Toeristen kijken op de Zaanse Schans

Arnold Stokkel stelt via een mailtje voor om samen toeristen te gaan kijken op de Zaanse Schans. Jan Geel, George Krug en Cees Roozendaal gaan ook mee. Arnold woont in Hoorn, dus eerst een ritje naar Hoorn. Het is nog fris en ik laat de hoed op de deelbare kap. Het is mooi weer, een zonnetje en vrijwel geen wind.

Het is even zoeken in Hoorn waar ik, met hulp van de Garmin Montana, eindig voor een schutting en een dichte poort. Even omlopen en ik zie een rode Quest voor de voordeur staan. De ontvangst in huize Stokkel is hartelijk en de koffie met koek prima voor elkaar. Jan is er al, Cees en George staan even later ook voor dezelfde schutting en poort. Cees steekt boven de schutting uit, wordt daardoor door Arnold gespot en mag samen met George via de poort naar binnen :).

Voor vertrek haal ik de hoed van de kap en rij met alleen de zeer comfortabele liggende deksel. Via Oosthuizen rijden we over de schitterende Oostdijk naar Purmerend. Dan naar de Zaanse Schans via de prachtige polders de Beemster en de Wormer. De snelheid is steeds een comfortabele 38 km/u.

Op de Zaanse Schans is het als vanouds gigantisch druk. Van toeristen kijken komt niet veel terecht, de toeristen komen ons bekijken. Dat is natuurlijk ingecalculeerd en het verloopt als altijd. De Aziaten zijn het meest geïnteresseerd. Ze willen allemaal op de foto voor de Questen en liefst ook erin. Dat gaat mij te ver, maar Cees maakt het niks uit. Hij hijst het ene na het andere kind in zijn fiets en ook een Japanse mevrouw mag erin. Uiteraard gaat Cees ook met verschillende Aziatische schonen op de foto, Cees heeft kennelijk honing aan zijn fietsbroek.


Jan houdt het wat technischer. Hij legt belangstellenden onvermoeibaar de werking van de Quest uit. Dat doet ie aan de hand van de doorsnede tekening van Velomobiel.nl. Jan is een ware ambassadeur voor de  producten uit Dronten.

Dan verschijnt er een vriendelijke mevrouw in een fietstaxi. Natuurlijk wil Cees daar wel een stukje mee rijden. Dat mag en Arnold rijdt graag mee als passagier.

We eten en drinken wat en genieten van het mooie stille weer.

Ik vermaak me met mijn nieuwe Panasonic FZ1000 camera. Langere tijd heb ik voor onderweg gebruik gemaakt van Canon compact camera's. Prachtige toestellen maar met een te gering zoombereik. Panasonic heeft een nieuwe compactcamera met grote sensor en met een zoombereik van 25 tot 400 mm. Eerdere pogingen om een royaal zoombereik te krijgen hebben nooit goed uitgepakt. Zelfs de 18-200 zoomlens op de Nikon spiegelreflex bleek kwalitatief onder de maat. Panasonic heeft het ditmaal wel goed voor elkaar. De leverancier belooft me zwart op wit dat als ik over de scherpte niet tevreden ben, ik de camera mag teruggeven.
De testrapporten kloppen volledig. De camera, met Leica lens, blijkt over het hele zoombereik ragscherp. Met 20 miljoen pixels kunnen er zelfs forse deelvergrotingen worden gemaakt.

De foto van de wieken van de molen en de opname hiernaast zijn beide vanaf hetzelfde standpunt gemaakt. Echt fantastisch.

De volgende etappe is De Woude waar we bij ons thuis de koffie met koek goed laten smaken.
Na een uurtje rijden de vier resterende fietsers naar het noorden. Jan Geel heeft kennelijk de gang er stevig in gehad. Na precies een uur meldt ie dat hij de 41 km heeft afgeraffeld.

Al met al een prachtige rit die naar meer smaakt.

