LEL 2015

Vanmorgen rij ik met een geleende Tesla naar Lelystad. Waarom geleend? Wel, een Tesla medewerker die mijn Tesla twee weken geleden voor onderhoud ophaalde reed veel te hard en knalde pardoes op een stilstaande file. De dashcam beelden waren zeer veelzeggend.

Het heeft niet veel gescheeld of de wedstrijd zou aan mijn neus voorbij zijn gegaan. Ik ben in afwachting van een gecompliceerde wortelkanaalbehandeling. In de tussentijd, dinsdag word ik behandeld, is het maar hopen dat de wortel rustig blijft. Je raadt het al, nee dus. Gisteren begint de kies op te spelen en na een slechte nacht heb ik een lichte verhoging. Ik zeg niks tegen Marian want dan ben ik uren aan het debatteren dat het uiterst onverstandig is om te gaan racen, helemaal met koud en nat weer. Zo gezegd, zo gedaan en ik zeg niks. 

Om even na 12.00 uur ben ik op het welbekende parkeerterrein op de Houtribdijk in Lelystad. Het regent continue en de temperatuur bereikt de miserabele hoogte van 9 graden C. Ik plak de wielstroomlijnkappen erop. Dat lukt nauwelijks door de continue stromende regen en kou. Uiteindelijk lukt het min of meer en kan ik op weg voor een controleritje of er niks aanloopt. Dat gaat goed en nadat de open liggers zijn gestart ben ik de vierde velomobiel die mag starten.

Meteen is duidelijk dat er geen snelle tijden mogelijk zijn. Mijn conditie is nu niet perfect, het is koud en de fiets zit onder het regenwater. Aërodynamisch natuurlijk een ramp. Overigens heb ik enkele snelheidsverhogende onderdelen niet aangebracht, teveel gedoe. De latex binnenbanden blijven thuis en de snelle Michelin banden offer ik niet op aan het slechte asfalt van de dijk. Zelfs het standaard kettingtandwieltje zit erin. Ik rij met F-lite banden voor en een Super Moto achter.

 

Zoals gezegd, snelle tijden zitten er niet in. Daniël Fenn ziet dat anders en roept dat ie gaat voor een 'Streckenrekord'. Nou zegt Daniël wel eens vaker iets, we zullen zien. De snelheid op het eerste stuk komt nog op 55 km/u. Dan merk ik dat ik nog op het 53-tands blad voor rij. Er moet geschakeld worden naar de 71-tands. Dat gaat op het slechte wegdek van de dijk hopeloos mis. De ketting vliegt eraf en ik probeer al rijdend de ketting er weer op te krijgen. De snelheid daalt naar 30 km/u en ik vrees dat het al einde wedstrijd is. Uiteindelijk lukt het toch de ketting weer op het grote blad te krijgen en ik kan weer aanzetten tot wedstrijdsnelheid. Al vrij snel haal ik Robert-Jan Bakker in en ook alle open liggers rij ik voorbij. Daniël Fenn haalt mij op zijn beurt in. De wind is nu rond 4 Bft en komt voorlijk in. Dat kost kracht en de snelheid komt halverwege de heenrit onder de 50 km/u.

Bij het keerpunt zijn de keerders druk met de fiets van Daniël Fenn, hij heeft een lekke band. Ik toeter maar eens om gekeerd te worden. De mannen, Cees en George, hebben me in de gaten en komen hard aanlopen om mij te keren. Omlaag in het aquaduct gaat het met 60 km/u, omhoog is het vreselijk zwaar. Als ik uiteindelijk boven ben geeft de Garmin een schamele 23 km/u aan. Het duurt lang voor ik weer boven de 50 km/u kom. Op het betonnen fietspad krijg ik even 55 km/u in beeld. Her en der zie ik fietsen en velomobielen aan de kant liggen, waarschijnlijk allemaal lekke banden.

Het laatste stuk naar de finish is tegen wind en het is moeilijk om boven de 46 km/u te komen. Mijn hartslag op de heenweg is 150 tot 154 slagen per minuut. Op het laatste stuk daalt deze naar 146 slagen per minuut en wil niet verder omhoog. Er dreigt wat kramp in de linker kuit en in de knieholte. Dat blijft beheersbaar al is 100% vermogen er even niet bij.

