Stormstrip te koop

Nog voor ik zelfs maar besloten heb of ik de stormstrip te koop zal aanbieden, melden zich vanmorgen de eerste twee klanten met hun Questen om een setje stormstrips te laten monteren. Kees van Hattem en Rob Kaag willen graag koffie maar ook de extra veiligheid aangemeten krijgen. Rob is het eerst aan de beurt en zijn Quest krijgt een strip voorop, achterop en op de racekap. Kees is daarna aan de beurt. Kees heeft geen racekap dus maken we op Kees zijn helm een stukje van de eerste transparante strip :)
Kees loopt en rijdt nu als een echte gladiator rond. De majoor zou, met zoveel krijgshaftig vertoon, bijna kunnen worden bevorderd tot overste.

Na enkele dagen experimenteren ben ik er wel uit. De strip functioneert uitstekend en kan in meerdere kleuren worden gemaakt. Belangrijk is ook dat de strip maar op drie plaatsen vast hoeft te zitten. Een klein stukje dubbelzijdig klevende tape aan beide zijden en in het midden is voldoende. Dat betekent dat de strips er na de winter af kunnen en volgend najaar weer kunnen worden aangebracht. Dat lukt met de tochtstrip van de bouwmarkt niet. De lijmlaag daarvan laat los en dan is het een flinke klus om dit weer van de fiets af te krijgen.

Dus ja, de strips zijn te koop. Voor de Quest, Strada en Mango worden de strips in de goede afmetingen op maat gemaakt. Ze worden voorzien van de dubbelzijdig klevende lijmlaag. Het aanbrengen is simpel. Haal de schutstrookjes van de zelfklevende tape af en druk één kant goed vast. Dan kan onder lichte spanning de strip over de body worden geleid en aan de andere kant worden vastgezet. Het middelste lijmlaagje vastduwen en klaar is Kees.

De prijs is € 15,00 per fiets. Hoewel ik voor deze prijs transparant en geel kan maken, zijn tegen een meerprijs van € 4,50 de andere kleuren mogelijk. De beschikbare kleuren zijn:
Geel
Oranje
Rood
Blauw
Groen
Zwart
Wit

De kleuren ontstaan door menging met een licht beige basiskleur. De kleuren zijn dan ook bij benadering.

De strips worden uitsluitend op maat en op bestelling gemaakt en zijn nu in de webwinkel te bestellen.
Geef aub aan voor welke type velomobiel de strips nodig zijn, de kleur en of je een racekap hebt.

Stormstrip werkt

Zojuist terug van een korte rit met de nieuwe stormstrip. Even twijfel ik of dit nu wel het goede moment is om er met mijn mooie en lichte carbon Quest op uit te gaan. Aan de overkant van de Markervaart zie ik Ida en Yup met hun Strada's voorbij rijden.
De wind is nu 8 Bft en ik waag het erop. De racekap laat ik thuis.
Als ik met de Quest buiten sta loeit de wind door de bomen en ik hoor de dakpannen aan de zuidzijde van onze boerderij ratelen.
Trappen is niet nodig, de Quest versnelt vanzelf. Als ik buiten het dorp ben raakt de stormachtige wind me vol van de zijkant. De wind komt volledig vrij over het Alkmaardermeer en de polder aanwaaien. De Quest versnelt tot 32 km/u en dat gaat goed. Als de wind verder aantrekt, het begint te regenen, voel ik dat de grens nadert. De Quest dreigt niet om te slaan, maar ik voel dat de wielen willen gaan schuiven. In de remmen dus en met 25 km/u voelt het weer veilig.
Aan het eind van de weg parallel aan de Markervaart keer ik om. Weer pikt de Quest zelf snelheid op en letterlijk zonder één pedaalslag leg ik de laatste kilometers naar huis af.
Ik ben overtuigd van de werking van de stormstrip.

Stormstrip zoals ie moet zijn

De stormstrip heeft inmiddels veel volgers gekregen, en terecht. Toch blijf ik zo'n wit rondje maar een raar gezicht vinden op mijn prachtige carbon quest. Ook denk ik dat de werking van de strip nog beter kan. Alle tochtstrips hebben een min of meer rond profiel. Dat betekent dat de wind deels toch weer afgebogen wordt. De bovenkant van het profiel zou eigenlijk zuiver haaks moeten zijn. De wind 'breekt' dan, net als bij het minivizier, van het profiel af.