Nieuwe toer/racekappen nu beschikbaar

Er is een jaar gewerkt aan de ontwikkeling van een nieuwe serie toer/racekappen voor de Quest, de Quest XS en de Strada. De nieuwe kappen zijn ontwikkeld vanuit mijn racekap die bovenaan dit blog prijkt. Ze zijn lager en aerodynamisch beter. Voorheen werden de kappen altijd uit twee stukken vervaardigd en later aan elkaar gelijmd en gespoten. De kappen zijn nu uit één stuk en dat levert een sterker maar ook een fraaier en sneller geheel op.

In racetrim met de nieuwe kap kan ik een uur lang rond 60 km/u per uur rijden. Enkele rijders met de nieuwe kap hebben een wedstrijd gereden. Hun reactie is unaniem, deze kap is merkbaar sneller dan de vorige versie. De kap past perfect op de Quest, Quest XS en de Strada. Het profiel van de body van de fiets wordt prachtig gevolgd.

De nieuwe serie toer/racekappen behoudt uiteraard de bekende voordelen van een Velomobielonderdelen.nl kap. Dit zijn:

- Ongehinderd zicht rondom, geen hinderlijke delen van de kap in het gezichtsveld
- Maximum comfort, geen gaten in de zijkant, afvoer warme lucht via een smalle spleet aan de achterzijde
- Veilig door laag profiel en laag gewicht
- Beschermt tegen verwondingen bij een koprol
- Mooi uiterlijk.

Eén van de eerste gebruikers is Willem Vierbergen. Willem had eerder een kap uit Texel, nu een kap van Velomobielonderdelen.nl. Willem is overtuigd van de voordelen van de Velomobielonderdelen.nl kap. Hij verwoordt het zo op zijn blog:

Ik ben erg onder de indruk hoe deze "verbeterde" kap afgewerkt is, echt klasse tot in kleine details. Lange flappen klittenband eenvoudig verwijderbaar en af te stellen, bovendien ook weer snel te monteren.
De kap en vizier zijn geheel rammelvrij en goed te fixeren. Het deksel valt mooi in de uitsparing rond het mangat en loopt nergens tegenaan te schuren. De achterzijde loopt netjes vrij van de smurfenmuts en er is toch goede ventilatie aan de achterzijde.

Het rijden is een feest, stil, goed zicht, ook opzij en de deflector doet zichtbaar zijn werk. Ik ben er aardig nat van de regen in gegaan en kon ook in de regen rijdend het vizier goed vrij van condens houden.
Het is heerlijk stil onder de kap, hier is duidelijk de inbreng van Wim merkbaar geen rammeltje of kraakje en veel stelmogelijkheden van het vizier.
Het lage gewicht merk je meteen op als je de kap oppakt om in te stappen en ook tijdens het rijden merk je er niets van. Kortom ik ben in goede mood naar Zwaag afgedaald en ben erg blij met deze kap.

Willem rijdt, net als de meeste gebruikers van een toer/racekap, geen wedstrijden. Hij laat mij later weten dat zijn gemiddelde kruissnelheden met 5 tot 7 km/u zijn toegenomen.
De hogere snelheid van de nieuwe kappen is ook al ervaren door Xander Niezing en Cees Roozendaal. Cees reed tijdens de tijdrit op Texel met ruim 56 km/u gemiddeld, harder dan ooit tevoren. Ook Xander, hij was de eerste die een nieuw model kap ontving, reed kilometers per uur harder dan ie van tevoren had gedacht.

Naast de vaste kappen is ook de gedeelde kap geheel opnieuw ontworpen. De hoed van de kap was voorheen onder de liggende deksel bevestigd. In het nieuwe model is een flens gemonteerd op de liggende deksel. Hierin past de opstaande hoed naadloos. De voordelen zijn:
- Precies gelijk uiterlijk en snelheid als de vaste kap
- Makkelijker monteren doordat de hoed er van boven wordt ingeschoven

- Sterkere constructie doordat de hoed op een sterke flens wordt gemonteerd.