Als ik gefinisht ben blijk ik na Ymte op de tweede plaats te staan. Er moeten nog verschillende fietsers finishen dus zal ik nog wel in het klassement zakken. Dat gebeurt evenwel niet en ik word tweede van de velomobielen. Ondanks het slechte weer, de kou en de afgelopen ketting rij ik maar enkele tienden van een kilometer langzamer dan vorig jaar. Er is dus nog hoop :)

De Quest gaat weer op de leenauto en is het wachten op de prijsuitreiking. Er loopt een 'zwerver' rond in lompen :). Dat blijkt Ymte te zijn die hiermee de kou te lijf gaat.

Het regenen wordt minder en de wind gaat zoals verwacht bijna liggen. Theo van Goor heeft zijn DF van een tentje voorzien, dan blijft alles tenminste droog.

We moeten heel lang wachten op de laatste deelnemer, Ronald Gram. Hij rijdt met een splinternieuwe Orca en wil de rit maken zonder gebruik van de elektromotor. Hij komt na bijna twee uur rijden over de finish.

De prijsuitreiking is zoals altijd een prettig informeel gedoe. Voor het eerst mag ik een prijsje meenemen, uiteraard mede doordat het deelnemersveld klein is en enkele snelle mannen een lekke band kregen. Maar goed, een bewuste keus om niet de snelste banden te gebruiken en de kans op lekke banden te beperken, levert soms de winst op.

Noorwegen, VeloTilt, maansverduistering en nog zo wat

Het is al even stil op dit blog. Niet dat er niks gebeurt, Wim was even weg. Met Marian en nog 9 andere Tesla's op een roadtrip naar Noorwegen. Deze roadtrip was georganiseerd door enkele actieve leden van het Tesla forum. We kenden er geen mens van en na 10 dagen heb je nieuwe vrienden.
De trip ging via Duitsland, Denemarken en Zweden naar Noorwegen en vice versa. Alles via de welbekende Tesla SuperChargers. Internationaal reizen met elektrische auto's was nooit mogelijk. Met de Tesla gaat dit ronduit moeiteloos. Als je wilt kun je 400 km afleggen zonder te laden. Het is evenwel slimmer om steeds net zoveel te laden dat je de volgende SuperCharger goed kunt halen. De bijna lege accu laadt zo snel op, in 20 minuten heb je er weer 250 km bereik bij, dat je amper je kop kop koffie kunt opdrinken voor de iPhone meldt dat de Tesla voldoende is opgeladen om de volgende SuperCharger te halen.

45 jaar geleden zijn wij op vakantie geweest in Noorwegen, deels in dezelfde omgeving. Het rijden in de Tesla met zijn immense koppel is op bergwegen superieur aan alles. De auto vliegt letterlijk de berg op en gebruikt dan natuurlijk relatief veel elektriciteit. Van de berg af gebruik je nooit je rem, maar het gedoseerd loslaten van het stroompedaal is voldoende om het vertragen optimaal te regelen. Onderwijl gaat er weer tot 60 KiloWatt stroom terug de accu in. Raak je bijv. 13 km bereik kwijt bij het beklimmen van een bergrug, bij het omlaag rijden komt daar door 'regen' (regeneratie) weer 10 km van terug. Per saldo is er maar heel weinig extra verbruik in de bergen. Kom daar maar eens om bij een fossiele auto. Totaal aantal km is 5700 met een elektriciteitsverbruik van 1.111 kWu. Kosten ... voor Tesla :)

Ik heb een klein extra blog gemaakt van de roadtrip. Voor de liefhebbers staat ie hier:
http://roadtripnoorwegen2015.blogspot.nl/?view=magazine

Het laatste dat je verwacht is een eland aan de rand van de weg. Er staan wel borden die waarschuwen voor overstekende elanden, maar als je in werkelijkheid zo'n schuw dier ziet is dat wel bijzonder. Ik had geen camera voorhanden dus moeten we het doen met een printje van de dashcam. Helaas regende het en was het al vrij laat in de middag waardoor de kwaliteit beperkt is. Je ziet de eland voor het rode huis rechts.

De noren hebben de afgelopen 45 jaar niet stilgezeten. Ze hebben hun olie kronen, helaas geen Euro's, goed besteed aan honderden nieuwe tunnels. De bekendste is wel de 25 km lange Laersdaltunnel. Spectaculair zijn de drie grote in de rotsen uitgehouwen ruimten waar een bijzondere verlichting is aangebracht. Ook is het spectaculair om te zien dat de Noren complete rotondes ondergronds in de rotsen uitgehouwen hebben. De blauwe kleur is in werkelijkheid ook zo blauw.