Ik bepraat met Jan Reus, een van de handigste makkers op deze aardkloot en bedenker van de stormstrip, hoe e.e.a. aan te pakken.
We komen tot de conclusie dat met een gietrubber in een hoeklijn dit varkentje te wassen is. Aluminium hoeklijn, 2 meter lang, heb ik in huis om de wielsporing te controleren. Polyurethaan rubber PS 130 van Polyservice heb ik ook in huis.
De nieuw te maken strip moet natuurlijk precies haaks zijn. Ik maak een houten raamwerkje en druk in de grof gezaagde uitsparing een klein stukje hoeklijn in polyesterpasta. Nu ligt de gietmal keurig waterpas.

De PS130 gietrubber is een twee-componenten materiaal met een hardheid Shore A30. Ik maak 200 cc aan en roer het geheel goed door elkaar. Het aluminium maak ik grondig schoon en zet het twee keer in de lossing. Polyurethaan hecht verschrikkelijk en dat mag natuurlijk niet. Het vloeibare polyurethaan mengsel verdeel ik zo goed als mogelijk over het twee meter lange profiel. Ik zie direct dat het teveel is, maar dat maakt voor deze eerste poging niks uit. Na een halve dag kan ik de driehoekige strip uit de mal trekken. Dat ziet er heel veelbelovend uit. De uitgeharde polyurethaan strip is doorschijnend en amberkleurig. Het is nu een vormvast maar zacht en rekbaar rubber dat zich als het ware aan glad materiaal vastzuigt. De haakse hoek is inderdaad messcherp.

Kan het misschien ook in kleur? Ik heb gele pigment in huis dus is het te proberen. Ik maak nu 80 gram polyurethaan aan en knijp ongeveer 4 gram gele pigment uit de tube in het mengsel. Het kleurt meteen goed en ik giet een tweede profiel vol. Vanmorgen is ook deze strip uitgehard en het resultaat is heel fraai. Met twee kleine stukjes dubbelzijdig klevend tape aan de uiteinden bevestig ik de strips op de Quest. Wow, dat is toch wel een heel ander gezicht dan de armetierig ogende tochtbandjes van de Praxis.
Het verwijderen van de Praxis, of was het Gamma, tochtstrips levert de verwachte rommel op. De lijmlaag blijft op de Quest achter en met flink wat wasbenzine en lang poetsen krijg ik de fiets weer schoon.
Ik ga nog verder experimenteren met de hoeveelheid, kleurpigmenten en een kliedervrije vulling van de mal.
Als het helemaal naar mijn zin is en meerdere fietsers hebben er belangstelling voor, dan wordt het misschien een product in de webwinkel.
Uiteraard ga ik er mee rijden en horen jullie wel hoe dit uitpakt.

'Wie zijn gemak niet zoekt is een luiaard'

Dingen die je regelmatig moet doen wil je graag zo makkelijk en comfortabel mogelijk doen. Stofzuigen is geen liefhebberij van ons, daarom scharrelt er al jaren bij ons in huis een iRobot stofzuigrobot rond. Gras maaien behoort ook niet tot mijn populaire bezigheden. Ook dat hebben we uitbesteed aan robots.
Schoenen aantrekken en dan met name fietsschoenen, moet je echt zelf doen. Schoenen vastmaken, helemaal als er ook nog elektrische verwarmingsaccu's op moeten worden bevestigd, gaat moeilijk op een gewone stoel. Op de knieën liggen is ook niet lekker. Jaren geleden zaagde ik al eens een barkruk af tot een zithoogte van 39 cm. Da's al een heel stuk beter.

Via een koopjes site ontdekte ik een aanbieding voor twee kunststof krukjes van het merk Puhlman. 39 resp. 22 cm hoog.
Licht en opvouwbaar. Toch kan de kleine 150 kg en de grote 100 kg dragen. Voor nog geen 20 euro ben ik het mannetje.
Het blijken in de praktijk super handige krukken voor letterlijk van alles. Maar de hoofdzaak is dat ik op precies de goede zithoogte mijn schoenen comfortabel kan aantrekken.