Uiteraard is hèt grote voordeel dat deze kap uit elkaar kan worden gehaald en in de fiets mee kan. Dit is een uniek voordeel dat geen enkele andere kap biedt.
De nieuwe kappen zijn goedkoper geworden dan de vorige generatie.
De kappen zijn met korte levertijden te verkrijgen. Wil je voor de winter comfortabel en snel onderdak zijn, dat kan.


Alle nieuwe producten staan nu in de webshop van Velomobielonderdelen.nl.

Herfsttreffen 2014, naar de zeehonden

Het jaarlijkse Herfsttreffen is dit keer een thuiswedstrijd. De groep strijkt neer in hoeve Vredesteijn in Egmond-Binnen, nog geen 20 km van De Woude. Vroeger was ik een regelmatige bezoeker van deze treffens. De toertocht was altijd een gezellige boel, maar tempo zat er niet in. Dat zal vandaag niet anders zijn.

In rij met een heerlijk zonnetje via pont Akersloot naar Egmond-Binnen. Het is een drukte van belang en het weerzien met veel bekenden is heel leuk. Tegen 11.00 uur gaat de groep onderweg richting de duinen. Een serie kaartjes uit de automaat trekken voor iedere deelnemer, kosten voor de Ligfietsvereniging, neemt aardig wat tijd in beslag. Dan volgt een leuke rit door de duinen, uiteraard goed bekend terrein voor mij.

Windguru.cz geeft aan dat de verwachte regen pas na middernacht zal arriveren. Dan ben ik weer thuis en dus neem ik wel de carbon deksel maar niet de kap mee, een vergissing zal later blijken.
Via Bergen aan Zee rijden we de duinen van Staatsbosbeheer richting Schoorl in. De verharding is nu schelpen en dat rijdt prettiger dan de ruwe klinkers in de Kennemer duinen.

Na anderhalf uur naderen we de Hondsbossche zeewering. Daar zijn omvangrijke zandsuppletiewerken aan de gang. De groep gaat naar de eerste de beste strandopgang. Daar is evenwel niet veel meer te zien dan zand en stalen pijpen. De Noord-Hollanders Cees, George, Gerrit, André en ik weten dat de zeehonden bij de tweede opgang richting Petten te zien zijn. Wij rijden daar heen en krijgen een mooi schouwspel te zien. Tientallen zeehonden, honderden aalscholvers en meeuwen hebben de nieuw aangelegde natuur in bezit genomen. Een half jaar geleden was er alleen nog maar water, nu varen de grote zandschepen af en aan. We kijken wat rond en eten een broodje. De mooie polder achter de dijk is prachtig te zien en als je je omdraait dartelen de zeehonden in de nieuw ontstane lagune.

Na ruim een uur is de grote groep nog steeds niet aan de einder te zien. We rijden terug en zien ze dan aankomen. Tot onze verrassing gaat de groep alsnog de tweede opgang op en gaat ... zeehonden kijken. Vanaf deze tweede opgang is het nog mogelijk om over de buitenkant van de Hondbossche zeewering te rijden. Over enkele weken zal de zandsuppletie ook hier doorgaan en zal de dijk onder het zand liggen.

De koers wordt verlegd naar het poldergebied in het vlakke Noord-Holland. De snelheid is steeds tussen 17 en 20 km/u, onvermijdelijk met zo'n grote groep van ruim 30 fietsers met allemaal verschillende typen fietsen.

Noordelijk van het Geestmerambacht neemt de groep een afslag en staat stil. Wat er gaat gebeuren is niet duidelijk, in elk geval is de route gewoon rechtdoor over het viaduct. Na 20 minuten is de kogel door de kerk, er wordt afgesneden via het Geestmerambacht. Gewoon de route vervolgen zou zeker sneller zijn geweest, de route door de Geestermerambacht is wel leuker.

