zat. Eigen schuld overigens. Door de geringe trainingsarbeid is ook mijn gewicht een kilo of vijf te hoog.
Met een achterlijke wind ga ik om 14.30 uur op weg naar Volendam. Waarom steeds Volendam zul je je afvragen? Het antwoord is simpel: de ruimte om lekker snel te fietsen. De hele route naar Volendam gaat, op de dorpen na, over rustige brede fietspaden. De snelheden liggen vrijwel altijd tussen 40 en 50 km/u en ik merk nogal eens dat fietsers schrikken van een snel passerende Quest. Met de nieuwe claxon horen de fietsers mij al op 50 tot 100 meter afstand. Er is dan voldoende tijd om aan de kant te gaan. Dit is echt een verademing.
Ik probeer steeds een aantal minuten boven de 50 km/u te rijden. Op de rechte stukken lukt het steeds om 52 km/u te rijden, hartslag 145 tot 148. Hogere hartslagfrequenties lukken nog steeds niet of nauwelijks. Het is een gegeven dat met het stijgen der jaren de maximale hartslagfrequentie jaarlijks met 1 tot 2 afneemt. Vorig jaar augustus kon ik een uur lang met een hartslag van 163 tot 166 rijden. Eerst maar eens de training opvoeren en het lichaamsgewicht reduceren.
Ik rij in precies een uur naar Volendam. De toeristen op de dijk maken als vanouds weer veel foto's van mij in de Quest. Het is eerlijk gezegd ook wel een beetje exhibitionistisch om hier te rijden. Ik vind het gemiddeld eigenlijk wel leuk.
Op de terugweg passeer ik een roodharige ligfietser op een Hurricane met een Burley aanhanger erachter. De tegenwind is pittig en ik moet stevig trappen om boven de 40 km/u te rijden. Ik merk dat de energie vrij plotseling op is. Buiten De Rijp stop ik om een energiereep op te peuzelen. Ik zou wel door kunnen rijden, maar veel harder dan 30 km/u gaat het dan niet meer. Na tien minuten komen de caloriën weer beschikbaar en kan ik vlot naar de pont rijden.
Daar zie ik dat de Quest helemaal onder de vogeluitwerpselen zit. Op de neus zitten ook veel te pletter geslagen insectenlijken, ja echt waar.
Vanavond was ik de hele fiets grondig en maak de Quest droog met oude handdoeken. Daar heb ik er een hele stapel van die na gebruik weer gewassen worden. Zeemleren doeken zijn bij mij uit de gratie, ze verzamelen te veel zand en andere troep. Ik voel dat de Quest toch wat ruw aanvoelt. Ik besluit de hele fiets in de was te zetten. Ik heb nog een oude fles Valma Polymeer sealer. Het aanbrengen gaat met een vochtige doek heel makkelijk. Na een uurtje poets ik de gedroogde waslaag eraf, dit gaat ook makkelijk. Het oppervlak glimt dat het een lieve lust is, prachtig. Of ie er harder door gaat, ik denk het niet.
72 km
Met een achterlijke wind ga ik om 14.30 uur op weg naar Volendam. Waarom steeds Volendam zul je je afvragen? Het antwoord is simpel: de ruimte om lekker snel te fietsen. De hele route naar Volendam gaat, op de dorpen na, over rustige brede fietspaden. De snelheden liggen vrijwel altijd tussen 40 en 50 km/u en ik merk nogal eens dat fietsers schrikken van een snel passerende Quest. Met de nieuwe claxon horen de fietsers mij al op 50 tot 100 meter afstand. Er is dan voldoende tijd om aan de kant te gaan. Dit is echt een verademing.
Ik probeer steeds een aantal minuten boven de 50 km/u te rijden. Op de rechte stukken lukt het steeds om 52 km/u te rijden, hartslag 145 tot 148. Hogere hartslagfrequenties lukken nog steeds niet of nauwelijks. Het is een gegeven dat met het stijgen der jaren de maximale hartslagfrequentie jaarlijks met 1 tot 2 afneemt. Vorig jaar augustus kon ik een uur lang met een hartslag van 163 tot 166 rijden. Eerst maar eens de training opvoeren en het lichaamsgewicht reduceren.
Ik rij in precies een uur naar Volendam. De toeristen op de dijk maken als vanouds weer veel foto's van mij in de Quest. Het is eerlijk gezegd ook wel een beetje exhibitionistisch om hier te rijden. Ik vind het gemiddeld eigenlijk wel leuk.
Op de terugweg passeer ik een roodharige ligfietser op een Hurricane met een Burley aanhanger erachter. De tegenwind is pittig en ik moet stevig trappen om boven de 40 km/u te rijden. Ik merk dat de energie vrij plotseling op is. Buiten De Rijp stop ik om een energiereep op te peuzelen. Ik zou wel door kunnen rijden, maar veel harder dan 30 km/u gaat het dan niet meer. Na tien minuten komen de caloriën weer beschikbaar en kan ik vlot naar de pont rijden.
Daar zie ik dat de Quest helemaal onder de vogeluitwerpselen zit. Op de neus zitten ook veel te pletter geslagen insectenlijken, ja echt waar.
Vanavond was ik de hele fiets grondig en maak de Quest droog met oude handdoeken. Daar heb ik er een hele stapel van die na gebruik weer gewassen worden. Zeemleren doeken zijn bij mij uit de gratie, ze verzamelen te veel zand en andere troep. Ik voel dat de Quest toch wat ruw aanvoelt. Ik besluit de hele fiets in de was te zetten. Ik heb nog een oude fles Valma Polymeer sealer. Het aanbrengen gaat met een vochtige doek heel makkelijk. Na een uurtje poets ik de gedroogde waslaag eraf, dit gaat ook makkelijk. Het oppervlak glimt dat het een lieve lust is, prachtig. Of ie er harder door gaat, ik denk het niet.
72 km
maandag 15 mei 2006
Trainingsrondje
Gisteravond een fijne avond gehad met de personeelsvereniging van ons bedrijf. Het werd een culinaire vaartocht in Rotterdam en omgeving met het stoomschip 'de Majesteit'. Om 02.00 uur thuis en om 03.00 naar bed.
De ochtendstond heeft goud in mond is een bekend gezegde. Vanmorgen evenwel niet aan mij besteed. Meer dan 6 uur slaap heb ik normaliter niet nodig, maar nu bleef ik wat langer tussen de 'klamme lappen'.
Met moederdag gaan mijn vrouw en ik meestal op de fiets, neeeee .... niet de Quest, naar mijn schoonouders. Ze zijn nu een week woonachtig in huize Overkerck in Heiloo.
Toch nog maar even een trainingsrondje van 42 km. Zoals goed gebruik met mooi weer zijn er veel fietsers op de weg. Verrassend is dan wel dat ik moet inhouden tot 24 km/u voor een ligfietser. Ik probeer mijn conditie voor CycleVision nog wat te verbeteren. Langzamerhand kan ik de hogere hartfrequenties wat beter verdragen. Zo heb ik met wind in de rug en hartslag 145 ruim 51 km/u op de klok. Tegen wind, op de weg van Krommenie naar West-Graftdijk bereik ik 45 km/u, niet slecht.
De computerinstelling heb ik op 1540 mm staan. Speciaal ter controle heb ik de GPS meegenomen. Het klopt heel goed, misschien kan ie zelfs wel op 1545 staan. Waarden in millimeters zijn niet in te stellen, dus zou het 1550 mm moeten worden. Waarschijnlijk is dit weer teveel.
Op de pont staan weer de nodige Citroën Eenden. Alle eenden, ze worden gehuurd, hebben 4 man aan boord, en hebben veel lol.
Via Heiloo en Egmond aan Zee bereik ik met een snelheid van tegen de 50 km/u over de rijbaan weer het thuisfront. Daarna nog een 16-tal kilometers op de bukker, maar daar zulllen we het hier niet over hebben.
42 km
De ochtendstond heeft goud in mond is een bekend gezegde. Vanmorgen evenwel niet aan mij besteed. Meer dan 6 uur slaap heb ik normaliter niet nodig, maar nu bleef ik wat langer tussen de 'klamme lappen'.
Met moederdag gaan mijn vrouw en ik meestal op de fiets, neeeee .... niet de Quest, naar mijn schoonouders. Ze zijn nu een week woonachtig in huize Overkerck in Heiloo.
Toch nog maar even een trainingsrondje van 42 km. Zoals goed gebruik met mooi weer zijn er veel fietsers op de weg. Verrassend is dan wel dat ik moet inhouden tot 24 km/u voor een ligfietser. Ik probeer mijn conditie voor CycleVision nog wat te verbeteren. Langzamerhand kan ik de hogere hartfrequenties wat beter verdragen. Zo heb ik met wind in de rug en hartslag 145 ruim 51 km/u op de klok. Tegen wind, op de weg van Krommenie naar West-Graftdijk bereik ik 45 km/u, niet slecht.
De computerinstelling heb ik op 1540 mm staan. Speciaal ter controle heb ik de GPS meegenomen. Het klopt heel goed, misschien kan ie zelfs wel op 1545 staan. Waarden in millimeters zijn niet in te stellen, dus zou het 1550 mm moeten worden. Waarschijnlijk is dit weer teveel.
Op de pont staan weer de nodige Citroën Eenden. Alle eenden, ze worden gehuurd, hebben 4 man aan boord, en hebben veel lol.
Via Heiloo en Egmond aan Zee bereik ik met een snelheid van tegen de 50 km/u over de rijbaan weer het thuisfront. Daarna nog een 16-tal kilometers op de bukker, maar daar zulllen we het hier niet over hebben.
42 km
zaterdag 13 mei 2006
Toch weer Tioga's
Vanmorgen heb ik toch weer de Tioga Comp Pool banden gemonteerd. Volgende week is er CycleVision en ik heb het idee dat half versleten Tioga's nog steeds de snelste banden zijn. Eerst peuter ik tientallen kleine steentjes uit het loopvlak van beide voorbanden en leg ze er dan vlot om heen. Ik pomp er 6.3 bar druk in en ik ga op weg naar Alkmaar. Daar zet ik de Quest voor onze winkel in de Payglop, zet de richtingaanwijzer aan en ga op zoek naar de zogenaamde iPod-girls. Even later tref ik ze aan terwijl zij druk bezig zijn met het uitdelen van folders.
Ik wil naar molen Het Roode Hert om weer een partijtje Waldkornmeel te halen. Ik manouevreer me bijna klem in de smalle straatjes in het hart van Alkmaar. Tot overmaat van ramp is er ook nog een kunstmarkt. Geduld is een schone zaak en even later passeer ik de Friese brug. Ik sla 10 kg meel in en nog wat andere kleinere producten. Met een zwaarbeladen fiets stort ik me weer in het drukke verkeer.
In Limmen zijn de bloemendagen aan de gang. Er zijn veel fietsers op weg en er moet veel geremd worden. Oudere fietsers zijn soms hinderlijk, oudere fietsers die tijdens het fietsen ook nog naar mozaieken kijken zijn een ramp.
Ik kan nog niet zeggen of de Tioga's sneller zijn, de computer moet nog iets versteld worden van 1520 naar 1535.
35 km
Ik wil naar molen Het Roode Hert om weer een partijtje Waldkornmeel te halen. Ik manouevreer me bijna klem in de smalle straatjes in het hart van Alkmaar. Tot overmaat van ramp is er ook nog een kunstmarkt. Geduld is een schone zaak en even later passeer ik de Friese brug. Ik sla 10 kg meel in en nog wat andere kleinere producten. Met een zwaarbeladen fiets stort ik me weer in het drukke verkeer.
In Limmen zijn de bloemendagen aan de gang. Er zijn veel fietsers op weg en er moet veel geremd worden. Oudere fietsers zijn soms hinderlijk, oudere fietsers die tijdens het fietsen ook nog naar mozaieken kijken zijn een ramp.
Ik kan nog niet zeggen of de Tioga's sneller zijn, de computer moet nog iets versteld worden van 1520 naar 1535.
35 km
donderdag 11 mei 2006
Volendam
Vanmiddag een vrije middag om nog even van het prachtige weer te genieten. De temperatuur is 24 tot 25 gr. C. De wind komt uit het oosten en heeft kracht 2 tot 3 Bft. Mooier fietsweer is niet te bedenken. Op naar Volendam dus.
In Limmen sla ik rechtsaf bij het Texaco benzinestation. Ik stuur wat naar links om de scherpe bocht naar rechts te kunnen maken. Plotseling hoor ik iemand iets achter me iets onvriendelijks roepen. Ik heb een mij inhalende wielrenner de pas afgesneden. Niet in mijn spiegels gekeken dus. Foutje Wim..
Het rijdt ronduit fantastisch. Ik moet me inhouden om niet nu al boven de 40 km/u te rijden. Bij het pontje is het een drukte van belang. De Quest past prima in een zijkant en er kunnen toch het maximale aantal van drie auto's mee.
De hele trip naar Volendam rij ik, de tegenwind ten spijt, op de rechte stukken 41 km/u, hartslag iets onder de 130. Het is bijzonder druk met fietsers en wandelaars en ik moet herhaaldelijk sterk afremmen voor elkaar tegemoetkomende fietsers.
In Volendam praat ik met enkele oude baasjes. Ze vinden de Quest 'skitterend'. Op dat moment komt een bus Spanjaarden aanlopen en ik wordt door 7 mensen tegelijk op de foto gezet. De oude Volendammer zegt 'ji motte elkien dag komme, d'r is hier voor de toeristen gien moer te zien'. Inderdaad hebben de toeristen meer belangstelling voor de Quest dan voor de Volendamse attracties.
Via Edam ontloop ik de drukte op de dijk en via Kwadijk koers ik op De Rijp af. In De Rijp zie ik een viertal fietsers, type 'grijze brigade', van links komen. Ze kijken naar rechts, zien me, maar besluiten me te negeren. Ik moet sterk afremmen om ze te ontwijken. Achter en naast de laatste fietser rijdend roept de man me toe 'kalm aan'. Ik ben niet zo blij met dit arrogante gedrag en zeg tegen de man dat ik wel van rechts kom. Hij reageert verder niet.
Van het viaduct bij West-Graftdijk zet ik stevig aan en krijg de snelheid op precies 60 km/u. Een tweetal kilometers hou ik dit vol op het vlakke gedeelte. Tot aan de pont blijf ik boven de 50 km/u.
Het laatste stuk naar huis neem ik er mijn gemak van, en verheug me al op het koele biertje dat ik mezelf beloof.
75 km
In Limmen sla ik rechtsaf bij het Texaco benzinestation. Ik stuur wat naar links om de scherpe bocht naar rechts te kunnen maken. Plotseling hoor ik iemand iets achter me iets onvriendelijks roepen. Ik heb een mij inhalende wielrenner de pas afgesneden. Niet in mijn spiegels gekeken dus. Foutje Wim..
Het rijdt ronduit fantastisch. Ik moet me inhouden om niet nu al boven de 40 km/u te rijden. Bij het pontje is het een drukte van belang. De Quest past prima in een zijkant en er kunnen toch het maximale aantal van drie auto's mee.
De hele trip naar Volendam rij ik, de tegenwind ten spijt, op de rechte stukken 41 km/u, hartslag iets onder de 130. Het is bijzonder druk met fietsers en wandelaars en ik moet herhaaldelijk sterk afremmen voor elkaar tegemoetkomende fietsers.