Dat ik geen luiaard ben heb ik mezelf vanmiddag bewezen. Mijn vaste trainingsrondje reed ik eergisteren nog met een goed gemiddelde van 42,3 km per uur, vanmiddag kwam ik rond met een gemiddelde van 44 km per uur. Gemiddelde hartslag 136, piekhartslag 151 slagen per minuut. De steeds hogere snelheden, inmiddels rij ik het 30 km lange rondje harder dan in hartje zomer, schrijf ik toe aan de gunstige effecten van de schokdemper. Op de slechte dijkwegen kan ik de bochten 7 tot 8 km/u sneller nemen en dat betekent dat mijn gemiddelde daar niet zoveel lager wordt als vorig jaar. De stevige zijwind van rechts duwt de Quest in rechter bochten wel naar de buitenkant van de bocht. Door het licht vochtige wegdek merk ik aan de opstuurhoek dat de fiets naar links wil gaan glijden. De Quest, met F-lite banden, gaat onder die omstandigheden, zeker als er ook wat steentjes liggen, eerder glijden dan omslaan. Dat is precies wat ik wil. Glijden corrigeer je door de snelheid te verlagen en mee te sturen in de richting waarin de fiets wil glijden. Omslaan corrigeer je minder makkelijk.
Achter wordt de Furious Fred door de schokdemper goed in bedwang gehouden. Had ik er aanvankelijk rekening mee gehouden dat de schokdemper de snelheid zou verlagen, het tegendeel blijkt waar. Het lijkt er sterk op dat het wiel met derailleur en ketting door de schokdemper veel minder beweeglijk is. Dat blijkt dus juist minder energie te kosten.

Straks weer even door met een klein project met gietrubber.

Snel trainingsrondje en nieuwe demperpomp

Vanmorgen ben ik thuis voor het ontvangen van een nieuwe partij Lexan, rubber band en klittenband. Als de spullen in de garage staan kleed ik me om voor een pittig trainingsritje. Het weer is prachtig, volle zon en weinig wind. Dat wordt morgen anders, dus nog maar even genieten.
Eerst kijk ik of het nieuwe Magura demperpompje dat Hans van Vugt mij opstuurde, doet wat het belooft. De Rockshox en BBB pompjes lieten bij het van het autoventiel draaien zoveel lucht ontsnappen dat er geen druk overbleef. Het Magura pompje heeft een heveltje dat het interieur van het pompje terugtrekt nog voor het van het ventiel wordt verwijderd. De druk blijft er nu mooi in en kan er prima verder worden geëxperimenteerd.

Mijn trainingsritje gaat dit keer linksom. Dus eerst naar Driehuizen, Groot Schermer, Schermerhorn en langs de zuidkant van de Noordervaart naar Alkmaar. Het eerste stuk heb ik de zwakke wind achter. Dat betekent dat de snelheden flink kunnen oplopen. Normaal kan ik daar niet zo hard rijden, veel bochten en soms matig wegdek. Met de nieuwe schokbreker durf ik veel harder en wordt het gemiddelde niet zo aangetast als voorheen.
Ik heb de deflector weer geplaatst en die doet zijn werk uitstekend. Over de smalle kronkelende dijkwegen in de Schermer rij ik steeds tot zo'n 47 km/u. Uiteraard zijn de buitenwedstrijden nog ver weg en ik ga lang niet tot het maximum. Ik zie mijn hartslag rond de 144 slagen per minuut stabiliseren.
Bij Alkmaar draai ik de Westdijk op langs het Noord-Hollands kanaal en probeer 50 km/u te halen. Dat lukt maar moeizaam en ook niet de hele tijd. Ik heb de wind nu tegen en het winterse buikvet moet nog wel aangepakt worden.
Aan het eind van de trainingsrit staat het gemiddelde op 42,3 km/u. Dat is boven verwachting en komt dicht in de buurt van mijn zomerse trainingsritten.