De groep passeert kruisingen opvallend soepel. Er worden gewoon enkele velomobielen dwars op de rijbaan gezet en de deelnemers passeren soepel. Het is bijzonder om te zien dat de automobilisten dit zonder morren pikken en soms minutenlang gedwongen stil staan. Het is zaterdag en de beroepsrijders zijn er niet, dat verklaart het mogelijk.

Om half vijf zijn we weer terug bij hoeve Vredesteijn, gemiddelde snelheid rond 10 km/u :). Het is nog steeds heerlijk weer al kondigt de sluierbewolking het komende slechte weer wel al aan. Een glaasje en een praatje doen de tijd snel omvliegen. Er wordt groente gesneden voor het avondeten dat uit 'flapjes' zal bestaan. Het zijn 'wraps'  waarvan de ingrediënten onder leiding van Maartje en Gerold vakkundig worden gekookt. De flapjes zijn smakelijk en er is meer dan voldoende om alle hongerige magen tevreden te stellen.

Om 20.00 uur is duidelijk dat Buienrader.nl een felle buienlijn aankondigt. Maarten Sneep schat in dat het slechte weer over een uur zal losbarsten. Op mijn iPhone zie ik dat er ook nog code oranje wordt gegeven. Ik besluit naar huis te gaan nu het nog droog is. Op het moment dat ik de Quest in stap begint het al te regenen. Aanvankelijk nog niet al te hard, maar eenmaal in Heiloo aangekomen, barst de regen in alle hevigheid los. Het waait hard en verschillende takken breken van de bomen af.

Zonder kap word ik natuurlijk flink nat. Gelukkig wordt de regen snel minder en tot op de pont De Woude is het zelfs vrijwel droog. Op de pont begint het weer hard te regenen en als ik de garage inrij staat de Quest direct in een plasje water.

Al met al een heel ontspannende dag ondanks de ruim 100 km die ik heb gefietst.

VeloTilt lock Quickgrip

Als je met iets totaal nieuws begint reken je op tegenslagen. Eerlijk is eerlijk, we hadden verwacht het vraagstuk van de blokkering bij stilstand inmiddels wel opgelost te hebben. Dat is niet het geval.
In het begin focusten we op een pin in een sleuf. Simpel en doeltreffend. Kom je evenwel op een hellende ondergrond tot stilstand, dan staat de pin niet recht voor de sleuf en kun je niet blokkeren. Zou je dat wel voor elkaar krijgen, dan sta je dus schuin stil. Dat levert weer problemen op bij het vertrek.

De volgende ontwikkeling is die met een schijfrem. Het voordeel is dat dit een traploos werkend systeem oplevert. Schijfremmen remmen fantastisch maar houden slecht vast. De remklauw buigt onder belasting wat open en dan is de houdkracht onvoldoende.

Dan onderzoeken we de mogelijkheden van een hydraulische cilinder. Deze nemen we op in de beweging van het kwadrant en als de kraan dichtgezet wordt staat alles gelockt. Dan blijkt dat kleine hydraulische cilinders niet geheel spelingvrij werken. Ook levert de hydraulische cilinder een beetje weerstand op in het systeem. Dat is hinderlijk merkbaar bij het fietsen.

Dan weer terug naar de schijfrem. We ontwerpen een systeem met een dubbele schijfrem dat aangrijpt op een met zand in epoxy ruw gemaakte carbon kwadrant schijf. Dat lijkt te werken, maar als het zand is afgesleten is de houdkracht weer onvoldoende. Als laatste oplossing om de schijfrem te kunnen gebruiken, benutten we rubber rempads. Ook die slijten heel snel af en we zijn terug bij af.
Wij zijn er nu van overtuigd dat een op frictie gebaseerd systeem de grote krachten die het tiltsysteem oplevert, niet aankan.

