Botterruitje verstelbaar, boodschap en koffie

Vanmiddag rij ik met Kees naar Purmerend om een Alpina bril te ruilen. Deze bril, precies dezelfde als die ik 2003 kocht, is al jaren uit het programma van Alpina. In Purmerend blijken ze nog volop in voorraad. Helaas neem ik een te kleine maat mee en dat betekent weer een ritje naar Purmerend. Da's met dit weer, weinig wind, een zonnetje en 10 gr. C helemaal geen straf. In Purmerend is het razend druk, er is markt en we rijden stapvoets tussen de mensen. We worden gewaarschuwd dat er verderop drie agenten patrouilleren, het loopt goed af.
We verlaten Purmerend richting Oosthuizen langs de Oostdijk van de Beemster. We genieten onderweg van een vijftal hazen dat heel druk is met elkaar. Via een ommetje langs Hobrede komen we weer op de Oostdijk terug en zijn keurig op tijd op de koffie bij Tinie en Pé in Zuid-Oost Beemster. We hebben het over CO2 en de werkelijke kosten van energie. Ik rekende recent uit dat een vliegreis van twee familieleden naar Maleisië en Bali omgerekend van kerosine naar elektriciteit, maar liefst 18.000 KwH kost. Zij betaalden voor de vliegreis samen € 1.350,-. Zouden wij 18.000 KwH elektriciteit verbruiken, dan zou ons dat bijna € 4.000,- kosten. In de € 1.350,- zit niet alleen de kerosine, maar ook de kosten van het vliegtuig en bemanning. Conclusie is dat het vliegen belachelijk goedkoop is en er dus geen enkele rem op zit. Onze gezamenlijke conclusie is dat we beter kunnen blijven fietsen.
Na de koffie rijden we langs de Westdijk van de Beemster langs De Rijp en Schermerhorn. We stoppen even en verbazen ons over de immense aantallen vogels die er nog zijn. Duizenden kieviten, smienten en talingen en uiteraard vergelijkbare aantallen ganzen zijn of gaan de lucht in.
Via Rustenburg laat Kees me een mooi doorsteekje door Heerhugowaard zien. Bij Kees en Marian is er thee en leer ik hoe je stoofperen conserveert.
Terug naar De Woude zet ik de gaskraan wat wijder open. Ondanks de lichte tegenwind kan ik 40 km/u aanhouden met hartslag 123. Ik denk toch dat het Botterruitje aero-dynamisch wat winst oplevert. Hartje zomer rij ik onder gunstige condities 40 km/u met hartslag 117. Ik heb op de kap vanmorgen drie 12 cm lange klittenband strips bevestigd. Nu kan ik het ruitje ingeval van condens meer naar voren op de kap zetten. Tijdens de hele rit vandaag heb ik geen last van beslaan van het ruitje. De Provision Anti-fog werkt echt. Alleen als ik stilsta voor het verkeerslicht met het ruitje vlak tegen de rand van de kap ontstaat er wat condens in het midden. De gaatjes die Eduard nu extra boort zullen hier effectief zijn. Overigens beslaat dan ook mijn bril, niet verwonderlijk bij 6 gr. C en een luchtvochtigheid boven 90%.
82 km.

Test anti-rain op ruitje

Het Botter ruitje is bij lage temperaturen waarschijnlijk wel een blijvertje. Eén nadeel is er wel, als het regent zie je niet zo best door de ruit. Natuurlijk komt je bril zonder ruitje ook onder de druppels te zitten, maar daar kan je makkelijk bij om te wissen. Bij het ruitje is dat minder makkelijk.
Daarom me maar eens georiënteerd op anti-rain middelen. Verschillende internationale tests wijzen de Provision Anti-rain als beste middel aan. Halfords heeft het in huis voor € 7,95.
De Quest wordt op het dijkweggetje voor ons huis gezet en eerst maak ik een foto door het droge ruitje. Voor de volgende foto besproei ik de ruit met schoon regenwater. Het zicht wordt heel slecht. Wegblazen van de regendruppels verbetert de zaak niet, er ontstaan een groot aantal kleinere druppels die het zicht nog verder verslechteren.
Dan maak ik de ruit goed droog en breng Provision Rain-clear aan. Weer besproei ik de ruit en maak een foto. Het zicht is al zeer veel beter. Wegblazen van de overgebleven druppels werkt nu wel, ze parelen er in hun geheel van af.
Het resultaat is heel goed. Volgens de gebruiksaanwijzing zou één keer per maand aanbrengen voldoende zijn. Tests wijzen dit ook uit.
Dan is er ook nog Provision Fog Clear. Dit heb ik nog niet getest, Kees wel. Dit spul blijkt ook prima te werken. Bij de rit naar Marken had ik, zij het beperkt, wat last van het - deels - beslaan van het ruitje. Kees' ruit bleef condens vrij.
Als dit je wat lijkt en je vereert Halfords met een bezoek, laat je dan niet het eigen product van Halfords aansmeren. Dit spul blijkt - ook weer uit dezelfde internationale tests - juist nauwelijks te werken.