Rondom Hollands Kroon

Kees heeft vandaag een wilde rit geannonceerd. Als ik vertrek is het 2 graden C, weinig of geen wind en de zon lijkt te gaan doorbreken. Als ik een paar kilometer onderweg ben beslaat mijn vizier. Ik ben mijn deflector vergeten. Gisteren met 8 gr. C nog geen enkel probleem, nu dus wel. Ik zet het vizier wat verder open, maar het zicht blijft matig. Als ik mijn hand vlak achter het vizier leg is de ruit direct ontwasemd. Een deflector is onder deze omstandigheden een spijkerharde noodzaak.
Bij restaurant Skeef is alles nog in diepe rust. Pas tegen 11.00 uur komt er leven in de brouwerij. We laten ons de koffie goed smaken.
Het mag dan een wilde rit zijn, georganiseerd is ie wel degelijk. Kees heeft een gele lijn getekend om vrijwel het gehele gebied dat nu Hollands Kroon heet. Oops, da's wel 100 kilometer en praktisch een rondje Noord-Holland. Normaal geen probleem, maar vanmiddag om drie uur komt een Questrijder uit Culemborg zijn carbon toer/race kap ophalen. Volgens Kees is het allemaal geen probleem en Kees van Hattem, Jan Geel, Willem Vierbergen en ondergetekende gaan op weg. Onderweg sluit Hugo Verschoor met zijn Strada aan.
De route gaat deels over de fraaie Westfriese Zeedijk naar Ewijcksluis. We rijden om het Amstelmeer en bij De Haukes koersen we richting Slootdorp. Het is fantastisch fietsen zo. Mijn voeten genieten dit jaar voor de eerste keer van de elektrische voetverwarming.
De temperatuur loopt door het zonnetje iets op en het probleem met het beslaan van het vizier verdwijnt als sneeuw voor de zon.
Als we even later, het is dan 13.30 uur, Middenmeer verlaten, wordt het plan om om 15.00 uur thuis te zijn, een uitdaging.
Ik zwaai Kees gedag, hij gaat met de rest van het groepje op de koffie bij Matthijs in Twisk. Ik geef serieus gas en met constant tussen de 45 en 48 km/u snel ik richting Heerhugowaard. Dankzij het rustige weer en de racekap sta ik om 14.35 uur bij de pont naar ons eiland. Een hele snelle rit dus.
118 heel mooie kilometers die het totaal nu (vanaf april 2010) op 10.200 km brengt.

Nieuwe kopfoto

De vaste lezers van mijn blog zijn al even gewend aan een foto bovenaan mijn blog van mijn tijdrit op Texel. Mooie foto van Marloes Dries. Nu ik al even met race- en toerkappen bezig ben werd het tijd om afscheid te nemen van deze inmiddels gedateerde prent. De kap op de foto was een prototype in glasvezel gemaakt door Bob Vroegh.
Op deze foto van Miranda van Golberdinge, gemaakt tijdens de uurs-race op de RDW baan tijdens CycleVision 2011, is alles nieuw. De carbon Quest, de nieuwe carbon racekap en wielstroomlijnkappen van Jan van Steeg.
Ik denk dat deze mooie foto ook op Velomobielonderdelen.nl niet zal misstaan.

Schokdemper update

Dagelijks vragen velomobilisten me naar de voortgang van het demperproject.

Het lijkt wel rustig op het schokdemper front, maar schijn bedriegt. Inmiddels doe ik, mits het niet stormt, ervaringen op met de German:a Prion demper. Het rijden ermee is ronduit fantastisch. De demper geeft tijdens het rijden veel vertrouwen. Bochten zijn zonder probleem veel sneller te nemen. Drempels zijn, ook op hoge snelheid, niet langer gevaarlijke obstakels. Slecht wegdek dwong mij tot voor kort om de snelheid te reduceren om veilig te rijden. Dat hoeft nu niet meer.
Het is opvallend hoe strak de Quest nu stuurt. Er hoeft in de rechte lijn niet meer bijgestuurd te worden.
Lastig is nog dat de Prion demper moeilijk van de juiste luchtdruk is te voorzien. Steeds als ik het pompje van de nippel los draai verliest de demper veel lucht. Het is hierdoor moeilijk om de lage druk van 3 tot 4 bar in de demper te krijgen. De Rockshox demper had dit probleem niet. Een workaround is dat ik het pompje aan de nippel laat zitten, maar dat wil ik niet blijvend doen. Ik zal eens kijken of een ventielverlenger waar het pennetje mogelijk dieper zit een oplossing kan bieden.

De nieuwe, niet instelbare demper, is nu in productie en hoop ik binnenkort te ontvangen.

Bram Smit heeft een lichte uitvoering gemaakt van de Kunis variant. Deze variant maakt, via een hefboom, gebruik van standaard MTB dempers. Een dergelijke combinatie is onderweg naar de Verenigde Staten waar David Eggleston van Velomobile USA de demper gaat testen op de beruchte rumble strips. Zoals bekend zijn in de VS tijdens ROAM enkele velomobilisten in grote problemen gekomen door deze rumble strips.