Zoals eerder is gemeld is er een nieuw ontwerp gemaakt voor de wielophanging van de VeloTilt. In de eerste versie  zat er per wiel één dubbelrijïg hoekcontactlager. Dat leverde veel rolweerstand op. Het nieuwe ontwerp voorziet erin dat er per wiel 2 lagers zijn opgenomen met een onderlinge afstand van 45 mm. 

Niet alleen het voorwiel, ook het achterwiel heeft een vergelijkbare modificatie ondergaan. In de komende dagen gaan we de rolweerstand weer vergelijken met die van de Quest.

Gisternacht was er een maansverduistering. De wekker gezet en na wat rond turen zag ik de rode maan. Met de Panasonic FZ1000 geprobeerd een foto te schieten. Is aardig gelukt, al zijn er betere systemen om dit te doen.

NK Tijdrijden Texel 2015

Vandaag staat de jaarlijkse tijdrit voor het Nederlands Kampioenschap vrije renners op het programma. Met de Quest op het dak van de Tesla rij ik rustig naar de veerboot in Den Helder. Daar ontmoet ik Robert-Jan Bakker die zojuist zijn gerepareerde Quest bij Velomobielonderdelen.nl in Enkhuizen heeft opgehaald. Robert-Jan heeft al ruim 5 weken niet gefietst en zal dan ook begrijpelijkerwijs niet maximaal kunnen presteren.

Het waait stevig uit het oosten met Bft 4 met uitschieters tot Bft 6. De temperatuur is met 17 C. nog redelijk maar veel lager dan vorig jaar. Om 13.03 uur start ik 30 seconden na Cees Roozendaal als achtste. Cees vertrekt van het hogere schavot en is meteen flink op snelheid. Ik vertrek vanaf het wegdek en ga me richten op Cees. Direct na vertrek krijgt de Quest al harde klappen van de wind die over de dijk heel vlagerig is. Gelukkig is de weg breed en ander verkeer is er vrijwel niet.

Na twee minuten zit de snelheid op 60 km/u en de hartslag op 154. Het voelt lekker aan al is het sturen in de vlagerige wind behoorlijk spannend. Dat onrustige stuurgedrag wordt versterkt doordat ik een stukje staartprofiel aan de achterkant van de Quest heb geplakt. Dit stuk carbon heb ik al een aantal jaren en het verhoogt bij rustig weer de snelheid een beetje. Nu realiseer ik me weer waarom ik dit al enkele jaren niet meer gebruik. Op het tweede deel van de heenrit loopt de snelheid op tot 64 km/u en loop ik in op meerdere deelnemers. Dat weerhoudt Ymte er niet van om mij met 70 km/u in te halen. Cees komt maar heel langzaam dichterbij, hij doet het dit keer wel heel goed.

Nog voor het keerpunt haal ik de eerste voor mij gestarte velomobielen in. Op het keerpunt tillen George Krug en Martin Merkelbag, bedankt mannen, de deelnemers om en kan het weer richting startpunt. De wind komt nu duidelijk voorlijker in en het is knokken om de snelheid boven de 50 km/u te krijgen. Na enkele minuten lukt dat en kan ik 52 tot 54 km/u aanhouden. Dan begint het te regenen, wel verdorie dat was pas gepland na afloop van de wedstrijd. De temperatuur in de bui gaat omlaag tot 14 C en met de fiets onder de waterdruppels doet dit de snelheid geen goed. Ik hoop vurig dat de banden heel blijven en ik in elk geval kan finishen. Dat gaat gelukkig goed en ik zie Cees, nog steeds voor me, finishen. Ik kom met een gemiddelde snelheid van 55,16 per uur over de finishlijn. Dit is ruim één km langzamer dan vorig jaar. Gezien is veel slechtere weersomstandigheden is dit toch een goed resultaat.

Na afloop is het spannend wie er in de prijzen heeft gereden. Ymte is uiteraard weer nummer één met ruim 63 km/u. Een goede nieuwkomer is Jos Neefjes die de tweede prijs bemachtigt. Jeroen Koeleman, de enige tweewieler met stroomlijn en vorig jaar de winnaar, blijkt wel flink langzamer te hebben gereden dan vorig jaar, maar toch net voor mij te zijn geëindigd. Ik ben als vierde geëindigd.

De prijzen worden weer uitgereikt door de visueel gehandicapte Larissa.

De nog heel kleine dochter van Jeroen Koeleman en Margreet heeft meer belangstelling voor de fles.

Dirk Vinke, de organisator van het evenement met zijn speaker kijkt tevreden toe tijdens de prijsuitreiking.

