Quest door het ijs

Vandaag verlaten Kees van Hattem en ik de normale gebaande wegen. Moeten we de laatste weken opletten om geen ongelukken door gladheid te krijgen, vandaag weten we dat het alleen maar spiegelglad is. We gaan met de Quest het ijs op. Het toneel is de Westwouder polder waardoor we letterlijk vanuit onze tuin het ijs op kunnen rijden.
Kees wordt vergezeld van zijn vrouw Marian en dochter Wanda. Ook zij hebben ijspret voor ogen, want er worden twee sleden uitgeladen. Kees zal die straks gaan voortrekken.
Eerst gaan we de polder met zijn tweeën verkennen. Voordat ik het ijs opga laat ik de banden tot 2,5 bar leeglopen. Dat geeft veel meer grip door een groter contactvlak van de banden met het ijs.
Het is een onwaarschijnlijk mooie ervaring samen langs de rietkragen te rijden met een gangetje van 15 tot 25 km/u. Wel kraakt het ijs soms vervaarlijk, maar krakend ijs breekt toch niet? We rijden onder twee bruggen door en hoewel het ook hier flink kraakt kunnen we onze ijzige route vervolgen tot de zuidelijke dijk van de polder bij de Stierop. Hier is het eindpunt van de tocht en is het uitstappen geblazen om de Quest om te draaien. Dat gaat wel heel simpel en zonder kracht glijdt de Quest in het rond.
Terug rijdt Kees snel van me weg en moet ik flink gas geven om hem in te halen. Onderwijl start ik een video opname met de Canon G10 camera. Snel haal ik Kees in en zie dat hij voor een brug waar we een kwartier eerder zonder probleem onder door gereden zijn, snelheid mindert. Ik loop snel op Kees in en vrees dat ik niet op tijd kan stoppen. Precies op dat moment rijdt Kees langzaam onder de brug door en krakend zakt de Quest door het ijs. Kees roept me benepen toe:'Ik vind dit helemaal niet leuk Wim'. Ik vind het ook niet leuk voor Kees, maar het levert wel een mooi videotje op :). Kees grijpt de stalen constructie van de brug en hijst zich uit de Quest omhoog. Als een aap hangt ie aan de brug en door steeds over te pakken weet ie op een sterker stuk ijs te komen. De Quest loopt onderwijl deels vol water en de nodige spullen op de bodem van de fiets worden drijfnat. Kees kan de Quest aan de achterkant pakken en met veel gekraak, hopelijk alleen van het ijs, slaagt Kees erin om de Quest weer op het droge te trekken. Beiden rijden we de Quest het weiland op om even verder weer het ijs op te gaan.
Terug in de bewoonde wereld staan Marian en Wanda met de sleden op het ijs. Er wordt een touw over de rollbar van de Quest bevestigd en eerst met één slee, later zelfs met twee trekt de Quest ze voort over het ijs. Veel schaatsende buurtbewoners vinden het wel leuk zo. Dan blijkt Kees de sleetjes niet meer te kunnen trekken, geen wonder, zijn linker voorband is lek. Dit is kennelijk bij het door het ijs zakken gebeurd. De band wordt op het ijs vervangen en we gaan thuis koffie en thee drinken.
Het ijs is zo glad dat ik ga proberen of je met een Quest ijsspeedway kan rijden. Nou, dat lukt uitstekend. Met een aanloop van ongeveer 30 km/u is het verrassend hoe lang de Quest blijft sturen. Draai je evenwel het stuur naar links en trapt je even door, dan komt de Quest in een slip, glijdt heel lang dwars over het ijs om ten slotte met zijn neus tegen de rijrichting in tot stilstand te komen. Kees maakt er een leuke video opname van.

Video's
De video op YouTube van het door het ijs zakken staat hier.
Een pirouette draaien met de Quest vind je hier
Een demonstratie ijsspeedway met de Quest kun je hier vinden.
Nog een fraaie slip is hier te zien.
Een Quest is ook een uitstekend hulpmiddel om één, ja zelfs twee sleetjes voort te trekken. Een leuk filmpje met aan het eind een mooie ijsspeedway manoeuvre is het resultaat en vind je hier.

Na de koffie gaan we nog een keer het ijs op. Weer genieten we van de heel bijzondere sfeer van een plek waar je normaal alleen met een bootje komt.
Om half vier gaat de familie Van Hattem weer huiswaarts.
Een prachtige winterse dag met heel bijzondere ervaringen rijker is ten einde.

