Drie min één bezienswaardigheden

Vandaag is het schitterend weer, volle zon, 20 gr. C en Bft 3 uit het noord-oosten. Met Kees rijden we naar Volendam, Marken en de Zaanse Schans. Drie bezienswaardigheden op een rij. Het is altijd leuk naar deze plaatsen te fietsen, al lijkt het er wel op dat de toeristen die rondlopen in die plaatsen ons met onze Questen een nog grotere bezienswaardigheid vinden. We worden er continue door velen gefotografeerd.
Kees rijdt voorop en neemt de populaire route langs het Noord-Hollands kanaal naar Purmerend. Vandaar langs de mooie hoge Oostdijk van de Beemster naar Oosthuizen. Dan rechtsaf naar Edam-Volendam. Als we Volendam binnenrijden hebben we al 36 km op de teller, 11 km meer dan de kortste weg van De Woude naar Volendam. Kees maalt niet om een paar kilometer, als ie maar ongehinderd door kan rijden.
Het is vrij rustig in Volendam en we kunnen redelijk doorrijden. Kees stopt voor een broodje.... 500 meter voor de ijssalon van Willem Honingh. Doet ie natuurlijk om met een gevulde maag niet aan de calorierijke verlokkingen van het heerlijke schepijs ten prooi te vallen. Een mevrouw met twee Jack Russels komt langs lopen. De hondjes zijn woest en willen de Quest aanvallen. Als ik naar de mormels toeloop blijken het allerliefste hondjes te zijn die onmiddellijk vrede met me sluiten.
Via het slaperige Monnickendam, de dienstertjes van de restaurants hangen verveeld in de deuropening, rijden we naar Marken. Ik wil een soort panorama foto maken van Marken met Kees in de voorgrond. Kees krijgt daar altijd een aanval van snelheid en dwingt me om de foto met ruim 40 km/u te maken. Als dit lukt is het een wonder.
We rijden naar het havenhoofd en genieten van het mooie weer en het prachtige uitzicht. Een mevrouw schiet me aan en meldt enorm geschrokken te zijn. We hebben haar gepasseerd met grote snelheid, maar maar één van ons heeft getoeterd. Ik beloof, mede namens Kees, beterschap.
Op naar Durgerdam. Het fietspad bovenop de dijk is heel smal, maar we willen ons de unieke vergezichten niet onthouden. De tegenliggers en fietsers die we inhalen maken netjes voldoende ruimte en we bedanken de medefietsers uitvoerig. Ik maak weer enkele foto's, niet helemaal zonder risico met een fietspad van een meter breed, links het IJsselmeer, rechts een steil talud. Het lukt toch weer redelijk goed, ik word er een beetje handig in.
In Durgerdam stoppen we even voor een drankje en sturen dan rechtsaf Waterland in. De weidse uitzichten vanaf de IJsselmeerdijk zijn ingewisseld voor knusse dorpjes, mooie vaarten, veel grasland en gelukkig ook koeien. Het is inmiddels 16.00 uur en het bezoeken van de Zaanse Schans is te ambitieus. Niet voor Kees, als ie 'te vroeg' thuiskomt is ie keukenprins. Komt ie 'te laat' dan kan ie zo aanschuiven. Overmacht noemt Kees dit dan.
In Ilpendam rij ik de pont op, iets te hard met als gevolg dat ik met de tunnel over de oprij klep schuur.
Nu niet via het Twiske dus, maar rechtstreeks naar Purmerend. Het laatste stuk krijgt Kees de geest. Hij geeft gas en blijft rond 45 km/u rijden. Even wordt zelfs de 50 km/u aangetikt. Met de wind in de rug kost me dit kortstondig hartslag 133, dus van uitputting is nog geen sprake.
Kees gaat in de Starnmeer rechtsaf, ik linksaf naar De Woude. Kees rijdt nog een extra blokje om, een echte keukenprins is Kees niet.
109 km