Met de kampioenstruien aan staan de winnaars van de verschillende categorieën op het podium. Ymte was zijn bloemen al kwijt die door zijn zoon schielijk worden aangereikt.

De uitslag van de wedstrijd. Jan Reus prijkt onderaan de lijst. Niet zo verwonderlijk met een aanlopende rem.

Verstijvingspoot en NK tijdrijden Texel

Komende zaterdag 12 september is weer het Nederlands Kampioenschap tijdrijden voor vrije renners op Texel. 193 fietsers waaronder 10 ligfietsers hebben hiervoor ingeschreven. De laatste jaren starten de ligfietsers, vrijwel allemaal velomobielen, als eerste. Hierdoor is de ergernis bij sommige renners om door een velomobiel te worden ingehaald alsof ze stil staan, uit de wereld.

Jeroen Koeleman en Ymte Sybrandy zijn vaste waarden en steeds de snelsten. Ik trap een aardig eindje mee maar zo hard als deze mannen ga ik toch niet. Ik ga me meten met Cees Roozendaal, Dirk Drost en Robert-Jan Bakker. En niet te vergeten Swanette Sybrandy met de gepimpte DF met wielstroomlijnkappen.

Na de carbon achterbrug wilde ik nog graag het voorframe verstijven. De eerste versie van de verstijvingspoot had weinig effect. Jan Reus van Velomobielonderdelen.nl heeft gisteren de verstijvingspoot uitgevoerd in een sandwich constructie. De bodem van de neus van de Quest was al voorzien van extra carbon matten. Daarmee is de bodem keihard en een goede basis voor de verstijvingspoot.

Vanavond is de epoxy voldoende uitgehard en mag ik de Quest weer gebruiken. Tegen zonsondergang maak ik mijn vaste trainingsrondje. Wow, wat een verschil. Het trappen voelt nu niet meer zompig aan. De acceleratie verloopt merkbaar sneller. Op een aantal controlepunten in mijn trainingsrondje weet ik precies hoe hard ik daar altijd rij. Steeds blijk ik nu 3 tot 4 km per uur sneller te rijden dan voorheen. De temperatuur is met 14 graden te laag voor een recordrondje. Ook ligt er nu niet de snelle Furious Fred om het achterwiel maar de 50 mm Vredestein Black Panther. Toch gaat het nu zo hard dat ik toch mijn best doe om zo hard mogelijk te rijden. Zelfs tegen windkracht 3 krijg ik nog 52 km/u op de teller. De rit eindigt met een gemiddelde van precies 50 km/u, maar 0,2 km/u langzamer dan het recordrondje onder optimale en 8 graden warmere condities. Dit is zeker 2 km/u harder dan zonder verstijvingspoot. Na de racekap levert dit naar mijn overtuiging de meeste snelheidswinst voor mijn Quest op.

Ik begin nu een beetje te begrijpen waarom DF rijders zo enthousiast zijn over het acceleratievermogen van hun velomobiel. De constructie is nogal wat stijver en gaat er nauwelijks vermogen verloren in flexibiliteit. Mijn Quest kan nog stijver, maar dat komt nog wel. Er moeten nog twee ribben van de voorwielkasten langs de voetengaten naar voren. Ook de bekende band rond de achterste wielkast moet er nog in. Als laatste nog een paar verstijvingsribbetjes langs het kettingtandwiel. Mooi karwei voor Jan Reus.

70-tands tandwiel en carbon achterbrug

Al langere tijd worstel ik met exploderende Super Moto banden. Barstten ze er vroeger af bij 5 bar, de laatste ging er met veel akoustisch geweld bij 4.0 bar af. Met als gevolg dat mijn recent gemonteerde nieuwe achterwiel al weer krom is. 

In de bestelauto rij ik vandaag met twee Questen naar Dronten. Allert zal voor Velomobielonderdelen.nl het na een crash gescheurde voorframe van een klant richten en lassen. Jan Reus gaat daarna de Quest weer als nieuw maken.

Ik durf eigenlijk de Super Moto niet meer te gebruiken, behalve op 3,5 bar. Daarom rij ik nu enkele weken met een oude liefde om het achterwiel, de Schwalbe Furious Fred. En wat blijkt, de Furious Fred is op mijn trainingsrondje een fractie sneller dan de Super Moto. Komt uiteraard doordat ie maar de helft weegt van een Super Moto. Het optrekken na een bocht kost met de Fred minder energie en hoe sneller ik weer boven de 50 km/u rijdt, hoe hoger het gemiddelde uitkomt.