Aanpassingen aan fietsbril

Vanmorgen rij ik langs Bossinade Optiek in Castricum. Paul van Bossinade heeft nieuwe opplak voorzetlenzen in huis gehaald.
Was een correctie van 1 tot 1,5 dioptrie niet voldoende, de nu beschikbare 2,5 en 3,0 dioptrie zouden het moeten doen. Ik heb zelf eerst de maximale hoogte in het huidige glas bepaald, simpel met een 3M plakgeeltje.
Helaas ziet het beeld er met de sterkere correctie heel matig uit. De onvermijdelijke vervorming die een vari-focus glas oplevert, blijkt alleen maar sterker te worden vergroot. Het is nu heel lastig scherp te stellen op de gewenste afstand van 28 cm.
Paul ziet meer in een veraf glas met dichtbij inzetstuk, ik zie meer in het boren van een gat in het huidige glas en het daarin plaatsen van een dichtbij glaasje.
Paul kan het hiermee eens zijn en we gaan oog meten. Er blijkt een glas met een correctie van 3 dioptrie nodig. Veraf zou er een kwart dioptrie gecorrigeerd kunnen worden, maar dat is wel erg weinig om een nieuw glas te rechtvaardigen.
Paul is wel in voor een knutselklusje en gaat het glas bestellen.

Nieuwe assen in TDP pedalen en oude solutie

Al een paar ritten voel ik in mijn TDP pedalen een kleine onregelmatigheid. De pedalen zijn nu ruim 17.500 km in gebruik en mogelijk zijn de assen aan vervanging toe. In september 2007 zijn deze pedalen gemonteerd en zitten nu ruim twee jaar en in de derde achtereenvolgende Quest. Nadat de vorige assen na 10.000 km al versleten waren, kreeg ik van de fabrikant gratis twee vervangende assen. Deze gaan er nu in. Een klusje dat wel wat aandacht vereist omdat de pedalen precies op de gewenste positie in- respectievelijk uitgeschoven moeten zijn.

Nadat gisteren een HEMA plakker met oude TipTop solutie losraakte en de binnenband rijp was voor de afvalbak, rij ik vandaag even langs Kroone Liefting in Limmen. Ik heb nog wel een oud tubetje Simson solutie, maar gezien de prijs nu op € 2,50 staat en het oude tubetje nog € 0,90 kostte, denk ik dat de oude solutie de kapotte binnenband achterna mag. De fabrikant heeft niet zoveel vertrouwen in de levensduur van zijn product. Mocht het oude tubetje nog een half jaar na opening worden gebruikt, het nieuwe 10 ml tubetje wordt nog maar 3 maanden na opening gegarandeerd.

Binnenbanden gedoe

Vanmorgen kom ik bij de Quest en zie tot mijn verrassing dat de rechter voorband en de achterband leeg staan. Gisteren niks van gemerkt. Beide buitenbanden zijn prima in orde en de lekken zijn ook heel klein. Rechtsvoor plak ik en monteer deze direct weer om de velg. Even later staat de band weer leeg. Blijkt er een scheurtje te zijn ontstaan vanonder de verse plakker. Nou moet ik wel toegeven van mijn Simson geloof te zijn gevallen en een plakker en solutie van de HEMA te hebben gebruikt. Voortaan maar vergeten. Er is geen Schwalbe 7c binnenband meer in huize Schermer en ik doe er maar een SV6a in. Hoewel dit volgens de specificaties van Schwalbe moet kunnen, blijkt de SV6a niet lang te willen leven in de 1.50 inch brede Primo Comet. Een scheur van 20 cm duidt op teveel uitrekken.
Voorlopig maar even geen superlichte binnenbanden. De 50 gram zwaardere SV7 kan veel meer rek verdragen.

