700 km fietsen voor één racekap

Hajo Eckstein woont in Keulen, Duitsland. Hij is een van de eerste bestellers van een racekap. Nou is zo'n kap in een heel grote doos te versturen. Hajo stelt echter voor dat wij elkaar halverwege ontmoeten om de kap over te reiken. Oops, dat is een heel eind fietsen. Voor Hajo is de route naar Dronten bekend en dat is voor hem ook een goed ontmoetingspunt. Hij stapt vanmorgen om vijf uur in de Quest en rijdt de 250 km in één keer naar Dronten.
Kees en ik gaan eerst naar Hoorn waar we samen met Jan Reus de laatste hand leggen aan een racekap en toerkap die ook mee moeten naar Dronten. Jos Hendriks zal beide kappen testen voor Ligfiets&. Ik rij met de witte kap van Hajo, Kees rijdt met de naturel carbon kap. De gedeelde kap met flens ligt achterin mijn Quest.
Er is nog een goede reden om naar Dronten te rijden. Mijn fiets heeft een veel grotere draaicirkel over rechts dan over links. Het rechterpedaal tikt bij stevig aanzetten tegen de carbon kettingafscherming.
Als Kees eenmaal onder de racekap zit lijkt het wel of er een andere Kees in de fiets zit. Op de dijk Enkhuizen - Lelystad krijgt Kees vleugels en rijdt continue tussen 38 en 44 km/u. Er is weinig wind, maar die hebben we echt tegen. Ondanks de hoge temperatuur van 22 graden is het onder de kappen uitstekend uit te houden. We zetten gewoon het vizier een centimeter of zeven open en dat voelt weldadig aan.
In Dronten wordt mijn fiets door Theo aangepakt. De uitsparingen voor de voorbanden zijn niet bedoeld voor dikke sloffen als de GoCycle. Theo maakt de uitsparingen groter en maakt de spoorbreedte wat smaller. Het kan nog één tot twee millimeter meer, maar de prijs is eerder op zijn kant gaan. Eerst maar eens zo proberen.
Kees maakt goede afspraken met Ymte over zijn nieuwe initiatief om in Noord-Holland een servicepunt voor velomobielen te beginnen. Velomobiel.nl zal alle onderdelen leveren en Kees waar nodig bijstaan.

Hajo is om half twee in Dronten en is tevreden met de witte racekap. Als hij nog twee reserve vizieren en wat ander klein spul heeft ingeladen, vraag ik hem waar hij gaat slapen. 'Thuis' is zijn antwoord en hij gaat gewoon weer 250 km fietsen naar Keulen. Veel mensen vinden 500 km met de auto op een dag al een brug te ver, Hajo draait er zijn hand niet voor om dit met de Quest te doen.

Ik shop nog wat binnenbanden en andere spulletjes bij elkaar en dan is het tijd om terug naar Noord-Holland te rijden. Kees moet nu de racekap ontberen, ik trouwens ook. Op de dijk hebben we weer wind tegen. Eerst genieten we in het heerlijk warme zonlicht van een ijsje. Ik ga voorop met 36 tot 38 km/u. Kees houdt dat even vol, maar gaat dan aan het elastiek. Op het vasteland hebben we de wind wat achterlijker en loopt de snelheid weer lekker op.
In Grosthuizen/Schardam staat een lange file die het hele lintdorp beslaat. De auto's staan zonder uitzondering op het fietspad. Voor mij reden om dan maar links langs de file te rijden. Dat levert wat gedoe op, maar ik rij in één keer de file voorbij. Kees is wat bescheidener en wacht de file af. Als ik al een kwartier in de berm bij Avenhorn zit, komt Kees toch aanrijden.

Het sturen gaat inderdaad beter. Ik heb de draaicirkel nog niet gemeten, maar dit ziet er hoopvol uit.
Prachtige zomerse fietsdag van 192 km