Als Allert aan het lassen is bepraat ik met Theo de mogelijkheden om de kleinere omtrek van de Furious Fred te compenseren. Ik wil een lage cadans van 83 bij een snelheid van 60 km/u. Liefst wil ik dan niet op de 11 achter rijden, dat levert duidelijk verlies op. Dat betekent dat het 61-tands voortandwiel te klein is. Ik ga even buurten bij Leo van Alligt en kom met een mooi 70-tands blad terug. Aan één kant een stevige beschermrand zodat bij enthousiast omhoog schakelen de ketting er niet af kan lopen.

Bij Alligt draait de freesmachine op volle toeren. Leo is een aantal tandwielen aan het maken, ook 70-tands, die lichter en toch stabieler zijn dan de huidige versie. Helaas is ie nog niet zover dat er al tanden opzitten.

Naast het nieuwe 70-tands blad zit er ook nog een 42-tands blad op. Oops, dat bereik kan de derailleur niet schakelen. Daarom kiezen we voor een 53-tands blad als kleinste blad. Standaard is dit in alle velomobielen van Velomobiel.nl het grootste blad. Nu blijkt ook de poot van de derailleur te kort om de ketting naar het nieuwe grote blad te schakelen. Allert last een stukje buis op het al aanwezige buisje en zo kan de derailleur naar boven worden geschoven. Het schakelt nu best goed.

Ik heb al heel lang het plan om de aluminium achterbrug stijver te maken. Bij hard optrekken raak de Super Moto de wielkast. Nogal wat energie, vooral tijdens het optrekken en heuvel op, gaat daar verloren. Ik bepraat de mogelijkheden met Theo en Allert. Zij zeggen dat je de brug wel kunt verstijven, maar de 12 mm as blijft te veel buigen. Wil je dit flink verbeteren, dan moet er een 15 mm as in. Ook de speling die het freewheel in de standaard configuratie oplevert is hinderlijk merkbaar. Tja en dat los je niet zo maar op. Of toch wel? 

Ik zie diverse carbon achterbruggen liggen en vraag of er een beschikbaar is. Ja zegt Theo en daar hoort ook een ander wiel met de dikke 15 mm as en een nieuw freewheel bij. Dit lost ook het probleem van het kromme wiel op. Goed een uur later zit de nieuwe brug erin. De aanpassingen zijn beperkt al moet er door de bollere vorm van de carbon brug van het carbon kettingscherm bij de Risse demper wel wat weggeknipt worden.

Nu blijkt natuurlijk de ketting te kort en moeten er een aantal schakels tussen.

Als laatste blijkt het carbon kettingscherm boven de trekkende ketting nu tegen de ketting aan te lopen. Het aan de binnenkant van dit scherm geplakte klittenband is verzadigd door de olie. Het wordt dan ook een smerig klusje om het aluminium steuntje los te boren van de popnagels en te vervangen door een hoger beugeltje. De Quest is 230 gram lichter geworden. Het tandwiel is 70 gram zwaarder, de brug 300 gram lichter.

Banden test Schwalbe Marathon Racer, Shredda 40 en 50 draadband tire review

De tests van de afgelopen hadden niet tot taak om de snelste banden te vinden. Dit keer test ik budgetvriendelijke 406 draadbanden. Dit zijn:

Schwalbe Marathon Racer
Dit 404 gram wegende bandje is met € 17,50 een heel betaalbare band. Mooi profiel en heel makkelijk om te leggen en weer te demonteren. De breedte is 40 mm en past daarmee op vrijwel alle velomobielen en andere (lig)fietsen. Deze banden kunnen uiteraard niet zo compact worden opgevouwen als vouwbanden. In een velomobiel is dit geen probleem. De pendeltesten leren dat het bandje redelijk goed kan meekomen met de gevestigde orde. De lekbestendigheid is veel beter dan bijv. de Shredda's. Ook nu weer blijkt dat een band hard oppompen zinloos is. De rolweerstand van de Marathon Racer op 6.0 bar is hoger dan op 5.0 bar.

De Shredda 40 mm is voor veel fietsers een goede keus. Loopt 15% lichter dan de Marathon Racer en heeft de goede breedte vol voldoende stuuruitslag. In de tabel bovenaan zijn de eerder geteste Shredda's rood gekleurd, de nu geteste Shredda en Racer banden zijn blauw gekleurd.

De Shredda 50 draadband loopt duidelijk lichter dan de Shredda 40 mm. Ook deze draadband loopt was zwaarder dan de eerder geteste Shredda vouwband. Maar zoals gezegd, de prijs is bij Velomobiel.nl rond de helft lager.