Matthijs Leegwater heeft een nare ervaring met dribbelende voorwielen gehad. Matthijs wil graag dat ik ook voor de voorwielen een alternatieve demper ontwikkel. Op zijn blog heb ik als volgt gereageerd:

Eerst maar eens de achterkant aanpakken, is al lastig genoeg. De demping achter is ook veel belangrijker dan voor. Als namelijk een achterwiel gaat dribbelen of op een drempel een lancering tot gevolg heeft, is er een groot risico dat je op zijn kant gaat.
De achterdemper is ook makkelijker te vervangen.

De voorwielen hebben gemiddeld minder behoefte aan demping. Het dribbelen van de voorwielen heb ik alleen nog maar meegemaakt met zware banden als de Perfect Moiree en dat alleen op straatklinkers in de bocht. Rob Kaag is daar op het Kopje van Bloemendaal eens flink van geschrokken. Maar je slaat er niet snel van om.
Het vervangen van de demper betekent een flinke verbouwing omdat deze een integraal onderdeel uitmaakt van de veerpoot.

Stormstrip

Vandaag waait het 6 Bft met windstoten tot 8 Bft. Dat is normaal gesproken voor mij de bovengrens om met de racekap op te rijden. Sowieso ga ik niet met de Quest buitenspelen als het 7 Bft of meer waait.
Jan Reus, de bedenker van de stormstrip, heeft de afgelopen twee weken dagelijks van Enkhuizen naar Hoorn en terug gefietst. Geen enkele dag uitgezonderd. Hij heeft simpelweg bewezen dat dat kan, maar dan wel met stormstrip.

Vanmorgen, vlak voor het vertrek naar de Kniepertjestocht, plak ik twee tochtprofieltjes op de voor- en achterkant van de Quest.
En wat is het effect? Als ik het talud van het viaduct over het Noord-Hollands kanaal op rij verwacht ik flink te moeten opsturen. Dat hoeft nu nauwelijks. Ook verderop, de wind komt steeds dwars van links in, merk ik dat de Quest duidelijk beter is opgewassen tegen de stevige zijwind.

Ik hou tijdens de Kniepertjestocht een aantal voor mij rijdende Questen in de gaten. Steeds valt mij op dat zij meer hinder van de wind hebben dan ik. Het maakt niet uit of dit nu een fietser is met of zonder racekap.
Hoe is dit te verklaren? De vorm van een velomobiel maakt dat als de wind onder een hoek de fiets raakt, er druk wordt uitgeoefend op de loefzijde. De wind blijft over de romp aanliggen en wordt naar de lijzijde afgebogen. De lucht versnelt eerst en vertraagt daarna tot de luchtstromen van de boven- en onderzijde weer bij elkaar komen. Er ontstaat daardoor onderdruk aan de lijzijde. Het resultaat van deze windstromen en de ontstane onderdruk is dat de fiets tegelijkertijd wordt omgeduwd en omgetrokken.
Het laatste effect wordt door de dwars over de fiets aangebrachte strippen grotendeels teniet gedaan. De strip verhindert dat de lucht de body kan blijven volgen. De lucht wordt niet meer afgebogen en zal veel minder onderdruk tot stand brengen. Er wordt dus minder aan de fiets getrokken.
Het spectaculaire zeilen dat de Quest met deze wind normaal doet, is grotendeels verdwenen.

De resultaten bevallen me uitstekend. De bovenkant van de kap zal ik ook een stukje tochtprofiel opplakken.
Dit betekent niet dat ik nu te allen tijde met de Quest erop uit zal trekken. Er zijn, met of zonder stormstrip, echt wel grenzen.