In Volendam praat ik met enkele oude baasjes. Ze vinden de Quest 'skitterend'. Op dat moment komt een bus Spanjaarden aanlopen en ik wordt door 7 mensen tegelijk op de foto gezet. De oude Volendammer zegt 'ji motte elkien dag komme, d'r is hier voor de toeristen gien moer te zien'. Inderdaad hebben de toeristen meer belangstelling voor de Quest dan voor de Volendamse attracties.
Via Edam ontloop ik de drukte op de dijk en via Kwadijk koers ik op De Rijp af. In De Rijp zie ik een viertal fietsers, type 'grijze brigade', van links komen. Ze kijken naar rechts, zien me, maar besluiten me te negeren. Ik moet sterk afremmen om ze te ontwijken. Achter en naast de laatste fietser rijdend roept de man me toe 'kalm aan'. Ik ben niet zo blij met dit arrogante gedrag en zeg tegen de man dat ik wel van rechts kom. Hij reageert verder niet.
Van het viaduct bij West-Graftdijk zet ik stevig aan en krijg de snelheid op precies 60 km/u. Een tweetal kilometers hou ik dit vol op het vlakke gedeelte. Tot aan de pont blijf ik boven de 50 km/u.
Het laatste stuk naar huis neem ik er mijn gemak van, en verheug me al op het koele biertje dat ik mezelf beloof.
75 km
zondag 7 mei 2006
Eerste grote ronde Noord-Holland
Gisteren hebben we mijn schoonouders verhuisd naar het bejaardenhuis, een emotionele dag. Daarom blijft de Quest in zijn hok.Vandaag staat een grote ronde Noord-Holland op het programma. Het is zonnig en er staat al een pittige wind van 4 tot 5 Bft uit het oosten.
Ik zit om 10.20 uur in de Quest nadat ik eerst de banden op ruim 6 bar heb gepompt. Per 2 weken gaat er 0,3 bar druk verloren.
Tot Heiloo neem ik het fietspad, in Heiloo wordt gebouwd waardoor ik moet omrijden. Ik neem voor Heiloo al de rijbaan en voorkom ik dat ik bij een onoverzichtelijke rotonde moet stoppen. In Heiloo komt me een politieauto tegemoet. De politieman achter het stuur gebaart me naar het fietspad te gaan. Dat is geen bevel, dus ik doe het lekker niet. Kijken of ie omkeert en me de les komt lezen. Dat gebeurt niet en ik rij razendsnel door Heiloo. Voor het eerst rij ik langs het schoonouderlijk huis waar de oudjes niet meer wonen.
In Alkmaar rij ik naar de Payglop waar we afgelopen woensdag een nieuw Apple Centre hebben geopend. Het is nog gesloten en ik realiseer me dat de winkels pas om 12.00 uur open gaan. Dwars door de oude binnenstad kom ik op de Kanaalkade uit en sla linksaf richting Bergen - Den Helder. Schreef ik vorige week dat het fietspad slechter is geworden, nu realiseer ik me dat het zicht op een kilometers lang zandlichaam eigenlijk nog beroerder is.
De wind is best krachtig en komt iets voorlijk in, eigenlijk voornamelijk door de snelheid van 35 tot 38 km per uur. In het gebied van De Zijpe zijn de narcissen van vorige week uitgebloeid. Er zijn nog genoeg bloeiende bollen te zien, prachtig!. Dat het nog mooier kan zal later blijken als ik bij Schermerhorn de overtreffende trap van bloemenpracht op de foto zet.
Tijdens de korte stop bij de Kooi eet en drink ik wat. Als drinken heb ik de laatste tijd Ice-tea mee, een heerlijke frisdrank. Dit neem ik mee in de bidon die op de rechterwielkast zit. Uiteraard blijft de 2-liter Camelbag met water de belangrijkste bron voor de vochthuishouding.
De hele route naar Den Oever is pal tegen wind. Ik rij continu 32 tot 33 km/u, hartslag rond de 120. Eigenlijk ongelofelijk dat dat kan. Bij windkracht 4 tot 5 tegen rij ik daar met 33 km/u met het grootste gemak tegenin. Dit resulteert in een windkracht tegen van Bft 9. Het windgeruis is dan ook niet van de lucht. Er toeteren diverse auto's en er wordt heel wat afgezwaaid.
In Den Oever ga ik voor het eerst weer eens op de haven buurten. De bank staat er weer en het is daar goed toeven. Het lange stuk naar Medemblik hou ik rond de 37 km/u aan. Ik zet de iPod op shuffle en het leven is uitstekend zo.
In Medemblik overdenk ik tijdens de espresso of ik weer rechtstreeks naar Alkmaar zal rijden, of toch de grote route zal afmaken. Ik voel me uitstekend en ik ga voor de lange route. Ted de Lange komt weer even langsrijden met een Burley, een kruising tussen een ligfiets en een gewone fiets.
Twee vlotte wielrenners rijden voor me uit en dat is natuurlijk leuk. Zij rijden niet op de dijk, het waait ze zeker veel te hard. Tot Andijk blijf ik ook achter de dijk rijden. Ik rij de mannen voorbij en even later waait mijn pet af. Ik stop en ga de pet ophalen. De wielrenners rijden me weer voorbij. Dit zal zo blijven tot halverwege de afstand Enkhuizen en Hoorn. Ik stop steeds om wat te eten en te fotograferen. Dan ga ik weer op weg om ze in te halen.
Bij Andijk ga ik toch de dijk op, soms gehinderd door medefietsers, maar met in ieder geval een schitterend zicht op het IJsselmeer. Voor Enkhuizen stop ik even bij de Aalscholverkolonie en maak een paar foto's. Nu de wind aanlandig is, is de stank die de beesten produceren nauwelijks te verdragen.
Ik verheug me op de rit op de dijk van Enkhuizen naar Hoorn, de wind in de rug en voldoende ruimte om de snelheid flink op te voeren. De eerste kilometers lukt dit niet erg, er zijn veel geparkeerde auto's van kitesurfers. Tegemoet komend verkeer houdt totaal geen rekening met een Quest die gemiddeld 43 km/u rijdt. Ik moet dan ook regelmatig flink in de remmen. Hoort er allemaal bij, met dit mooie weer trekt het IJsselmeer veel mensen aan. Vlak voor Hoorn wordt het nog wel hachelijk als een grote kampeerauto een stel fietsers inhaalt en letterlijk geen millimeter ruimte voor mij laat.
Ik wil graag nog even naar de nieuwe winkel in Alkmaar en wil ik daar voor vijf uur zijn, dan moet de snelheid op het traject van Hoorn naar Alkmaar in ieder geval continue boven de 45 km/u blijven. Dat lukt prima en steeds rij ik 46 tot 47 km/u met hartslag rond de 145. Veel automobilisten op de Provinciale weg houden iets in en roepen vanuit het open raam dat ik wel 50 km/u rij. Dat is niet zo, hun snelheidsmeter geeft meer aan dan mijn snelheidsmeter.
In Schermerhorn maak ik een paar leuke foto's van prachtige tulpenvelden. Ik eet mijn laatste banaan en rij even later Alkmaar binnen om juist op tijd bij de nieuwe winkel aan te komen.
Het laatste stuk naar huis heb ik niet veel energie meer over. Thuisgekomen heb ik geen trek ik het avondeten. Heb ik teveel van mezelf gevergd? Het lijkt er wel een beetje op. Pas om 20.30 uur heb ik trek in mijn warme hap en een kop koffie.
Al met al een prachtige fietsdag.
172 km
vrijdag 5 mei 2006
Snelheidsverschillen Quest 20" versus 26"
Vanavond is er weinig wind, al waait er wel een lichte zeewind uit het westen. Deze wind komt dwars in. Ik vind het leuk om dingen met elkaar te vergelijken, daarom maar eens een vergelijking van de Quest 122 met 20" achterwiel met die van Quest 153 met 26" achterwiel.
De vergelijking gaat in zoverre mank, dat ik conditioneel nog lang niet op het niveau van 15-8-2005 ben. Ik ben nu 6 kg zwaarder en heb nog maar weinig kilometers in de benen. Onderstaand staatje geeft in de eerste kolom de hartslag weer, de middelste kolom geeft de snelheid van vanavond weer, de rechterkolom de gegevens van 15-8-2005.
HRM...5-5.....15-8-2005
100...29,5....30,0
110...32,0....33,0
120...36,5....37,5
130...42,0....42,5
140...45,5....46,5
150...53,0....50,0
Opvallend is dat op lagere snelheden de 20" iets sneller is. Bij hartslag 140 is het precies gelijk. Op de echt hoge snelheden is de 26" een stuk sneller. Zelfs mijn mindere conditie wordt gemakkelijk gecompenseerd door het hogere snelheidspotentieel van de 26" Quest.
Ik merk dat het langer aanhouden van hogere hartslagfrequenties nog moeilijk gaat. Het lijkt wel of het hart nog lui is. Ook verzuren mijn benen nog snel. Kon ik vorig jaar in september nog een uur lang een hartslag van 160 tot 163 volhouden, dat niveau is nog ver weg. Ik vraag me zelfs af of ik dat niveau nog wel zal bereiken. Uiteindelijk wordt ik volgend jaar 60.
De vergelijking gaat in zoverre mank, dat ik conditioneel nog lang niet op het niveau van 15-8-2005 ben. Ik ben nu 6 kg zwaarder en heb nog maar weinig kilometers in de benen. Onderstaand staatje geeft in de eerste kolom de hartslag weer, de middelste kolom geeft de snelheid van vanavond weer, de rechterkolom de gegevens van 15-8-2005.
HRM...5-5.....15-8-2005
100...29,5....30,0
110...32,0....33,0
120...36,5....37,5
130...42,0....42,5
140...45,5....46,5
150...53,0....50,0
Opvallend is dat op lagere snelheden de 20" iets sneller is. Bij hartslag 140 is het precies gelijk. Op de echt hoge snelheden is de 26" een stuk sneller. Zelfs mijn mindere conditie wordt gemakkelijk gecompenseerd door het hogere snelheidspotentieel van de 26" Quest.
Ik merk dat het langer aanhouden van hogere hartslagfrequenties nog moeilijk gaat. Het lijkt wel of het hart nog lui is. Ook verzuren mijn benen nog snel. Kon ik vorig jaar in september nog een uur lang een hartslag van 160 tot 163 volhouden, dat niveau is nog ver weg. Ik vraag me zelfs af of ik dat niveau nog wel zal bereiken. Uiteindelijk wordt ik volgend jaar 60.
donderdag 4 mei 2006
Bijgeluiden uit de Quest
Vanmiddag een uurtje eerder van mijn werk vertrokken om voor de dodenherdenking nog een paar uurtjes te kunnen fietsen. Ik ga op weg om mijn standaard trainingsrondje van 42 km te maken. Het zal anders uitpakken.
Al direct na vertrek hoor ik iets aanlopen bij het achterwiel. Ik stop om te kijken of er iets tegen de wielkast drukt. Ik kan niks vinden en stap weer in. Net buiten Castricum wordt het geluid steeds sterker naarmate ik harder rij. Ik stop weer en leg de Quest op zijn zij om te kijken of ik iets kan zien. Ik zie niks en orden de inventaris wat beter rond de stoel. Het geluid blijft, hoogst irritant. Vlak voor Uitgeest haal ik de hele klimbim uit de Quest. Met een geheel lege fiets, ik laat de gehele inventaris op goed geluk maar even in het gras liggen, ga ik voor een test op weg. Het geluid blijft. Ik rij nog even door richting Krommenie, maar de ergernis wordt steeds groter. Terug naar huis is het devies.
Het aanlopen heeft overigens geen echte weerstand tot gevolg. Op de terugweg van Uitgeest naar Castricum rij ik continu 42 km/u met een hartslag van precies 122. De wind is iets achterlijker dan dwars en niet krachtig. Ik ervaar de hogere temperatuur als heerlijk en voel dat het fietsen erg gemakkelijk gaat.
Thuis zet ik de Quest op een emmer zodat het achterwiel los van de grond komt en stap in om te kijken of het geluid er nog is. Nee, er is geen geluid meer.
Wat is er tussen zondag en vandaag gebeurd? Eigenlijk niks, behalve.... een 15 graden hogere temperatuur. Het zal toch niet simpel met het uitzetten van een kunststof afscherming te maken hebben? Nou... ja. Ik trek de met klittenband vastgezette afscherming van de ketting en derailleur gedeeltelijk los en ga weer een stukje fietsen. En.. ja, het is nu vrijwel stil.
Al direct na vertrek hoor ik iets aanlopen bij het achterwiel. Ik stop om te kijken of er iets tegen de wielkast drukt. Ik kan niks vinden en stap weer in. Net buiten Castricum wordt het geluid steeds sterker naarmate ik harder rij. Ik stop weer en leg de Quest op zijn zij om te kijken of ik iets kan zien. Ik zie niks en orden de inventaris wat beter rond de stoel. Het geluid blijft, hoogst irritant. Vlak voor Uitgeest haal ik de hele klimbim uit de Quest. Met een geheel lege fiets, ik laat de gehele inventaris op goed geluk maar even in het gras liggen, ga ik voor een test op weg. Het geluid blijft. Ik rij nog even door richting Krommenie, maar de ergernis wordt steeds groter. Terug naar huis is het devies.
Het aanlopen heeft overigens geen echte weerstand tot gevolg. Op de terugweg van Uitgeest naar Castricum rij ik continu 42 km/u met een hartslag van precies 122. De wind is iets achterlijker dan dwars en niet krachtig. Ik ervaar de hogere temperatuur als heerlijk en voel dat het fietsen erg gemakkelijk gaat.
Thuis zet ik de Quest op een emmer zodat het achterwiel los van de grond komt en stap in om te kijken of het geluid er nog is. Nee, er is geen geluid meer.
Wat is er tussen zondag en vandaag gebeurd? Eigenlijk niks, behalve.... een 15 graden hogere temperatuur. Het zal toch niet simpel met het uitzetten van een kunststof afscherming te maken hebben? Nou... ja. Ik trek de met klittenband vastgezette afscherming van de ketting en derailleur gedeeltelijk los en ga weer een stukje fietsen. En.. ja, het is nu vrijwel stil.
zondag 30 april 2006
Eerste ronde Noord-Holland
Vandaag staat een rondje Noord-Holland op het programma. Niet de grote ronde via Enkhuizen en Hoorn, maar ik zal bij Medemblik afsteken en richting Alkmaar rijden. Waarom niet de grote ronde? 140 km is in het begin van het seizoen een heel eind en de knieën moet natuurlijk nog langer mee. De belangrijkste reden om niet de hele ronde te rijden ligt in het feit dat mijn schoonouders komende week verhuizen naar een bejaardenhuis. Ze willen graag dat wij vanmiddag de laatste keer 'thuis' een glaasje port komen drinken. Na 41 jaar op de Kennemerstraatweg 290 in Heiloo te hebben gewoond, waarvan ik er 37 jaar over de vloer kom, is het best ingrijpend voor de oudjes.Om kwart over negen vertrek ik richting Alkmaar. Het is met 7 gr. C. tamelijk koud. De zon schijnt en de wind is zwak uit het Noord-Westen.