Nieuwe bandentests

De afgelopen dagen ben ik bezig geweest met het testen van een drietal banden. Deze banden zijn budgetvriendelijke draadbanden van Schwalbe. Allereerst de Marathon Racer, vervolgens de Shredda 40 en 50 mm.

De cijfers moeten nog worden opgeteld en in de bekende tabellen worden opgenomen. Een tip van de sluier kan ik alvast oplichten. De vouwbanden met dezelfde naam lopen lichter. Maar de prijs is een factor twee hoger. Morgen komen de resultaten online en kan iedereen oordelen of ie de twee maal zo hoge prijs voor iets minder rolweerstand over heeft.

Duitse blad Tour test met ... pendel

Na nu drie jaar testen van banden met de pendel is het leuk om te zien dat een groot en gerenommeerd blad als het Duitse 'Tour' nu ook de pendel als testapparaat heeft ingevoerd.
Precies hetzelfde principe en precies hetzelfde gewicht. Zelfs de wegdekstroken zijn hetzelfde al hebben zij meer grint in het 'wegoppervlak'.

Een bedieningsstang zie ik niet en ook geen laser of een ander afleesinstrument. Kennelijk moeten ze het nog afmaken.

Zij zeggen dat de metingen een zeer juist beeld geven van de werkelijke rolweerstand en zij hebben ook al gemeten dat op slecht wegdek de rolweerstand zo maar kan verdubbelen. Tja, dat was al even bekend :)

Tour meldt ook dat de herhalingsnauwkeurigheid heel groot is. Ook dat is natuurlijk door mij al talloze malen vastgesteld.

http://tv.tour-magazin.de/video/TOUR-Rollwiderstandspr%25C3%25BCfstand/369a37350c38ca935f4dc5d62fea0af0

Met dank aan Ful Valstar die mij hierop attendeerde.

SuperMango rijdt weer

Piet Kunis, één van de VeloTilt teamleden, heeft zijn Super Mango weer rijdend. Niet de bijzondere kap zorgde voor vertraging, een kapotte derailleur was de echte boosdoener. Dankzij een oplettende Martin M. bleek er via de krochten van het internet nog ergens een goed exemplaar te koop.

Bij de rolweerstandproeven van het vorige bericht kwam Piet voorrijden in zijn Super Mango met complete geïntegreerde toer/racekap. Het is mooi weer, Piet heeft de top van de kap verwijderd en rijdt dus cabrio. Het hele concept heeft precies opgeleverd wat Piet voor ogen had. De kap scharniert voorover inclusief de racekap. Uiteraard kan de racekap er ook afgehaald worden en is nergens te zien dat de Super Mango zo'n effectieve scharnierende kap heeft.

Al met al een bijzonder geslaagd project.

VeloTilt test rolweerstand 2

Vandaag belooft Windguru.cz een dag met heel weinig wind. Bram Smit is met vakantie en dus maakt Piet Kunis de as om twee Quest wielen aan de wielpoten van de naakte VeloTilt te monteren.

Van de drie Flevobike wielen die standaard ieder met een groot dubbelrijïg hoekcontactlager zijn voorzien blijft nu alleen het voorwiel zoals het was. De twee achterwielen zijn standaard 25 mm velgen met standaard lagers en F-lite banden.

Het is met 26 gr. C lekker warm. De zwakke wind is veranderlijk en komt de ene keer van voren, de volgende keer van achter. Maakt niks uit, we rijden steeds naast elkaar en bij 10 km/u stoppen we gelijk met trappen.

Piet rijdt met de naakte VeloTilt, ik met de Quest van Jan. We maken drie runs noordwaarts en twee in zuidelijke richting. De verschillen met de vorige keer zijn enorm groot. Reed de naakte VeloTilt de vorige keer 38 meter minder uit, nu is dat gemiddeld 16,35 meter. Dit is een verschil van 15%.

De vorige test reed de VeloTilt 35 meter minder ofwel 39% korter uit.

Om ook de mogelijke invloed van de schijfrem uit te sluiten, demonteert Piet de remklauw  en bevestigt het remmetje ergens aan het frame. We maken weer twee testruns. Piet blijkt lang naast me rijden en pas op het laatst loop ik met de Quest nog even verder. Nu blijkt dat de rem ook een duit in het zakje doet. De uitrolafstanden van de VeloTilt verschillen gemiddeld nog maar 10% met die van de Quest.