Optillen Quest aan achterzijde

Vaak is het nodig om de Quest aan de achterzijde op te tillen. Veel Quest eigenaren hebben daartoe een handgreep, knop of andere lelijke knobbel boven het achterlicht geschroefd. Dat ziet er niet uit en om die reden til ik de Quest aan de rand van het instapgat op. Dat is niet ideaal, in ieder geval zwaar als de Quest is beladen.
Kan dat nou niet anders? Ja, dat kan. De firma Onkenhout in Amsterdam maakt verschillende zogenaamde 'verborgen handgrepen'. Twee varianten laat ik hier zien. De handgreep linksboven op de foto komt met een druk op de knop naar buiten en maakt een oog vrij waar je met twee vingers de Quest kan optillen. Weegt heel weinig en kan tot ongeveer 62 kg belasting verdragen. De breeksterkte is 85 kg, dus ruim voldoende om de helft van het gewicht van de Quest op te tillen. Alles wat aan de buitenkant van de fiets is te zien is niet groter dan 2 x 8 cm. De hoogte is 2,5 mm.
De fabrikant zal mij de beide versies opsturen. Uiteraard hou ik jullie op de hoogte van de verdere ervaringen.

Paraplu, paarden en verbrand duin

Kees is tegen de middag op De Woude. Eerst gaan we een paraplu kopen. Een paraplu kopen? Voor in de Quest? Jazeker. Na mijn eerdere experimenten met een anti-zon pluutje, wil ik nu kijken of er twee vliegen in één klap te slaan zijn. Sloeg mijn baby-pluutje bij snelheden van 30 km per uur om, de paraplu's van Senz moeten van Bft 7 tot 10, afhankelijk van het model, overeind blijven. In Wormerveer hebben ze een zilverkleurige mini-Senz op voorraad. Het regent, dus meteen de plu opgezet. Heel verrassend is dat de plu zonder enige moeite vast te houden is en zich automatisch met de afgeknotte voorzijde naar de wind richt. Het lijkt nauwelijks extra moeite te kosten om ook op hogere snelheden met de paraplu te rijden. Ik accelereer naar ruim 40 km per uur en de plu geeft geen krimp. De klap wind van tegemoet komende vrachtauto's doen de mini wel wat fladderen, maar verder gebeurt er niks. Nu nog even bekijken of er een bevestigingsmogelijkheid te maken valt. Het pluutje laat zich opvouwen tot een pakje van 25 x 6 cm met een gewicht van 270 gram.

We rijden naar de duinen bij Castricum aan Zee waar Kees een tweetal oud-collega's ontmoet. Onderweg liggen de Schotse Hooglanders te herkauwen en keuren ons geen blik waardig.
In het Woud is enige paniek, er lopen twee paarden op de rijbaan. Een doortastend meisje weet de dieren van de weg te krijgen. Ze lopen nu op een terreintje met nogal wat openingen. Ik zet de Quest voor de doorgang naar de straat zodat de beesten niet direct de weg op kunnen. Even later arriveert de eigenaresse en worden de paarden naar hun weide geleid en het hek, dit keer goed, gesloten.
Kees wil wel even naar de duinen bij Schoorl, prima idee. We rossen weer over de schelpenpaden, maximum snelheid dit keer 55 km/u. Kees glundert van oor tot oor, het ging mooi hard.
Het door de vlammen verteerde bos en duin maakt veel indruk. Wel mooi is te zien dat de natuur nu al weer onstuimig aan het herstel werkt. Een verkoolde graspol laat al weer nieuw uitgelopen bladeren zien. Terwijl Kees staat te praten met een viertal oudere wandelaars, rij ik de Quest naar beneden voor een paar foto's.
Via Schoorl dorp rijden we naar het Noord-Hollands kanaal om via Alkmaar vlot terug te zijn op De Woude.
78 km

Stilste Quest ooit 2

Nadat Velomobiel.nl de voorste kettingbuis heeft vervangen door een U-vormig aluminium bakje, is de voorlaatste dissonant het kettingwieltje. De laatste is de kettingbuis om de terugkerende ketting. Afhankelijk van de gekozen versnelling achter, maakt het wieltje een licht ratelend geluid, goed hoorbaar op het grootste blad achter, vrijwel onhoorbaar als het kleinste kransje is geschakeld. Dit heeft alles met de kettingsnelheid te maken. Hoe hoger de kettingsnelheid, hoe meer geluid is er hoorbaar.
In Dronten wordt zoals altijd nuchter maar welwillend gereageerd op mijn wensen. Wat betreft overgevoeligheid voor geluidjes heb ik inmiddels een reputatie, al is er volgens Theo een neuroot die mij ver overtreft. In Dronten zijn enkele medewerkers van Velomobiel.nl wel heel pragmatisch als het gaat om geluid. 'Doe gewoon je oordoppen in'. Oordoppen hebben ze daar natuurlijk allemaal al om de trommelvliezen te beschermen tegen machine lawaai. Ze blijken ook uitstekend het windgeruis tijdens het fietsen te filteren.
Omdat ik geluid het liefst bij de bron bestrijd, moet uiteindelijk ook geprobeerd worden of het licht ratelende kettingwiel toch het veld zal moeten ruimen. Vraag is wel waarom dit geluid zich voordoet. Dit komt vooral omdat de hoek waaronder de ketting het wieltje raakt heel vlak is. De hoek waaronder de ketting het wieltje verlaat is nog vlakker. De ketting gaat dan ook nooit mooi aanliggen in de vertanding zoals dit gebeurt bij voor- en achtertandwielen en blijft tikkende geluiden maken. Zoals eerder genoemd, hoe sneller de ketting rond gaat, hoe meer lawaai.