Mooie rit door Waterland

Vanmorgen is het zonnig, weinig wind, maar nog wel fris met een graad of tien. De lange broek toch maar aan.
Kees en ik rijden naar Purmerend. Er rijden diverse pelotons wielrenners voor ons die natuurlijk allemaal ingerekend moeten worden. In Purmerend zijn Elly en Jules Boetekees al van de partij. Ook Willem Vierbergen komt even later aan. Met zijn vijven maken we het rondje Waterland rechtsom. Dus eerst langs de Oostdijk van de Beemster naar Oosthuizen, Warder en dan langs de IJsselmeerdijk richting Edam/Volendam.
Plotseling rijden we op een hardloopparcours, de dijkweg is gewoon voor het andere verkeer toegankelijk. Veel hardlopers lopen netjes aan de kant van de weg. Twee lopers vertikken dat. Kees toetert maar krijgt geen reactie. Dan gaat Kees er vrijwel naast rijden en duwt de lopers aan de kant. Daar zijn ze niet van gediend, maar mopperen helpt niet, er komen er nog vier.
Vanaf de dijk bij Volendam is op het IJsselmeer een fraai schouwspel aan de gang. Enkele tientallen schepen van de bruine vloot zeilen tegen een heiige achtergrond voor de haven van Volendam. Ik probeer een foto te maken met één of meer Questen in de voorgrond. Dat lukt goed.
Het standaard spektakel om tussen de honderden bezoekers te laveren, ontrolt zich weer. Kees toetert iedereen aan de kant en wij slalommen in zijn kielzog.
Na Monnickendam rijden we bovenop de dijk naar Marken. Het fietsen gaat heerlijk, de korte broek is inmiddels aan en de temperatuur gaat richting de 17 graden. Ook op Marken gonst het van de bezoekers. De koffie en appeltaart smaken goed en het in de luwte en in de zon zitten is weldadig. Volgens goed gebruik gaat Kees al gauw weer overeind en we rijden het toeristenplaatsje weer uit.
Op de dijk naar Durgerdam rijden enkele wielrenners, wij rijden op de weg onderaan de dijk. Eén wielrenner daagt ons uit door voor ons uit te rijden. Nou joh, als jij het wil dan doen we dat toch? Ik maak snelheid en de wielrenner kijkt verbaasd op dat die gele bananen zo hard kunnen. Willem en Jules komen achter me aan. Als ik even later voor Durgerdam stil sta, roept de wielrenner dat ik niet harder mocht dan 50 km/u. En ja jongeman, het ging flink wat harder :).
We draaien het mooie groene Waterland in en koersen tussen de weilanden met het water aan weerszijden op vrijwel gelijke hoogte. Fantastisch fietsen zo.
Elly en Jules verlaten ons en rijden richting Amsterdam. Wij rijden naar Ilpendam waar we zo de pont op kunnen rijden. In Purmerend rijdt Willem noordwaarts, Kees en ik rijden langs het Noord-Hollands kanaal naar De Woude. Nog één sprintje kan er wel af. Kees probeert in mijn wiel te blijven en dat lukt hem aardig. Als ik bij Spijkerboor even wacht is ie er binnen een halve minuut.
Na 110 km komt er een einde aan een prachtige fietsdag.

Door rood rijden automobilist bijna fataal

Vanmiddag rij ik naar Jan Reus om 6 vizieren te bezorgen voor eerdaags af te leveren race- en toerkappen. Er is bijna geen wind en het rijdt heerlijk. Tot ... ik bij de kruising kom van de Molendijk en de Noordervaart bij Schermerhorn. Dit is de kruising waar Theo Koomen in 1984 om het leven is gekomen.
Ik druk op de knop van het verkeerslicht en wacht voor het rode licht. Ik krijg groen licht en trek op. Net als ik de hoofdrijbaan wil kruisen komt er van links op de hoofdrijbaan een donkerkleurige auto met zeker 80 km/u op me af. Ik kijk de door rood licht rijdende allochtone idiote chauffeur in zijn gezicht en schreeuw de longen uit mijn lijf. De auto passeert me rakelings en ik bal mijn rechtervuist. Bestuurders van andere auto's houden hun handen voor hun ogen. Gelukkig heb ik nog weinig snelheid en remmen betekent onmiddellijk stilstaan.
Nog niet eerder ben ik zo dicht bij een fataal ongeluk geweest.

Rubber rand instapgat

Vanmiddag laat Jan Reus me een aanpassing aan zijn Quest zien waarvan ogenschijnlijk het nut beperkt lijkt. Maar let op, de voordelen zijn groot. Allereerst wat is het? Het is een 2 mm dikke neopreen rubberen strip die zich bijzonder goed in iedere vorm laat plooien. Dit materiaal wordt gebruikt rond de handgrepen van de gieken van surfplanken en kite surf bedieningen. Met Bisontix moeiteloos rond het instapgat aan te brengen.
Waar dient het voor? Allereerst maakt dit de racekap en schuimkap aan de voorzijde echt waterdicht. Bij regen kruipt er water tussen de kap en de ietwat verdiepte rand van het instapgat. Nu ontstaat er een afvoergootje dat het water mooi naar de zijkant afvoert.
Blijkens de verkoop van inmiddels ruim over de honderd stukken Lexan, gaan steeds meer velomobielrijders het ongekende comfort van een vizier waarderen. In die glasheldere vizieren wordt letterlijk alles gereflecteerd. Een matzwarte rand elimineert deze reflectie volledig waardoor je zelfs niet meer in de gaten hebt dat je door een vizier kijkt.
Ook blijkt de schuimkap beter af te sluiten.
Als de rand nog 15 cm verder beplakt wordt is het beschadigen door de schoenplaatjes van de rand van de velomobiel ook de wereld uit.
Goed idee Jan!