Marken - Waterland winterrit deel 2

Op de route naar Durgerdam stop ik nog twee keer om wat foto's te maken van de vuurtoren het Paard van Marken. Ook enkele kruiende ijsformaties kan ik niet links laten liggen. Helaas kan ik met de Sidi schoenen niet de dijk af naar het water om daar mooie kleine details te fotograferen. Ik wil me niet bezeren, dat heb ik me in het verleden te vaak aangedaan, en daarom blijf ik op de dijk.
Pé gaat richting Monnickendam en door naar Middenmeer, Kees en ik rijden via Durgerdam door Waterland naar Purmerend. Overal zijn grote aantallen schaatsers te zien. Grappig is dat veel schaatsers ook belangstelling hebben voor onze velomobielen. Bijzonder is dat overal 'Koek en zopies' staan. De ene keer zijn het twee schragen en een oude deur, elders zijn compleet overdekte geïmproviseerde stalletjes gemaakt. Echt Nederlands.
De hele dag is het fietsen meer dan fantastisch. Niet te koud, mede door de voetverwarming. Kees heeft geen last van koude voeten, Pé meldt dat zijn 'tenen los in zijn schoenen liggen'. In Ilpendam loopt de ketting erbij Kees af. Hij heeft zijn voorderailleur verwijderd, maar dit is nog geen succes. Kom die derailleur er maar in onze verwarmde garage er weer op zetten Kees :)
Voor Purmerend raakt mijn linkerband lek, de eerder zo succesvol geplakte buitenband. De Kojak gaat erop en ..... hobbelt weer. Kees onderzoekt de Avocet en vindt een scherp steentje. Met een nieuwe binnenband erin zijn we na 10 minuten weer en route. Vlak na Purmerend slaat het noodlot weer toe en is mijn linkerband weer lek.
Dan maar de reserve Avocet van Kees erop. Deze band brengt ons om 17.00 naar het eiland De Woude waar we een espresso drinken en Kees de laatste 16 kilometer naar Heerhugowaard rijdt.
De hele dag heb ik de Garmin Oregon met maximale schermverlichting aan. De Oregon heeft 6 uur continu in de vrieskou gewerkt met één setje oplaadbare Sanyo accu's. Thuis gekomen blijkt er nog 40% van de acculading te resteren. De GPS blijft aan en pas om half tien 's avonds stopt ie er mee. Dit betekent dus dat de Oregon, zelfs met continu maximale schermverlichting aan 10,5 uur kan draaien. Wel moet gezegd dat de Sanyo NiMH accuutjes tot de beste in hun soort behoren, nogal wat beter dan de ook 2700 MaH GP accu's waarvan ik er ook een aantal heb.
Al met al een uniek mooie dag en een prachtig mooie tocht.
100 km.

Marken - Waterland winterrit

Ik stelde Kees van Hattem in een reactie op zijn blog voor vandaag een stuk te gaan fietsen. Ik weet dan nog niet dat het een van de koudste dagen van het jaar zal worden. Om half elf staan Kees en Pé Koomen voor de deur. Zij zijn met - 7 C van huis gegaan en zijn wel aan een warme espresso toe. Ik kleed me snel om en gedrieën rijden we met - 5 C de vrieskou in. Twee laagjes kleding, een lang onderhemd en een dun overjasje is, behalve een dubbele dunne lange broek, alles wat ik aan heb. Mijn hoofd is heel goed ingepakt, mijn handen bedek ik met alleen race handschoenen. Met 32 km/u rijden we oostwaarts over de slingerende dijken tussen Graftdijk en Purmerend. Er is nauwelijks wind, maar de wind die we zelf maken levert een gevoelstemperatuur van - 20 C op. De beide lagen kleding zijn net genoeg, de race handschoenen zijn onvoldoende. Geen nood, er liggen normale handschoenen onder de stoel.
We zouden wat tracks willen verzamelen van enkele routes over een aantal mooie dijkwegen. Dat plan moeten we laten varen, het is hier en daar flink glad en de pittige vorst zal dat nog wel even weten te handhaven.
Via Purmerend en Monnickendam bereiken we het IJsselmeer. Schitterend, letterlijk! Het windloze, gestolde IJsselmeer levert een prachtig decor op en doet denken aan de ijspret van Breughel uit de zestiende eeuw. We zien Marken aan de horizon en mooie patronen van bevroren water daarvoor. Enkele durfals wagen het om langs de kant richting Marken te schaatsen. Bij Monnickendam staan een aantal historische ijszeilboten op het ijs. Jammer voor hen, er is geen wind. Na het maken van een paar foto's rijden we door naar Marken. Bij restaurant De Taanderij drinken we koffie, gewoon buiten in de zon. De dan nog 2 graden onder nul zijn totaal onmerkbaar. Ook hier maken we enkele foto's en worden wij op onze beurt door verschillende fotografen op de chip gezet.
Wordt vervolgd in deel 2.

Buitenband plakken

Buitenband plakken.... Is die Schermer nou helemaal gek geworden? We zullen zien.
Gisteren reed ik lek in de buurt van Limmen. Vanmorgen plak ik de binnenband. Een flink stuk messcherp groen glas steekt door de Avocet Fasgrip slick. De beschadiging van de buitenband is fors, ik kijk zo van binnen naar buiten door de band. Normaal gesproken betekent dit einde verhaal en gaat de band de vuilnisbak in. Echter.... dit is een van mijn lievelingsbanden en die zomaar weggooien levert me emotionele schade op :). Ik heb nog twee nieuwe Avocets, maar deze zijn nog lang niet versleten, ondanks dat ik er nu 10.000 km op heb zitten. Omdat de banden niet meer gemaakt worden neem ik even een denkpauze. Dan bedenk ik dat hoewel er een gaatje in de band zit, er maar een paar karkas draden zijn geraakt. Er kan nu vocht en zand in de band komen, een garantie voor problemen.
Dan krijg ik een idee. Waarom de buitenband niet ook geplakt, maar dan aan de binnenkant. De buitenband wordt er niet sterker door, maar hij wordt wel weer waterdicht en de binnenband kan door de druk niet meer door het gaatje kapot gaan.
Ik schuur de binnenband enigermate vlak en maak de omgeving van het lek schoon met wasbenzine. Met normale solutie en een grote en sterke plakker dicht ik het lek af. De hechting is uitstekend en het geeft vertrouwen dat dit een goede oplossing is.
Vanmiddag rij ik even op en neer naar Kees van Hattem voor een kop thee. De band, opgepompt tot 6,5 bar houdt zich prima.