In een eerder stadium heb ik het idee geopperd om een kwadrant te maken met een kartelrand. In plaats van een pin zou er dan een segment met dezelfde kartels in de kartelrand van het kwadrant kunnen worden getrokken. Je heb dan een bijna traploos systeem dat gebaseerd is op vormweerstand. Dit zou met weinig kracht op zijn plaats blijven. Dit systeem blijft even op de plank liggen tot de laatste ontwikkeling, lees verder, niets oplevert.

In het team wordt intensief overlegd of er nog goede mogelijkheden over het hoofd zijn gezien. Jeroen en Piet komen tot het idee om een blokkering te ontwerpen gebaseerd op de Quickgrip. Dit systeem wordt gebruikt in lijmtangen en spuitpistolen. Het blokkeren gebeurt door tegen de veerkracht van lichte veertjes een kantelend metalen segment op het kwadrant te drukken. Zit het vast, dan is het niet meer los te krijgen. Meer druk betekent alleen maar vaster zitten. Met een geringe druk kan het segment van het kwadrant worden gekanteld en kan het systeem weer contactloos bewegen. Het systeem moet, in tegenstelling tot dat van lijmtangen, naar twee zijden werken.

Piet ontwerpt het systeem met potlood en papier, Jeroen zet het vervolgens in SolidWorks in de computer. Dan worden de onderdelen met een laser uit RVS en POM 'gesneden'. Komende week worden de onderdelen afgewerkt en dan gaan we weer testen.

NK tijdrijden Texel 2014 - 3e prijs

Vanmorgen zet ik al op tijd de Quest op de Tesla om af te reizen naar het mooie eiland Texel. Vandaag is daar het Nederlands Kampioenschap tijdrijden voor vrije renners. Na enkele jaren dreiging dat wij niet meer mee mochten doen, is die kou volgens organisator Dirk Vinke nu definitief uit de lucht.

De Quest heb ik verder geprepareerd met een aangepaste Risse Astro 5 schokbreker. De demper zelf is niks aan veranderd, wel heb ik de draadeinden een stuk afgezaagd om de fiets aan de achterkant lager te krijgen. Dit verkleint het frontaal oppervlak iets en de bodem van de Quest blijft vlakker. De demper pomp ik met 7 bar ruim 2 bar harder op dan normaal. De vering en demping worden uiteraard veel stugger, maar de Super Moto vangt oneffenheden in het wegdek aanvullend goed op.

Zowel Cees Roozendaal als Ymte Sybrandy hadden me gevraagd of ik een snelle racekap voor hen kon meenemen. Voor Ymte geen probleem, die kan ik toch niet bijhouden. Ymte heeft zijn eigen Quest kap verzaagd om een kap voor de DF van zijn vrouw Swanette te maken.
Maar Cees, tsja ... dat is wel een dilemma.  Cees hou ik al een aantal jaren in wedstrijden net achter me, maar als ik hem van de snelste racekap voorzie, kan dat zomaar veranderen. Zelf rij ik vandaag met de nieuw ontwikkelde racekap in stemmig naturel carbon.
Mijn superlichte kap met Nacaduct heb ik wel mee. Cees rijdt ook met de nieuwste versie van de wielstroomlijnkappen van Jan van Steeg. Dat wordt spannend. Nou Cees, vooruit dan maar :)

Vorig jaar viel ik uit met een lekke band. Op basis van die slechte tijd moet ik nu als tweede starten.
Eerst maar eens een stukje proefrijden met alle stroomlijnkappen erop. Ondanks dat ik ze minutieus heb aangebracht, loopt het linkervoorwiel aan. Hoe is dat nu mogelijk? Ik heb nog ruim een kwartier voor de start en als ik uit de fiets ben loopt alles riant vrij. Jules Boetekees denkt dat de band bij het inveren tegen de stroomlijnkap aanloopt. Met de schaar knip ik wat van de stroomlijnkap af en is het aanlopen verholpen.