InstallatieWerk Den Helder

Cees Roozendaal werkt enkele dagen in de week bij InstallatieWerk Den Helder. Dit nieuwe onderkomen hadden we nog niet gezien. Reden om daar een kijkje te gaan nemen. Kees ontbiedt me al om 9.15 uur op de Smaragd in Heerhugowaard. Ik maak er maar een half uur later van.
Een stevige frisse wind uit het westen en rond 10 gr. C maken de lange broek en het lange shirt weer nodig. Wel schijnt de zon uitbundig. Eerst naar Middenmeer om Pé op te halen. Jan is er ook en na de koffie gaan we richting Slootdorp. Noordelijk daarvan ligt een betonnen fietspad dat meer een soort dump plaats is geworden van resten asfalt, wat een waardeloos pad.
Tegen wind maken we toch nog 34 tot 36 km/u, met dank aan fraai asfalt op de Balgweg.
Bij InstallatieWerk is Cees druk bezig een reprimande uit te delen, de jeugd van tegenwoordig is niet meer zo volgzaam als in 'onze' tijd. Dan is er koffie en worden we bijgepraat over de resultaten van de medische behandeling van Cees' kuiten.
Pé gaat terug om een boodschap te doen, Kees, Jan en ik rijden over een fraai fietspad tussen de bollenvelden naar Julianadorp.
Het valt Jan op dat mijn fiets niet waggelt en geheel horizontaal blijft. Heeft alles te maken met de stijvere constructie van de carbon body waardoor er geen energie verloren gaat door flexibiliteit van de body.
Na Julianadorp zoeken we het fietspad langs het Noord-Hollands kanaal op. Met dezelfde stevige westenwind snuiven we de geur van duizenden hyacinten op. Langzamerhand wordt het steeds kleurrijker in Noord-Holland Noord.
Ik maak een plaatje van het nieuw aangelegde fietspad. In Schoorldam steekt Jan het kanaal over. Wij rijden door tot Ranzijn Alkmaar waarna Kees en ik ieder onze eigen weg gaan. Mooie frisse rit.
128 km, totaal nu 1066 km.

Kees zet 'm ertussen

Het is prachtig weer als Kees zich vanmorgen om even voor half elf voor de koffie meldt. Even later is er nog een koffiedrinker, maar de pont is inmiddels uit de vaart vanwege een hydraulische storing. Rob Kaag wordt keurig overgeroeid. Ik maak mijn roeiboot inmiddels klaar voor het vervoeren van twee Questen over de Markervaart. Dat blijkt even later niet meer nodig en we rijden gedrieën naar Hoogwoud voor het bij Jan Geel bezorgen van het boek 'The world's most fuel efficient vehicle'.
Kees rijdt voorop en gaat over Keulen en Aken naar het noord-oosten. Uiteraard is een route via Hoorn de kortste weg, maar Kees zoekt mooie dijkjes uit en we komen zelfs langs Heerhugowaard.
Het rijden in korte broek en T-shirt is een feest. Met een heerlijke 18 graden C. en de wind steeds achter zoeven we met minimale inspanning, steeds rond 36 km/u, naar Oostwoud.
Twee skeelerende meisjes rijden naast elkaar voor ons op het fietspad en hebben niks in de gaten. Kees toetert niet en de meisjes gaan dan ook niet aan de kant. Net als Rob opmerkt dat Kees zijn fiets kennelijk als gele dildo gaat gebruiken, passeert Kees de meisjes rakelings. Het linker meisje schrikt zich rot als ze de grote gele rakker van Kees plotseling van achteren voelt. Kees toch....
Het meisje blijft op de been en roept dat er ook wel gebeld had mogen worden. Een waarheid als een koe :).
Bij het viaduct over de A7 nemen de mannen de rijbaan. Ik rij netjes over het fietspad en zie de heren zich snel uit de voeten maken. Dan maar even gang maken om de hiërarchie weer te herstellen :). Met 57,5 km/u zoef ik langs de heren. Rob geeft ook gas en komt tot 53,5 km/u.
Bij museum De Baan van Jan en Annie Geel in Oostwoud is Jan bezig met de restauratie van een A-Ford uit november 1923. Het autootje ziet er inmiddels fraai en heel compleet uit en lijkt zo het museum uit te kunnen rijden.
Het eerste dat me trouwens opvalt ten huize van de fam. Geel is dat de Quest van Jan inmiddels ook voorzien is van wielkappen. Nog wel een eerste versie, maar de uitvoering is overtuigend. Vooral het volledig in de stroomlijn opnemen van de derailleur lijkt mij een heel goede oplossing.
Kees staat voor de A-Ford als ik een foto wil maken. 'Kees, hou je buik eens in'. Kees houdt zijn buik in. 'Kees, helaas het helpt niks'. Rob raakt bijna achter zijn adem van het lachen.
Na de koffie en de nodige uitleg komen er twee gasten in het museum en rijden wij weer richting zuid-west.
Bij Avenhorn ga ik de Mijzenpolder in. Kees en Rob koersen richting Ursem. Ondanks de pittige tegenwind heb ik nog wel zin in een korte training. Met ruim in de 40 km/u ben ik al in Schermerhorn als ik de beide mannen net Ursem zie binnenrijden.
87 km