Boodschappenritje en lekke band

Vanmiddag laat ik mijn haar kortwieken. Ondanks dat wij al een jaar op De Woude wonen, blijven een aantal activiteiten gewoon in Castricum plaatsvinden. Na een bezoek aan een bouwmarkt voor wat kleine spulletjes gaat het via de kapper naar het pontje in Akersloot. In Limmen dient zich het kenmerkende zwabberen van de Quest aan, een lekke voorband.
Die is in letterlijk 5 minuten vervangen, te snel zoals even later zal blijken. De nieuwe gemonteerde band maakt van de Quest een hobbelpaard. Weer eruit en de band, een Kojak, beter verdeeld over de velg.
Het wordt kouder en ik hoop dat het pontje in Akersloot vaart. Dat blijkt gelukkig het geval en hoewel het inmiddels ruim een eeuw oude overzetveer moeite heeft met de ijsgang, komen we veilig aan de overkant.
Bij Kompas kocht ik op oudejaarsdag enkele lange Odlo hemden en een dun overjasje. Rond de 0 gr. C en weinig inspanning heerlijke kleding. Zou het harder moeten gaan, dan is een normaal, wel kunststof onderhemd met korte mouwen en een heel dun hemd met lange mouwen, ruim voldoende.
34 km

GPS, tracks, software en Apple Macintosh

Na het wat schlemielige achterblijven op een camping aan de Sorpesee tijdens de jaarlijkse rit naar Giessen/Wetzlar, nam ik mij voor de oude navigatie vaardigheden wat op te poetsen. Als voormalig navigatie freak ging ik op zoek naar informatie en ontdekte ik de pagina van Maarten Sneep waarop hij informatie had verzameld rond het thema 'GPS en Mac'.
Dat hielp me op weg, maar zorgde ook voor nieuwe vragen. Maarten was gauw gevonden en we besloten het hoofdstuk 'GPS en Mac' grondig in de steigers te zetten.
Samen met Maarten hebben we de afgelopen maand besteed aan het schrijven van teksten en het testen van de verschillende software programma's.
Het resultaat is te vinden op:
http://www.xs4all.nl/~msneep/navigatie/
Opmerkingen zijn welkom en kunnen aan Maarten worden doorgegeven.

Oliebollentocht

Het vriest 2.5 gr. C. en er staat een snijdende oostenwind als de Quest om 7.15 uur uit zijn warme leger wordt gehaald. We - Lango Metten is vandaag mijn metgezel - rijden vandaag naar de Oliebollentocht in Almere. Hoewel er even een idee was per auto naar Almere te rijden, helpt Lango me uit de droom 'we gaan toch lekker fietsen, Wim'.
Het eerste stuk gaat over de nog nachtelijke dijkwegen van Graftdijk naar Purmerend. De wegen zijn op veel plaatsen wit van het ijs en in de duisternis moet je goed opletten niet van de slingerende dijk af te schuiven. Met een snelheid van rond de 30 km/u gaat dat prima. Voorbij Purmerend, Lango prefereert deze langere route om wachttijden voor de pont over het Noordzeekanaal te vermijden, verwelkomen wij het daglicht hartelijk. Dank zij mijn Hotronic elektrisch verwarmde voetzolen heb ik geen centje last van koude voeten. Lango daarentegen heeft last van 'ijsklompen'. Wel moet ik zuinig aandoen met stroom en staat het verwarmingsniveau op stand 1 van de maximaal 4. Prettig blijken ook de gevoerde kniestukken die ik dit jaar voor het eerst weer gebruik. Koude knieën leveren mij gegarandeerd problemen op.
Op de Diemer Zeedijk stoppen we even om een andere bril op te zetten. De skibril waar ik aanvankelijk mee reed begint te beslaan en als dat precies voor mijn ene oog gebeurt wordt de wereld gevaarlijk klein. Terwijl we stil staan stopt Theo Mol en even later ook Ben van den Boogaard met zijn Alleweder achter ons. Gevieren rijden we door, genietend van een prachtige zonsopkomst. Ik heb een track naar Almere in mijn GPS staan. Eén keer rijden we verkeerd en hoewel ik dat direct zie, denk ik de route later wel weer op te kunnen pakken. Helaas, het water blijft links in de weg liggen en omkeren is het parool.
In Almere is het even zoeken. Ik heb de route in de Garmin gezet en neem de kortste route. Die gaat evenwel over een 'dreef' waar fietsers niet mogen komen. De anderen zijn netter en gaan via routepunt 51 reglementair correcter naar het Fanny Blankers Koen complex waar we om kwart over tien arriveren.
Het is een wirwar van meer dan 90 velomobielen. Ook de 'witte haai' van John Dankers is er. In het echt nog mooier dan op foto's. Binnen is het weerzien met veel bekenden prettig en de warmte is comfortabel. Ik zet de warme voetzolen uit om stroom te besparen.
Even later mag ik in groep 3 de route om en door Almere rijden. Mooie natuur afgewisseld met vergezichten waar de windmolens het beeld domineren. Na een fotosessie voor de schouwburg rijden we door naar Haddock, een watersport café waar koffie en appeltaart prima smaken. De snelheid die de groep rijdt ligt tussen 22 en 26 km/u, niet voldoende om lekker warm te blijven. Mijn voeten begin ik nu ook te voelen. Dit komt mogelijk ook doordat ik nu zonder kap rij om wat foto's te maken. Even later ontdek ik hoe ik ook kan fotograferen met de kap erop, gewoon de klittenbanden rechts los maken en de camera boven de kap houden. Met het grote en heldere LCD venster van de Canon G10 gaat dat uitstekend. Weer wat geleerd!.
Om kwart voor vier zijn we terug bij het startpunt. De soep en oliebollen smaken prima. Om zoveel mogelijk bij daglicht te rijden vertrekken Lango, Theo, Ben en ik om kwart over vier uit Almere. Het tempo is met gemiddeld 24 km/u niet zo hoog, maar samen uit samen thuis is belangrijker dan een half uur eerder terug op het eiland.
Ben rijdt ons voor via IJburg, en mompelt iets over 'castreren'. Kennelijk zijn de aftandse weg langs het woonwagenkamp en een Alleweder de ingrediënten voor zo'n drastisch effect :). Inderdaad is dit een prettiger route. Theo slaat bij Ilpendam als eerste af naar Purmerend, even later Ben ook.
Nu kan het gas er weer op. Met 36 tot 40 km/u vliegen we over de dijkwegen. De Inoled, op de terugweg gevoed door een verse accu, doet zijn werk uitstekend. Vandaag wel gemerkt dat accu's, of dit nu de camera, GPS of verlichting betreft, aanzienlijk korter meegaan dan bij hogere temperatuur.
Lango gaat het laatste stuk voorop rijden en vindt 33 km/u ook wel goed. Om 18.45 uur ben ik weer op het eiland. Een prachtige fietsdag is ten einde. Nooit heb ik het te koud gehad en zowel fysiek als qua mechaniek heeft alles perfect gefunctioneerd.
Een compliment voor de organisatoren Frans van Schoot en Marcel Vriezekolk is hier op zijn plaats. Ondanks het grote aantal velomobielen liep alles op rolletjes. Dank ook voor de foto van Marcel Vriezekolk waarop ik van de brug omlaag rij. Achter in beeld is Lango's 'gouden' Quest te zien.
Totaal 218 km.