Naar het Paard van Marken

Kees is wat laat vanochtend, zou ie mogelijk denken dat ik naar Heerhugowaard kom? Als ik de telefoon wil pakken gaat de keukendeur open, Kees. Een rit naar Marken lijkt me wel wat. Kees is met een natte vinger te lijmen en langs de stratenmakers die de weg voor ons huis opnieuw aan het bestraten zijn, kunnen we vertrekken.
Achter het Botter ruitje is het heel comfortabel toeven. Wel zitten er een paar hinderlijke pitten en kleine vervormingen precies in mijn gezichtsveld. Kees' ruitje is wel vlak. Eduard nog maar eens lief aankijken omdat ik als één-ogige niet zal wennen aan visuele hindernissen.
We hebben weinig last van de wind, er staat maar net aan Bft 2 en verder is het prachtig zonnig. Met 7 gr. C is wel fris.
Met een snelheid van steeds rond 33 km/u zijn we heel vlot op Marken. We rijden naar de kop van de haven en eten een broodje. Kees vraagt of ik wel eens naar het Paard van Marken ben geweest. Deze vuurtoren uit 1836 heb ik in mijn zeilers bestaan honderden malen gepasseerd, vanaf de wal nog nooit. Het klinkerpad is slecht, maar na een kilometer wordt het beter. Bij de vuurtoren zetten we de fietsen naast elkaar en maken wat foto's. We praten even met een goed uitziende oudere mevrouw die al op Marken woonde toen het, 50 jaar geleden, nog een eiland was. Ik zeg mevrouw dat ik niet zal vragen hoe oud ze is, maar hoe jong ze nog is. Dat antwoord geeft ze direct, 72 jaar. Ze is blij dat ze nog geen elektrische fiets nodig heeft.

Via de veel betere weg midden over het voormalige eiland rijden we terug naar Marken dorp. Buiten Marken geeft Kees flink gas en gaat met ruim 45 km/u over de rijbaan richting Monnickendam. Hij houdt de snelheid tot vlak voor Monnickendam boven de 40 km/u. Vervolgens rijden we naar Volendam, Edam en dan richting Scharwoude. Kees hoort wat ratelen en stopt. We kijken naar de kettingloop, zien niks en vervolgen onze weg. Het euvel komt niet meer terug.
Kees wil tot Avenhorn meerijden en dan afdraaien naar Heerhugowaard. Hij heeft er kennelijk nog lang geen genoeg van want hij rijdt ook nog mee door de Mijzenpolder. In Schermerhorn nemen we afscheid en ik rij door de Schermer naar huis.
Het ruitje begint, voor de wind, aan één kant te beslaan. Blijkt te komen doordat het wind geleidende stripje tegen de grote ruit aan zit. Even verschuiven en nu blijft het ruitje mooi schoon. Aanvullend zal ik het ruitje nog met anti-fog en anti-rain behandelen. Kees heeft dit al gedaan en het werkt prima.
Thuisgekomen blijken de stratenmakers de inrit netjes vrij gehouden te hebben, morgen krijgen de mannen weer lekkere koffie.
100 km

Garmin Oregon verder verfijnd

Zoals bekend gebruik ik graag de Garmin Oregon 400T GPS. De huidige systeem software versie is 3.30. Ondanks dat er een groot aantal verbeteringen in het afgelopen jaar zijn doorgevoerd, is één onderdeel achtergebleven. Het betreft hier de vertaling van de Engelse schermteksten. Hoewel veel teksten redelijk zijn vertaald, zijn veel onderdelen nog in het Engels. Zo kun je kaarten nog steeds niet 'inschakelen' of 'uitschakelen', maar moet je ze 'enablen' of disablen'. Dat is raar, maar gelukkig is daar een oplossing voor. Op http://garminoregon.wikispaces.com/OpenGTT kun je een taalbestand, in dit geval 'dutch.gtt' downloaden dat aan al die taalproblemen een eind maakt.
Al zoekende op het internet naar kaarten voor Ierland kom ik op de site:http://sites.google.com/site/talkytoasteruk/ukmaps.
Hier blijkt een prachtige gratis -OSM- kaart te downloaden die niet alleen routeerbaar is, maar ook voorzien is van hoogtelijnen. Het voordeel is duidelijk, je weet voor en tijdens de rit precies welke hoogten je voor je kiezen krijgt. Let wel goed op de aanwijzingen voor het gebruik van de kaart. Je moet namelijk deze kaart installeren die dezelfde naam heeft als een al in Oregon aanwezig bestand. Je zult een back-up moeten maken van de kaart die je verwijdert, in dit geval een iets gedetailleerdere kaart van Ierland zonder hoogteprofiel.

NB. Nu blijkt dat de kaart die ik uit de Oregon verwijderd heb, dezelfde kaart van Ierland is die ik er nu ook in heb. Echter, de kaart die nu weg is bevat ook de kaart van Engeland. Die moet er eigenlijk wel in blijven. Daarom een experiment. Als ik deze kaart er nu domweg bij zet met een iets andere naam? De kaart die er al in zit heet: GMAPSUPP.img. Ik noem de extra kaart GMAPSUPP1.img en zet hem op dezelfde plek in de map Garmin in de Oregon. En zie daar, het werkt. Ik heb nu alle kaarten die ik wil en kan blijkbaar straffeloos nog meer kaarten plaatsen, uiteraard tot de opslagruimte vol is. De opslagruimte in de Garmin Oregon 400T is volgens de fabrikant 850 Mb groot. Dat blijkt gelukkig niet te kloppen, de werkelijke grootte is maar liefst 4 Gb.
Eerder al bleek dat de hoogtelijnen kaart ook over andere kaarten kunnen worden geprojecteerd, uiteraard alleen als het over hetzelfde gebied gaat.