Kniepertjestocht

Vanmorgen ratelen de dakpannen op ons boerderij dak door de harde wind. Kan de Kniepertjestocht wel doorgaan? Er staat nu een windkracht 6 met windstoten tot Bft 8. Na 10.00 uur wordt het iets rustiger. Vanmiddag gaat het weer harder waaien. Ik waag het erop.
Wel plak ik een paar stukjes tochtband op de Quest. Hierover meer in een later bericht.
Het is inderdaad goed te doen. Een half uurtje later zit ik aan de koffie bij Kees en Marian van Hattem in Heerhugowaard.
De groep is 13 man/vrouw groot, de Muis is er met hond Astra. De achterkant van haar Quest wordt na een aanrijding met plakband bij elkaar gehouden.
Wij gaan rijden, Marian gaat kniepertjes bakken.
We rijden een klassieke route over de dijken van de Schermer en de Heerhugowaard. Het gaat rustig met rond de 30 km/u. Is ook wat veiliger dan hard rijden. Na een dertig kilometer komen we in de Irish Cottage aan. Koffie met appeltaart en Ierse scones gaan er wel in. Bij het vertrek willen enkele fietsers even voelen of mijn schokbreker echt werkt. De meningen zijn unaniem, kom maar op met zo'n ding. Dan barst er een forse hagelbui los en vlucht iedereen onder de schuimkap of de racekap. Er zijn vijf van de dertien fietsers die comfortabel onder een kap zitten.
Vlugger dan verwacht zijn we weer terug in 'De Waard'. Marian is nog steeds bezig met het bakken van de kniepertjes. De deegjes zien er wel heel naakt uit, de kniepertjes zien er fraai uit en zijn onwaarschijnlijk lekker. Gevuld met slagroom of cranberry saus is het een traktatie. Buiten liggen de oude wafelijzers die voor het bakken van de kniepertjes worden gebruikt. Er wordt over van alles gekletst. Omdat na drie uur de wind weer aantrekt gaat eenieder op tijd weer huiswaarts.
Jan Geel en ik blijven nog even achter om Marian's nieuwe draailier te horen. Het instrument is echt bijzonder, zowel qua vorm als geluid.
Op de terugweg, de wind komt nu dwars in en is aardig toegenomen, blijkt dat de stormstripjes uitstekend functioneren.
Bij de afrit van het viaduct over het Noord-Hollands kanaal moet een fietsend meisje schuin tegen de harde wind in leunen en heeft het hele fietspad nodig om weer in de luwte van de bossages te komen.

2011 - 2012

Een terugblik op 2011
Begin 2011 is de start van Velomobielonderdelen.nl. Eerste en belangrijkste product de racekap, even later gevolgd door de deelbare toerkap en de eveneens deelbare carbon toer/racekap. Eind 2011 staat de teller op 88 verkochte kappen, een ongekend succes.
Dit jaar zijn vele andere producten geïntroduceerd. Wat te denken van de minivizieren. Daar zijn er nu 150 van verkocht. Daarnaast is er heel veel Lexan verkocht. Het aantal verkochte meters is bijna niet bij te houden. Niet in het minst omdat alle vizieren voor de kappen uit 1 mm Lexan worden gemaakt. Dit betekent dat binnen een half jaar naar schatting 30 tot 40% van alle door Velomobiel.nl gebouwde velomobielen met een minivizier rondrijden.
De gedeelde kettingtandwielashouder is met 90 verkochte exemplaren ook een succesvol product. Daar komt over twee weken een technisch geavanceerder nieuwe uitvoering met aan twee zijden ingeklemde as voor beschikbaar.
Bebop pedalen waren in de Benelux niet meer te koop. Velomobielonderdelen.nl heeft, na wat hobbels, nu alle pedalen en plaatjes ruim op voorraad en meerdere tientallen stuks verkocht. Zuignapjes, rubber strip, Lycra, SKF E2 lagers, neopreen, PVC tape, alles is het afgelopen jaar beschikbaar gekomen voor velomobilisten.
Het is langzamerhand een bedrijfje geworden dat zelfs geld verdient. Dat was niet het primaire doel, maar het is naast leuk ook nuttig. Met dit geld kunnen er projecten van start gaan die anders waarschijnlijk niet van de grond zouden komen. Het maken van mallen voor de verschillende kappen is arbeidsintensief en duur. Bandenfabrikanten vragen soms om financiële garanties of minimum afname garanties als je ze voorstelt om een radiale band te maken voor onze fietsen. De radiaal band is op dit moment, na zeg maar een valse start, toch weer bij Schwalbe in ontwikkeling.
Een van de laatste projecten is het schokdemper project. Na enkele minder geslaagde pogingen rij ik nu met een German:a Prion demper. Dit lijkt goed uit te pakken, mooi instelbaar, maar prijzig.

2011 heeft mij een prachtige lichte carbon Quest opgeleverd waarmee ik in 9 maanden al 10.000 km heb gefietst. We hebben met een groep velomobielrijders een schitterende reis gemaakt naar de Bronnen van de Maas. Ook vele heerlijke toertochten met onder meer Kees van Hattem, Jan Geel en Pé Koomen zijn onder de wielen doorgegleden. Aan de Oliebollentocht, perfect georganiseerd door Kees en Marian van Hattem, Jan Geel, Sebastiaan Talsma, Matthijs Leegwater, Rob Kaag en Cees Roozendaal, kan iedereen met heel veel plezier terugdenken.