Volendam, meeuwen en Japanners

Vanmiddag is het heerlijk zonnig weer, 7 gr. C. en een windje 3 Bft uit het westen. Nadat de aannemers definitief ons huis hebben verlaten is er eindelijk weer tijd om een eindje te gaan fietsen. Nadat de banden op spanning zijn gebracht gaat het oostwaarts, naar Volendam. In de Beemster is het met relatief weinig inspanning, hartslag 114, mogelijk om 40 km/u aan te houden. Niet verwonderlijk met rugwind :).
Borden geven aan dat er in Kwadijk aan de weg gewerkt wordt, maar fietsers zouden er langs kunnen. Nou vergeet het maar, er is 30 cm ruimte tot aan de vol bagger liggende wegberm. De wegwerkers zijn de beroerdste niet, ze zetten hun graafmachine aan de kant. Eén man loopt zelfs mee om de afzethekken voor mij weg te halen. Ik bedank de mannen, prima kerels.
In Volendam lijkt het aanvankelijk heel rustig op de dijk. Bij hotel Spaander stap ik even uit de Quest om wat foto's van meeuwen te maken. Ze vechten om ieder stukje brood dat in het water wordt gegooid.
Als ik omkijk zit er een Japanse mevrouw op de rand van het instapgat van de Quest. 'Don't touch' voeg ik haar toe. Zij verdwijnt, maar er komen nog veel meer van die kleine mevrouwtjes en meneertjes. Ze laten zich allemaal fotograferen voor en achter de Quest. Blijkbaar is een velomobiel veel leuker dan Volendam zelf. Ik heb druk werk om al die Jappen bij mijn fiets weg te houden. Bij het instappen gaat er een gejuich op. Nog meer foto's, het wordt al gekker. Als ik weg wil rijden voel ik dat men de Quest tegenhoudt. Twee handen aan mijn oren draaien mijn hoofd naar rechts . Ik moet naar de foto's makende groep kijken, wel verdorie, oprotten!. Ik baan me snel een weg naar de dijk, weg van de onverwacht opdringerige Japanners.
Via Edam vervolg ik mijn weg naar Warder en Oosthuizen. Door de Beemster en langs de Westdijk kom ik weer in het pittoreske De Rijp uit. Overal zie je nog de overblijfselen van het afgelopen weekend gehouden Kerst evenement. De Rijp was geheel in Dickens stijl getooid. Als je er van houdt is het heel leuk.
Na 61 km rij ik de Quest weer in zijn verwarmde onderkomen.

Messen en magneetjes van Kees

Flink off-topic, maar aangezien ik had aangekondigd dat ik een paar foto's van de messen van Maarten van Hattem zou afdrukken, doe ik dat bij deze. Overigens merk ik van verschillende lezers dat mijn foto's gemiddeld redelijk gewaardeerd worden, dus ik waag het er maar op.
Voor de foto liefhebbers, de camera is de Nikon D700 full-frame digitale reflex. Voor deze foto's heb ik gebruik gemaakt van het 105 mm Nikon Micro Nikkor 2.8 VR objectief. Omdat ik de opnamen met een diafragmawaarde tussen F 8 en F 32 heb gemaakt, is dit vanaf statief gebeurd. Op het erf zijn voldoende mooie achtergronden beschikbaar. De eerste foto's zijn gemaakt in één van de 45 jaar oude perenboompjes. De tweede opnameserie maak ik op het kletsnatte Belgisch hardstenen terras. De magneetjes van Kees van Malsen bieden uitkomst. Een dun velletje kurk tussen de messen en de magneetjes hinderen de enorme magneetkracht niet. De magneetjes doen dienst om de kostbare messen boven de natte ondergrond te laten zweven. De derde serie is gemaakt in de corten staal vuurschaal. Deze 1.45 meter grote vuurschaal heeft een schitterend roestig oppervlak dat zich goed leent als achtergrond voor deze prachtige handgemaakte damast messen. De messen mogen echter niet op de roestige ondergrond liggen. De magneetjes van Kees van Malsen doen ook hier weer hun werk.