In regen en wind naar Oostwoud

Vanmorgen staan plotseling, in de regen, Jan Geel en Kees van Hattem voor de deur. Ze hebben elkaar toevallig bij het viaduct over het Noord-Hollands kanaal bij West-Graftdijk ontmoet en dan is De Woude natuurlijk dichtbij. Jan is altijd sterk geïnteresseerd in techniek en wil alles weten over de warmtepomp.
Ik weet dat het straks ophoudt met regenen en dus heb ik wel zin in een eindje fietsen. Bij vertrek regent het nog licht en ik zet de plu er maar bij op. Kees en Jan rijden tussen 30 en 33 km per uur tegen de al aantrekkende wind in. Dat betekent voor mij stevig doorfietsen. Eén ding staat vast, onder de plu blijft het droog. Even later is het droog en kan de plu onderdeks.
We rijden langs de Westdijk van de Schermer om vervolgens zuidelijk van Heerhugowaard de Slingerdijk op te draaien. De wind in de rug maakt dat we makkelijk 36 km/u per uur kunnen rijden. Wij besluiten Jan naar huis te begeleiden en met de steeds hardere wind gaat dat met snelheden tot 42 km/u fluitend.
We zijn dan ook in no-time in Oostwoud waar Annie Geel ons voorziet van koffie en stroopwafels. Hebben we ook wel nodig, de wind is nu Bft 6 geworden en terug zal het een stuk harder werken worden. Dat blijkt geen loze frase, de wind doet de Quest soms flink schudden. Recht of bijna recht tegen wind rijden we rond 30 km/u. De wind buldert om mijn hoofd, stom dat ik het onvolprezen nieuwe ruitje van Eduard nog niet heb geplaatst. Ik realiseer me zelfs niet dat ik de eerdere versie van het ruitje gewoon onderin de fiets heb liggen, niet zo slim dus.
Als de wind dwars inkomt moet er soms flink opgestuurd worden. Dat is best tricky op plaatsen waar vochtige klei op de weg ligt. Vòòr zijn nu rechts een Primo Comet en links een Avocet gemonteerd, voor deze omstandigheden geen optimale configuratie.
Op de Oostdijk komt de wind vrijwel dwars in en dat vereist attent sturen. Kees slaat af naar Heerhugowaard en ik mag alleen de laatste 20 km tegen de wind opboksen. Veel auto's passeren rakelings en dat voelt niet prettig. Ik ben dan ook blij als ik het fietspad langs de Noordervaart kan opdraaien.
Het is al bijna donker als ik na 94 km de pont oprij.

Hoogteprofielen route in Engeland en Ierland

Enkele lezers van mijn blog waarschuwen me goed rekening te houden met veel klimmen en dalen. Nu ben ik er wel een beetje mee vertrouwd, op de rit naar Giessen kregen we ook de nodige hellingen voor de kiezen. Maarten Sneep biedt aan het in Google Earth ontbrekende hoogteprofiel alsnog te berekenen.

Maarten schrijft:
Het duiveltje schuilt in de details. Ik heb elke 50 meter een routepunt laten uitrekenen tussen de opgegeven routepunten, en de daarbij behorende hoogte opgezocht. Dat geef een kleine 7000 punten op Newcastle - Stranreaer, en ruim 38000 voor het rondje, eh, de ronde. Vervolgens een grafiek gemaakt van de hoogte tegen de afstand. Let op: de horizontale schaal verschilt vrij sterk, dit kan de perceptie nogal beïnvloeden.

Routeplanning en Google in Ierland

Ten behoeve van de voorbereiding van de reis naar Ierland heb ik het boekje 'De Groene Ronde van Ierland' gekocht. De auteur is Paul Benjaminse. In dit boekje staan 61 detailkaartjes van de ronde beginnend in Belfast, dan naar Sligo, Westport, Galway, Tralee en Cork om tenslotte in Dublin te eindigen. Geen complete ronde dus. Op de site van de auteur staat een verwijzing naar enkele GPX tracks van een klein deel van de route. Als je het boekje koopt krijg je van de auteur de rest van de tracks, althans, dat belooft ie. Nadat het boekje in huis is neem ik contact met hem op. Nu blijkt dat er verder geen tracks beschikbaar zijn.... Paul Benjaminse snapt dat wat ie belooft niet wordt waargemaakt en zegt toe, als ie daar een keer tijd voor kan vrijmaken, aan het digitaliseren te slaan.