Flying Focus Texel opent nieuwe hangar

Herman IJsseling stuurde mij een uitnodiging om aanwezig te zijn bij de opening van zijn nieuwe hangaar op het vliegveld Texel. Lang geleden was ik Herman's leermeester in luchtfotografie. Later bouwde ik samen met mijn vader hoogwaardige 4x5 inch luchtfotocamera's voor Herman. Nog wat later werden er ook Durst vergroters en nog weer later ook Apple computers geleverd.
Momenteel heeft Flying Focus 5 vliegtuigen waaronder Cessna 172 en twee-motorige Cessna Skymaster. Met dezelfde typen vliegtuigen heb ik meer dan 3000 vlieguren gemaakt bij de Rijkspolitie Dienst luchtvaart.
Samen met Kees van Hattem fietsen we met prachtig maar behoorlijk koud weer tegen wind noordwaarts. We volgen de leuke route die de planner van de Fietsersbond mij voorschotelt. Via Heerhugowaard, Zijdewind, Schagen en 't Zand zien we de veerboot in Den Helder net voor onze neus wegvaren.
Als een uur later de boot ons wel meeneemt zien we op de GPS dat het schip 26,5 km/u vaart.
Op Texel nemen we de route langs de oostelijke zeedijk. Overal lopen en liggen moederschapen met hun kroost. Het maakt ze weinig uit of ze nou in het gras of midden op de weg liggen. Ze zijn duidelijk gewend aan fietsers al rennen ze wel weg als de Quest te dicht bijkomt.
Op het vliegveld Texel is het een drukte van belang. Parachutisten landen vlakbij de fraaie nieuwe hangar van Flying Focus. De ontvangst en het weerzien met Herman zijn prettig. Vorig jaar liep een crash van een door hem bestuurd vliegtuig maar net goed af. Gelukkig is ie goed hersteld.
Ik haal de Quest er even bij en maak een paar plaatjes voor de vliegtuigen waar ik ruim 20 jaar mee vloog. Het behoeft geen betoog dat er veel belangstelling is voor de Quest.
We bekijken de prachtige fototentoonstelling die in de hangaar staat opgesteld. Ik praat een tijd met Hein van Melis, een 81-jarige piloot waar Herman vaak mee vliegt.

Dan is het tijd om weer richting vasteland te rijden. Nu met de koude wind in de rug en dat is heel comfortabel. Moeiteloos rijden we steeds 40 km/u. Dat wordt door enkele recreatiefietsers niet gewaardeerd en we krijgen weer de op en neer bewegende vlakke hand te zien. Gewoon rechts houden mensen, dan is er niks aan de hand.
We rijden in no-time naar de veerhaven en zien .... de boot ook nu weer vertrekken. We trakteren ons op een hoorntje in het Horntje, zo heet de veerhaven. Het is feitelijk te koud om op het winderige terras te zitten. We stappen gewoon in onze Quest en hebben van de kou geen last meer.

In Den Helder is de brug weer hersteld en gaat het 'plat voor laken' langs het Noord-Hollands kanaal. Het rijdt zo makkelijk dat we ook nu weer steeds 40 km/u rijden. Mijn hartslagmeter vertelt me dat daar geen hogere hartslag dan 100 voor nodig is. Dit is echt genieten. Tot ons genoegen zijn hele stukken nieuw fietspad aangelegd en dat maakt van de route van Den Helder naar Alkmaar een echte fietssnelweg.
In Alkmaar scheiden onze wegen en ik ben om 18.00 uur weer thuis na 146 heerlijke kilometers.