De Quest loopt inderdaad lichter met de Marathon Racer en het comfort is op 6 bar vergelijkbaar met de Marathon Slick op 5 bar. Ik begin rustig om de knieën niet al te zwaar te belasten. Mijn schoonouders zien me om half tien langsrijden en even later fiets ik door een rustig Alkmaar, Nederland slaapt kennelijk uit na Koninginnedag.
Het fietspad ten noorden van Alkmaar is slechter dan ooit. Er wordt een zandlichaam naast het fietspad aanlegd en het werkverkeer misbruikt kennelijk het fietspad.
Noordelijker draaien de windmolens, dus is er minimaal windkracht 3. Overal beginnen de bollen te bloeien. Ik ruik de sterke geur van hyacinthen, heerlijk. Ik stop even om een foto te maken van een bloeiend veld narcissen.
Om kwart voor elf ben ik bij mijn vaste pleisterplaats het benzinestation bij de Kooi. Ik krijg nu voor de wind, althans dat denk ik, en stop de schuimkap onderdeks. Even later merk ik dat de wind toch weer voorlijk inkomt, komt deels door de zwakke wind, deels doordat de wind aan de Waddenzeekust uit het Noord-Oosten komt. In Den Oever stop ik bij een vaste pick-nick plek waar ik de vogelringer weer aan het werk zie. Hij is net klaar en is wel in voor een praatje. Ik weet nu alles over de invasie van barnsijzen en de slecht functionerende Finse vogelringencentrale. Een aparte wereld en mijn bewondering voor die kleine vogeltjes is groot. Het is al drie keer voorgekomen dat hier in China geringde vogels zijn gevangen.
Het is nog steeds koud en ik ga proberen een tweetal snelle wielrenners die 5 minuten eerder passeerden, in te halen. Ik zie ze allang niet meer, maar er zijn niet veel wegen richting Medemblik. Ik trap de Quest naar 41 km/u en hou dit aan tot vlak voor Medemblik. Dan zie ik de rappe renners voor me en gooi nog wat extra kolen op het vuur. Ik haal ze met een behoorlijk snelheidsverschil in. Ze maken geen aanstalten om aan te pikken. Is ook niet makkelijk, want met 45 km/u tegen wind, ja ook nu weer, is het niet makkelijk om een Quest bij te houden.
In Medemblik ga ik bij restaurant Kwikkel aan om een goede espresso te drinken. Ted de Lange, de ligfietshandelaar om de hoek, komt even kijken en bewondert de nieuwe Quest. Ted blijkt mijn weblog te lezen en is dus goed op de hoogte.
Een aardig ouder stel vraagt honderduit over de Quest. Mevrouw en meneer zijn watersporters en zij fietst met een fiets met elektro-ondersteuning. Ik fiets door de zuidelijke Wieringermeer en verrek.... ik heb weer de wind tegen. Dat is heel goed te zien aan de talloze windmolens die zich naar de wind richten. Ik heb er nu 120 km opzitten en de snelheid blijft nu op 35 km/u steken. Mijn hartslag is rond de 124. Ik stel steeds vast dat na lange ritten de hartslag relatief wat hoger is bij een bepaalde snelheid dan als ik 'vers' ben.
Bij Alkmaar heeft Rijkswaterstaat in zijn oneindige wijsheid besloten dat ik niet door mag rijden richting zuid. Ik moet via Oudorp. Dat ben ik niet van plan en ik neem de rijbaan linksaf om toch weer op de route te komen. Ik sluit voor het stoplicht achter een Renault Megane aan. De rechterportier gaat open en een vrouwenhoofd roept dat ik 'hier helemaal niet mag rijden'. Ik roep terug dat ik dat wel mag. 'Waarom mag u dat dan wel?' riposteert mevrouw. Ik roep dat ik breder dan 75 cm ben en meer dan twee wielen heb. Het licht springt op groen, de deur gaat dicht en we trekken allemaal op.
In Alkmaar stop ik even bij het Noord-hollands kanaal en eet mijn laatste broodje op.
In Limmen staat een mevrouw met haar Ford Escort op het fietspad. Erachter staat nog een auto. Ik claxoneer luid en mevrouw raakt in paniek, de motor slaat af en ze kan geen kant meer op. Tenslotte kan ik er hoofdschuddend achter langs.
Om half drie ben ik thuis na een heerlijke tocht zonder pech of ander fysiek ongerief.
138 km.
zaterdag 29 april 2006
Bandenwissel
Vanavond na de koffie haal ik de Quest naar binnen om de achterband te verwisselen. Er zit achter nu een door Velomobiel.nl nieuw geleverde Schwalbe Marathon Slick om. Dit is met 650 gram een relatief zware band. Als reserveband kreeg ik een Schwalbe Marathon Racer mee. Deze band weegt in 26" maar 375 gram, een verschil van maar liefst 275 gram. Deze band zou sneller moeten zijn, althans volgens Schwalbe. Hij is wel minder lekbestendig en de wangen zijn minder sterk. In de hand voelen de wangen van de Racer ongeveer aan als de Tioga Comp Pool. De Racer laat zich vrij makkelijk monteren, al vet ik de wielen wel licht in met wat vaseline.
Vervolgens demonteer ik het kapje om de derailleur om het piepen te elimineren. Ik spuit wat Imal op de wieltjes en hoop dat dit de oplossing is.
Als de fiets weer buiten staat kan ik de verleiding om een klein stukje te fietsen niet weerstaan. Ik hou mijn pantoffels aan en stop mijn spijkerbroek in mijn sokken. Ik bespeur direct dat de Quest makkelijker versnelt. Ik zet even aan en zie in no-time 42 km/u op de snelheidsmeter komen, letterlijk op mijn sloffen. De eerlijkheid gebiedt me wel te zeggen dat ik alle banden nu op de maximum druk van 6.0 bar heb gezet.
Vervolgens demonteer ik het kapje om de derailleur om het piepen te elimineren. Ik spuit wat Imal op de wieltjes en hoop dat dit de oplossing is.
Als de fiets weer buiten staat kan ik de verleiding om een klein stukje te fietsen niet weerstaan. Ik hou mijn pantoffels aan en stop mijn spijkerbroek in mijn sokken. Ik bespeur direct dat de Quest makkelijker versnelt. Ik zet even aan en zie in no-time 42 km/u op de snelheidsmeter komen, letterlijk op mijn sloffen. De eerlijkheid gebiedt me wel te zeggen dat ik alle banden nu op de maximum druk van 6.0 bar heb gezet.
Volendam - helmprobleem(pje)
Vanmorgen komt mijn vrouw thuis met de boodschappen. Zij klaagt over de kou. Even later haal ik de Quest uit zijn nachtleger voor een tochtje naar Volendam. Oops, inderdaad fris met 7 gr. C. Ik vertrek om 11.20 uur naar de pont in Akersloot met de schuimkap op. Ik merk dat de Velomobielhelm veel winddruk krijgt van onderen. Zo veel zelfs dat de helm een sterke neiging heeft om achterover te willen. Kennelijk wordt dit bij hogere snelheden veroorzaakt door de afbuiging van de wind door de opstaande rand van de schuimkap bij het hoofd. Ik trek het kinbandje strak en ..... het bandje knapt. Ik heb de helm gelukkig vast aan één van de losse bandjes en ik stop om de schade op te nemen. Niks kapot, de sluiting is niet helemaal kosjer en kan losschieten.
Het gaat ondanks de kou heerlijk. De wind is vrij krachtig en iets achterlijker dan dwars. Dat levert bij hartslag 130 een snelheid van 44 km/u op, niet gek. Ik bemerk overigens dat het bereiken van hogere hartslagfrequenties, ik bedoel dan 150 en hoger, niet makkelijk gaat. Er moet dus nog heel wat trainingsarbeid worden verzet.
Voor De Rijp haal ik de schuimkap eraf en leg deze achter de stoel neer. Dit kan nu voor het eerst omdat er onder de vrijhangende stoel ruimte is ontstaan nu er geen tussenas meer is. De luchtaanstroming van de helm is nu prima en comfortabel.
Ook door de Beemster haal ik heel makkelijk weer de 44 km/u met hartslag 130. Het kan natuurlijk veel harder, maar dit rijdt wel fantastisch. In de ruime bocht bij de Cono kaasfabriek gaat het bijna fout. Ik neem de bocht met een snelheid van 35 km/u. Bij het uitkomen van de bocht licht de Quest nogal overwacht zijn linkervoorwiel op en houdt dit een meter of 6 vol. Waarschijnlijk komt dit doordat de wind daar vrij spel heeft en even dwars inkomt. Ik schrik er toch behoorlijk van.
In Volendam loop ik vast op de Koninginnedagfeesten. Ik rij naar het zuiden van het dorp en sla daar linksaf naar de dijk. Het is er gigantisch druk. De incrowd heeft al het nodige bier op en de toeristen snappen natuurlijk niet dat er een voor hen vreemd geel geval door wil. De luide claxon doet zijn werk uitstekend. Uit een van de kroegen schreeuwt iemand:'Ouwe gek'. Zit natuurlijk een kern van waarheid in :).
Bij restaurant Schilder eet ik, zittend in de Quest, een broodje en een banaan en krijg daar een kleine bui over me heen. Ik rij niet terug over de dijk, maar sla rechtsaf naar Edam. Met een omweg kom ik weer in Volendam en ga nu met tegenwind richting De Rijp. De 44 km/u van de heenweg is met dezelfde hartslag 38 km/u. Het scheelt dus 6 tot 7 km/u.
In de Beemster zit ik aan mijn iPod te prutsen als ik opgeschrikt wordt door een luid knerpend geluid. Ik rij door een kapot geslagen bierfles en wacht op de lekke band. Gelukkig komt die niet en ik mag lekker binnenblijven.
Ik hoor al een tijdje een heel hoog piepend geluid uit de derailleur komen. Bij bepaalde versnellingen is het heviger en soms bijna weg. Ik denk dat het kunststof wieltje in de derailleur wat smering kan gebruiken.
Om 14.00 uur ben ik al weer thuis.
75 km.
Het gaat ondanks de kou heerlijk. De wind is vrij krachtig en iets achterlijker dan dwars. Dat levert bij hartslag 130 een snelheid van 44 km/u op, niet gek. Ik bemerk overigens dat het bereiken van hogere hartslagfrequenties, ik bedoel dan 150 en hoger, niet makkelijk gaat. Er moet dus nog heel wat trainingsarbeid worden verzet.
Voor De Rijp haal ik de schuimkap eraf en leg deze achter de stoel neer. Dit kan nu voor het eerst omdat er onder de vrijhangende stoel ruimte is ontstaan nu er geen tussenas meer is. De luchtaanstroming van de helm is nu prima en comfortabel.
Ook door de Beemster haal ik heel makkelijk weer de 44 km/u met hartslag 130. Het kan natuurlijk veel harder, maar dit rijdt wel fantastisch. In de ruime bocht bij de Cono kaasfabriek gaat het bijna fout. Ik neem de bocht met een snelheid van 35 km/u. Bij het uitkomen van de bocht licht de Quest nogal overwacht zijn linkervoorwiel op en houdt dit een meter of 6 vol. Waarschijnlijk komt dit doordat de wind daar vrij spel heeft en even dwars inkomt. Ik schrik er toch behoorlijk van.
In Volendam loop ik vast op de Koninginnedagfeesten. Ik rij naar het zuiden van het dorp en sla daar linksaf naar de dijk. Het is er gigantisch druk. De incrowd heeft al het nodige bier op en de toeristen snappen natuurlijk niet dat er een voor hen vreemd geel geval door wil. De luide claxon doet zijn werk uitstekend. Uit een van de kroegen schreeuwt iemand:'Ouwe gek'. Zit natuurlijk een kern van waarheid in :).
Bij restaurant Schilder eet ik, zittend in de Quest, een broodje en een banaan en krijg daar een kleine bui over me heen. Ik rij niet terug over de dijk, maar sla rechtsaf naar Edam. Met een omweg kom ik weer in Volendam en ga nu met tegenwind richting De Rijp. De 44 km/u van de heenweg is met dezelfde hartslag 38 km/u. Het scheelt dus 6 tot 7 km/u.
In de Beemster zit ik aan mijn iPod te prutsen als ik opgeschrikt wordt door een luid knerpend geluid. Ik rij door een kapot geslagen bierfles en wacht op de lekke band. Gelukkig komt die niet en ik mag lekker binnenblijven.
Ik hoor al een tijdje een heel hoog piepend geluid uit de derailleur komen. Bij bepaalde versnellingen is het heviger en soms bijna weg. Ik denk dat het kunststof wieltje in de derailleur wat smering kan gebruiken.
Om 14.00 uur ben ik al weer thuis.
75 km.
zondag 23 april 2006
Hoorn - Volendam
Vandaag een middellange trip op het programma. Het weer is iets beter, het zonnetje schijnt zelfs waterig door de sluierbewolking.
Om half elf zit ik in de Quest, de schuimkap laat ik thuis. Ik ga eerst naar Hoorn. Route: Akersloot, De Rijp, Noordeinde, Driehuizen, Schermerhorn, Oostmijzerdijk, Avenhorn. Op de Oostmijzerdijk rij ik een ligfietser achterop met een onderstuur ligfiets. Hij neemt er zijn gemak van en slingert nogal over de weg. Ik waag er maar een toeter aan, maar de goede collega reageert niet. Toch er maar snel langs. Tijdens het langsrijden zie ik dat ie iPodoortjes in heeft. Die staan blijkbaar nogal hard en dan hoor je alleen maar de muziek.
Om 12.00 uur rij ik Hoorn binnen en zoek een gelegenheid op om een lekkere espresso te verschalken. Op 't Breed is het terras al open en ik zet de Quest even op de stoep. Terwijl ik dat doe komt er een hele bende motormuizen binnenvallen. Nou.... muizen zijn het in doorsnee niet. De gemiddelde motorrijder is een 100 kilo + man. Tijdens het uitpellen van de motorkleding blijken er ook enkele vrouwen tussen te zitten, minder zwaar, maar wel stevige meiden.
Ik wil niet koud worden, dus al snel zoek ik de warmte van de Quest weer op. Met een 40 km/u gaat het richting Volendam. Ik krijg de wind tegen en ik begin te merken dat de calorieënvoorraad aan zijn einde komt. Bij het gemaal tussen Warder en Edam klim ik de dijk op en op de uitkijkpost eet ik een broodje en een banaan. Een stel, man en vrouw, op een Vittorio tandem, doen hetzelfde. Ze vinden de Quest heel mooi en zijn verbaasd over de snelheden die je met zo'n fiets kunt bereiken. Hun snelheid voor de wind is 22 km/u, ja, dan moet je geduld hebben.
Vlak voor Edam zie ik een gele Mango aankomen. De fietser komt naar mijn weghelft en stopt. Ik denk even dat het Kees Schouten is, maar de kleur helm klopt niet. Het blijkt Frank Hettema te zijn. Hij is ergens over heen gereden en denkt dat zijn aandrijving niet goed werkt. Hij gaat weer even in de Mango zitten en trapt terwijl ik hem aan de achterkant optil. Het klinkt en werkt allemaal goed. We praten wat over onze fietsen. Het valt Frank op dat de nieuwe Quest zo mooi is afgewerkt, vooral het instrumentenpaneel. Na 10 minuten gaat Frank naar Hoorn, ik naar Edam en daarna richting Beemster.