Vanmiddag meldt Kees zich voor enkele experimenten. Allereerst wil ik weten of het weghalen van de 65 cm lange kettingbuis iets heeft opgeleverd voor wat betreft weerstand. De Quest wordt op een verhoging gezet en hetzelfde potje met schroeven wordt aan de pedaalas gehangen. Op het middelste blad voor en de derde versnelling achter, was het gewicht waarmee de crank vanuit horizontale positie naar beneden bewoog 266 gram. Omdat ik me licht bezeerde aan een los stukje polyester, pakte ik een werkhandschoen uit de kast. Tot mijn verrassing valt er een heel klein heel koud diertje uit. Een salamander of hagedis, wie het weet mag het zeggen.
Vanmorgen doen wij de meting weer zonder kettingbuis.
Al snel blijkt dat er geen verschil is. Na de aanvankelijke lichte teleurstelling dat het qua weerstand niks oplevert, komt al snel in beeld waarom dit zo is. Trek een stuk ketting door een horizontaal liggende kettingbuis en je meet weerstand. Hou ditzelfde stuk ketting in dezelfde kettingbuis schuin en ..... de ketting glijdt er vanzelf uit.
Die situatie doet zich ook voor bij de kettingbuis van de trekkende ketting.

Ik had voor het experiment ter voorkoming van kettinggeluid enkele kettingrollen uit Dronten meegenomen. Deze kettingrollen, ze kosten € 12,50 per stuk, zijn niet te vergelijken met de brede witte nylon rollen van weleer. De ongelagerde witte nylon rollen, ze zaten in mijn Mango en eerste Quest, waren een bron van lawaai. De nieuwe rollen, het zijn de twee voor in beeld, zijn gemaakt door Flevobike en voorzien van een enkele neopreen O-ring. Het 7x zo dure TerraCycle kettingwiel heeft centraal een tandwiel met daarnaast aan iedere kant een O-ring. De kettingrollen zijn gelagerd met 2 stuks 608 lagers. De standaard lagers tik ik eruit en vervang deze door vol-keramische lagers. Hoewel er momenteel nogal wat te doen over het nut van keramische lagers, ik kom daar binnenkort op terug, loopt het kettingrolletje nu schitterend rond.
Na de montage rij ik enkele kilometers en stel tevreden vast dat dit weer een hele grote stap in de goede richting is. Stiller was de Quest nog nooit.
Wel zal de efficiency een fractie afnemen, de ketting drukt zich enigermate in de O-ring, maar dat neem ik graag voor lief. Ook zal de levensduur van de O-ring een stuk minder zijn dan van het TerraCycle kettingwiel. Allemaal niet erg, de eventuele vervanging is goedkoop en snel te doen.
Wel is een absolute voorwaarde dat het kettingrolletje precies in het midden van de kettingbaan loopt. Een afwijking van meer dan een centimeter doet de ketting tegen de flens tikken en is alles voor niets geweest.