Als we weer in de werkplaats van Velomobielonderdelen.nl zijn rekenen we de gemiddelden uit en zijn de conclusies snel getrokken. De grote Rollway dubbelrijïge hoekcontactlagers zijn voor tweederde de hoofdoorzaak van de hoge rolweerstand. Ook een blijkbaar licht aanlopende schijfrem is voor eenderde deel mede oorzaak  van de hogere rolweerstand. Als ook het voorwiel zou zijn voorzien van een normaal Quest wiel zullen er vrijwel zeker geen verschillen in rolweerstand zijn.

Dit betekent terug naar de tekentafel. De mooie Flevobike wielen kunnen waarschijnlijk op Marktplaats en moeten we terug naar de bewezen techniek van gewone dubbelgelagerde velomobielwielen.

Blijft nog over de mogelijke verliezen in de aandrijving. Een mooi moment om de nieuwe VeloTilt derailleur in te bouwen. Die heeft zo mogelijk nog minder verlies dan een gewone derailleur.

Voor een test van de aërodynamische eigenschappen broeden we op een methode om de Quest en de VeloTilt naast elkaar op te slepen naar een snelheid van 60 tot 70 km/u en dan de heel lange sleepkabels tegelijk los te laten. Kan mooi achter de Tesla :)

Volgende berichten:

-Blad Tour test met ... pendel

-SuperMango rijdt

Even bijpraten en een record

Het is rustig op mijn blog de laatste weken. Het VeloTilt team is deels met vakantie. Toch gebeurt er op dit front nog wel het een en ander. Daarover later meer.

Jan Reus is druk met het maken van kappen en vooral het repareren van carbon racefietsen en MTB's.
Verschillende grote carbon reparatiesites die carbon reparaties aanbieden hebben Velomobielonderdelen.nl ontdekt als de beste plek in Nederland om carbon fietsen op het allerhoogste niveau te repareren. Kunnen de meeste carbon reparatiebedrijven wel zelf de carbon  reparatie doen, spuiten wordt altijd door een ander bedrijf gedaan. Jan Reus van Velomobielonderdelen.nl kan niet alleen perfect carbon reparaties uitvoeren, maar ook spuitwerk op topniveau leveren.
Het behoeft geen betoog dat dit hoogwaardige werk ook voor velomobielen regelmatig wordt uitgevoerd.

Na CycleVision heb ik de training snel weer opgepakt. Vrijwel dagelijks maak ik mijn trainingsrondje rond de Schermer polder. Dit rondje is een krappe 30 km lang. Zo nu en dan fiets ik naar de werkplaats in Enkhuizen, 96 km uit en thuis.

Ik heb er veel plezier in om te proberen het rondje om de Schermer steeds sneller af te leggen. Ik maak de ene dag het rondje met een gemiddelde hartslag van 120 slagen per minuut, de andere dag probeer het met maximale snelheid. Deze week kwam er bij 120 slagen per minuut al een gemiddelde snelheid van 45,3 km/u op de Cat-Eye. Op de rechte stukken is de snelheid dan 47 tot 48 km/u.

Ik heb door de kermis op De Woude zaterdag en zondag niet kunnen fietsen. Op de dijk moet ik langs de drukst bezochte kroeg en eerdere ervaringen hebben me geleerd dat het heel stressvol is om door een dicht opeengepakte zuipende menigte te rijden met een velomobiel.