Nieuwe naaf gemonteerd

Tegen de middag komt Kees van Hattem met de Quest voorrijden. Hij heeft weer heerlijke eitjes mee. Kees heeft bij Velomobiel.nl mijn velg laten overspaken en de keramische lagers overgezet. Ik meet bij de nieuwe naaf minder dan 5/100 ste mm onrondheid. Volgens Kees is mijn rechterwiel ook niet in orde. Hij hoorde zaterdag regelmatig het intermitterende aanlopen van de remschijf op de trommel. Echter.... ik denk dat het links zit en dat.... is het wiel van Kees.
In no-time is het wiel eraf. We laten met een geïmproviseerd kwastje wat Imal grafiet olie op de draaipunten van de remschijven lopen. Het monteren verloopt nu een stuk sneller, alles wat je een keer hebt gedaan gaat een tweede keer sneller.
Ik ga proefrijden en zoek daarvoor het fietspad aan de overkant van het water op. Ik zie Kees, als ik aan de overkant ben, heftig gebaren:'kom terug, kom terug'. Ik snap direct de reden, de beide moeren die de veerpoot aan de bovenkant moeten vasthouden liggen nog op de werkbank. Rustig rij ik terug, zo nu en dan harder en zachter remmend. Dit verloopt prima, er is geen sprake meer van 'happen'.

Met warme voeten naar warme smederij

Kees van Hattem nodigt me deze week uit om samen naar zijn zoon Maarten te rijden om de smederij in bedrijf te zien. Maarten maakt op bestelling speciale damast messen. Deze messen bestaan uit tot wel 600 dunne lagen staal en nikkel. Deze lagen worden door middel van een onvoorstelbaar tijdrovend procedé tot unieke en kostbare producten gesmeed.
Het is half 10 en het weer ziet er vanachter de ramen heel mooi uit. Dat wordt anders als ik buiten sta, het vriest 2 gr. C. en het waait Bft 4 - 5 uit het zuidoosten. Dat levert een gevoelstemperatuur op van -15 gr. Dat wordt nog erger als ik tegen wind rij.
Gelukkig kan je je in de Quest daar prima tegen wapenen. Voor het eerst dit jaar trek ik de balaclava over mijn hoofd. Ook een lange Odlo onderbroek is deel van de garderobe. Naast een extra shirt met lange mouwen heb ik ook handschoenen aan. De belangrijkste attributen echter zijn mijn Hotronic elektrisch verwarmde voetzolen. Voor de recente lezers op dit blog laat ik een plaatje zien.
Eerst gaat het richting Heerhugowaard waar Kees en Marian de koffie al bruin hebben. Hun huis is bijna onherkenbaar opgeknapt. Alle kozijnen, deuren, schuifpui, alles is vernieuwd, heel fraai.
Na de koffie rijden we samen naar Oudkarspel waar Maarten in de tuin van een vriend zijn kleine smederij heeft ingericht. We horen hem al van 100 meter afstand op het aambeeld slaan.
Dichterbij gekomen blijkt de mini smederij zeer effectief ingericht. Het enige automatische eraan is een ventilator die het vuur van zuurstof voorziet. Dat moet nog anders vindt Maarten. Samen met zijn vader restaureert hij een honderden jaren oude handbediende blaasbalg. Dan kan ook het laatste restje modernisme uitgebannen worden.
Bij zijn vriend Milco drinken we koffie en krijg ik twee identieke door Maarten gemaakte messen te zien. Werkelijk juweeltjes van damast smeedkunst. Deze messen zal ik voor Maarten fotograferen en hier laten zien. De foto die hierbij gaat zijn van eerder gemaakte messen en komt van de site van Maarten. Die kun je vinden op: http://www.mvhdamast.com/
De thuisreis gaat via het 1000-eilanden rijk in Broek op Langedijk, Heerhugowaard en Alkmaar. Ook met de harde tegenwind, mijn pet die ik tegen de zon op de balaclava heb gezet waait weer eens af, heb ik van de lage temperatuur geen enkele hinder.
Prachtige rit van 56 km.

Dode cellen redelijk gezond en wiel naar Velomobiel.nl

De dode NiMH batterijen hebben een grondige recycling ondergaan in de MEC lader. De echt dode cellen hebben na de 'format' operatie, een dag lang staan laden en ontladen. Dat laden en ontladen is doorgegaan totdat de lader de cel niet tot een nog hogere capaciteit kon boosten. Vervolgens heb ik de twee slechtste cellen vergeleken met aantoonbaar goede cellen van 2300 MaH. De uitkomst valt mij niet tegen. De goede cellen geven 1.00, de echt uit de dood verrezen cellen komen op 0.84. Per saldo is het verlies dus 16%.

Mijn door oververhitting vervormde naaf wordt morgen door Kees van Hattem naar Velomobiel.nl gebracht. Hoewel een heel nieuw wiel 60 € kost en het overspaken van mijn velg met een nieuwe naaf 51,25 €, vind ik toch zonde om zo'n wiel in de scrapbak te zien verdwijnen. Ymte zal mijn velg overspaken op een nieuwe naaf en de keramische lagers overzetten.
Daarna moet ik Kees maar weer een keer lief aankijken om het wiel nog een keer te helpen verwisselen.