Eindje - hard - fietsen naar Oudemirdum

Kees van Hattem zou vandaag een eindje met me gaan fietsen. Dan is het maar te hopen dat Kees niet nóg een fietsafspraak maakt :). Betekent soms een héél eind fietsen. En ja, Kees maakt nóg een fietsafspraak, met Pé. De mannen gaan naar Oudemirdum in Friesland fietsen. Is voor mij een lieve 250 km. Geen nood, ik ga mee.
Om 9.00 uur, het is dan nog maar net 10 graden C., staat Kees in Heerhugowaard al klaar. Op naar Pé Koomen in Middenmeer waar de koffie bruin is. Jan Geel maakt er vandaag een kwartet van. We hebben een pittige Bft 5 in de rug en dat rijdt vooral op de Afsluitdijk heerlijk. Ik neem me voor een poging te doen een maximum snelheid neer te zetten. Grappig is dat de hartslag al flink hoger is bij alleen het idee al. Het lichaam prepareert zich kennelijk.
Bij het monument doe ik de eerste poging. Ik kom tot 66 km/u en ben niet tevreden. Tussen het monument en Breezanddijk rij ik continue 56 km/u met een onrealistisch lage hartslag van 128 slagen per minuut. Tegen het viaduct omhoog verlies ik snelheid tot 50 km/u. Dan even omlaag om al snel op 63 km/u te komen. Op het vlakke maal ik als een bezetene de pedalen rond. Als de 70 km/u in beeld komt vind ik het welletjes en laat me tevreden uitrijden. Eigenlijk zou ik een groter tandwiel dan de huidige 57 tands moeten hebben om meer druk op de pedalen te houden. Aan de andere kant is het wel heel hard, zeker gezien het feit dat de fiets helemaal in toertrim staat. 2 spiegels, helemaal open, en een banddruk van 4,5 bar voor en 4 achter. Hoe hard zou het kunnen gaan als de racekap, wielkappen en dichte voetengaten erop zouden zitten. Ok, de wind is met 32 km/u achterlijk natuurlijk een prettige hulp, maar uiteindelijk rij ik bij 70 km/u met 38 km/u wind tegen.
We genieten van het mooie rijden op het Friese platteland. Een flinke buizerd is nu eens niet bezig met het vangen van prooien, maar met het versjouwen van takken voor het maken van een nest.
Na 2 uur en 40 minuten zijn we al in Workum en even later, Pé kent de route op zijn duimpje, komen we aan in Oudemirdum. Hier woont Pé's dochter Bianca en haar gezin. De kinderen Timo en Fleur verwelkomen ons. Bianca heeft een mooie lunchtafel klaar staan. Voor we weer opstappen, we moeten nu een heel eind tegen wind, moeten we nog even naar de pony van Fleur kijken.
Vanaf deze plek is mooi een uit de oorlog daterende wachttoren te zien. Van hieruit werd gespeurd naar vijandige vliegtuigen.
We rijden precies dezelfde route terug. Plotseling krijgen we een witte Quest in beeld, Ben Wiggers. We stoppen even om te kletsen, Ben keert zijn fiets om en rijdt met ons mee naar de Afsluitdijk. Plotseling vliegt er een wolk grutto's boven ons. Dit levert met de rietkragen en windmolens een aardig beeld op.
Dan recht tegen wind de Afsluitdijk op. Gelukkig is de wind iets afgezwakt en kan Kees, hij rijdt voorop, toch steeds tegen de 32 km/u aanhouden. Jan neemt bij Middenmeer afscheid en wij rijden naar Pé's huis voor wat drinken.
De laatste etappe gaat met 34 km/u met de wind schuin rechts voorin komend toch heel vlot.
Om even na 18.00 uur ben ik thuis na 245 fijne kilometers.

Twee draaicirkels

Bij de nieuwe carbon Quest heb ik een vreemd verschijnsel meegekregen, de draaicirkel over links en rechts zijn sterk verschillend.
Met Kees rijden we vanmorgen naar het grote parkeerterrein bij de Woudhaven. Sturend met één hand en de band licht aanlopend zet ik om de paar meter een krijtstreep op het wegdek. Eerst linksom met wit krijt, dan rechtsom met groen krijt. Met het meetlint meten we de binnendiameter van de cirkels op.

De draaicirkel over links is 12,30 meter, over rechts maar liefst 16,30 meter. Dat is een verschil van 4 meter en dat levert zo nu en dan problemen op. Eerdere tests met de Quest 305 in mei 2009 leverden een draaicirkel op van 12,70 meter. Deze nieuwe fiets heeft brede velgen en de Quest 305 uit de test van mei 2009 had nog smalle velgen. De brede velgen van Quest 484 doen de banden uiteraard iets breder worden, maar zo'n groot verschil tussen linksom en rechtsom is wel heel veel. Ik neem aan dat de symmetrie van de uitsparingen voor de banden gelijk is.
Dit moet maar een keer bij Velomobiel.nl worden nagekeken. Ik moet er voor het opnieuw spaken van mijn achterwiel toch een keer naar toe.