Via De Rijp en West-Graftdijk bereik ik de pont in Akersloot. Het is er druk, maar de Quest kan mooi aan de zijkant van het dek staan en er kunnen toch 3 auto's mee.
Om half drie rij ik Castricum binnen. Het begint te regenen, geen probleem, ik ben er bijna. Zoals gebruikelijk geeft een oudere man in een Opel Kadett mij op de rotonde vlak bij huis geen voorrang. Ik scheld de man verrot, maar zoals ook gebruikelijk, kijkt de dader me niet aan en rijdt met een stalen smoelwerk door.
90 km
Om half elf zit ik in de Quest, de schuimkap laat ik thuis. Ik ga eerst naar Hoorn. Route: Akersloot, De Rijp, Noordeinde, Driehuizen, Schermerhorn, Oostmijzerdijk, Avenhorn. Op de Oostmijzerdijk rij ik een ligfietser achterop met een onderstuur ligfiets. Hij neemt er zijn gemak van en slingert nogal over de weg. Ik waag er maar een toeter aan, maar de goede collega reageert niet. Toch er maar snel langs. Tijdens het langsrijden zie ik dat ie iPodoortjes in heeft. Die staan blijkbaar nogal hard en dan hoor je alleen maar de muziek.
Om 12.00 uur rij ik Hoorn binnen en zoek een gelegenheid op om een lekkere espresso te verschalken. Op 't Breed is het terras al open en ik zet de Quest even op de stoep. Terwijl ik dat doe komt er een hele bende motormuizen binnenvallen. Nou.... muizen zijn het in doorsnee niet. De gemiddelde motorrijder is een 100 kilo + man. Tijdens het uitpellen van de motorkleding blijken er ook enkele vrouwen tussen te zitten, minder zwaar, maar wel stevige meiden.
Ik wil niet koud worden, dus al snel zoek ik de warmte van de Quest weer op. Met een 40 km/u gaat het richting Volendam. Ik krijg de wind tegen en ik begin te merken dat de calorieënvoorraad aan zijn einde komt. Bij het gemaal tussen Warder en Edam klim ik de dijk op en op de uitkijkpost eet ik een broodje en een banaan. Een stel, man en vrouw, op een Vittorio tandem, doen hetzelfde. Ze vinden de Quest heel mooi en zijn verbaasd over de snelheden die je met zo'n fiets kunt bereiken. Hun snelheid voor de wind is 22 km/u, ja, dan moet je geduld hebben.
Vlak voor Edam zie ik een gele Mango aankomen. De fietser komt naar mijn weghelft en stopt. Ik denk even dat het Kees Schouten is, maar de kleur helm klopt niet. Het blijkt Frank Hettema te zijn. Hij is ergens over heen gereden en denkt dat zijn aandrijving niet goed werkt. Hij gaat weer even in de Mango zitten en trapt terwijl ik hem aan de achterkant optil. Het klinkt en werkt allemaal goed. We praten wat over onze fietsen. Het valt Frank op dat de nieuwe Quest zo mooi is afgewerkt, vooral het instrumentenpaneel. Na 10 minuten gaat Frank naar Hoorn, ik naar Edam en daarna richting Beemster.
Via De Rijp en West-Graftdijk bereik ik de pont in Akersloot. Het is er druk, maar de Quest kan mooi aan de zijkant van het dek staan en er kunnen toch 3 auto's mee.
Om half drie rij ik Castricum binnen. Het begint te regenen, geen probleem, ik ben er bijna. Zoals gebruikelijk geeft een oudere man in een Opel Kadett mij op de rotonde vlak bij huis geen voorrang. Ik scheld de man verrot, maar zoals ook gebruikelijk, kijkt de dader me niet aan en rijdt met een stalen smoelwerk door.
90 km
Lente? Hou toch op!
Ik verheug me op een ritje met de Quest. Alle weerprofeten beloven me een mooie lentedag. Als ik wakker wordt is het zwaar bewolkt. Als ik even later buiten ben is het met 8 gr. C. ook nog koud en miezerig. Ik besluit de schuimkap er maar op te zetten, een goede beslissing. Op de rotonde bij de Soomerwegh krijg ik geen voorrang van een vrouwelijke Peugeotbestuurster. Een scheldkannonade wordt haar deel. Buiten de bebouwde kom rij ik al gauw boven de 40 km/u. Naar Uitgeest, ik heb de wind in de rug, rij ik de hele afstand 48 km/u. Mijn hartslag blijft rond de 145 slagen per minuut. Ik heb het gevoel dat mijn conditie nog niet goed is, maar deze cijfers zien er toch wel goed uit. De vraag is alleen of ik nog hogere snelheden een uur of langer kan volhouden. Vorig jaar lukte dit in ieder geval wel. Ook ben ik met 89 kg een kilo of vijf te zwaar. Dit is overigens een jaarlijks ritme, zomers ben ik tussen de 82 en 84 kg, 's winters tussen de 86 en 89 kg. Het wordt dus tijd voor flink wat kilometers.
Ik rij vlot door Uitgeest, er is geen verkeer omdat de Provinciale weg is afgezet t.b.v. asfalteringswerkzaamheden. In een paar minuten ben ik bij het stoplicht over de doorgaande weg bij Krommenie. De knop om het licht te bedienen kan ik moeilijk bereiken, ik moet mijn afstandsbediening maar weer meenemen.
Via Krommenie rij ik naar West-Graftdijk en daarna door naar de pont in Akersloot. Een wielrenner is bijzonder geïnteresseerd en we maken een gezellig praatje.
Via Heiloo gaat het iets boven de 40 naar Egmond aan Zee. Ik toeter even naar de leidsters van Manege De Hoef, zij zwaaien enthousiast terug. Altijd leuk als de mensen je kennen.
In Bakkum-Noord sla ik rechtsaf naar het strand. Erg hard gaat het niet meer, hoeft ook niet altijd. Op het strandplateau rijdt een meisje te paard. Ik nader langzaam van achter. Op het moment dat het dier me ziet wil het niet verder. Ik stop en na flink wat aansporingen krijgt ze haar rijdier weer op gang.
48 km.
Ik rij vlot door Uitgeest, er is geen verkeer omdat de Provinciale weg is afgezet t.b.v. asfalteringswerkzaamheden. In een paar minuten ben ik bij het stoplicht over de doorgaande weg bij Krommenie. De knop om het licht te bedienen kan ik moeilijk bereiken, ik moet mijn afstandsbediening maar weer meenemen.
Via Krommenie rij ik naar West-Graftdijk en daarna door naar de pont in Akersloot. Een wielrenner is bijzonder geïnteresseerd en we maken een gezellig praatje.
Via Heiloo gaat het iets boven de 40 naar Egmond aan Zee. Ik toeter even naar de leidsters van Manege De Hoef, zij zwaaien enthousiast terug. Altijd leuk als de mensen je kennen.
In Bakkum-Noord sla ik rechtsaf naar het strand. Erg hard gaat het niet meer, hoeft ook niet altijd. Op het strandplateau rijdt een meisje te paard. Ik nader langzaam van achter. Op het moment dat het dier me ziet wil het niet verder. Ik stop en na flink wat aansporingen krijgt ze haar rijdier weer op gang.
48 km.
woensdag 19 april 2006
Openbare boetedoening wegens wegpiraterij
Vandaag maakt Fred de Blok me attent op een filmpje op http://www.huneliggers.nl/ Het filmpje heet 'Wegpiraat' en staat in de 'Galerie'.
Het moet er maar uit, die wegpiraat ben ik. Op het moment dat ik er reed beschouwde ik het rijden als een soepele slalom en was ik op tijd weer op mijn eigen weghelft. Nu ik het filmpje zie kun je er ook heel anders naar kijken. Mijn rijgedrag verdient niet de schoonheidsprijs.
Redenen voor dit wangedrag kan ik niet bedenken. Een rol zal zeker hebben gespeeld dat ik de hele dag niet veel harder heb gefietst dan 20 km/u. Zeker 6 lekke banden en zelfs een kettingbreuk van andere deelnemers haalden de vaart er uiteraard volledig uit. Niet zo'n goede biotoop voor de nieuwe 26" Quest. Dan is zo'n mooie slingerende afdaling wel 'kasie' voor Wim. Alle remmen gingen even los en met 69 km/u wordt ik door - ik denk Harry Lieben - voor eeuwig aan de digitale schandpaal genageld. Mea Culpa, Mea Culpa.
maandag 17 april 2006
Paastreffen
Zatermorgen eerst de bus opgehaald om de Quest in te vervoeren naar de Harskamp. Even langs de zaak om weer twee nieuwe medewerkers te begroeten.Thuis knip ik uit wat reststukken Ventisit een stukje tapijt bijeen voor de vloer van de Quest. Effectief en het ziet er mooi uit. Met twee stroken dubbelzijdige tape blijft het matje prima liggen.
Daarna fiets ik met de Quest naar de haven in Uitgeest waar het een drukte van belang is. Dit is het laatste weekend dat de leden aan hun boten kunnen werken. Dinsdag gaan de schepen te water. Ik verlaat de drukke haven en fiets via een omweg door de polder langs het Oer-IJ weer naar huis.
Om 15.00 uur laad ik de Quest in de bus, ook nu weer merk ik dat de spoorbreedte iets is toegenomen, de wielen wringen iets in de geleideplanken waarmee de Quest met de beide voorwielen de bus wordt binnengereden. Om half vijf rij ik de Harskamperdennen op. ik zie heel veel bekende gezichten. Meteen nadat ik de Quest uit de bus haal drommen belangstellenden voor de nieuwe Quest en vooral de LEDs om de fiets. De knipperlampjes maken overuren en iedereen is het erover eens dat het er mooi uitziet en heel goed zichtbaar is. Dus Kees, je kunt hetzelfde kunstje ook bij Koe-est zonder problemen uithalen :).
Ook het eerste exemplaar van de nieuwe Ventisit Softcell mat wordt door vele ligfietsers goedkeurend bekeken. Iets minder ventilatie, maar nog veel meer comfort.
Ik pomp mijn luchtbed op, leg een deken erop en daarop leg ik weer een Thermorest matje. Vorig jaar lag ik slechts op het luchtbed op de bodem van de bus en dat is vreselijk koud. Al met al nu heerlijk geslapen.
Na een goed glas wijn op naar de pastamaaltijd. Bert en Leonie Gazendam en een heel team vrijwilligers hebben er weer een prima maaltijd van gemaakt.
Het begint flink te regenen en ik ga voor mijn doen op tijd te slaapzak. De regendruppels op het kunststof dak tikken me snel in slaap.
Zondagmorgen, 1e Paasdag, begint met regen. Gezamenlijk ontbijten we in het hoofdgebouw.
Om half elf vertrekken we met een grote groep fietsers voor een tocht van 62 km over de Veluwe. Mooie rit, die wel geplaagd wordt door meerdere lekke banden en zelfs een kettingbreuk. De eerste stop is bij een lokatie van Staatsbosbeheer. De horeca is totaal niet voor zijn taak berekend. Ik krijg hardbevroren appeltaart, waardeloos dus.
Dat het wat dat betreft beter kan zie ik bij het tweede rustpunt. De appeltaart is hier perfect. Zo veel ook dat ik het niet op kan. Leonie helpt me en Hans Pasman zorgt uiteindelijk voor een leeg bord.
De zon schijnt al even en ik ben vergeten mij met factor 60 in te smeren. Gelukkig houdt de nieuwe Velomobiel helm de zon grotendeels uit mijn gezicht en valt de schade mee.
Op de terugweg slingert de mooie weg omlaag te verleidelijk om er niet met een bloedgang vanaf te racen. Maximaal 69 km/u geeft de computer aan. Theo van Goor - vergeef me Theo, die Quest gaat ook zo makkelijk hard - moppert even later over 'die idioten die de voorrijder zo hard voorbijscheuren'. Ik geef besmuikt toe dat ik die idioot ben.
Terug op de camping haal ik met Nico van Laar het barbequevlees op bij de slager. Even later blijkt dat de sauzen niet besteld zijn. Geen nood, weer even in de bus en naar een cafetaria waar Wendy 3 emmers saus scoort.
De barbeque is uitstekend en de avond verloopt prettig aan tafel met o.m. Frans van Schoot en Theo van Goor. Ben je gek op anekdotes vanuit de begrafeniswereld, schuif de volgende keer bij Theo aan tafel.
Ik slaap als een roos en wordt pas om 8.45 uur wakker in de bus. Te laat voor het gezamenlijke ontbijt. Geen probleem, ik heb uiteraard alles bij me en eet mijn broodje in de bus.
Om half elf ga ik weer op weg naar Castricum. Mooi weekend.
vrijdag 14 april 2006
Quest optisch verfraaid
De gele omkasting en de tunnel is hier goed te zien
Na het spuiten is de Quest weer strak van lijnIk heb nog een halfvolle spuitbus matzwarte cameralak. Het is eigenlijk hittebestendige lak die ik gebruik om het interieur van luchtfotocamera's diep matzwart te spuiten. Van een diepmat zwarte lak reflecteert vrijwel geen licht.
De eerste spuitbeurt ziet er direct mooi uit. Als ik de fiets echter rechtop zet, blijkt dat de ronding van omkasting over een groter oppervlak moet worden gespoten. Ik plak opnieuw alles af en spuit nog een keer. Nu ziet er het veel beter uit. Uiteindelijk moet ik nog een derde keer afplakken en spuiten om onder de gemiddelde kijkhoek een strakke lijn te zien.
Ik heb een fotoserie gemaakt waar je de verschillende stappen en de heel goede resultaten kan bekijken. Klik http://web.mac.com/wschermer/iWeb/Site%208/Zwarte%20derailleur.html
De derailleuromkasting is nu met het blote oog al bijna niet te zien, met de camera is ie vrijwel niet vast te leggen.
Voorbereidingen voor Paastreffen
Zaterdag rij ik met de grote Mac Support bus naar het Paastreffen. Morgen nog een paar kleine klusjes aan de Quest. Allereerst ga ik de gele behuizing van de derailleur zwart spuiten. Dit moet de naar mijn mening wat minder mooie rechteronderzijde van de Quest verfraaien. Ik denk namelijk dat de derailleurbehuizing in het zwart niet zal opvallen tegen de ook zwarte wieldoekjes. Ik laat morgen wel even zien hoe het geworden is.
Ook zal ik de twee glanzend verchroomde Apple logo's weer op de rollbar plakken.
Ook zal ik de twee glanzend verchroomde Apple logo's weer op de rollbar plakken.
donderdag 13 april 2006
Paard en Quest publicatie
De al aangekondigde publicatie Quest en Paard in het blad 'Te Paard' ligt inmiddels bij winkels voor ruiters, bij maneges en op alle plaatsen waar liefhebbers van paarden komen. De oplage is 15.000 exemplaren. Een scan van de publicatie gaat hierbij. De kwaliteit is krantendruk op het formaat van de Spits en de Metro.
zondag 9 april 2006
Volendam
Zoals gebruikelijk staat er weer een pittige wind, bovenin de 4 tot 5 BFT. Wanneer houdt dit nou een keer op? De temperatuur is met 7 gr. C. ook weer veel te laag voor de tijd van het jaar. Niet getreurd, de zon schijnt en er wacht een heerlijke fiets in het schuurtje op mij.