Rondje Schermer

Vanmiddag schijnt de zon, het is 8 gr. C en glashelder. Na een week stofhappen in huis, is een ritje met de Quest heel welkom. Het wordt een rondje over de dijken rond de Schermer. Ik ben nog geen kilometer onderweg, ik sta te wachten voor het verkeerslicht op het viaduct bij West-Graftdijk, als Kees van Hattem in zijn Quest naast me komt staan. Kees is vanaf half tien onderweg en heeft er al 90 kilometer opzitten. Zij aan zij rijden we langs het Noord-Hollands kanaal. De snelheid is steeds 37 - 38 km per uur en mijn hartslag staat op 119.
Ten zuiden van Heerhugowaard rijdt Kees door naar zijn huis, ik sla rechtsaf om over de Noorddijk oostwaarts te rijden. Ik passeer meerdere molens, de meeste dateren uit rond 1700. Ik haal een mountainbiker in die zich vervolgens het snot voor ogen rijdt om me bij te houden. Dat lukt hem niet, hoewel ik maar 37 km/u rij. Even later stop ik om een tweetal molens te fotograferen. De mountainbiker, totaal buiten adem, stopt en roept dat ie wel 37 km/u reed en me nog niet bij kon houden. Ja beste man, dat is nou eenmaal het verschil tussen een mountainbike en een Quest.Tegen wind is het zonder schuimkap ietwat fris. De Noorddijk gaat over in de Slingerdijk en deze eindigt vervolgens in Schermerhorn bij de bekende 3 molens. Ik stop even voor een foto en vermaak me even met een geit. Het beest kan met zijn horens maar net tussen de planken van het hek, toch blijft ie er niet achter haken, slim dier.
Via Noordeinde en De Rijp ben ik na 36 km heerlijk frisse kilometers weer thuis. Later in de middag rijden Marian en ik naar Hoorn. De prachtige skulpturen in de voorgevel van het Westfries museum vragen er om te worden gefotografeerd. Met 1/60 sec en volle lensopening is de scherpte en kleurrijkdom van de Canon G10 overweldigend. Helaas gaat er bij afbeelding op de blog nogal wat verloren van de fraaie kleuren en de scherpte. Is ook niet zo gek als je je realiseert dat het originele beeld 6.6 Mb groot is en het plaatje dat je hier ziet 421 Kb groot is.

Dom, iets slimmer en intelligent

De titel van deze post is nogal cryptisch. Waar gaat dit over? Dit gaat over batterijladers.
Ik maakte tijdens de reis naar Giessen/Wetzlar een - goedbedoelde - karikatuur van de elektronica freak Paulus den B. met zijn mooie zoemende batterijladertje. Deze week werd ik geconfronteerd met een viertal dode GP 2300 Mah NiMH batterijen. Ze hadden lang in een weerstation gezeten die na de verhuizing een jaar geleden nog niet uit de verhuisdoos was opgeduikeld. De batterijen zijn morsdood.
De enigermate slimme GP Powerbank Smart lader trakteert me op 4 knipperende LED's ten teken dat de batterijen rijp zijn voor de recycling. Jammer, want zo oud zijn ze niet en meer dan 50 oplaad beurten hebben ze niet gehad. Ik heb ook nog een GP Powerbank Rapid. Deze lader is dom en mogelijk gaat die wel aan de gang met de dode cellen. En ja, 2 van de 4 willen weer laden, al komen ze niet boven de 1.2 Volt uit. De andere 2 blijven dood als een pier. De 2 tot leven gewekte batterijen willen nu ook weer in de Powerbank Smart verder laden en lijken met 1.43 Volt weer geheel gezond.
Op het internet snuffel ik naar manieren om de resterende dode cellen weer tot leven te wekken. Er is een scala van adviezen, variërend van in de vriezer stoppen, tot een behandeling met een elektrische soldeerbout. Dit lijkt me allemaal niks.
Ik weet dat geavanceerde batterijladers functionaliteit aan boord hebben die dode of anderszins beschadigde batterijen kunnen 'formatteren'. Conrad levert er een, maar een van de meest professionele is wel de MEC Accuview AV4-tc
Art. nr: 153-04122-3811E-1090..

Overzicht van de functies van de MEC, het blauwe apparaatje links op de foto.
- Automatische snellader voor vier oplaadbare penlite/micro-NiCd/NiMH-batterijen 180 –3000 mAh
- Het laadproces wordt bij het inbrengen van de accu automatisch gestart
- Vier van elkaar onafhankelijke laadcompartimenten, laadstroom in drie stappen max. 1,3 A per accu (AA) bij gelijktijdige
lading.
- Detectie van een vol geladen accu door piekspanningsdetectie (Peak-Voltage-Detection -PVD)
- Maximaal laadresultaat – geringe opwarming van de accu tijdens het laadproces door intelligente temperatuurcontroller
- Automatische omschakeling op onderhoudslading na het einde van het laden
- Automatisch formatteren van beschadigde accu's
- Viervoudig display - gelijktijdige weergave van de functie- en laadtoestand van alle accu's op het display
- Accucapaciteitsmeting
- Accu-analysefunctie
- Accu-recyclingfunctie - De accu wordt zolang geladen tot er geen capaciteitstoename meer meetbaar is.
- Selectieve accuselectie - Via een cursor kunnen de functies voor elk laadcompartiment individueel worden ingesteld.
- Detectie van defecte accu's
- Veiligheidstimer (5uur) voor defecte cellen
- Groot ingangsspanningsbereik voor wereldwijd gebruik (90 - 250 VAC)
- of via meegeleverd autolaadsnoer (10,5 – 16 V gelijkstroom ingang)

Het apparaatje oogt degelijk en wordt direct aan het werk gezet met de dode cellen. En... ja, het display geeft aan dat de batterijen defect zijn en dat de lader een 'format' gaat proberen. Dit lukt vrijwel direct en de lader begint de batterijen op te laden. Na twee uur zijn ze tot 1.43 Volt opgeladen en weer volledig bruikbaar.