Kees moet zijn huis nog kleinkind veilig maken, morgen is ie oppasopa. Ik rij een stuk mee naar Heerhugowaard langs de Westdijk van de Schermer. Op het prachtige asfalt langs het Noord-Hollands kanaal rijden we steeds tegen de 40 km/u. Vlak voor Heerhugowaard ga ik rechtsaf de Slingerdijk op. Via Ursem, de 3 Schermer molens en Driehuizen ben ik na 38 km weer thuis.

Naar wedstrijden in Sloten

Vanmorgen zou ik de fiets van mijn schoonzusje onder handen nemen. Veel meer dan uitleggen hoe je het nippeltje op het ventiel zet heeft het niet om het lijf. Aanvankelijk zou ik met de auto naar Sloten velodrome rijden. Als ik om even na elf uur weer thuis ben kan ik er geen weerstand aan bieden om toch te gaan fietsen. Geen regen en een heel lichte noordelijke wind, ideaal fietsweer.
Via pont Buitenhuis, Halfweg en Amsterdam Osdorp ben ik in goed een uur in het fiets stadion. Na veel bekende gezichten te hebben begroet laat ik Ymte de slinger in mijn achterwiel zien. Is waarschijnlijk veroorzaakt door de exploderende band. Gelukkig kan de slag er met spaakverstelling wel uitgehaald worden.
Jan van Steeg is bij de sprint nog niet voldoende warmgedraaid. Tijdens het Keirin is ie met 55,4 km/u oppermachtig. Ook tijdens het criterium van 45 minuten lijkt dat zo. Hij kijkt even de kat uit de boom en rijdt dan met veel machtsvertoon in twee ronden een halve ronde weg van de volgers. Een tijdje later wordt ie weer achterhaald, d'r moet wat aan de hand zijn. Dan geeft Jan op, een oude kwaal, maagproblemen, speelt weer op. Het criterium wordt gewonnen door Hans Wessels.
Yvonne de Muis debuteert met de Quest op de baan. Ze vertrekt voortvarend met snelheden van ruim 44 km/u. Dan blijkt 45 minuten toch wel heel lang en gaat de snelheid er wat uit tot 41 km/u.
Alle uitslagen zijn op Ligfiets.net te vinden.
Tegen vijven rij ik langs dezelfde route weer huiswaarts. Yvonne's ouders fietsen met haar mee en dat gaat natuurlijk niet zo hard. Bij de pont over het Noordzeekanaal ontmoeten wij elkaar. Ik maak kennis met Yvonne's ouders. Ze blijken mijn blog goed te volgen. Als Muis' ouders rechtsaf slaan naar Zaandam, rijden wij samen via Assendelft en Wormerveer naar De Woude. Dat gaat met een lekker gangetje van 36 tot 39 km/u, ja die Muis kan goed fietsen. Onderweg praten we even over Martje Nieman. Zij wordt geplaagd door een hernia, oervervelend. Beterschap Juffrouw Katje!. Yvonne gaat direct door naar Burgerbrug.
60 km.

Gedeelde kettingwielas weer gemonteerd

Vanmiddag monteer ik de gedeelde kettingwielas weer. Dit onderdeel vangt twee vliegen in één klap. Straks zal blijken dat het drie vliegen in één keer weet te vangen. Het kettingwiel kan er van bovenaf in enkele seconden uitgehaald worden en het kettingwiel kan ruim een centimeter heen en weer schuiven over de as. Het kettingwiel gaat dus automatisch precies recht in de kettinglijn lopen.
Dat gaat niet zonder meer. Standaard levert Velomobiel.nl een volledig opgesloten kettingwiel. Over het asje zit een aluminium busje van 15,5 mm dat het kettingwiel fixeert en de ketting, zeker op het grootste voorblad, van achter gezien naar links dwingt. Dit busje kan niet straffeloos worden verwijderd. Het kettingwiel loopt dan vast tegen de aan de zijkant oplopende bodem van de tunnel. Theo van Velomobiel.nl heeft dit aan den lijve ondervonden en toonde mij een afgesleten flens van een kettingwiel van zijn fiets. Dit is er overigens wel het bewijs van dat de ideaal rechte kettinglijn meer naar rechts loopt, gezien van achter. En reken maar dat een aanlopend kettingwiel zwaar trapt :).
Het vastlopen van het kettingwiel bij verwijderd vulbusje wordt in de hand gewerkt doordat de kettingwielen groter zijn geworden. Eerder waren de kettingwieltjes 64 mm in diameter, de huidige kettingwieltjes met de spaken, zijn 68 mm. Daarom slijp ik het nieuwe kettingwiel aan één kant af tot 64 mm. Het passen is een eitje en ik kan heel snel vaststellen dat het kettingwiel nu vrij loopt, zelfs tot op 5 mm van de opstaande kant van de tunnel.