Ik heb het afgelopen jaar aan verschillende wedstrijden meegedaan. Jaar op jaar gaat dat sneller, goeddeels door aerodynamische ingrepen aan de Quest. Naast de racekap hebben wielstroomlijnkappen een bijdrage geleverd aan de hogere snelheden. De progressie is opmerkelijk. Reed ik in 2005 tijdens CycleVision in de uursrace een gemiddelde van 42 km/u, tijdens dezelfde uursrace dit jaar kwam ik uit op 55,3 km/u. Tijdens de tijdrit op Texel, ik reed daar met een gemiddelde snelheid van 55,6 km/u, mocht ik met de derde prijs zelfs het podium beklimmen.
Met banden testen zijn we, ik doel dan op Jan Geel en Kees van Hattem, dit jaar wat minder actief geweest. Al zullen velen de test van de Schwalbe Tryker niet snel vergeten. Het is inmiddels voor iedereen duidelijk welke banden het beste presteren.

Alles bij elkaar is 2011 voor mij, mede door Velomobielonderdelen.nl een heel succesvol jaar geworden. De vele goede reacties op mijn blog en Velomobielonderdelen.nl zijn voor mij een goede reden om onversaagd door te gaan.

Wat gaat 2012 brengen?
Dat is natuurlijk ongewis. Ik hoop dat mijn gezondheid goed blijft. Als dat het geval is, zal ik tijdens wedstrijden nog weer harder proberen te fietsen. Dat moet, ik zei het eerder, uit het sneller maken van de Quest komen. Ik krijg dit jaar AOW, hetgeen betekent dat ik 65 jaar word. Toch hoop ik de 60 km/u gemiddeld in de uurs-race dit jaar te halen. De Quest krijgt nieuwe aanpassingen, vooral de top/rug wordt nog beter gestroomlijnd. Ook betere wielkappen zullen hiervoor gemaakt worden.
Jan Reus, de maker van de steeds mooier wordende kappen, krijgt er een collega bij. Dit moet de lange levertijden van de kappen terugdringen. Ook is er dan meer tijd om nog meer mooie producten voor onze velomobielen te maken. Denk dan aan de prachtige spiegelstroomlijnkapjes. Ook effectieve carbon sandwichbakjes om snel de voetengaten met Lycra te kunnen afsluiten komen dan beschikbaar.
De bandenpendel die op mijn verzoek door Velomobiel.nl is opgezet is door Jan Geel afgemaakt. Ik ga eerdaags testen met een high-speed camera en laser.
Een grote Duitse demperfabrikant is bereid om een speciale veer/demper te ontwikkelen voor onze fietsen. Deze zal lucht/olie geveerd en gedempt worden. Deze demper zal niet instelbaar zijn en binnen een minuut te monteren en te demonteren zijn. Prijstechnisch interessant voor naar verwachting onder de honderd euro.
Het overleg over weer een internationale fietstocht gaat eerdaags van start. Het zou een reis kunnen worden door Duitsland, Denemarken en mogelijk Zweden.

Kortom, er staat weer veel op het programma en ik heb er zin in.

Oliebollentocht 2011 zeer geslaagd

De Oliebollentocht begint voor mij dinsdagavond. Een flinke groep fietsers is de dag voor de Oliebollentocht al gearriveerd. Die avond laat ik de fotopresentaties zien van onze Ronde om Ierland in 2010 en de rit naar de Bronnen van de Maas van dit jaar. Eerst passeren alle opnamen in een vlot tempo zonder commentaar. De groep wil best wat uitleg dus zo gezegd zo gedaan. In een deels wat langzamer tempo komen de mooie herinneringen nog een keer langs.

Vanmorgen rij ik om negen uur van ons eiland af. Staat daar nou een witte Strada langs de kant? Ja, inderdaad. Het is Jupp Reichert die even wacht op zijn Ida. Gedrieën rijden we via Driehuizen richting Schermerhorn. In en rond het Sportcomplex De Mijse is het al een drukte van belang. De 'handel' van Velomobielonderdelen.nl heb ik gisteravond al uitgestald, er is naast de omvangrijke winkel van de Velomobielgarage Noord-Holland, nog een vierkante meter op het biljart over voor de kettingtandwielen, rolletjes neopreen, lagers, Bebop pedalen en nog zo wat spulletjes. De carbon toer/racekap mag op de Ventisit matjes liggen.