Om 12.00 uur ga ik op weg voor een ritje naar Volendam. De Quest vliegt letterlijk over de weg, wat wil je ook, de wind komt royaal achterlijk in. Het enige geluid is het zoeven van de banden over het asfalt. In 10 minuten ben ik al bij de pont in Akersloot. De pontbaas ziet dat het een andere fiets is, de LEDs vallen hem op.
Richting West-Graftdijk hou ik de snelheid op 45 km/u. Ik heb de hartslagmeter weer eens om en lees een hartslag af van rond de 140. Naar De Rijp ga ik even 51 km/u, hartslag dan 147, maar moet voor een loslopende hond al vlug flink afremmen. Door De Rijp is het zoals gewoonlijk optrekken en stoppen, optrekken en stoppen. De Rijp rij ik met flinke snelheid uit en duik de Beemster in. Omdat er een amazone met paard aan de teugel op het fietspad loopt hou ik tot Midden-Beemster de rijbaan aan. Snelheid 45 km/u, dus het verkeer dat hier 60 km/u mag heeft er weinig hinder van.
In Kwadijk is het wegdek ronduit slecht. Toch kan ik hier makkelijk 36 km/u blijven rijden, naar mijn gevoel een gevolg van het grotere achterwiel dat over oneffenheden toch makkelijker blijft rollen.
In Volendam is het onwaarschijnlijk druk. De Volendammers zelf schudden de winter van zich af en laven zich aan zon en bier op de dijk. In de windschaduw van de kroegen is het goed toeven op de dijk. Ook de toeristen zijn er weer in aantallen. Zoals gebruikelijk wordt ik van alle kanten gefotografeerd en als ik even stop komen de Duitsers en Engelsen met de bekende vragen. Een stel Italiaanse jongetjes is echt vervelend. Overal zitten ze aan en morsen ijs op de Quest. Ze laten zich niet wegsturen en ik stap uit. Ik pak een paar kleine etterbakjes iets te stevig bij de armen vast. Da's niet leuk en ze druipen af.
Terug tegen wind is andere koffie. De conditie is nog niet op orde, het lichaamsgewicht te hoog. De snelheid is zo'n 7 km lager dan voor de wind, bij gelijke hartslag. In Kwadijk heeft de gemeente enkele betonnen bakken vervangen door verkeersheuvels. Daar kan maar één auto tegelijk door. Bij een verkeersheuvel in een bocht heb ik voorrang. Die krijg ik van een Volkswagenbus helaas niet. Ik kan met moeite remmen en duik bijna de struiken aan de rechterkant van de weg in. Ik voeg de bestuurder een welgemeend 'klootzak' toe. Van Oost naar West gaat door De Rijp makkelijker en ik ben snel door het dorp. Ter hoogte van West-Graftdijk haal ik een paar wielrenners in. Het snelheidsverschil, ik ga toch niet harder dan 42 km/u, is heel groot.
Om 15.00 uur ben ik weer thuis.
71 km.
Om 12.00 uur ga ik op weg voor een ritje naar Volendam. De Quest vliegt letterlijk over de weg, wat wil je ook, de wind komt royaal achterlijk in. Het enige geluid is het zoeven van de banden over het asfalt. In 10 minuten ben ik al bij de pont in Akersloot. De pontbaas ziet dat het een andere fiets is, de LEDs vallen hem op.
Richting West-Graftdijk hou ik de snelheid op 45 km/u. Ik heb de hartslagmeter weer eens om en lees een hartslag af van rond de 140. Naar De Rijp ga ik even 51 km/u, hartslag dan 147, maar moet voor een loslopende hond al vlug flink afremmen. Door De Rijp is het zoals gewoonlijk optrekken en stoppen, optrekken en stoppen. De Rijp rij ik met flinke snelheid uit en duik de Beemster in. Omdat er een amazone met paard aan de teugel op het fietspad loopt hou ik tot Midden-Beemster de rijbaan aan. Snelheid 45 km/u, dus het verkeer dat hier 60 km/u mag heeft er weinig hinder van.
In Kwadijk is het wegdek ronduit slecht. Toch kan ik hier makkelijk 36 km/u blijven rijden, naar mijn gevoel een gevolg van het grotere achterwiel dat over oneffenheden toch makkelijker blijft rollen.
In Volendam is het onwaarschijnlijk druk. De Volendammers zelf schudden de winter van zich af en laven zich aan zon en bier op de dijk. In de windschaduw van de kroegen is het goed toeven op de dijk. Ook de toeristen zijn er weer in aantallen. Zoals gebruikelijk wordt ik van alle kanten gefotografeerd en als ik even stop komen de Duitsers en Engelsen met de bekende vragen. Een stel Italiaanse jongetjes is echt vervelend. Overal zitten ze aan en morsen ijs op de Quest. Ze laten zich niet wegsturen en ik stap uit. Ik pak een paar kleine etterbakjes iets te stevig bij de armen vast. Da's niet leuk en ze druipen af.
Terug tegen wind is andere koffie. De conditie is nog niet op orde, het lichaamsgewicht te hoog. De snelheid is zo'n 7 km lager dan voor de wind, bij gelijke hartslag. In Kwadijk heeft de gemeente enkele betonnen bakken vervangen door verkeersheuvels. Daar kan maar één auto tegelijk door. Bij een verkeersheuvel in een bocht heb ik voorrang. Die krijg ik van een Volkswagenbus helaas niet. Ik kan met moeite remmen en duik bijna de struiken aan de rechterkant van de weg in. Ik voeg de bestuurder een welgemeend 'klootzak' toe. Van Oost naar West gaat door De Rijp makkelijker en ik ben snel door het dorp. Ter hoogte van West-Graftdijk haal ik een paar wielrenners in. Het snelheidsverschil, ik ga toch niet harder dan 42 km/u, is heel groot.
Om 15.00 uur ben ik weer thuis.
71 km.
zaterdag 8 april 2006
Nog meer rijervaringen met Quest 153
Vanmorgen eerst wat klusjes aan de fiets. Ik stoot met mijn rechterschouder net tegen de onderkant van de rand van het instapgat. Allert heeft daar aan weerskanten een stukje stevig schuimrubber ingelijmd ter vermijding van al te ernstige bloeduitstortingen bij een frontale botsing. Ik draai de drie boutjes los waarmee de stoel aan de achterzijde vast zit en monteer het geheel één gaatje lager. Vervolgens denk ik de stoel aan de voorzijde iets naar voren te moeten schuiven. Dat blijkt evenwel niet nodig. Nu zit ik precies goed in de fiets.
Vervolgens moet de GPS muis nog een plaatsje hebben. In de vorige Quest had ik een ophanging gemaakt met een strook klittenband aan de binnenkant van de rollbar. Geen gelukkige constructie want de muis vond ik regelmatig ergens op de bodem van de Quest. De mannen van Velomobiel zullen dit voor mij niet bewust goed hebben opgelost, maar de bovenkant van de grotere wielkast is een perfecte plek voor de muis. Ook nu weer een strook klittenband, ik ben een grootverbruiker van dit spul, creëert een mooie positie voor het kleine beestje. Vanmiddag maar eens kijken of ie goed blijft zitten.
Na de zware regen en de harde wind vanmorgen knapt het weer in de middag snel op. Tijd om een blokje om te gaan. Ik ga richting Uitgeest, een heerlijk rustige rit nu het autoverkeer niet van de provinciale weg gebruik mag maken. De wind komt dwars in en is behoorlijk krachtig. Snelheid iets boven de 40 km/u, zin om te racen heb ik nu even niet.
Ik bemerk dat de fiets op het middelste voorblad helemaal stil is. Op het grote blad komt er een licht bijgeluidje bij, vrijwel zeker wordt dit veroorzaakt door het kettingrolletje onder de stoel. Dit komt omdat de ketting dan iets uit het midden wordt gedwongen en de kettingschakels tegen de zijwand van het kettingwieltje aanlopen. Niet van belang, bij snelheden boven de 40 km/u is het windgeruis sowieso sterker. Tot 40 km/u kan ik het middelste voorblad benutten, daarboven moet ik naar het grote blad. Bij de vorige Quest moest ik bij 45 km/u naar het grote blad. Overigens was Q122 ook op het middelste blad het stilst.
Inmiddels durf ik met hogere snelheden dan voorheen over grotere dwarsrichels te scheuren. De nieuwe fiets veert minder diep in en springt minder hoog over deze richels. Dat heeft me met de vorige Quest een paar hachelijke momenten opgeleverd.
Al met al is de nieuwe Quest een superfiets. De 20" Quest is een heerlijke fiets, maar de 26" is hem in alle opzichten de baas.
Ik begin te wennen aan de nieuwe Velomobiel helm. Het totaalgewicht is 420 gram, nog net te doen.
Ik krijg zojuist een mailtje van Bert Hoge. Hij heeft de nieuwe rolweerstandmeter in huis gekregen. Hij is nog wat grieperig, maar als ie beter is zal hij met de mannen van Velomobiel.nl een groot aantal rolweerstandmetingen gaan uitvoeren. Ik ben erg nieuwsgierig naar de resultaten van de verschillende banden.
Vervolgens moet de GPS muis nog een plaatsje hebben. In de vorige Quest had ik een ophanging gemaakt met een strook klittenband aan de binnenkant van de rollbar. Geen gelukkige constructie want de muis vond ik regelmatig ergens op de bodem van de Quest. De mannen van Velomobiel zullen dit voor mij niet bewust goed hebben opgelost, maar de bovenkant van de grotere wielkast is een perfecte plek voor de muis. Ook nu weer een strook klittenband, ik ben een grootverbruiker van dit spul, creëert een mooie positie voor het kleine beestje. Vanmiddag maar eens kijken of ie goed blijft zitten.
Na de zware regen en de harde wind vanmorgen knapt het weer in de middag snel op. Tijd om een blokje om te gaan. Ik ga richting Uitgeest, een heerlijk rustige rit nu het autoverkeer niet van de provinciale weg gebruik mag maken. De wind komt dwars in en is behoorlijk krachtig. Snelheid iets boven de 40 km/u, zin om te racen heb ik nu even niet.
Ik bemerk dat de fiets op het middelste voorblad helemaal stil is. Op het grote blad komt er een licht bijgeluidje bij, vrijwel zeker wordt dit veroorzaakt door het kettingrolletje onder de stoel. Dit komt omdat de ketting dan iets uit het midden wordt gedwongen en de kettingschakels tegen de zijwand van het kettingwieltje aanlopen. Niet van belang, bij snelheden boven de 40 km/u is het windgeruis sowieso sterker. Tot 40 km/u kan ik het middelste voorblad benutten, daarboven moet ik naar het grote blad. Bij de vorige Quest moest ik bij 45 km/u naar het grote blad. Overigens was Q122 ook op het middelste blad het stilst.
Inmiddels durf ik met hogere snelheden dan voorheen over grotere dwarsrichels te scheuren. De nieuwe fiets veert minder diep in en springt minder hoog over deze richels. Dat heeft me met de vorige Quest een paar hachelijke momenten opgeleverd.
Al met al is de nieuwe Quest een superfiets. De 20" Quest is een heerlijke fiets, maar de 26" is hem in alle opzichten de baas.
Ik begin te wennen aan de nieuwe Velomobiel helm. Het totaalgewicht is 420 gram, nog net te doen.
Ik krijg zojuist een mailtje van Bert Hoge. Hij heeft de nieuwe rolweerstandmeter in huis gekregen. Hij is nog wat grieperig, maar als ie beter is zal hij met de mannen van Velomobiel.nl een groot aantal rolweerstandmetingen gaan uitvoeren. Ik ben erg nieuwsgierig naar de resultaten van de verschillende banden.
vrijdag 7 april 2006
Snelheidsmeting Quest 153 en nieuwe rijervaringen
Bij de levering van mijn Quest zat geen handleiding voor mijn fietscomputer. Ik bel Theo van Velomobiel.nl. De handleiding van mijn computer is in de doos met pedalen van mijn vorige Quest beland. Die ligt dus nu bij Jeroen van Steenis. Theo zal er nog een sturen. Vanmorgen ontvang ik die per post. De wielmaat staat nog op 210 cm, ja dan gaat het wel hard :). Volgens Theo moet ie op 152 cm staan. Na wat snuffelen in de handleiding staat de goede wielmaat, de tijd en de goede volgorde van de display in het computertje. Omdat de knipper-LEDs wat teveel uitsteken vraag ik aan Theo of en hoe ze vastzitten. Nou.... vast dus, met heldere kunststoflijm. Hoewel ik ze liever iets dieper in de romp had willen zien, is de bonus nu wel dat ze heel goed zichtbaar zijn.
Vanmiddag een uurtje er tussenuit. Eerst de banden even oppompen, er zit gemiddeld maar 4.0 bar in, wel comfortabel, maar niet snel. Ik pomp 6.3 bar in de beide voorbanden en 6 bar in de grote achterband. Traditioneel verwijder ik het rechterwieldoekje van het achterwiel. Oen.... dat lukt niet meer. De derailleur zit nu rechts, dus moet het doekje links eraf.
Het waait al weer behoorlijk, zij het niet gevaarlijk. Nu ben ik met mijn 88 kg ook niet de eerste die zal omwaaien.
Met de hardere banden loopt de nieuweling heerlijk licht. Ook nu geniet ik weer van de stilte in de fiets. Wel maakt de carrosserie op slecht wegdek iets meer lawaai, maar door het grote achterwiel en de ideale ophanging van het stoeltje worden de trillingen uitstekend gedempt. Het is echt heerlijk rijden nu, de fiets stuurt scherp en de bochtsnelheid is veel hoger. In Egmond aan Zee is een bocht naar rechts richting Heiloo die ik met de Q122 met 30 km/u kon nemen. De fiets helde dan flink over en tilde het rechterwiel op. Als dat gebeurde was er nog maar weinig speelruimte om veilig de bocht af te maken. Ook nu tilt de Quest zijn rechterwiel op, maar dat gebeurt op een snelheid van 36 km/u en op dat moment is de fiets nog vrijwel horizontaal en uitstekend te corrigeren. Je kunt het gedrag een beetje vergelijken als dat van de lelijke eend en de Mini. Ik neem het iets mindere comfort graag op de koop toe voor veel meer veiligheid.
De snelheid is gevoelsmatig merkbaar hoger. Op hogere snelheden schat ik dat de 26" zo'n 4% sneller is vergeleken met de Q122. De hele Zeeweg naar Heiloo kan ik zonder zware inspanning 45 km/u rijden. Op het snelle betonnen fietspad van Heiloo naar het Noord-Hollands kanaal blijf ik langere tijd tussen de 45 en 50 km, OK met de wind achterlijk, maar met beslist minder inspanning dan voorheen.
Een laatste prettige bijkomstigheid is het volledig weggewerkt zijn van de ketting. Kon in de vorige Quest de ketting nogal eens de dader blijken van de nodige vervuiling van kleding en andere inventaris, in deze Quest is dit onmogelijk. De ketting ligt diep in de nieuwe ruggengraat en nergens kunnen er spullen bij de ketting komen. Al met al een reeks van verbeteringen die ik eigenlijk niet voor mogelijk had gehouden.
Vanmiddag een uurtje er tussenuit. Eerst de banden even oppompen, er zit gemiddeld maar 4.0 bar in, wel comfortabel, maar niet snel. Ik pomp 6.3 bar in de beide voorbanden en 6 bar in de grote achterband. Traditioneel verwijder ik het rechterwieldoekje van het achterwiel. Oen.... dat lukt niet meer. De derailleur zit nu rechts, dus moet het doekje links eraf.