Uit reacties van fietsers die de ronde hebben gefietst blijkt dat er, onvermijdelijk, een aantal fouten in het boekje staan. Wat nog hinderlijker is dat sommige route aanduidingen in Ierland domweg niet meer aanwezig zijn of in de verkeerde richting wijzen. Verschillende fietsers rijden tientallen kilometers verkeerd en dat levert gedoe op. Reden waarom ik de hele route als track in de GPS wil hebben.
Op zoek dan maar naar tracks uit andere bronnen. Die blijken er nauwelijks te zijn. Veel fietsers rijden nog gewoon met de kaart, een behoudend volkje.
Goede raad is duur, dan maar zelf aan de slag. In Google Earth kun je een zogenaamd pad maken. Met de toetscombinatie cmd -i open je een venster en kun je de route een naam geven. Als dat venster er staat kun je de eerste routepunten op de kaart klikken. Ben je klaar, dan bewaar je de route als .kml bestand. Met de onvolprezen 'Whereabouts' van Maarten Sneep kun je .kml bestanden omzetten naar GPX bestanden. Deze GPX bestanden kun je in je GPS laden en fietsen maar.
Het digitaliseren van Ierland is soms moeilijk. Grote delen van Ierland zijn in een heel grove resolutie gekarteerd. Je kunt wegen en dorpen niet of nauwelijks waarnemen. Wel kun je zover inzoomen dat er een globaal wegen stelsel in beeld komt.
Het digitaliseren verloopt prima tot ..... ongeveer 5000 routepunten. Dan heeft Google Earth er geen zin meer in. De routelijn verdwijnt eerst en even later ook de routepunten. Google stoppen en opnieuw openen geeft geen soelaas. Het blijkt dat bij grote .kml bestanden de kans op corruptie nogal groot is. Google heeft een fraaie toolbox om dit te repareren, maar ik zie daar geen heil in. Gelukkig heb ik inmiddels 18 deelroutes bewaard en stop ik met Google Earth. De laatste grote deelroute in .kml formaat die nog niet corrupt is zet ik om naar GPX formaat en importeer deze in Garmin Roadtrip. Sommige stukken in de route ontbreken nog of hebben nog niet de verfijning die ik wil. In Google Earth maak ik die deel routes alsnog aan, dat gaat niet in Roadtrip. Wel is Roadtrip in staat om delen van een route tot één route samen te voegen, een heel mooie optie. Bij het samenvoegen ga ik één keer gigantisch in de fout. Op de route van Cashel naar Galway, kan ik het begin van de route bij Cashel niet vinden en begin dan maar in Galway. Bij het samenvoegen wordt het een rommeltje, Roadtrip wil eerst naar Galway, dan in één lijn naar Cashel en weer in één lijn terug naar Galway. De route moet dus omgekeerd worden. Dit zou in het programma Trailrunner kunnen. Is ook een optie daarin, maar het werkt niet.
Daarom klik ik de route, hij staat nu wel in beeld, er nog maar een keer in de goede volgorde in en nu werkt het samenvoegen probleemloos.
Ik zal Paul Benjaminse de complete track sturen, kan ie zijn lezers geven wat ie belooft.
Veel goed begrijpbare informatie over fietsen met een GPS, routes, tracks en programma's kun je vinden op de pagina die Maarten Sneep met wat hulp van mij heeft gemaakt. De URL vind je hier.

Resultaten paraplu en mooi rondje Schermer

Het weer is subliem, de zon schijnt volop en de temperatuur heeft een voor de tweede helft van november onrealistische waarde van 15 gr. C. Het waait Bft 3 tot 4 uit het zuid-zuidoosten.
Kees heeft vanmiddag een familiefeest en kan niet te laat thuis zijn. Daarom rij ik met Kees een klein rondje Schermer. Via Driehuizen en Groot-Schermer bereiken we al vlot Schermerhorn. Het voor de wind over de schitterende dijken rijden is een feest. Eindeloos zicht over een open landschap vanaf een hoogte van 5 tot 10 meter is echt genieten. Ik maak een paar foto's en neem graag het risico dat sommige plaatjes al eens eerder hier zijn gepasseerd.
Na koffie en koek bij de familie Van Hattem ga ik richting De Woude. De wind komt nu van voren in en op de lange Westdijk kan ik mooi bekijken hoeveel de opgezette paraplu mij remt. Ik rij een tijdje zonder paraplu met hartslag 107 en rij 31 km/u. Ik pak de paraplu en zet die al rijdend op. Dat lukt redelijk goed al moet de snelheid wel een stuk verlaagd worden. Nu voer ik de snelheid weer op en stabiliseer mijn hartslag weer op 107 slagen per minuut. De snelheid wordt nu 27 km/u. Het 'verlies' door de paraplu is dus 4 km/u. Na de bocht bij het pontje Akersloot komt de wind wat meer dwars in. Ik herhaal de procedure en zie nu dat het snelheidsverlies tussen 2,5 en 3 km/u is. Voor de wind is er uiteraard nauwelijks verlies. Gemiddeld zal het verschil dus rond 2,5 km per uur bedragen. Het rijden voelt aan alsof je met te zachte banden rijdt.
Alles overziende is de paraplu prima om onverwachte buien het hoofd te bieden. Een hele dag ermee rijden kan natuurlijk wel, maar het rijdt merkbaar zwaarder. Ik weet niet hoeveel het Versatile dakje remt, lijkt me wel aardig om te weten.