Voor mij start een tweewielige ligfietser. Om één over één mag ik van start. De wind komt van links en is met Bft 2 tot 3 zwak. De eerste ligfietser heb ik binnen een minuut al gepasseerd en dan ... ben ik helemaal alleen. Ik accelereer geleidelijk tot 60 km/u en zie dat mijn hartslag op 150 slagen per minuut staat. Meteen volgas kan niet, ik heb niet goed kunnen inrijden. Na twee minuten stabiliseert de snelheid zich tussen 61 en 62 km/u. Alleen tegen verhogingen komt de snelheid nog daaronder.

De eerste 14,5 kilometer is binnen 15 minuten afgelegd. Op het keerpunt wordt ik door een vriendelijke toeschouwer omgezet. Na het keerpunt zie ik de concurrenten nog op een behoorlijke afstand. Dat geeft de burger moed. Nu komt de wind iets voorlijker in en dat remt toch wat af.
Nu kan ik steeds 58 tot 59 km/u vasthouden. Sporadisch zie ik nog 60 km/u op de teller verschijnen.
Iets over de helft van de terugweg komt Jeroen Koeleman met zijn snelle tweewielige stroomlijn voorbij. Tot aan de finish komt er geen andere deelnemer langszij.

Bij de finish zie ik dat Ymte heeft gewonnen, Jeroen tweede is, Cees Roozendaal derde en ik vierde.
Dat Cees me te snel af is verbaast me. Een snelle racekap scheelt misschien 1 tot 1,5 km/u in vergelijking met zijn deelbare hogere toerkap.
Als ik even later weer op het uitslagenscherm kijk blijken de resultaten te zijn gecorrigeerd.

Jeroen heeft gewonnen, Ymte is tweede en ik ben derde. Mijn gemiddelde snelheid is 56,44 km/u. Dit is de snelste rit ooit op Texel. Zelfs 0,8 km/u sneller dan mijn recordrit in 2011.
Cees is vierde geworden. Hij heeft 56,1 km/u gereden en is dus vlak achter me geëindigd. Cees is enthousiast over mijn racekap en zegt dat ie zijn huidige kap te koop zal aanbieden.

Eduard Botter, normaal gesproken een geduchte tegenstander, had een aflopende ketting en gaf op.
Swanette Tempelman, rijdend in de snelle Strada DF, had haar dag niet en werd laatste velomobielrijder. Ze rijdt dan altijd nog 51 km/u, een snelheid waarmee je 8 jaar geleden nog op het podium zou staan.

De prijsuitreiking is altijd leuk. De organisatie heeft rondemiss Larissa Klaassen bereid gevonden de prijsuitreiking te doen. Larissa is als stoker samen met piloot Kim van Dijk Nederlands kampioen tijdrijden voor visueel gehandicapten. Larissa kwijt zich uitstekend van haar taak, ondanks dat ze vrijwel niets ziet. De kinderen van Ymte en Swanette spelen lekker met de niet meer zo schone kiezels van het parkeerterrein. Op de foto de jongste telg Wouter.

Tevreden rij ik huiswaarts. De oudjes doen het nog goed :)

Met dank aan Ronald Timmer voor de foto tijdens de rit.
Ook dank aan Jules Boetekees voor de beeldvullende foto tijdens de rit en de groepsfoto voor de start.

VeloTilt lock en racekappen

De vakantietijd is voorbij en de ontwikkeling aan de VeloTilt gaat onverdroten voort.
Tot nu toe waren de rempads van de TRP schijfrem nog van hard remmateriaal. Dat werkte prima toen de carbon schijf nog voldoende ruw was. Dat ruwe oppervlak werd door de rempads steeds afgesleten en dan wordt de houdkracht snel minder. Daar kwam ik snel achter. Na een ritje op een smal dijkweggetje op ons eiland kwam ik ietwat schuin tot stilstand. De houdkracht van de schijfrem bleek onvoldoende en Wim en de VeloTilt kieperden om. Gelukkig alleen een paar kleine krasjes op de fiets. Op mijn rechteronderarm een schaafplekje dat later wat blauw kleurde. Dit probleem moet eerst opgelost worden.