Het waait al weer behoorlijk, zij het niet gevaarlijk. Nu ben ik met mijn 88 kg ook niet de eerste die zal omwaaien.
Met de hardere banden loopt de nieuweling heerlijk licht. Ook nu geniet ik weer van de stilte in de fiets. Wel maakt de carrosserie op slecht wegdek iets meer lawaai, maar door het grote achterwiel en de ideale ophanging van het stoeltje worden de trillingen uitstekend gedempt. Het is echt heerlijk rijden nu, de fiets stuurt scherp en de bochtsnelheid is veel hoger. In Egmond aan Zee is een bocht naar rechts richting Heiloo die ik met de Q122 met 30 km/u kon nemen. De fiets helde dan flink over en tilde het rechterwiel op. Als dat gebeurde was er nog maar weinig speelruimte om veilig de bocht af te maken. Ook nu tilt de Quest zijn rechterwiel op, maar dat gebeurt op een snelheid van 36 km/u en op dat moment is de fiets nog vrijwel horizontaal en uitstekend te corrigeren. Je kunt het gedrag een beetje vergelijken als dat van de lelijke eend en de Mini. Ik neem het iets mindere comfort graag op de koop toe voor veel meer veiligheid.
De snelheid is gevoelsmatig merkbaar hoger. Op hogere snelheden schat ik dat de 26" zo'n 4% sneller is vergeleken met de Q122. De hele Zeeweg naar Heiloo kan ik zonder zware inspanning 45 km/u rijden. Op het snelle betonnen fietspad van Heiloo naar het Noord-Hollands kanaal blijf ik langere tijd tussen de 45 en 50 km, OK met de wind achterlijk, maar met beslist minder inspanning dan voorheen.
Een laatste prettige bijkomstigheid is het volledig weggewerkt zijn van de ketting. Kon in de vorige Quest de ketting nogal eens de dader blijken van de nodige vervuiling van kleding en andere inventaris, in deze Quest is dit onmogelijk. De ketting ligt diep in de nieuwe ruggengraat en nergens kunnen er spullen bij de ketting komen. Al met al een reeks van verbeteringen die ik eigenlijk niet voor mogelijk had gehouden.
zondag 2 april 2006
1e rit in 26" Quest 153
Vanmiddag voor het eerst een ritje met de Q153. Het is 11 graden C., de zon schijnt dus de schuimdeksel mag thuisblijven, voor het eerst dit jaar. Ik zet de Quest in de volle zon om te zien of de richtingaanwijzer LEDs zichtbaar blijven. En ja, ze zijn zo fel dat zelfs in zonlicht de LEDs goed te zien zijn.
Ik laad de 406 en 559 Schwalbe Marathon racer vouwbanden in, evenals de andere normale spullen. Eerste verrasssing, er kan veel meer mee. De hele ruimte onder de stoel waar normaal de tussenas zit is vrijwel leeg. De nieuwe stoel zit meteen goed, een heel verschil met de vroegere standaard stoel die ik direct heb verwijderd. De nieuwe stoel heeft voor mij de juiste, minder geprononceerde welving dan de standaard stoel en is vooral bij het zitvlak langer. Het is even wennen dat de schakelaar voor de richtingaanwijzers is verhuisd van het stuur naar het instrumentenpaneel links. Gelukkig maakt de clignoteur een zeer goed hoorbaar geluid, ik kan hem niet vergeten uit te zetten zoals voorheen.
De eerste meters valt direct op, dat er vrijwel geen mechanische geluiden meer zijn. De fiets is werkelijk stil. Uiteraard hoor je geluid uit de carrosserie als je over slecht wegdek rijdt, en je hoort nu de banden op het wegdek, maar de continue zagende herrie die onder het stoeltje vandaan komt is weg. Dit is echt een openbaring, en ook de reden waarom ik anderhalf jaar geleden de 26" bestelde.
Een tweede prettige eigenschap is de stabielere wegligging. Ik heb in de fiets een stuggere vering laten monteren, eigenlijk een combinatie van twee veerelementen. In iedere veerpoot zitten nu 2 veerelementen, een stuggere en een soepeler veer. De fiets reageert veel directer op stuurbewegingen en helt bijna niet meer over in bochten. Ook de waggelende beweging als je met iets te veel kracht en een te laag traptempo, feitelijk mijn liefste manier van fietsen, is verdwenen. Bij harde wind, ook vanmiddag waaide het aan de kust weer pittig, reageert de fiets vertrouwd.
Een kleine positieve bijdrage zal ook worden geleverd door de 1,5 cm grotere spoorbreedte. Ik bespeur dit wel degelijk omdat de geleiders waarin ik de fiets zijn schuur binnenrij, nu klemlopen. Dit was met de 6 mm bredere Comp Pools niet het geval.
Nu zul je je afvragen of het comfort heeft geleden onder de stuggere vering. Het antwoord is nee. Dit komt omdat het huidige stoeltje enigszins veert, het is als een soort hangmat opgehangen tussen de twee uitersten. Het stoeltje in de 20" Quest is direct en vast gemonteerd op de ruggengraat van de fiets. Trillingen in de fiets worden bij de 20" Quest dan ook voelbaar doorgegeven aan de fietser, in de 26" Quest worden deze gedempt.
Het schakelen, nu rechtstreeks op de derailleur aan het achterwiel, verloopt veel lichter en makkelijker dan voorheen. Beide shifters zijn nu van de goede SRAM Rocket kwaliteit en niet meer van SUN.
Over snelheid kan ik nog geen uitspraak doen, mijn computertje staat niet goed ingesteld. Ik fiets in het dorp al snel boven de 40 en even later fiets ik van het viaduct bij Heiloo met 72 km/u omlaag. Da's niet erg realistisch. Maar even kijken welke wielomtrekmaat in de computer moet staan.
Zeer prettig is ook dat de claxon nu in de neus door de romp is gemonteerd. De claxon is voor 6 Volt bedoeld, maar krijgt van de Lupine Wilma Li-ion accu 8.2 Volt voor zijn kiezen. Het geluid is als van een scheepshoorn, eh... imposant. De fietsers op 50 meter voor me kijken direct om, fantastisch. Omdat deze claxon zo luid en goed vooruit gericht is, heb ik Theo van Velomobiel.nl gevraagd om ook maar weer een bel te monteren. Dichtbij fietsers kan ik met goed fatsoen de claxon niet gebruiken.
Tegen wind rijdend zie ik voor me een groep van 6 wielrenners richting Uitgeest zwoegen. De mannen zijn bijna thuis en proberen elkaar los te rijden. Op mijn teller rij ik 56 km/u, naar mijn schatting 40 km/u werkelijk. Ik vlieg de mannen letterlijk voorbij, kan je wel Wim....
Al met al voelt de nieuwe Quest solider aan, van de romp die niet meer 'plopt' als je op de achterkant van het instapgat gaat zitten, tot de aandrijftrein die veel minder 'rek' vertoont.
Was de 20" Quest al een fantastische fiets, de 26" Quest is een openbaring.
zaterdag 1 april 2006
Helm en andere klussen
Vandaag windkracht 6 met uitschieters naar 70 km/u. Geen Velomobielweer, zeker niet na de ervaringen van Maurice Parree die eergisteren in het water terecht kwam na een koprol van de dijk. In dat opzicht is het wonen aan de kust een nadeel, het waait er vrijwel altijd harder dan in het binnenland.De klussenlijst voor vanmiddag is:
1. Klittenbandbevestiging maken voor de Treo 650 en de iPod.
2. Langere bout in flens maken voor ophanging Camelbag.
3. 'Vloerkleed' in fiets maken met behulp van reststukken Ventisit.
4. Elektrische bedrading netter wegwerken.
5. LED boringen opknappen. Bij het boren van de gaten voor de LEDs zijn er bij enkele gaatjes kleine stukjes gelcoat afgesprongen, ondanks het boren door tape. Niemand die het ziet, ik wel. Als fotograaf ben ik geoefend in het retoucheren van foto's. De superfijne penselen doen nu weer eens dienst. Ik heb nog een spuitbus gele acryllak voor spuitreparatie van de gelcoat. Ik spuit een druppel lak in een dekseltje en ik tip de kleine plekjes aan. De acryllak loopt mooi tussen de LED en de romp van de fiets en de plekjes zijn niet meer zichtbaar.
6. Velomobiel.nl helm afmaken.
Na de ervaringen van Maurice Parree, wordt het tijd ernst te maken met de Velomobiel.nl helm. Tijdens de aflevering van de Quest kreeg ik een fraaie gele Velomobiel.nl helm. Deze helm is door Allert Jacobs gelamineerd met behulp van carbon, polyester en gelcoat, precies dezelfde kleur als de Quest. Deze helm is nog alleen een schaal, er moet nog een beschermende binnenhelm in. Van collega Hans Snijder krijg ik een oude Rudy Projects off-road helm. De Turkse kleermaker vraag ik om de kinband van een daarvoor speciaal gekochte helm, kosten helemaal 10 euro, pas te maken voor de Velomobiel helm. Hij vindt het geen goed idee. Hij wil liever de originele kinband van de Rudy helm aanpassen, een veel beter idee. Na wat kleine aanpassingen maak ik de Rudy helm met klittenband vast in de Velomobiel helm. Bijkomend voordeel: als ik bij een ongeval met de lange zonneklep ergens achter vasthaak, zal de buitenhelm van de binnenhelm 'loskomen'. Ook kan ik de stand van de buitenhelm t.o.v. de binnenhelm aanpassen. Ik ben heel tevreden met het resultaat. Nog een paar fotootjes?
vrijdag 31 maart 2006
Ventisit Softcell update
Bart van Crasbeek laat er geen gras over groeien. Vanavond staat ie al voor de deur met het nieuwe Ventisit matje voor de Quest. Ik vind de naam Ventisit Softcell wel mooi klinken. Bart en zijn vrouw Fiona vinden dat ook wel mooi. Er is dus een nieuw heel comfortabel Ventisit product bijgekomen. Het ziet er ook heel chique uit, veel mooier dan de grofmaziger normale Ventisit matjes. Of de ventilatie voldoende is zal morgen blijken als ik een eerste ritje met de nieuwe Quest ga rijden. Helemaal vergelijkbaar met de vorige Quest is het niet, ik heb nu een dichte stoel. De vorige stoel, een Siepman stoel, had ik voorzien van een 150-tal gaten.
Mocht de ventilatie niet naar mijn zin zijn, ongeacht of het nu met Ventisit Softcell of de normale Ventisit is, heb ik de eerste modificatie van de stoel al in mijn hoofd. De breedte van de nieuwe stoel is 27 cm, eigenlijk 4 cm te smal. Net als bij de Challenge stoelen verbreed ik de stoel door er links en rechts 'flappen' aan te maken. Aan een aluminium stoel kun je lassen. Op de kunststof Queststoel kan dit met polyester of carbon. Als de verbreding naar beneden naar 0 uitloopt, kan de opstaande kant die aan de stoel wordt bevestigd, de stijfheid vergroten. Dan zie ik wel weer kans de toegenomen stijfheid van de stoel te lijf te gaan met ....een flink aantal gaten.
PS. Ik verkoop Apple computers, geen Ventisit, al moet ik toegeven dat ik het wel leuk vind.
Mocht de ventilatie niet naar mijn zin zijn, ongeacht of het nu met Ventisit Softcell of de normale Ventisit is, heb ik de eerste modificatie van de stoel al in mijn hoofd. De breedte van de nieuwe stoel is 27 cm, eigenlijk 4 cm te smal. Net als bij de Challenge stoelen verbreed ik de stoel door er links en rechts 'flappen' aan te maken. Aan een aluminium stoel kun je lassen. Op de kunststof Queststoel kan dit met polyester of carbon. Als de verbreding naar beneden naar 0 uitloopt, kan de opstaande kant die aan de stoel wordt bevestigd, de stijfheid vergroten. Dan zie ik wel weer kans de toegenomen stijfheid van de stoel te lijf te gaan met ....een flink aantal gaten.
PS. Ik verkoop Apple computers, geen Ventisit, al moet ik toegeven dat ik het wel leuk vind.
donderdag 30 maart 2006
Ventisit Softcell
Ventisit is op dit moment helaas niet in staat de goede kwaliteit grondstof in te kopen voor het maken van de bekende zwarte ventilatiematjes. Wel heeft hij nog veel matjes op voorraad, maar nieuwe produceren is er even niet bij. Bart van Crasbeek, de producent van Ventisit, woont een paar honderd meter bij mij vandaan. Gisteravond hebben we de nieuwe Queststoel uitgebouwd, nou ja 2 schroeven losgedraaid. Bart neemt de vorm van de stoel precies over en zal met nieuw materiaal een matje maken. Zaterdag zal ik dit in de Quest voor hem testen.
Nog steeds geen meter met de nieuwe Quest gefietst. 2 inbraken op de zaak met in totaal 20 gestolen computers levert veel extra gedoe op. Ik hoop van harte dat ik het weekend eindelijk eens met het mooie kind op weg kan.
Bart van Crasbeek was bijzonder onder de indruk van de LED knippers. Ze geven zoveel licht dat als ze vooruit zouden zijn gericht, ze zelfs als normaal licht zouden kunnen dienen.
Nog steeds geen meter met de nieuwe Quest gefietst. 2 inbraken op de zaak met in totaal 20 gestolen computers levert veel extra gedoe op. Ik hoop van harte dat ik het weekend eindelijk eens met het mooie kind op weg kan.
Bart van Crasbeek was bijzonder onder de indruk van de LED knippers. Ze geven zoveel licht dat als ze vooruit zouden zijn gericht, ze zelfs als normaal licht zouden kunnen dienen.
woensdag 29 maart 2006
Quest 153 is nu echt van Wim
Een van mijn lezers maakt me er op attent dat op de rijderslijst van Velomobiel.nl de Quest 153 geleverd is aan de Liggende Hollander. Een mailtje aan Ymte brengt de oplossing. Lokaal heeft Ymte dit op de site al aangepast, maar deze nog niet naar de provider geupload. Zoals iedereen kan zien is het opgelost en is Quest 153 nu echt van Wim :).
maandag 27 maart 2006
Quest 154 wordt 153, veilig thuis
Vanmiddag om 13.30 uur met de grote bus naar Dronten om de nieuwe Quest 26" op te halen. Het waait hard en met windstoten tot Bft 7 heeft de hoge bus moeite om in een rechte lijn te rijden. Bij Velomobiel.nl aangekomen blijkt Jeroen van Steenis, de nieuwe eigenaar van Quest 122, ook net gearriveerd te zijn.
De nieuwe 26" is een beauty. Vooral de nieuwe LED richtingaanwijzers, een ontwerp van Kees van Malssen zien er heel fraai uit. Op enige afstand zijn ze nauwelijks te zien. Gelukkig geven ze veel licht, prachtig. Ik stap in het nieuwe kind en voel direct dat mijn schouders tegen de scherpe flensrand aankomen. De Dremel biedt uitkomst en even later kunnen mijn schouders zonder hinder een plek vinden. De trapas moet een stukje naar voren en de ketting krijgt er 2 schakels bij. Ook het stoeltje moet iets lager worden afgesteld. Dit gaat nu in twee minuten, voorheen duurde dat tot wel 2 uur. Inmiddels doet een zwaar onweer het pand van Velomobiel.nl schudden op haar grondvesten. Er valt extreem veel regen. Ik probeer de claxon, wow wat een enorme herrie. Dat komt doordat deze bedoeld is voor 6 Volt terwijl de Lupine 8.2 Volt blijkt te leveren.