De ontvangst en inschrijving is goed bemand en dat loopt uitstekend. Ook zorgen verkeersregelaars dat iedereen op de goede plek terechtkomt. Boven is het gezellig druk en er worden veel vragen gesteld en spulletjes verkocht. Ik ben ingedeeld in groep A die om 11.00 uur vertrekt. De media, RTV NH en Max zijn prominent aanwezig en ik zie dat Elly Harte wordt geïnterviewd. Pé Koomen is vandaag het middelpunt in de TV Max show. Pé wordt, of ie het nou leuk vindt of niet, volgehangen met camera's. Op zijn Quest komt er één en zelfs op zijn pet wordt een kleine maar hoogwaardige videocamera aangebracht.

De route is voor ons autochtonen bekend maar verveelt nooit. Het is schitterend om steeds een eindeloos lang lint velomobielen voor me uit te zien rijden. Gelukkig gaat het niet zo langzaam dat de kou kan toeslaan. Sowieso ben ik blij dat de racekap erop staat, lekker uit de krachtige wind rijden is wel zo fijn. Jan Reus is actief met het afzetten van de kleinere oversteken. Hij heeft inmiddels super felle oranje LED's in zijn spiegelstroomlijnkappen gemonteerd. Die ziet zelfs een halfblinde automobilist nog niet over het hoofd. Het oeroude plaatsje De Rijp wordt aardig ontregeld door wel heel veel van die bijzondere fietsen. Na goed een uur rijden komen we bij de Rijper Eilanden aan. Deze uitspanning is groot en staat helemaal vol met de meest uiteenlopende voorwerpen. Grote Meccano treinen, historisch gereedschap, oude motoren en fietsen, prachtig oud kinderspeelgoed. Bedenk het maar, het staat er.
De koffie en de appeltaart zijn uitstekend. Ook hier is de zachte hand van de organisatie effectief bezig. Geen formulier, geen versnapering. Er is ruim voldoende tijd om oude vrienden weer eens te spreken.

Het tweede deel van de route gaat door de eeuwenoude Schermerpolder. Ik rij achteraan en kan Majoor Kees niet behoeden een verkeerde afslag te nemen. Toch staat er een niet te missen bord dat fietsers rechtdoor moeten. Geeft niks, dit wordt de Keesomkeer weg. Door Oost- en Westgraftdijk koersen we op Driehuizen aan. Langzamerhand komen de molens van Schermerhorn weer in zicht. Ben van den Boogaard met zijn Alleweder staat aan de kant van de weg. Zijn ketting is spaghetti geworden. Door de grote voetengaten heeft Ben het euvel snel verholpen. Ben geeft gas en met 43 km/u, ik wist niet dat een Alleweder zo hard kon, komen we bij de recordpoging plek aan.

Veel fietsers stappen uit en fotograferen er op los. Dan komt Sebastiaan langs en wil dat we in onze fietsen gaan zitten. Wat er dan moet gebeuren is niet helemaal duidelijk. Het blijkt dat we met zijn drieën naast elkaar langzaam moeten gaan rijden. Dat lukt aardig en dit mag als een geslaagde poging om met 150 velomobielen in een colonne te rijden in de boeken.

Het kruispunt met de N244 wordt met hulp van de verkeersregelaars veilig over gestoken. Dan is het nog maar een kilometer voor we aan de snert en de heerlijke oliebollen kunnen. Na een uurtje gaan veel fietsers weer huiswaarts. Ik word meerdere keren bedankt voor de organisatie. Dat is echt teveel eer. Meer dan een stukje tekst op ligfiets.net zetten heb ik niet gedaan.
De complimenten dienen uit te gaan naar Kees en Marian van Hattem, Sebastiaan Talsma, Matthijs Leegwater, Jan Geel, Cees Roozendaal en Robbedoes Kaag. Niet te vergeten ook alle hulptroepen.
We mogen terugkijken op een buitengewoon geslaagd evenement.

De uitzending door Omroep Max over de Oliebollentocht met Pé Koomen in de hoofdrol staat hier.

Het Noord-Hollands Dagblad heeft een leuk filmpje hier online staan.
De mooiste film is door Lango Metten gemaakt, een aanrader!