West-Friese Omringdijktocht 2009

07.19 uur wordt ik gewekt door een SMS van Marcel Beekmans. 'Ik heb me verslapen en rij nu weg uit Amsterdam. Wil je wachten, ik heb geen GPS'. Om kwart over acht weer een SMS. 'Ik sta voor de pont'. Hij heeft dus binnen een uur de afstand van Amsterdam naar De Woude afgeraffeld.
Samen rijden we naar de Waerdse Tempel waar een flinke groep ligfietsers, meest Questen, maar ook drie gewone liggers al zijn gearriveerd. Later sluit ook een roeifietser aan. De ploeg is zo'n 20 man/vrouw groot.
Ik rag een grintbak in en schakel tegelijk terug. Niet echt slim, de ketting maakt dan rare sprongen en ligt er prompt naast. Samen met Jan Geel hebben we dit snel opgelost. Meest opvallende verschijning is Yvonne met haar hond Astra. Ze heeft haar Quest zelf in de meest verschrikkelijke kleur mat rose/rood gespoten. De digitale camera's krijgen deze kleur niet goed op de sensor.
Kees van Hattem heeft zich vandaag de functie van generaal aangemeten. Hij heeft twee adjudanten, Kees Roozendaal en Pé Koomen, opgedragen alle kruisingen af te zetten zodat de groep veilig en snel kan oversteken. Dit werkt inderdaad formidabel goed. De automobilisten laten zich zonder morren tot stoppen dwingen.
Om precies 9.00 uur zet generaal ReesKees zijn glanzende helm op en verordonneert 'fietsen'.
Het waait licht uit het noorden en de lucht ziet er in het noorden dreigend uit. Meer dan een paar kleine spatjes komt er niet uit zwerk. Naar het oosten wordt het helderder.
De eerste stop is Valkoog. Aan de voet van de kerk deelt de generaal koffie uit aan zijn manschappen.
Daarna slingeren wij in een grote sliert over de dijken van het West-Friese land. Je hebt maar weinig besef van historie nodig om de eeuwigdurende strijd tegen het water in het landschap waar te nemen. Grote 'wielen' geven evenzoveel dijkdoorbraken aan. Men legde gewoon op een afstand een nieuwe dijk aan, in het diepe stroomgat was geen eer te behalen en zitten nu, 450 jaar later, hengelaars te vissen.
Het tempo is rond de dertig kilometer per uur, heerlijk relaxed en er zijn volop mogelijkheden om met elkaar te kletsen.
In Medemblik overvallen we Ted de Lange. Toch vindt ie het leuk dat we even langs komen. Hij kijkt met grote tevredenheid terug op de Noord-Hollands Dagblad zomertoer.
Iedereen begint zijn boterhammen naar binnen te werken. Generaal ReesKees laat een oekaze uitgaan:'In Oostwoud in het museum van Jan en Annie Baan is alles voor de lunch gereed. Kees zet zijn helm op en dat betekent fietsen.
In Oostwoud is het hele gezin van Jan en Annie compleet en de ontvangst is werkelijk allerhartelijkst. De liefhebbers die het museum van Jan nog niet gezien hebben krijgen een 'sneak preview'. Een rondleiding duurt normaal zeker anderhalf uur. De generaal wil weer richting Onderdijk en 'off we go'.
Het rijden bovenop de dijk is als altijd weer magnifiek. Links het weidse IJsselmeer, rechts het oude land met zijn strakke verkaveling. Na de vuurtoren De Ven krijgen we de wind in de rug en in no-time rijden we onder grote belangstelling Enkhuizen binnen. Buiten dit fraai behouden historische stadje zoeken we al snel weer de IJsselmeer dijk op. Het eerste, vernieuwde stuk, is heerlijk om te rijden. Het laatste stuk is door generaal Kees kennelijk geselecteerd om de manschappen enige 'kastijding' te laten ondervinden. Onverharde weg, met grote brokken los steenslag doen de Quest heen en weer schudden. Af en toe een harde klap onder de Quest doen weinig goeds vermoeden. Het loopt allemaal goed af, al verzuchten de M5 rijders Elly en Jules Boetekees dat deze dijk niet op hun wensen lijstje voorkomt.
We snellen door Hoorn waar Kees Schouten afzwaait, met toestemming van generaal Kees.
De laatste etappe komt de wind weer wat voorlijk in. De generaal marcheert iets te ver voor de troepen. Martje is haar laatste oortje aan het versnoepen en krijgt van mij een handje aan het instapgat van de Mango. Ze is snel weer in het bereik van Kees. Ik verzoek als nederig meefietser of Kees het tempo iets wil laten zakken. Kees vindt het prima en Martje krijgt nieuwe moed.
Om 16.30 uur rijden we het terrein van de Waerdse Tempel op. Mooi op tijd om nog bloemen en een cadeautje voor Marian, ze is morgen jarig, te kopen.
Het laatste stuk van Alkmaar naar De Woude heb ik de wind schuin rechts achter. Met rond 46 km/u, hartslag 126, ben ik heel snel weer in De Woude. Daar drinken we op de eerste twee eieren van onze Noord-Hollandse blauwen kippen een goed glas.
Heerlijke tocht, goed georganiseerd en met deze ploeg mensen een groot genoegen om mee te rijden.
178 km.