Uit ervaring weet ik al jaren dat een knik in de kettinglijn bijna altijd garantie is op herrie door het kettingwiel. De schalmen tikken tegen de binnenkant van de flens van het kettingwiel en de herrie is daar. Heb ik nu ook die derde vlieg in één klap gevangen? Jazeker! Het tikkende geluid dat ook in Dronten werd geconstateerd, in frequentie variërend met de versnelling, is nu weg. Quest 484 is weer net als de 404, muisstil.

NB d.d. 4-4-2011. Bovenstaande posting is natuurlijk niet aan Velomobiel.nl voorbij gegaan. Vandaag laat Ymte me weten dat zij vanaf nu het opsluitbusje op het kettingwielasje zullen afdraaien waardoor het kettingwiel kan schuiven. Ook zullen ze de flens van het kettingwiel afdraaien tot 64 mm om de beweging van het kettingwiel mogelijk te maken. Ymte besluit zijn mailtje met 'Bedankt voor het meedenken'. Prima zo.

Armsteunen gefixeerd

Velomobiel.nl levert voor het eerst verstelbare onderarmsteunen. Ik heb ze al jaren in mijn fiets en ze zijn dan ook behoorlijk 'doorontwikkeld'. De steunen van de mannen uit Dronten hangen los en dat is niet comfortabel. Daarom pas ik ze aan aan mijn eigen standaard. Dit betekent dat ze aan de binnenzijde van de body gefixeerd worden met klittenband.
Handig met kurk ben ik niet, met Lexan wel. Een stukje 1 mm Lexan wordt koud onder een hoek van 90 graden omgezet. Met klittenband is het eenvoudig om de steun zowel aan het stukje Ibiliet als aan de binnenkant van de romp te plakken. Afhankelijk van de gewenste positie op de romp is daar wat meer klittenband oppervlak gecreëerd.
Het grote voordeel van deze steunen is dat je ze precies op hoogte kunt afstellen. De goede hoogte doet de beide handen exact op een comfortabele positie op de gripshifts belanden. Uiteraard is het stuur aan een staaldraad opgehangen waardoor er een maximaal comfortabele situatie is bereikt.

NB. Eén van de lezers van mijn blog zou de armsteuntjes van aluminium willen maken. Dat lijkt niet verstandig. Aluminium is heel sterk en kan je bij een ongeval waarbij je met de fiets op zijn kant gaat, ernstig verwonden. 1 mm Lexan is wel taai, maar vervormt onder druk voldoende om ernstig letsel te voorkomen.

Te lange ketting

Elke keer dat ik een nieuwe Quest krijg duurt het even voordat deze helemaal naar mijn hand staat.
Er is een licht geratel hoorbaar uit de buik van de fiets. Bij wat grotere belasting verdwijnt het goeddeels. Als ik vóór op het grote blad schakel en achter ook, moet de poot van de derailleur naar voren wijzen. Staat de poot naar beneden, de veer van de derailleur is dan ontspannen, dan is de ketting te lang. Als ik het derailleurkapje verwijder, weegt helemaal 36 gram, staat de poot van de derailleur inderdaad recht omlaag.
Betekent ook dat de derailleur bij de kleine tandwielen vóór onvoldoende of zelfs helemaal geen spanning op de ketting zet.
De nieuwe super lichte Quest maakt het rijden op het vlakke op het middenblad vrijwel overbodig. Toch probeer ik het even en direct springt de ketting over op het middenblad.

Ik ga tegen de middag een eindje fietsen. Er moet een pakje naar de post en dat lukt in Midden-Beemster. Het is prachtig mooi weer en de racekap mag vandaag thuis blijven. De nieuwe Quest rijdt fantastisch. Ymte is benieuwd naar de akoestiek van de nieuwe Quest. Die blijkt dik in orde. Zo lang het achterwiel aan de grond blijft is er vrijwel geen geluid, zelfs niet op vrij ruw wegdek. Raakt het wiel door zeer slecht wegdek van de grond dan ontstaat er uiteraard wel geluid. Dit geluid is niet meer of luider dan bij een glasvezel Quest, wel klinkt het iets hoger, zeg maar iets metaliger. De achterband is een Schwalbe Super Moto op 4 bar. Zou het geluid hinderlijk zijn dan kan de Super Moto nog naar 3 bar.