Groene ronde van Ierland

Kees van Hattem lanceert tijdens het Velomobieltreffen in Borkum, natuurlijk onder het genot van een goede borrel, het plan om een rondtocht te maken met velomobielen rond heel Ierland. Aan die borreltafel zaten behalve Kees, ook Cees Roozendaal, Ben Wiggers en ik zei de gek. Nadat eenieder het idee thuis even in de week heeft gelegd, en belangrijker, er geen beletselen zijn, worden we steeds enthousiaster.
Plan is om met vier Questen in te schepen op de boot van IJmuiden naar Newcastle aan de oostkust van Engeland. Daar fietsen we 160 mijl, zo'n 250 km naar Stranrear aan de oostkust. Daar nemen we weer de boot om in Belfast aan ons rondje Ierland te beginnen. De hele ronde is rond 1600 kilometer lang en voert door alle mooie streken die Ierland rijk is.
Belangrijke vraag is hoe gaan we de logistiek organiseren. Natuurlijk kijken we allemaal met een schuin oog naar ..... Marian en haar onvolprezen camper. Marian houdt een tijdje de boot af, zij wil graag met een grotere camper rijden en heeft daar een groot rijbewijs voor nodig. De route gaat evenwel goeddeels over smallere wegen waar een flink motorhome niet uit de voeten kan.
Ze wil echter graag mee en stemt erin toe met de huidige camper de reis van totaal 2100 km te willen maken, hoera hoera!
We moeten alles nog bespreken, maar dat we gaan is nu zeker.
Daarom ben ik al begonnen om in Google Earth de route, zoals die wordt beschreven in het boekje 'De Groene Ronde van Ierland' van Paul Benjaminse, digitaal in de kaart te zetten. Dat gaat in grote delen van Ierland niet zo makkelijk als in onze eigen omgeving, Google heeft grote delen alleen nog heel grof gekarteerd. De route van Sligo via Dingle, Cork, Dublin tot Belfast heb ik al in GPX formaat gemaakt. Tot nu toe 4400 routepunten en dus evenzoveel muisklikken. Daar komen er zeker nog ruim 2000 bij.
Op de blogs van Kees, Cees en mij houden we jullie op de hoogte van de ontwikkelingen.

Plaklens en pittige duinrit met Kees

Vanmiddag, eerst moet vanmorgen de auto naar de garage voor nieuwe remschijven en blokken, rijden Kees en ik een rondje. Zouden we eerst richting Waterland gaan, het wordt Castricum en daarna een mooie duinrit. Er is een waterig zonnetje en met 13 gr. C kan de kap onderin de Quest blijven.
Eerst even langs de opticien. Met de nieuwe plek van de GPS op het stuur komt aan het licht dat de varifocus van mijn fietsbril te laag in het glas zit. Er blijken meerdere opties te zijn om dit op te lossen. Een nieuw glas met de dichtbij afstand wat hoger in het glas. Dit lukt toch niet omdat de totale afstand waarover de varifocus van veraf naar dichtbij loopt, minimaal 14 mm moet zijn. Er is evenwel maar 9 mm hoogte in mijn bril beschikbaar. In het huidige glas kan een speciale dichtbij lens worden geboord. Dit kan makkelijk mislukken omdat mijn glas geen kunststof maar echt glas is. De beste oplossing blijkt een opplak leessegment van 1 tot 1,5 dioptrie te zijn.
Nu we toch in Castricum zijn gaan we even langs de Turkse kleermaker om het bandje van mijn pet wat te laten innemen. Ze hebben helaas geen tijd om 4 cm lengte te stikken. Ook moet de pet eerst gewassen worden. Teveel pretenties bij de Turk dus zal ik het klusje zelf klaren.
Kees is gek op de duinen en dus gaat de rit daar heen. Er zijn veel wandelaars en fietsers onderweg. We zien voor het eerst een nieuw soort grazer in de waterleiding duinen, Blackface schapen. Naast Hooglanders en Galloway runderen, is dit de derde soort van Schotse origine.
Als we naar de schapen kijken stopt een sportieve mevrouw op een step. Ze herkent Kees onmiddellijk aan zijn ReesKees Quest. Kees reageert even later wat zuur dat alleen zijn Quest was opgevallen :). Het blijkt Esther Alkemade te zijn uit Beverwijk. We hebben haar eerder met vriendin op de racefiets ontmoet in Huisduinen. Ze is met een primitieve step aan het trainen voor de Elfsteden tocht. Hard werken zo'n step, ik lees op haar hartslagmeter 164 slagen per minuut af. Dat wordt makkelijk ook 180 zegt Esther. Kees en ik maken enkele foto's die we Esther zullen toesturen. Ze blijkt op haar grote kinderstep maar liefst 20 km/u te steppen, knap hoor. Nu we stilstaan worden we aangeklampt door meerdere senioren met elektrisch ondersteunde fietsen.
In Bakkum aan Zee ligt een Schotse Hooglander rustig aan de kant van de weg te herkauwen. Ik maak een foto waarbij de flits afgaat. Het beest maalt er niet om.
In Egmond rijden we een dubbel bespannen paardenwagen achterop. De voerlieden nodigen ons uit er langs te rijden. Dat doen we nog maar even niet, te smal en te gevaarlijk. Even later lukt het makkelijker en de paarden blijven heel rustig.
In 't Woud voel ik dat de fiets nogal hobbelt. De Avocet rechtsvoor is de dader en wordt vervangen door een Primo Comet 1.50 inch. Kees draait de grote moer op de veerpoot strak aan, dat ding loopt ondanks zijn borgmoer zo nu en dan toch los.
We krijgen direct een pittige klim voor onze kiezen. Ik geef gas en probeer Kees los te rijden. Dat lukt maar net, ook Kees kan prima omhoog en durft in de bochten nog harder. Regelmatig rijden we op de smalle duinpaden ruim in de 40 km/u, soms nagestaard door verbaasd kijkende fietsers en wandelaars.
We rijden door tot de Schoorlse duinen en gaan dan richting Noord-Hollands kanaal. De wind is daar pittig tegen en de temperatuur is met 8 gr. C. een stuk gezakt. In Alkmaar nemen we afscheid en rijden ieder naar de eigen Marian.