Stilste Quest ooit

Vandaag rijden Kees en ik naar Dronten. Mijn geknakte derailleurkabel zal worden vervangen. Ook gaat een lang gekoesterde wens, het verwijderen van de kettingbuis in de trekkende ketting, in vervulling. Op mijn verzoek gaan we vandaag in cognito, met zijn tweeën dus. Dat lukt niet helemaal, Pé Koomen heeft lucht van onze 'escape', vraagt waar we rijden en komt ook naar Dronten.
Het is prachtig weer, een zonnetje en Bft 4 uit het noorden. Over de hele dijk houden we zonder veel inspanning 38 km/u aan. Het laatste stuk, wij rijden dan voor de wind, loopt de snelheid op tot 43 km/u. Hartslag daarbij is 106, mooi laag, mede dankzij de GoCycle banden die ik er vandaag nog om heb.
Grote aantallen zeemeeuwen rusten op het talud van de dijk. Als wij de meeuwen naderen kiezen vrijwel alle vogels het luchtruim. Tot mijn verrassing blijven enkele luie vlerken rustig zitten en die passeren we letterlijk op enkele centimeters afstand.
Na drie uur en tien minuten fietsen staan we al voor de werkplaats. Theo zal uit dun aluminium plaat een U-vormig bakje zetten. Deze kettingafscherming zal een eind maken aan het eeuwige 'zwiepende' geluid dat ontstaat als de trekkende ketting de kettingbuis in trilling brengt.
Theo is al bezig met de zetbank en twee uur later zit er een fraai aluminium kapje over de ketting. Het resultaat is spectaculair. Tijdens optrekken is er geen geluid meer te horen, alleen nog het kettingwieltje op de lagere versnellingen. Het mooie resultaat doet de vraag rijzen waarom dit niet standaard kan worden geleverd. Het antwoord is nee, het bakje heeft een lengte die afhankelijk is van de afstand van het crankstel. Nou is 2 uur arbeidsloon en 7 euro voor materiaal niet veel geld. Ik ben er in elk geval heel gelukkig mee.Theo kort mijn derailleurkabel een stukje in, deze was geknakt nadat de ketting er door een onhandigheid van mij was afgelopen.
Tenslotte neem ik drie kettingrollen en een stukje 8 mm as mee om ook de kettingbuis van de retourketting overbodig te maken.
Pé is inmiddels gearriveerd en schaft een stel Kojaks aan. Ik sta even te kijken bij het kleine appelboompje dat bijna bezwijkt onder de grote last aan appels. Pé maakt er een leuke foto van.
Gedrieën rijden we terug naar Noord-Holland. Het eerste stuk komt de sterke wind dwars in. Op de dijk eten we eerst een ijsje en gaan dan recht tegen wind rijden. Kees gaat voorop en houdt zo'n 31 km/u aan. Duizenden aalscholvers gaan de lucht in. Ik probeer een foto te maken, maar de scherpte is niet optimaal.In Enkhuizen gaat Pé rechtsaf, wij rijden de omleiding weer door het industriegebied. In Hoorn weet Kees een doorsteek om de vervelende drempels te vermijden. Het eerste stuk gaat evenwel over het bedrijven terrein. Daar wordt ik ongenadig gesneden door een bestuurder van een Hyundai bus. Ik schrik me lam, maar heb toch de tegenwoordigheid van geest om hard te remmen. De bus met kenteken 90-VRX-3 moet honderd meter verder stoppen voor een kruising. Vergeef me, ik heb de bestuurder voor rotte vis uitgemaakt. De man geeft me de middelvinger. Wij worden vast geen vrienden.
Om even na zes uur ben ik thuis en laat me direct in een heerlijk warm bad zakken.
Prachtige fietsdag.
195 km, totaal nu 5200 km.