Op de Hoornse Jaagweg springt een wat oudere wielrenner in mijn wiel. De man kan tot 45 km/u mee en ik los hem niet. In de verte doemt de tijdelijke fietsbrug op bij de brugwerkzaamheden. Ik laat me maar in de fuik leiden en als ik uit de Quest stap is de wielrenner direct bij me en we kletsen wat. Hij stelt vast dat de Quest hem niet uit de wind houdt.
Via Hoorn rij ik naar Oostwoud. Jan Geel heeft vast wel een second opinion over de ketting. Als ik bij Jan en Annie thuis ben is Jan nog even weg voor een boodschap. De koffie met gevulde paashaas koek smaakt prima. Als Jan arriveert is ook voor hem duidelijk dat de ketting veel te lang is. Jan pakt de pons erbij en verwijdert vier schakels. De derailleurpoot staat nu op ongeveer 45 graden. Er is waarschijnlijk zelfs genoeg ruimte om nog één of zelfs twee schakels te verwijderen. Eerst maar eens zo proberen.

Op de thuisreis rij ik op de bonnefooi naar het zuidwesten. In Wognum rij ik rondjes op een woonerf en kom zelfs op een schelpenpad dat alleen maar rond het woonerf ligt. Onderweg probeer ik of het overslaan van de ketting op het middenblad verholpen is. Dit blijkt inderdaad het geval.
Via Bodeldijk, Avenhorn en Schermerhorn ben ik na 97 km weer thuis.

Schoorlse duinen

Paul Dijs heeft een zomerhuisje in Schoorl. Reden om van daaruit een ritje te maken in de mooie omgeving. Om 11.00 uur zijn ondergetekende, Kees van Hattem, Jan Geel, Paul Dijs, Arie Kastelein met vriend Bert (Mango) en René van den Berg present in het centrum van Schoorl.
We rijden door de bebouwde kommen naar Egmond. Het wegdek is abominabel en de fietsen dansen en rammelen er over. Komt mede omdat Kees, hij kent de omgeving als zijn broekzak, de snelheid flink hoog houdt. De weg is zo slecht dat Jan Geel last krijgt van een oude whiplash blessure.
Bij 't Woud gaan we al klimmend de duinen in. Dat doet de nieuwe Quest voortreffelijk. Omlaag ook, de snelheid loopt op tot ruim boven de 50 km/u. Via Bergen aan Zee rijden we over witte droge schelpenpaden naar de Schoorlse duinen. Wij zijn bepaald niet alleen, het barst van de wandelaars en mountainbikers. Niet zo gek met dit weer, Weeronline geeft vandaag een 10, een zeldzaamheid. Als ik een foto wil maken druipt de camera van het water. Kennelijk heeft mijn drinkslang gelekt in mijn camerabakje. Gelukkig blijft de Canon wel fotograferen, het is ook niet de eerste keer dat dit gebeurt.
Als het eerste deel van het rondje erop zit strijken we neer op een terras in Schoorl. Paul Dijs trakteert het hele gezelschap op koffie met appeltaart. Hartelijk dank Paul.
Het tweede deel van de rit wil René ons het nieuwe fietspad langs Schoorldam laten zien. Die instructie is Kees even later vergeten en we rijden zomaar op de West-Friesche Omringdijk. Dat heeft niet iedereen door, dus even wachten tot de groep weer compleet is. Een mooi moment om Paul Dijs te verleiden een stuk met de racekap te rijden. Hoe dat uitpakt zul je op zijn blog wel lezen.
Natuurlijk wil Paul even kijken hoe hard ie kan rijden met de racekap. Hij komt tot 48 km/u, heel hard op het slechte en bochtige wegdek van de Omringdijk.
Via Tolke verlaten we de dijk en koersen richting Heerhugowaard. Benoorden Heerhugowaard verlaat ik om 14.10 uur de groep om de laatste 22 km naar De Woude af te leggen. Dankzij een zwakke tegenwind kan ik continue tussen 47 en 53 km/u rijden. Ook nu weer vinden oudere verkeersdeelnemers dat niet altijd leuk. Ze proberen mij langzamer te laten rijden, maar ze kunnen beter op hun eigen weghelft blijven. Dan maakt het niet uit hoe hard een tegenligger rijdt. Overigens wel een punt om over na te denken. Een Quest met racekap wordt als 'gevaarlijker' beoordeeld dan een Quest met het hoofd van de bestuurder zichtbaar.
In precies 30 minuten heb ik de 22 km achter de wielen van de Quest.
Het is goed te merken dat deze Quest ook in de aandrijving stijver is. De 60 mm brede Super Moto schuurde bij de vorige Quest bij het optrekken tegen de binnenkant van de wielkast, de nieuwe carbon versie doet dat niet.
98 km.