GPS op het stuur

Tegelijk met het paraplu standaardje bedenk ik dat er nu ook een mooie mogelijkheid ontstaat om de GPS op een wel heel mooie positie, op het stuur recht voor mijn neus te plaatsen. Nu zit de GPS op de rechterwielkast en dat is bij zonnig tegenlicht een donker gat.
Op mijn verzoek maakt Kees Koopman een RVS plaatje dat onder een hoek is vastgelast aan een stukje RVS staf van 10 mm. Draait de plu makkelijk vrij rond, de GPS standaard heeft een stevige passing om ongewenste verdraaiing te voorkomen. Op het plaatje plak ik een stukje klittenband en schuif het geheel in de paraplustandaard. De GPS er op en dan maar eens kijken of dit werkt.
Het werkt perfect. Met mijn normale varifocus bril heb ik een uitstekend scherp zicht op de GPS, met de varifocus in mijn fietsbril gaat het minder makkelijk. Het dichtbij gedeelte zit daarbij erg onderin. De oplossing is een glas gelijk aan mijn huidige normale bril of mogelijk een klein leesglas in het huidige glas. Mijn optiek leverancier mag hierop zijn creativiteit botvieren.
Met een tweede plaatje, Kees wist niet of ik het plaatje in de lengte of de breedte wilde, dus maakt ie ze allebei, kan ook de iPhone dwars worden geplaatst.
De iPhone gebruik ik om met het navigatieprogramma nDrive op een onbekend adres in een plaats te komen. De meeste fietsplanners brengen je overigens wel in de juiste straat. Het mooie van dit alles is dat de bediening van rem, shifters, claxon en richtingaanwijzers, in het geheel niet wordt gehinderd.
Gaat het regenen, dan verdwijnt de GPS natuurlijk weer naar de wielkast en de plu gaat op zijn standaardje. Ik hoef er niet voor uit de fiets en de plu laat zich zelfs tijdens het rijden opzetten.
Tenslotte probeer ik of de GPS onder de schuimkap goed te zien is. Dit gaat uitstekend.