Piet Kunis tekent een ophanging voor een dubbele schijfrem. Bram maakt deze vervolgens en ziet kans om de schijfremmen zodanig aan te passen dat zij op één kabel tegelijkertijd werken. Bram heeft ook nog een remhandle met vastzetmechanisme. We proberen met geblokkeerde rem het kwadrant te verplaatsen. Dat lukt nu niet meer.

Om te voorkomen dat de harde rempads alsnog weer inslijten op de remschijf, laat Jan Reus een serie rempads in RVS laseren. Op de foto ligt de standaard rempad links, de twee met rubber beplakte rechts. Met secondenlijm wordt dit rubber erop opgeplakt. Hiermee is het hoofdstuk lock waarschijnlijk ten einde. Of toch niet?
Eerder opperde ik een lock met een meervoudige vertanding, een soort in elkaar grijpende kam.
Bram zegt dat dat idee steeds door zijn hoofd blijft spoken. Bram gaat dit nu aanvullend maken en uiteraard gaan we dit testen. Het bespaart geld en ook gewicht.

De nieuwe serie racekappen is nu klaar. Prachtig van model en inmiddels bewezen snel, licht en comfortabel. Het standaard model is nu uit één stuk gemaakt. De gedeelde kap is schitterend. De eerste tien kappen worden de komende week naar de nieuwe eigenaren verstuurd. Foto's en beschrijving in de webwinkel en blog volgen komende week.

Met Quest op Tesla naar Velomobiel.nl

Vrijdagmorgen zet ik de Quest voor het eerst op de Tesla om wat werkzaamheden bij Velomobiel.nl te laten uitvoeren. Het op het dak zetten van de Quest gaat nog makkelijker dan bij de Audi, de Tesla is lager en de drager helt iets achterover.

Het rijden gaat uitstekend, ik kan de Quest door het glazen panoramodak zachtjes heen en weer zien wiebelen. Het maakt iets meer lawaai dan bij de Audi, een glazen ruit laat geluid natuurlijk makkelijker door dan een bekleed dak zoals de Audi had. Daarnaast is de Tesla veel stiller dan de Audi.

Voor vertrek laad ik de accu tot 95% vol en kan dan 380 km afleggen zonder dakrek en Quest op het dak. Ik weet dan nog niet wat het meerverbruik zal zijn. Dat valt enorm mee. Mede doordat ik niet harder rij dan ongeveer 100 km/u is het meerverbruik tijdens de hele rit minder dan 5%. Als ik later de Quest van het dak haal en nog een stuk rij met alleen het dakrek, neemt het verbruik toe tot 225 wH (Watt-uur ) per kilometer. Dat is 10% meer dan de 200 wH die ik gemiddeld tijdens korte ritten verbruik.

De Quest is na aanschaf, ruim 3 jaar geleden, niet meer in Dronten geweest. Theo is alleen en heeft het heel druk. Ik maak kennis met nieuwe gezichten bij namen die ik al langer ken. Ful Valstar kende ik al lang maar fysiek had ik hem nog niet eerder ontmoet. Heel leuk, Ful blijft ongeremd enthousiast over alles rond ligfietsen. Ik zie de vierwieler voor het eerst in levende lijve. Mooi gemaakt al vraag ik me af hoe groot de markt voor een dergelijk ontwerp is. Natuurlijk is de fiets veel stabieler in bochten en is er meer bagageruimte. Voor mij zijn dit oplossingen voor een probleem dat ik niet ken. Ik ben nog nooit omgeslagen en bij grote vakantiereizen in een groep gaat er een camper mee.