Inmiddels wordt ook bij de fiets van Jeroen de trapas iets naar voren gezet, hij is 3 centimeter langer. In de Q122 blijft het heerlijke Siepman stoeltje achter. Jeroen zit daar uitstekend op en past er prima in. Wij rijden samen weg voor een proefritje. We zijn nog maar nauwelijks 100 meter weg en de regen komt met bakken uit de lucht. Ik maak een rondje en ga weer gauw naar de werkplaats, fietsen in de regen is niet mijn favoriete bezigheid. De trapas moet nog een centimeter naar voren.
Jeroen is heel tevreden, hij vindt de Quest heel veel prettiger rijden dan de Mango, en vertrekt fietsend naar Utrecht.
Ik vraag aan Theo hoe zwaar de complete Quest nu is. Theo gaat op de weegschaal staan en blijkt 78 kg te wegen. Ymte tilt de hele Quest op en geeft deze over aan Theo. De schaal geeft nu 114,2 kg aan. Bizar gezicht trouwens om Theo met de hele Quest alleen op de weegschaal te zien staan. Ymte pakt de Quest weer over en zet hem op zijn vertrouwde drie wielen neer. De kletsnatte Quest weegt met alles erop en eraan dus 36,2 kg. Minus het vele regenwater dat aan de Quest hangt netto 36 kg. Dat is 1.8 kg meer dan de specificaties vermelden. Dit komt uiteraard door de extra Lupine verlichting in een extra bidonhouder, de knipperLEDs, de claxon en het drielaags Ventisitmatje.
Op de factuur blijkt Quest 154 plotseling 153 te zijn geworden, prima zo.
Ik neem nog enkele reserve-banden mee en we laden de Quest in de bus. Theo van Andel vraagt of ik richting Amsterdam ga. Dat ga ik inderdaad. Theo kan dan mooi mee naar Almere waar hij woont. Theo's Quest gaat ook in de bus en samen rijden we naar Almere. De bus wordt flink heen en weer gesmeten, de wind is verder aangetrokken. Ik kom veilig thuis en laad de Quest voor de deur uit. Eerst een paar foto's maken, jullie willen uiteraard zien hoe het eruit ziet.
Een uitgebreide rijimpressie houden jullie van me tegoed.
Willen jullie wat foto's zien? Kijk op http://web.mac.com/wschermer/iWeb/Site%206/Quest153.html
Lukt het niet om bovenstaande URL te openen, gebruik dan deze http://tinyurl.com/ew697
De nieuwe 26" is een beauty. Vooral de nieuwe LED richtingaanwijzers, een ontwerp van Kees van Malssen zien er heel fraai uit. Op enige afstand zijn ze nauwelijks te zien. Gelukkig geven ze veel licht, prachtig. Ik stap in het nieuwe kind en voel direct dat mijn schouders tegen de scherpe flensrand aankomen. De Dremel biedt uitkomst en even later kunnen mijn schouders zonder hinder een plek vinden. De trapas moet een stukje naar voren en de ketting krijgt er 2 schakels bij. Ook het stoeltje moet iets lager worden afgesteld. Dit gaat nu in twee minuten, voorheen duurde dat tot wel 2 uur. Inmiddels doet een zwaar onweer het pand van Velomobiel.nl schudden op haar grondvesten. Er valt extreem veel regen. Ik probeer de claxon, wow wat een enorme herrie. Dat komt doordat deze bedoeld is voor 6 Volt terwijl de Lupine 8.2 Volt blijkt te leveren.
Inmiddels wordt ook bij de fiets van Jeroen de trapas iets naar voren gezet, hij is 3 centimeter langer. In de Q122 blijft het heerlijke Siepman stoeltje achter. Jeroen zit daar uitstekend op en past er prima in. Wij rijden samen weg voor een proefritje. We zijn nog maar nauwelijks 100 meter weg en de regen komt met bakken uit de lucht. Ik maak een rondje en ga weer gauw naar de werkplaats, fietsen in de regen is niet mijn favoriete bezigheid. De trapas moet nog een centimeter naar voren.
Jeroen is heel tevreden, hij vindt de Quest heel veel prettiger rijden dan de Mango, en vertrekt fietsend naar Utrecht.
Ik vraag aan Theo hoe zwaar de complete Quest nu is. Theo gaat op de weegschaal staan en blijkt 78 kg te wegen. Ymte tilt de hele Quest op en geeft deze over aan Theo. De schaal geeft nu 114,2 kg aan. Bizar gezicht trouwens om Theo met de hele Quest alleen op de weegschaal te zien staan. Ymte pakt de Quest weer over en zet hem op zijn vertrouwde drie wielen neer. De kletsnatte Quest weegt met alles erop en eraan dus 36,2 kg. Minus het vele regenwater dat aan de Quest hangt netto 36 kg. Dat is 1.8 kg meer dan de specificaties vermelden. Dit komt uiteraard door de extra Lupine verlichting in een extra bidonhouder, de knipperLEDs, de claxon en het drielaags Ventisitmatje.
Op de factuur blijkt Quest 154 plotseling 153 te zijn geworden, prima zo.
Ik neem nog enkele reserve-banden mee en we laden de Quest in de bus. Theo van Andel vraagt of ik richting Amsterdam ga. Dat ga ik inderdaad. Theo kan dan mooi mee naar Almere waar hij woont. Theo's Quest gaat ook in de bus en samen rijden we naar Almere. De bus wordt flink heen en weer gesmeten, de wind is verder aangetrokken. Ik kom veilig thuis en laad de Quest voor de deur uit. Eerst een paar foto's maken, jullie willen uiteraard zien hoe het eruit ziet.
Een uitgebreide rijimpressie houden jullie van me tegoed.
Willen jullie wat foto's zien? Kijk op http://web.mac.com/wschermer/iWeb/Site%206/Quest153.html
Lukt het niet om bovenstaande URL te openen, gebruik dan deze http://tinyurl.com/ew697
zaterdag 25 maart 2006
Morgen landelijke ligfietsdag ...... zonder ligfiets
De vele lezers van deze blog hadden natuurlijk al een lovend verhaal over de nieuwe Quest verwacht. Ik eigenlijk ook. Echter.....de fiets staat nog in Dronten. Vrijdag heeft Theo van Andel van Velomobiel.nl gewerkt aan mijn fiets. Het is een stevige klus om de 48 LEDs netjes in te bouwen. Er is nog even discussie over de knipperautomaat. De spanning van 7.2 V zou weleens teveel kunnen zijn voor de 6 V automaat. Ik neem de gok maar en vraag Theo een 6 V automaat in te bouwen. Theo is vrijdag alleen en neemt ook alle telefoontjes aan. Ymte is onderweg naar Duitsland om spullen te halen. Hoe dan ook, Wim fietst op de enige landelijke ligfietsdag dus niet :-(
Maandag is de grote dag. Later in de middag ga ik met de grote Mac Support bus de nieuweling ophalen.
Morgen veel plezier jullie allemaal tijdens de eerste echt lekkere fietsdag van dit jaar.
Maandag is de grote dag. Later in de middag ga ik met de grote Mac Support bus de nieuweling ophalen.
Morgen veel plezier jullie allemaal tijdens de eerste echt lekkere fietsdag van dit jaar.
woensdag 22 maart 2006
Theo van Velomobiel.nl zucht eens diep
Vanmiddag gebeld met Ymte van Velomobiel.nl. Ik vraag hem of ik mijn nieuwe Quest 154 mogelijk toch op zaterdagmorgen kan afhalen. Ik begin langzamerhand het fietsen wel erg te missen. Aanvankelijk zou ik de fiets maandag 27 maart ophalen, gelijk met de aflevering van mijn Quest 122 aan Jeroen van Steenis. Velomobiel.nl heeft vanmorgen 48 LEDs, de nodige weerstanden en een handleiding van Kees van Malssen ontvangen. Kees heeft een heel fraai ontwerp gemaakt om op 4 posities op de romp van de Quest LED knipperlichten te maken.
Theo van Velomobiel.nl zucht diep en zegt tegen Ymte dat ie het dit jaar wil solderen en inbouwen. Mijn volgende fiets, precies over een jaar, zal ik zelf moeten doen. Ik ben in ieder geval blij dat ze het nu willen doen. Volgend jaar Mark Rullens, naast Kees van Malssen die deze LED configuratie heeft ontworpen en geleverd, een electronicus die veel van LEDs weet, maar eens lief aankijken.
Misschien is het zelfs wel mogelijk om de bovenbak van de Quest op te halen, de LEDs er in te monteren en het geheel stekkerklaar weer terug te brengen. Is overigens een zorg voor over een jaar.
Vrijdagmiddag kan ik bellen of alles is gelukt en ik inderdaad zaterdagmorgen de fiets kan ophalen.
Theo van Velomobiel.nl zucht diep en zegt tegen Ymte dat ie het dit jaar wil solderen en inbouwen. Mijn volgende fiets, precies over een jaar, zal ik zelf moeten doen. Ik ben in ieder geval blij dat ze het nu willen doen. Volgend jaar Mark Rullens, naast Kees van Malssen die deze LED configuratie heeft ontworpen en geleverd, een electronicus die veel van LEDs weet, maar eens lief aankijken.
Misschien is het zelfs wel mogelijk om de bovenbak van de Quest op te halen, de LEDs er in te monteren en het geheel stekkerklaar weer terug te brengen. Is overigens een zorg voor over een jaar.
Vrijdagmiddag kan ik bellen of alles is gelukt en ik inderdaad zaterdagmorgen de fiets kan ophalen.
zaterdag 18 maart 2006
Fietsloos
Vanmiddag breng ik mijn Quest 122 naar Velomobiel.nl. De mannen zullen de fiets goed nakijken zodat de nieuwe eigenaar een onberispelijke Quest krijgt. Eerst haal ik Jan Limburg thuis met zijn Quest op. Jan's remmen zijn niet in orde. Met twee Quests in de bus dus naar Dronten. Terwijl Allert aan Jan's fiets werkt, bekijk ik mijn nieuwe 154. Hij is nog niet voorzien van het bovengedeelte, dus ik kan er mooi in kijken. Ik maak een paar foto's en bespreek het wensenlijstje met Theo. De banden worden toch niet de Greenspeed Scorcher. Deze gaan allemaal na 2000 km kapot, de kevlar lekbescherming vernielt het canvas en er ontstaan bulten. Daarna duurt het niet lang voor de band met een knal aan flarden gaat. Het worden voor de Schwalbe Marathon racer, achter de Schwalbe Marathon slick. Ik probeer voor het eerst de vanmorgen ontvangen Lupine Wilma 8, wat een geweldige hoeveelheid licht geeft deze LED-lamp.
De claxon is al ingebouwd, nu niet binnen in de fiets, maar keurig door de huid in het vooronder.
Ik probeer het nieuwe Quest stoeltje. Het voelt onderin en in de lenden prima aan. De schouderbladen worden iets minder ondersteund, de stoel is iets smalller dan de 30 cm van de Siepmanstoel. In ieder geval zal ik mijn Siepman stoel niet overzetten in de nieuwe Quest.
Om 17.00 uur vertrekken we weer naar Amsterdam. Ik breng nog even twee Challenge Mistrals naar de Ligfietswinkel, dit zijn de eerste 999 euro fietsen die de ligfietswinkels in de strijd gooien om meer klandizie te krijgen.
Maandag 27 maart zal ik de nieuwe Q154 ophalen, wel een lange tijd zonder fiets!
maandag 13 maart 2006
Ledenweekend NVHPV
Gistermorgen zoon Bart naar Schiphol gebracht voor zijn reis naar Canada. Daarna door naar Jan Limburg, penningmeester van de NVHPV, de Nederlandse Vereniging voor Human Powered Vehicles. Samen rijden we naar Braamt, mijn god wat een eind weg zo vlak bij de Duitse grens onder Doetinchem, om eerst de ledendag en vandaag de Algemene Ledenvergadering mee te maken.
Het complex is zo nieuw dat wegen, ingezaaide grasvelden e.d allemaal op elkaar lijken. Bij de ingang ligt een boomstronk over de weg. Rechts zie ik bij een gebouw een aantal Quests staan. Tussen de bomen is een gaatje en ik stuur de vierwiel aangedreven S6 door de berm om vervolgens op een vlak stuk zand te komen. Maar oops...... ik ben op dat moment bezig een pasingezaaid grasveld aan het ruïneren. Direct daarna haalt ook Kees van Malssen dit kunststuk uit. De organisatie is 'not-amused'.
Op de ledendag wordt uitgebreid gebrainstormd over ligfiets.net en in mindere mate over Ligfiets&. Een aantal aanbevelingen zijn vandaag aan de ledenvergadering voorgelegd. De vergadering vandaag liep goed, m.u.v. een incident met de PR-commissie. Deze commissie werd laat of niet geïnformeerd over gesprekken dit weekeind t.b.v. een nieuwe koers. Een pijnlijk moment.
Voorafgaand aan de vergadering een drietal lezingen van Challenge, Flevobike en Velomobiel.nl. Arjen van Ardenne van Challenge hield een interessant betoog over de ontwikkeling van spuitgietcarbon voor de constructie van steeds meer onderdelen voor hun ligfietsen. Daarna was het woord aan Johan Vrielink van Flevobike over de ontwikkeling van hun magnesium Go-Cycle. Een bevlogen Vrielink deed niet moeilijk over de kosten van de matrijzen voor hun fietsen, de Go-Cycle wordt met 6 matrijzen gemaakt. Een investering van 500.000 euro, alleen voor de matrijzen. Die matrijzen gaan wel 70.000 shots mee. De prachtige Go-Cycle gaat 695 euro kosten en is alleen via het Internet te bestellen. Op een aantal plekken waar veel consumenten wonen worden fysieke showrooms ingericht waar de consument de fiets kan bekijken, niet bestellen en ook niet afhalen. Alles gaat via het internet. Zouden ze goed naar Apple hebben gekeken?
Allert Jacobs van Velomobiel.nl ging uitgebreid in op de ontwikkeling van de achterwielophanging, meer specifiek de achternaven, van de allereerste Alleweder tot de huidige Quest 26".
De verblijfslokatie was het splinternieuwe outdoorcentrum van Markant. Wij waren de eerste groep die er overnachtten. Prima en enthousiaste bediening. De gebouwen zijn mooi en ecologisch verantwoord vormgegeven. De horeca is nog 'in training'. Er was zegge en schrijven één fles wijn voor het hele weekend. Verder kennen ze - nog - geen espresso-koffie. De broodjes waren prima.
In dit computertijdperk wordt veel gedemonstreerd met computers. De aanwezige beamer was een 'vooroorlogs' model. Met zo weinig lichtsterkte dat de meeste plaatjes totaal niet te zien waren. Volgend jaar maar eens aan Wim vragen.
Het complex is zo nieuw dat wegen, ingezaaide grasvelden e.d allemaal op elkaar lijken. Bij de ingang ligt een boomstronk over de weg. Rechts zie ik bij een gebouw een aantal Quests staan. Tussen de bomen is een gaatje en ik stuur de vierwiel aangedreven S6 door de berm om vervolgens op een vlak stuk zand te komen. Maar oops...... ik ben op dat moment bezig een pasingezaaid grasveld aan het ruïneren. Direct daarna haalt ook Kees van Malssen dit kunststuk uit. De organisatie is 'not-amused'.