Vanavond is het heerlijk warm met 22 gr. C, er staat vrijwel wind, ik ben na het gedwongen rustige weekend zeer goed uitgerust, alle ingrediënten om een record neer te zetten zijn aanwezig.
Na het viaduct in de N242 rij ik richting Driehuizen. Ik start de stopwatch die ook gelijk mijn hartslag vastlegt. Ik voel dat het lekker gaat. Al snel rij ik 52 km/u met hartslag 136 en probeer niet veel harder te gaan. De ervaring leert dat als ik het eerste stuk naar de molens in Schermerhorn voluit ga, ik de tweede helft teveel moet inleveren. Wel versnel ik, naar beneden de polder inrijdend, naar 60 km/u op de Oostdijk richting Groot-Schermer.
Bij de drie molens van Schermerhorn is mijn gemiddelde, ondanks vier haakse bochten, al 49 km/u. Met een heel zwakke tegenwind langs de Noordervaart komt de snelheid ook op 52 tot 53 km/u. Als er nu geen kruisend verkeer of een hinderlijke landbouwtrekker roet in het eten gooit, ga ik mijn record van 49,9 km/u gemiddeld verbreken.
Aan het eind van de Noordervaart is mijn gemiddelde al opgelopen naar 49,3 km/u. Het laatste stuk, langs het Noord-Hollands kanaal, is traditioneel het snelste stuk. Met een hartslag van rond 150 slagen per minuut jaag ik de Quest naar 53 tot 54 km/u. Ik zie het gemiddelde continue oplopen en al voor de pont in Akersloot komt voor het eerst de 50 km/u gemiddeld in beeld.
Uiteindelijk stokt de race op een gemiddelde van 50,2 km/u met een gemiddelde hartslag van 143 slagen per minuut. Ik ben heel tevreden met dit resultaat.
De Quest is in toertrim, de voetengaten zijn open en de beide niet-gestroomlijnde spiegels staan erop.
De voorbanden zijn F-lites op 4,5 bar, de achterband is een Schwalbe Furious Fred op 3,5 bar. Wel rij ik met de standaard racekap. Nadat ik een nieuw wiel in Dronten heb laten monteren heb ik een oude Super Moto die al eens van de velg was geknald, gemonteerd. Slechte beslissing, deze Super Moto knalde er met 4 bar weer af. Het resultaat is dat de nieuwe velg weer even krom is als de oude. Een ezel ...

Eerder al schreef ik dat de VeloTilt niet de snelheid haalt die vooraf berekend is. Er zijn drie factoren die dit beïnvloeden. Dat zijn de rolweerstand, de aerodynamische weerstand en de aandrijfweerstand. Maar wat is de boosdoener?
We gaan eerst de rolweerstand beproeven. Met drie precies 121 kg wegende fietsen, de VeloTilt, de naakte VeloTilt en de standaard glasvezel Quest van Jan Reus, rijden we met heel weinig wind naast elkaar 10 km/u. Op hetzelfde moment stoppen we met trappen en laten de fietsen uitrollen. De verschillen zijn heel groot.
De Quest, zonder kap, rolt 89,25 meter uit, de VeloTilt en de naakt VeloTilt komen tot resp. 52,70 en 54,50 meter.
Clement Pillette doet wat berekeningen en dan wordt duidelijk waarom de Quest sneller is dan de VeloTilt. De rolweerstand van de VeloTilt is bij 60 km/u maar liefst 147 Watt.

De oorzaak zou kunnen liggen in de grote dubbelrijïge Rollway slepende hoekcontactlagers. Om dit te verifiëren maakt Piet Kunis een as door de lagers om twee standaard Quest wielen te kunnen monteren. Bij een eerstvolgend windstil moment gaan we de uitrolproeven herhalen.

VeloTilt derailleur

De vakantie is voor enkele VeloTilt teamleden voorbij en kan er weer gewerkt worden aan het optimaliseren van de fiets. Op dit moment is er in zowel de open als de gestroomlijnde versie van de VeloTilt een Rohloff naaf gemonteerd. Het is algemeen bekend dat een Rohloff naaf minder efficiënt is dan een goede derailleur. Ook zijn de stappen die een Rohloff maakt erg groot. Tenslotte is een Rohloff met 1,4 kg behoorlijk zwaar.

Bram Smit en Piet Kunis hebben samen een derailleur bedacht die aan die bezwaren een eind moet maken. Vandaag laten Piet en Bram de recentste uitvoering van de derailleur zien. Bram heeft een parallelogram bediening van een oude derailleur gemodificeerd. Daarnaast heeft hij een indexloze shifter gemonteerd. En wat blijkt, het schakelt als een zonnetje.

Het schakelt zowel omhoog als omlaag bijzonder soepel. Het geheel loopt fantastisch licht, zelfs zo licht dat als de crank horizontaal staat, deze vanzelf naar beneden beweegt. En dat zelfs zonder dat er een pedaal op zit. Het mooi lichte draaien wordt mede veroorzaakt doordat de ketting altijd precies in lijn met ketting loopt. Bij een derailleur is dat maar op één kransje het geval.

De bijgaande filmpjes maken duidelijk dat dit een heel zinvol concept is. Er kunnen nog verbeteringen worden aangebracht zoals een 10-speed index shifter. Die heb ik aangeschaft en wordt door Bram meegenomen om te worden gemonteerd.

Het is zelfs mogelijk om meer dan 10 tandkransjes te monteren. Het kunnen er mogelijk wel 14 worden. Het nieuwe systeem zal in de SuperMango van Piet Kunis worden gemonteerd. Piets' korte kooi derailleur is kapot en vervanging door een passend nieuw exemplaar blijkt nergens leverbaar.