Eerst worden de voorwiellagers, ze zijn ruim 30.000 km meegegaan, vervangen. Ze zijn aan de buitenkant verroest en lopen niet meer licht. Onbelast draaien de wielen nog wel, maar staan na 10 seconden al stil. Belast kraken de lagers van het rechtervoorwiel dat het een lieve lust is. Er gaan weer SKF E2 lagers in en de remmen worden schoongemaakt en de draaipunten krijgen wat smering. De ontbrekende kunststof doppen op de naven worden vervangen door nieuwe. Deze doppen smelten bij hard remmen in de bergen en blijven dan niet meer zitten. Ze zijn al tijdens de reis om Ierland verdwenen. Toch zijn deze doppen belangrijk, SKF E2 lagers gaan langer mee als ze door de doppen beschermd zijn tegen water, zand en stof.

Theo vervangt een kapotte LED van het achterlicht, een heel gefriemel via de achterwielkast. Sinds kort blijven de 3 remlicht LEDs continue branden. Geen idee hoe dit kan. Theo wijst me op een schakelaar, de mistachterlichtschakelaar. Zo leer je na drie jaar nog eens dat er een mistachterlichtschakelaar op zit :). Die schakelaar werd door niemand ooit gebruikt en wordt nu ook niet meer gemonteerd. En passant valt het Theo op dat de moer op de bout waarmee de Risse Astro 5 bovenaan vast zit is losgelopen. Deze kan gelukkig van binnenuit worden aangedraaid.

Dan wordt het SRM crankstel uitgebouwd en vervangen door een nieuw crankstel. Dezelfde 61 - 42 tands voorbladen worden overgezet. Het is niet mogelijk om naast de 61 - 42 nog een 30 tands te plaatsen, de voorderailleur kan dit niet goed schakelen. Een 34-tands zou net kunnen, maar die is zowel bij Velomobiel.nl als Alligt niet beschikbaar. Mocht ik in de toekomst weer bergritten gaan maken, dan kan er beter een 53 - 42 - 30 triple tandwielset geplaatst worden.

Voorbereiding test VeloTilt

Het is wat rustig rond de VeloTilt. Verschillende teamleden hebben vakantie of zijn op huwelijksreis.
Piet Kunis en Bram Smit zijn weer terug van vakantie. Zij zijn bezig om de blokkering van het tiltmechanisme te optimaliseren. Eén enkele schijfrem blijkt onvoldoende.  De originele harde rempads slijten de zandkorrels op de carbon schijf weg. Dat vermindert de houdkracht.

Jan Reus laat nieuwe rempadhouders lasersnijden. Daarop zal 2 mm plaatrubber worden gelijmd. Om 100% zekerheid te krijgen dat de VeloTilt te allen tijde rechtop zal blijven staan maken we op de lineaire geleiding twee schijfremmen. Hiervoor gebruiken we TRP hydraulische schijfremmen.  Deze zijn zeer solide en worden met kabels bediend. Het voordeel is dat kabelbediende remmen makkelijker ingesteld en vastgezet kunnen worden.

We willen natuurlijk objectief kunnen meten of de VeloTilt een hogere snelheid haalt dan bijv. de Quest. Dat kan alleen maar met een goede vermogenmeter als de SRM. Die zit nu nog in mijn Quest en zal komende week worden uitgebouwd. Mijn Quest kan na 3 jaar wel wat onderhoud gebruiken. Er zijn enkele LEDs kapot, er moeten enkele voorwiellagers worden vervangen en de pedalen van de SRM moeten van 172 mm worden verkort tot 155 mm. Theo van Velomobiel.nl wil dit in deze rustige periode graag doen. De rechter voorwiellagers kraken dat het een lieve lust is. Ik zet de Quest dus op de Tesla om te voorkomen dat ik onderweg ergens strandt.

Deze week was een deel van het team weer in Enkhuizen om de nieuwe ontwikkelingen te bespreken.
We willen graag weten tot hoever de VeloTilt kan kantelen. In bochten is het een absolute voorwaarde dat de helling niet beperkt wordt het systeem. Zou dit wel gebeuren dan vlieg je zeker de bocht uit.
Nou, dat kantelen gaat heel ver, veel en veel verder dan ooit in de praktijk zal kunnen voorkomen. Het ziet er wel heel raar uit.