Loge- of compartiment syndroom

Tijdens de afgelopen zaterdag gehouden tijdrit op Texel kreeg ik weer last van mijn kuit en scheenbeen. Ook kon ik mijn grote teen niet meer bewegen. Hoewel Kees en Matthijs mij wel uit de Quest wilden hijsen, lukte me dit na een paar minuten rust in de fiets toch zelf.
De vraag is moet ik hiermee doorgaan?. Zowel een flebologisch onderzoek als een MRI-scan van mijn onderbeen laten geen afwijkingen zien. De doorbloeding is in rust uitstekend. Mijn sportfysiotherapeut verdenkt het onderbeen van het loge- of compartiment syndroom. Dit zijn te krappe vliezen om groepen spieren. Tijdens zwaar sporten zetten die spierbundels uit. De vliezen echter rekken minder en de bloedtoevoer wordt langzaam 'dichtgeknepen'. Precies na 25 minuten wedstrijden begint dit euvel op te spelen. Eerst met pijn/kramp in de kuit, direct daarna gevolgd door pijn rechtsvoor op het scheenbeen.
De huisarts waar ik gisteren het probleem voorlegde kan helaas ook tot geen andere conclusie komen. De arts wil me wel doorverwijzen naar een vaatchirurg. Deze specialist kan door het inspuiten van vloeistof in de kuitspieren bepalen hoe hoog de druk in de loges is. Als die inderdaad te hoog is kunnen door een pittige operatie, onder gedeeltelijke narcose met een ruggenprik of algehele narcose, de vliezen worden doorgesneden. Dit lukt in 65% van de gevallen. Vaak moet dit nog een tweede keer.
De volgende vraag is, of ik dit spektakel op mijn 62ste jaar voor enkele wedstrijden per jaar aan de hand moet halen. Ik heb er namelijk uitsluitend tijdens zwaar sporten last van. De operatie is niet ingewikkeld, maar heeft nogal wat litteken vorming tot gevolg. Ook zijn er soms blijvende complicaties.
Tot 300 km op een dag toeren met de Quest verloopt absoluut vlekkeloos.
Ik denk dat ik er maar niet aan moet beginnen en de wedstrijdsport moet laten voor wat ie is.