Vier nieuwe 2700 Mah batterijen kosten tegen de 20 euro. Wat kost nou zo'n lader. Dat blijkt aardig mee te vallen, rond de 60 euro. Bij www.accu-winkel.nl in Enschede, is de MEC Accuview AV4-tc in de aanbieding voor 62,35 euro, inclusief 4 Sanyo batterijen van 2500 MaH. Dit maakt het wel heel aantrekkelijk. Een telefoontje met Raymond Korte van accu-winkel.nl levert zelfs op dat ie bereid is de uitstekende Sanyo 2500 Mah batterijtjes te vervangen door 2700 Mah exemplaren.
Per saldo betaal je zo maar 42,35 euro voor een werkelijk professionele lader.

Blokkerende rem opgelost

Vanmiddag komen Kees en Marian van Hattem met de auto naar De Woude. Kees heeft twee wielen, een veerpoot voor een Mango en zijn richtbok meegenomen. Kees begint voortvarend te sleutelen aan de rechter veerpoot. Ehh... Kees, en ik krijg een visioen van een chirurg die het verkeerde been afzet, het is de linker rem die blokkeert. Geen nood, de moeren van de linker veerpoot zijn in een oogwenk verwijderd.
Daarna worden de drie moertjes van de besturingsstangetjes van de onderste wielophanging verwijderd. Bij twee, de voorste en de achterste, gaat dat makkelijk. De middelste echter is lastiger. Wij kunnen er geen ratelringsleuteltje opzetten omdat een moer van de wielophanging in de weg zit. Dat moet nu dus met een steeksleutel en is door de spaken heen een heel gepiel. Dat moet Velomobiel.nl toch beter kunnen oplossen, bijv door twee moertjes op elkaar te solderen waardoor het geheel iets hoger wordt en het ringsleuteltje er wel op kan.
Nadat de drie moertjes zijn losgedraaid is de veerpoot samen met het wiel los van de Quest en kan met een inbussleutel van 5 mm het wiel van de veerpoot worden verwijderd.
We kijken beide naar de remschoenen en de remtrommel. Er is niet veel aan te zien, behalve dat de remtrommel aan de bovenkant helblauw is verkleurd. Overduidelijk een geval van oververhitting. Metingen aan de binnenkant van de remtrommel maken duidelijk dat er sprake is van een ovale remtrommel. De binnendiameter is 70,35 mm, tegenover 70,20 mm een kwart slag gedraaid, een onrondheid van 0,15 mm. Ik ken de specificaties niet maar ik kan wel inschatten dat dit te veel is.
We plaatsen het wiel van Kees op de Quest en zetten de Avocet band op het nieuwe wiel. Ook zetten we het magneetje van de snelheidsmeter over op een spaak van het nieuwe wiel. In drie kwartier is de hele klus geklaard.
Het is hondenweer buiten maar de garage is 11 meter lang en heeft een spiegelgladde natuurstenen vloer waarop flink geremd kan worden. Ik neem enkele aanlopen en rem van heel licht tot maximaal. De remmen grijpen weer mooi gelijkmatig aan, het probleem is getackeld.
Kees, hartelijk dank voor je hulp.

Rondje Schermer en blokkerende voorrem

Deze week zijn drie aannemers in onze nieuwe stolpboerderij aan het werk om de laatste klussen en enig herstelwerk te verrichten. We wonen nu bijna een jaar op het eiland De Woude, maar een paar vervelende klussen zijn nu toch aan de beurt.
Vanmiddag valt de ene na de andere bui uit het zwerk. Pas laat in de middag klaart het op en ga ik een rondje Schermer rijden.
Het is met 3 gr. C fris maar een waterig zonnetje doet zijn best om het nog enigermate aangenaam te maken.
Gisteren heb ik geprobeerd de linker voorrem weer in het gareel te krijgen. Na Giessen is de remtrommel niet meer rond. Dit is veroorzaakt doordat tijdens afdalingen de remmen gloeiend heet worden en vervormen. Het gevolg is een onronde remtrommel die begint te 'happen'. Meestal wordt het happen van de rem in de maanden daarna wel minder. Nu niet. Het is nu zo erg dat de rem vast slaat en er een doorlopend tikkend geluid resteert. Dit geluid wordt harder als ik naar rechts stuur.

Ik drijf met een boormachine het voorwiel aan en door continu af te remmen probeer ik de gevolgen van de ovale remtrommel te verhelpen. Dat lukt niet.
Ook vanmiddag wil de rem maar één ding, blokkeren. Vooral als het glad is is dit uiterst ongewenst.
Tijdens mijn rondje door de Schermer trekt een van de laatste buien weg. De hemel kleurt tot prachtige pasteltinten en ik waag er een paar foto's aan. Beide foto's zijn vanaf hetzelfde standpunt gemaakt, pakweg een minuut na elkaar.
Thuisgekomen bel ik Kees van Hattem. Hij heeft aangeboden het wiel te helpen uitbouwen en kapotte onderdelen te vervangen. Kees heeft twee reserve wielen en een veerpoot. Donderdag gaan we proberen die klus te klaren.

het herkomst op velomobielkoorts

Vanavond krijg ik een mailtje met bovenstaande wat cryptische titel.
Hieruit blijkt dat ik op 29 juni 2006 in Den Oever door de Duitse bemanning van een zeiljacht ben gespot en dat de schrijver van deze email hierbij een ongeneeslijk velomobielvirus heeft opgelopen. In mijn bericht van 29 juni 2006 maak ik inderdaad melding van 'enkele Duitsers die in de haven van Den Oever rondscharrelen'.
Dit bericht vind je hier:http://wimschermer.blogspot.com/2006_06_01_archive.htmlIk heb nog even in mijn fotodatabase gekeken of ik een foto heb van Den Oever op het moment dat ik daar was. Helaas niet. Wel een nog niet gepubliceerd zelfportret dat ik anderhalf uur later maakte bij de vuurtoren van De Ven. Ik verlang nu al weer terug naar die zonovergoten warme zomerdagen. Wie niet?
Onder de mail van Bernhard Thielke mijn antwoord.