Op de ledendag wordt uitgebreid gebrainstormd over ligfiets.net en in mindere mate over Ligfiets&. Een aantal aanbevelingen zijn vandaag aan de ledenvergadering voorgelegd. De vergadering vandaag liep goed, m.u.v. een incident met de PR-commissie. Deze commissie werd laat of niet geïnformeerd over gesprekken dit weekeind t.b.v. een nieuwe koers. Een pijnlijk moment.
Voorafgaand aan de vergadering een drietal lezingen van Challenge, Flevobike en Velomobiel.nl. Arjen van Ardenne van Challenge hield een interessant betoog over de ontwikkeling van spuitgietcarbon voor de constructie van steeds meer onderdelen voor hun ligfietsen. Daarna was het woord aan Johan Vrielink van Flevobike over de ontwikkeling van hun magnesium Go-Cycle. Een bevlogen Vrielink deed niet moeilijk over de kosten van de matrijzen voor hun fietsen, de Go-Cycle wordt met 6 matrijzen gemaakt. Een investering van 500.000 euro, alleen voor de matrijzen. Die matrijzen gaan wel 70.000 shots mee. De prachtige Go-Cycle gaat 695 euro kosten en is alleen via het Internet te bestellen. Op een aantal plekken waar veel consumenten wonen worden fysieke showrooms ingericht waar de consument de fiets kan bekijken, niet bestellen en ook niet afhalen. Alles gaat via het internet. Zouden ze goed naar Apple hebben gekeken?
Allert Jacobs van Velomobiel.nl ging uitgebreid in op de ontwikkeling van de achterwielophanging, meer specifiek de achternaven, van de allereerste Alleweder tot de huidige Quest 26".
De verblijfslokatie was het splinternieuwe outdoorcentrum van Markant. Wij waren de eerste groep die er overnachtten. Prima en enthousiaste bediening. De gebouwen zijn mooi en ecologisch verantwoord vormgegeven. De horeca is nog 'in training'. Er was zegge en schrijven één fles wijn voor het hele weekend. Verder kennen ze - nog - geen espresso-koffie. De broodjes waren prima.
In dit computertijdperk wordt veel gedemonstreerd met computers. De aanwezige beamer was een 'vooroorlogs' model. Met zo weinig lichtsterkte dat de meeste plaatjes totaal niet te zien waren. Volgend jaar maar eens aan Wim vragen.
woensdag 8 maart 2006
Uitrusting nieuwe Quest 154
Voor de liefhebbers onderstaand de uitrusting van mijn nieuwe Quest:
Verlichting en stroomvoorziening
De standaard verlichting van de Quest, 2 halogeen lampen van 2,4 en 5 Watt zal normaal worden ingebouwd. Daaronder zal als derde lamp een Lupine Wilma 8 worden gemonteerd. Dit systeem, een 4 x 3 W LED heeft een Li-ion accu in een bidon van 7.2 V en 9 A. Door middel van een Y koppeling zal de hele elektrische installatie van stroom worden voorzien. Zo zal er een experimentele LED richtingaanwijzer worden gemaakt door Kees van Malssen. Elke richtingaanwijzer zal bestaan uit 9 LEDs in een matrix van 3 x 3. Per set van 9 LEDS 'kijken' en 3 naar voren, 3 dwars uit de flank en drie achterwaarts. Hierdoor zullen onder een grote variatie aan kijkhoeken steeds 3 LEDs maximaal fel oplichten. Betekent voor Velomobiel.nl wel 36 gaatjes in de mooie romp boren. Lukt dit allemaal niet, dan gaan we voor de standaard Fiat lampjes. De 7.2 Volt zal door een convertor worden opgevoerd naar 12 V. Hiermee kan de iPod en de Treo worden opgeladen. Uiteraard zal het achterlicht ook worden aangesloten op de Lupine accu. Het geheel weegt 580 gram, incl. accu.
Vering en schokdemping
De standaard vering en schokdemping vind ik wat aan de erg comfortabele kant. Velomobiel zal het geheel wat stugger maken door de lengte van de stuggere veerelementen langer te kiezen. Hiermee bereik ik dat de fiets minder zal overhellen in de bochten. Ook zal de fiets minder opspringen bij onregelmatigheden in het wegdek.
Derailleur en shifters
De Shimano Deore LX en SRAM shifters zullen worden ingebouwd. Andere derailleurs kunnen of technisch niet worden gebruikt resp. ze hebben er bij Velomobiel.nl geen ervaring mee.
Claxon
Een elektrische claxon zal zeker weer worden ingebouwd.
Banden
Velomobiel.nl rijdt al een tijdje met de splinternieuwe Greenspeed Scorcher banden om de voorwielen. Deze banden hebben dezelfde fijne eigenschappen als de Tioga Comp Pool, maar zijn iets smaller en zouden lekbestendiger zijn. De mannen hebben er flink wat besteld, nou maar hopen dat ze er voor 25 maart zijn. De 26" achterband is in ieder geval de Schwalbe Marathon racer.
Stoeltje
Het nieuwe stoeltje in de Quest is behoorlijk herzien. Mocht ik het nieuwe stoeltje toch niet prettig vinden, dan kan ik altijd mijn Siepman stoel laten overzetten. Dit kan wel wat hoofdbrekens opleveren.
Helm
Ik krijg een helm zoals Allert die altijd draagt tijdens toertochten. Er zit een geïntegreerde zonneklep aan die ook tegen regen goed helpt.
Verlichting en stroomvoorziening
De standaard verlichting van de Quest, 2 halogeen lampen van 2,4 en 5 Watt zal normaal worden ingebouwd. Daaronder zal als derde lamp een Lupine Wilma 8 worden gemonteerd. Dit systeem, een 4 x 3 W LED heeft een Li-ion accu in een bidon van 7.2 V en 9 A. Door middel van een Y koppeling zal de hele elektrische installatie van stroom worden voorzien. Zo zal er een experimentele LED richtingaanwijzer worden gemaakt door Kees van Malssen. Elke richtingaanwijzer zal bestaan uit 9 LEDs in een matrix van 3 x 3. Per set van 9 LEDS 'kijken' en 3 naar voren, 3 dwars uit de flank en drie achterwaarts. Hierdoor zullen onder een grote variatie aan kijkhoeken steeds 3 LEDs maximaal fel oplichten. Betekent voor Velomobiel.nl wel 36 gaatjes in de mooie romp boren. Lukt dit allemaal niet, dan gaan we voor de standaard Fiat lampjes. De 7.2 Volt zal door een convertor worden opgevoerd naar 12 V. Hiermee kan de iPod en de Treo worden opgeladen. Uiteraard zal het achterlicht ook worden aangesloten op de Lupine accu. Het geheel weegt 580 gram, incl. accu.
Vering en schokdemping
De standaard vering en schokdemping vind ik wat aan de erg comfortabele kant. Velomobiel zal het geheel wat stugger maken door de lengte van de stuggere veerelementen langer te kiezen. Hiermee bereik ik dat de fiets minder zal overhellen in de bochten. Ook zal de fiets minder opspringen bij onregelmatigheden in het wegdek.
Derailleur en shifters
De Shimano Deore LX en SRAM shifters zullen worden ingebouwd. Andere derailleurs kunnen of technisch niet worden gebruikt resp. ze hebben er bij Velomobiel.nl geen ervaring mee.
Claxon
Een elektrische claxon zal zeker weer worden ingebouwd.
Banden
Velomobiel.nl rijdt al een tijdje met de splinternieuwe Greenspeed Scorcher banden om de voorwielen. Deze banden hebben dezelfde fijne eigenschappen als de Tioga Comp Pool, maar zijn iets smaller en zouden lekbestendiger zijn. De mannen hebben er flink wat besteld, nou maar hopen dat ze er voor 25 maart zijn. De 26" achterband is in ieder geval de Schwalbe Marathon racer.
Stoeltje
Het nieuwe stoeltje in de Quest is behoorlijk herzien. Mocht ik het nieuwe stoeltje toch niet prettig vinden, dan kan ik altijd mijn Siepman stoel laten overzetten. Dit kan wel wat hoofdbrekens opleveren.
Helm
Ik krijg een helm zoals Allert die altijd draagt tijdens toertochten. Er zit een geïntegreerde zonneklep aan die ook tegen regen goed helpt.
zondag 5 maart 2006
Volendam en hard fietsen
Vanmiddag om 12.00 uur op weg voor een fris fietstochtje naar Volendam. Ik zie op de site van Weeronline.nl dat de vele sneeuwbuien die gisteren vielen, vandaag veel minder talrijk zijn. De eerste uren zullen er helemaal geen buien vallen. Dat kun je mooi zien met de functie die de neerslagsituatie 2 uur vooruit simuleert.
Ik pomp nog even de rechtervoorband op, deze zakt 1 bar per week. Het is fris met 4 gr. C., mooi zonnig en de wind zit in de west-zuidwest hoek met kracht 4 Bft. Na verkoop van de Quest gisteren heb ik veel zin in een pittig stuk fietsen. Met de wind in de rug gaat het makkelijk. Naar de pont in Akersloot rij ik al ruim in de 40 km/u. Na de pont gaat het heel snel tot boven de 50 km/u. Als ik richting De Rijp rij geef ik echt gas. De snelheid loopt vrij snel op tot 54 km/u, daarna komen de extra kilometers er langzamer bij. Ik kom uiteindelijk tot 59,5 km/u. Er zijn veel wandelaars op het fietspad die heel verbaasd omkijken naar dat snelle gele ding. De bebouwde kom van De Rijp nadert razendsnel en ik kan de Quest heel lang laten uitbollen. Door de Beemster blijf ik steeds rond de 48 km/u rijden, ook hier heel veel wandelaars, kennelijk een georganiseerde tocht. Ook zijn de paarden weer op stap. De amazones weten goed wat een Quest voor hun dieren betekent, ze maken me al op honderden meters afstand duidelijk dat ik moet stoppen. Ik rem dus maar af tot vrijwel stilstand, het gaat goed.
Ik ben in 1 uur en 6 minuten fietsen op de dijk in Volendam, gemiddelde snelheid 33,3 km/u. Dat lijkt niet snel, maar de pont en de vele bebouwde kommen halen de gemiddelde snelheid sterk omlaag.
In Volendam is het toeristenseizoen al weer begonnen. Er lopen al weer drommen Japanners op de dijk. Ik eet een banaan en probeer het klokje van mijn gecombineerde temperatuur/voltmeter aan de gang te krijgen. Een Japanse mevrouw vraagt:'Can you move'? Ik antwoordt:'Yes mam, this bike is made for moving'. Ik vertrek en vrouwlief filmt terwijl manlief fotografeert.
Op de terugweg doe ik het rustiger aan, tussen 30 en 37 km/u. In de Beemster zijn nu wel heel veel paarden op het fietspad. Ik nader een voor mij uitlopende amazone. Op het moment dat het paard me in de gaten krijgt is er geen land meer mee te bezeilen. Het beest vliegt alle kanten op en ik besluit er niet langs te rijden. Na een 100 meter stapvoets achter het angstige dier te hebben gereden kan ze een inrit oplopen en kan ik er langs. Een kilometer verder komen er 3 amazones me tegemoet. Ook zij gebaren me op grote afstand al te stoppen. Ik doe dat uiteraard en de ruiterses naderen me. Het grootste paard loopt voorop en weigert door te lopen. Pas als de amazone afstapt en het paard bij het bit pakt wil het dier doorlopen. De amazone roept nog dat haar rijdier 'de hele dag al vervelend is'.
In De Rijp krijg ik een flinke sneeuwbui om mijn oren. De wind is sterk toegenomen en de sneeuw/hagel vlokken striemen me horizontaal in het gezicht en benemen me goeddeels het zicht. Ik krijg een koud rechteroor, geen muts meegenomen natuurlijk, verder geen probleem.
Om half drie ben ik al weer thuis.
72 km
Ik pomp nog even de rechtervoorband op, deze zakt 1 bar per week. Het is fris met 4 gr. C., mooi zonnig en de wind zit in de west-zuidwest hoek met kracht 4 Bft. Na verkoop van de Quest gisteren heb ik veel zin in een pittig stuk fietsen. Met de wind in de rug gaat het makkelijk. Naar de pont in Akersloot rij ik al ruim in de 40 km/u. Na de pont gaat het heel snel tot boven de 50 km/u. Als ik richting De Rijp rij geef ik echt gas. De snelheid loopt vrij snel op tot 54 km/u, daarna komen de extra kilometers er langzamer bij. Ik kom uiteindelijk tot 59,5 km/u. Er zijn veel wandelaars op het fietspad die heel verbaasd omkijken naar dat snelle gele ding. De bebouwde kom van De Rijp nadert razendsnel en ik kan de Quest heel lang laten uitbollen. Door de Beemster blijf ik steeds rond de 48 km/u rijden, ook hier heel veel wandelaars, kennelijk een georganiseerde tocht. Ook zijn de paarden weer op stap. De amazones weten goed wat een Quest voor hun dieren betekent, ze maken me al op honderden meters afstand duidelijk dat ik moet stoppen. Ik rem dus maar af tot vrijwel stilstand, het gaat goed.
Ik ben in 1 uur en 6 minuten fietsen op de dijk in Volendam, gemiddelde snelheid 33,3 km/u. Dat lijkt niet snel, maar de pont en de vele bebouwde kommen halen de gemiddelde snelheid sterk omlaag.
In Volendam is het toeristenseizoen al weer begonnen. Er lopen al weer drommen Japanners op de dijk. Ik eet een banaan en probeer het klokje van mijn gecombineerde temperatuur/voltmeter aan de gang te krijgen. Een Japanse mevrouw vraagt:'Can you move'? Ik antwoordt:'Yes mam, this bike is made for moving'. Ik vertrek en vrouwlief filmt terwijl manlief fotografeert.
Op de terugweg doe ik het rustiger aan, tussen 30 en 37 km/u. In de Beemster zijn nu wel heel veel paarden op het fietspad. Ik nader een voor mij uitlopende amazone. Op het moment dat het paard me in de gaten krijgt is er geen land meer mee te bezeilen. Het beest vliegt alle kanten op en ik besluit er niet langs te rijden. Na een 100 meter stapvoets achter het angstige dier te hebben gereden kan ze een inrit oplopen en kan ik er langs. Een kilometer verder komen er 3 amazones me tegemoet. Ook zij gebaren me op grote afstand al te stoppen. Ik doe dat uiteraard en de ruiterses naderen me. Het grootste paard loopt voorop en weigert door te lopen. Pas als de amazone afstapt en het paard bij het bit pakt wil het dier doorlopen. De amazone roept nog dat haar rijdier 'de hele dag al vervelend is'.
In De Rijp krijg ik een flinke sneeuwbui om mijn oren. De wind is sterk toegenomen en de sneeuw/hagel vlokken striemen me horizontaal in het gezicht en benemen me goeddeels het zicht. Ik krijg een koud rechteroor, geen muts meegenomen natuurlijk, verder geen probleem.
Om half drie ben ik al weer thuis.
72 km
Abonneren op:
Posts (Atom)