NK tijdrijden 2009

Vanmorgen brengt Michel Hoogzaad de Foldy Car terug die afgelopen nacht is gebruikt om de Quest van Marcel Beekmans naar Hoenderloo te vervoeren. De kentekenplaat van mijn auto gaat erop en .... die van Michel eraf. Ik bewaar jouw plaat wel hoor Michel.
Gisteren olie ik de ketting en doe dit met de Quest op zijn zij liggend. Kennelijk niet in de goede versnelling, want de ketting loopt er voor en achter van af. Met wat gepruts krijg ik de ketting weer op de tandwielen. Dat er iets niet in orde is merk ik dan nog niet. Ook de lichtlopende GoCycle banden gaan er weer om. Dit lukt maar net, ik moet het pakket waarin Hans Wessels ze me terugstuurt vrijdagmiddag zelf bij DPD in Amsterdam ophalen. 'Ze konden mijn adres niet vinden'. Onzin natuurlijk, ze willen de paar euro voor de pont niet betalen. Dat de klant er vervolgens 65 kilometer voor moet rijden interesseert ze bij DPD geen moer.
Rond het middaguur haal ik Jan Veenis, een zeilvriend, in Heerhugowaard op. We zijn ruim op tijd voor de boot van 13.00 uur.
In Oudeschild lijkt het wel een velomobielen evenement, zoveel zijn er.
Ik haal startnummer 183 op en ga een stukje inrijden. Ik doe dit zonder racekap en met een normaal wielrenshirt over mijn onderhemd. Voor de wedstrijd trek ik die spullen wel uit om zo koel mogelijk te blijven in de fiets. Al gauw merk ik dat het schakelen niet goed verloopt. De eerste versnelling is niet te schakelen en bij 38 km/u draai ik al wel heel veel omwentelingen.
Snel terug naar de start. Kees constateert direct dat de hoogst te schakelen versnelling blad zeven is. Ymte is bereid even te kijken en constateert na het verwijderen van het derailleurkapje dat de derailleurkabel is geknikt en het metalen potje uit het geleidebusje is geschoten. Ymte buigt de kabel een beetje bij en schuift het potje weer in het busje. Nu kan elke versnelling weer geschakeld worden.
Als een haas naar de start waar ik veel te laat aankom. Ik sta nog niet stil of de starter roept 'nog 15 seconden'. Mijn computer kan ik niet meer resetten en mijn dubbele hemd heb ik nog aan. Da's geen goed gesternte om onder te vertrekken.
De eerste kilometers gaan evenwel prima. Met de wind schuin achter kan ik tot 57 km/u doortrekken en dit best een tijdje volhouden. Ik wordt al snel tamelijk warm en mopper dat ik mijn veel te warme shirt nog aan heb. Dan krijg ik ook nog onmin met mijn derailleur. Het ding schakelt soms op terwijl ik niks doe. Een ander moment schakelt ie terug als ik het niet verwacht. Daar moet nog even naar gekeken worden. Als ik halverwege het eerste deel ben rijdt Ymte me voorbij met een groot verschil in snelheid. Hij is twee minuten later gestart en is nu al bij me! Op tweederde van de afstand worden de fietsers naar de top van de dijk gedirigeerd. Daar wordt de Quest door de nog steeds doorstaande wind met een kracht van 6 Bft, die ook nog eens dwars inkomt, flink door elkaar geschud. Mijn hartslag is steeds tussen 158 en 160 en ik raak niet buiten adem.
Op het keerpunt wordt de Quest bij de kont gepakt en razendsnel gekeerd. Een duwtje in de rug en de terugreis kan beginnen. Cees Roozendaal nadert nu ook het keerpunt. Dat geeft de burger moed, want Cees is een minuut later gestart en heeft me in elk geval nog niet ingehaald.
Het tweede deel is moeilijker dan de heenweg. Ik drijf van het zweet en zet het vizier, ten koste van 1,5 km snelheid, op een flinke kier.
Op 5 kilometer voor de finish slaat de kramp in mijn rechterkuit helaas weer toe. De snelheid moet ik laten zakken tot 43 km/u. Cees Roozendaal heeft me zonder de afstand te verkleinen steeds in het vizier gehad. Nu ruikt ie zijn kans en met wat ie zelf zegt 'een bijna dood ervaring', haalt ie me vlak voor de finish in. Ik passeer de finish met maar 39 km/u en vrees dat ik mijn doel om boven de 50 km/u gemiddeld uit te komen, niet zal halen. Dat klopt inderdaad met een gemiddelde 48,40 km/u.
Bij de finish is de kramp in mijn hele onderbeen zo heftig dat er van uitrijden niks komt en ik zelfs de Quest nog niet uit kan stappen. Even later is alle leed geleden en is er totaal niks meer van de kramp te voelen. Zou het toch het kuitvlies zijn dat de bloedtoevoer na een half uur maximaal presteren afknijpt?. Daar is wel een oplossing voor, het 'klieven' van het kuitvlies. Vraag is wel of ik dit soort strapatsen op mijn 62 ste nog moet uithalen voor een paar wedstrijdjes per jaar.
Na de wedstrijd is het gezellig en feliciteer ik Ymte met zijn overwinning en recordgemiddelde van bijna 62 km/u. Guus van Schoot wordt tweede en Eduard Botter wordt derde. Bij de ligfietsen met staartpunt is Bob Vroegh de snelste.
Na de snelle en efficiënt georganiseerde prijsuitreiking halen we de boot van 18.00 uur. We blijven lekker in de auto zitten en ben ik al snel in dromenland.

Belangrijke software update Garmin Oregon 400T

Op een item op mijn weblog d.d. 28 november 2008 over mijn Garmin Oregon 400T GPS wordt gisteren gereageerd door Geert Baas. Hij vindt de Oregon te donker en ik geef hem de tip over het allwhite achtergrond scherm. Dit is voor mij een moment om met het programma Garmin Webupdater te kijken of er voor de 400T mogelijk nieuwe systeemsoftware is.
Als de 400T aan de Mac hangt en Webupdater wordt opgestart, blijkt er een enorm scala aan verbeteringen te zijn doorgevoerd.
Zit er nu nog versie 2.80 in de 400T, versie 3.10 blijkt nu beschikbaar terwijl 3.15 al in beta is te downloaden. Volgens Garmin is er een enorme lijst met verbeteringen doorgevoerd. Deze lijst is erg groot om hier te vermelden, maar liefhebbers kunnen de lijst vinden op:
http://forum.gps.nl/viewtopic.php?p=204842
De voor mij belangrijkste verbetering is de enorm versnelde kaartweergave. Moest er in versie 2.80 bij het inladen van een kaart met daarin een track van 200 km tot wel 20 seconden worden gewacht, nu staat de kaart binnen enkele seconden op het scherm.
Veel schermpresentaties zijn sterk verbeterd. Vooral de mogelijkheid om grote cijfers af te beelden is sterk verbeterd, prima.
Al met al een aanrader voor gebruikers van een Oregon.