Op 29 nov 2008, om 18:16 heeft Thielke, Bernhard het volgende geschreven:

Goedenavond Mhr. Schermer,

ik denk U heeft in een momentje mijn leven bij zeer beinvloed: U heeft me een bacterie gegeven, welke mijmeringen mijn hooft vullen over velomobiels (vm).
Er was eens an 29. Juni 2006 in Den Oever. We hebben finished en moi zeiltocht op de Ij-meer. Er gaaf in de haven en sensatie: ik heb het eerste keer een VM = Quest gezien. De rijder heeft gepauzeerd. Niewsgierig heb ik en oogie laten vallen op en in de Quest. Mijn eerst fraag was, hoe snel rijdt dit vehiceltje. De rijder heeft geantwoord: " 50 km/u. Ik wet nog, dat de rijder me heeft gezegt, dat hij elke jaar een niuwe Quest bestellen zouden.

Sinds dit moment ik was fascineerd op de VM. Ik googelte naar VM's. Voor de erste stap naar en VM was ook de eerste teleurstellingen: drie jaaren levertiyd een en proefritten niet in de moment. De VM-koorts daalde maar dat duurde niet lang.

Weer begon ik met informeren op de VM. Mijn favoriet was de kleinere broeder op de quest = Mango. Omdat is mogelijk dat met een Rohloffversnelling uitruisten. Op 20.Dec.2007 vas dat. In Groningen bestelde ik mijn mango. (Ik rekeenen op aflevering in de Februari.) Sindsdien is dat koort op de voorpret pathologisch? Ik find in de i-net de ervaringen van Kees Schouten en andere rijders zo mee U blog. U berichte en moi photos las ik met grote plezier. Tot dan ik las U bericht "Rondje Noord-Holland" vanaf de 29.06.2006. Het wekte op mijn herinneringen van het begin op mijn koorts: de rijder in de haven van Den Oever moet U zijn.

Wanneer 's zomers en mango met duitse vlag kleuren an de heck zien ..... misschien ik ben. Nederland is een fantastisch fietsenland en ik denk, dat met een VM is helemaal geen weg te ruim.

Met de best groeten en
allzeit gute Fahrt mit iIhrem Quest
Bernhard Thielke

Beste Bernhard,
Hartelijk dank voor je heel leuke bericht. Inderdaad moet ik wel degene zijn die het velomobiel virus op je heeft overgedragen. Ik rij vaak een rondje Noord-Holland en als oud-zeiler, ik heb o.m. 11 jaar een Vindö 32 gehad, is het kijken naar bootjes altijd heel leuk.
Fantastisch dat je in februari je nieuwe Mango krijgt. Ik heb ook een Mango gehad en sinds die tijd ben ik geen dag zonder velomobiel geweest.
Veel plezier met je Mango straks en misschien zien we elkaar een keer aan de waterkant.
Met vriendelijke groet,
Wim Schermer

Whiz kid Maarten Sneep, Macintosh en GPS

Na de aanschaf van de Garmin Oregon is het natuurlijk zaak om er zinvol mee om te gaan. Vooral het voorbereiden van routes en het werken met tracks gaat het makkelijkst op de computer. Daarvoor is software nodig die liefst op de Mac moet draaien. Al gauw kom ik er achter dat de Macintosh een ietwat ondergeschoven kind is. De grote firma's hebben hun zaakjes goed geregeld voor Windows, de Mac komt duidelijk op het tweede plan. Garmin is wel begonnen aan een inhaalslag, maar erg veel vaart zit daar niet in. Het op zich aardige programma Roadtrip bevindt zich nog in een beta stadium. Een aantal mogelijkheden die Mapsource wel kent, zijn nog niet aanwezig in Roadtrip.
Maarten Sneep, hij werkt als wetenschapper bij het KNMI, is een die-hard Mac gebruiker. Hij heeft een aardige pagina waar informatie op staat over diverse software die voor de Mac te gebruiken is. Dat helpt me een stuk op weg, maar als ik in die informatie ook teksten tegen kom als 'distributie', 'whereabouts' en aan Linux gerelateerde scripts, dan verdwaal ik in het enge GPS bos.
Komt natuurlijk omdat ik voorheen voldoende whiz kids om me heen had. Voor ik er erg in had waren eventuele problemen, of dit nu hardware of software was, opgelost. Nu moet ik het zelf uitzoeken.
Misschien heeft Maarten er wel oren naar om zijn teksten wat idiotproof te maken en Mac en Linux wat beter te scheiden.
Hij vindt dat prima en vandaag rij ik naar Bilthoven om e.e.a. te bepraten. Hij heeft al veel voorwerk gedaan en een behoorlijk uitgebreide nieuwe informatie klaar. Die krijg ik mee en daar kan ik mee aan de slag om te bekijken of een eenvoudige Mac gebruiker, ik reken me zelf daar ook toe, het snapt.
Na wat exercities in Google Earth, OpenStreet Map en verschillende droplets, ga ik weer op huis aan.
In de komende weken zal op onderstaande pagina meer informatie te vinden zijn over GPS en Mac.
http://www.xs4all.nl/~msneep/tracking/tracks.html