Paraplu in de praktijk

Vanmorgen regent het nu en dan pittig, een goed moment om de Senz mini te proberen. Gisteravond heb ik een RVS zelf tappend schroefje in het steeltje van de plu gemaakt waaraan ik een nylon veiligheidskoordje bevestig. Het schroefje is nodig om de hoogte van de plu boven het instapgat te bepalen. Dit kan ik later nog veranderen.
Het pluutje kan vrij ronddraaien.
Eerste vraag is, kan ik met openstaande plu in de fiets klimmen. Het antwoord is ja, de plu draait bij stilstand met de langere en dus zwaardere achterkant naar de zijkant van de fiets en maakt het instapgat vrijwel helemaal vrij. Aan de achterkant van de plu zit een reepje stof met een klittenbandje om de plu in zijn hoesje te kunnen opsluiten. Nu is dit bandje prima om tijdens stilstand de plu boven het instapgat te houden.
Werkt het wel? Ja zeker. Ik vertrek met tegenwind in een gemiddelde regenbui. Er komt geen regen in het instapgat. Wel krijg ik wat heel kleine druppeltjes in mijn gezicht, stuifwater dat ontstaat door het uiteen vallen van grote druppels op de voorkant van de kap van de Quest. Het is een prachtig gezicht zo snel als de plu zijn goede positie zoekt, da's echt binnen twee seconden gebeurd. Dit is goed te zien omdat het logo aan de voorzijde van de binnenkant staat afgedrukt. Als de wind dwars inkomt richt de plu zich naar de schijnbare wind, precies wat ik wil. Ook kun je de plu een stukje naar de wind neigen door de stuurstang iets te kantelen.
De snelheid lijdt wel onder het pluutje. Ik moet dat nog precies bepalen, maar ik schat dat het bij Bft 3 tot 4 tegen wind 3 km per uur snelheidsverlies oplevert. Voor de wind en met achterlijke wind is er uiteraard nauwelijks of geen snelheidsverlies.
Het zicht onder de plu is, op het steeltje na, geheel vrij. Het is best knus onder het pluutje, zeker als je weet dat een deel van de regen die nu op het koepeltje van de plu tikt anders in je gezicht terecht was gekomen.
Volgende vraag is, kan de plu ook in de winter worden gebruikt als de schuimkap erop staat. Ook dat kan, al moet er een gat in de schuimkap worden gemaakt. Dit gat kan zonder gebruik van de plu met een stukje soepel neopreen waterdicht worden afgedekt.
Een laatste mogelijkheid die de plu standaard oplevert is de montage van een GPS letterlijk vlak voor je neus. Foto's hiervan in een volgende post.

Paraplustandaard klaar

Vanmiddag kan ik het paraplustandaardje ophalen. Er staat een dikke bries van tussen 5 en 6 Bft met waarschuwingen voor zware windstoten tot 8 Bft. Het ziet er evenwel niet angstig uit buiten, de zon komt er zelfs bij. Ik moet naar Winkel waar Kees Koopman woont. Hij heeft een eerste versie van het standaardje klaar. Dat heeft best nog wat voeten in de aarde gehad. Eerst moet Kees een buigmal maken om het RVS pijpje van 8 mm te buigen. Vervolgens moet hij een 'Quest stuur' maken om het op te passen.
Ik rij voor de wind naar het noorden. Dat is nu wel een feestje. Op het mooie asfalt van de Westdijk kan ik continu 47 km/u rijden met hartslag 120. Terug zal dat heel anders worden, daarover straks. Ik volg nu eens de route van de planner van de Fietsersbond. Deze geeft aan dat ik oostelijk van Heerhugowaard, de Berkmeer en de Langereis zal rijden. Eén keer vraag ik me af of de planner me echt over een matig grintpad wil hebben. Dit is inderdaad een grintpad in het Park van Luna, dat even later aansluit op het wel mooie fietspad langs de Oosttangent. De route is redelijk snel, al houdt het grintpad de snelheid beperkt tot 25 km/u.
34 kilometer en een uur en vier minuten later sta ik bij Kees in de achtertuin. Hij laat me het kleine standaardje zien, feitelijk een klem met daarop een onder een hoek aangelast pijpje. Op het eind van het pijpje een verdikking om de 10 mm dikke paraplu steel in te zetten.
Na een kleine aanpassing past het standaardje mooi onder het klemmetje van de bediening van claxon en richtingaanwijzers. De klem kan zonder gereedschap worden gemonteerd.
Ik zet de ijzerzaag in de aluminium steel van de plu en hou even later de dikke knop in mijn hand.
Even passen in de Quest toont aan dat de plu iets te rechtop staat. Een beetje bijbuigen en de plu staat nu precies goed boven mijn hoofd. Kees heeft op mijn verzoek ook nog een in het pijpje in te hangen RVS plaatje gemaakt waarom een GPS of telefoon kan worden bevestigd.
Ik ga niet met de plu op naar huis. Het waait inmiddels Bft 6 en ik rij daar nu met 36 km/u tegenin. De windkracht waarmee ik het pluutje zou belasten is Bft 9. De grotere Senz kan dit wel aan, de Mini vindt dat niet lekker.
Terug blijf ik langs de Provinciale weg naar Heerhugowaard rijden. Dit rijdt drie kilometer om, maar rijdt toch prettiger.
Bij Heerhugowaard krijg ik een lekke band maar binnen vijf minuten ben ik weer onderweg. Toch maar eens de meer winterharde brede Primo's erom leggen.
Op hetzelfde stuk waar ik op de heenweg 47 km/u reed, rij ik nu met dezelfde hartslag 38 km/u. Dat scheelt een slok op een borrel. Niet zo gek als je bedenkt dat ik op de heenweg de wind ongeveer dood reed, terwijl ik nu Bft 6 voor mijn kiezen krijg. Scheelt totaal 10 Bft.
Morgen maak ik wat foto's van de plu, eerst nog even iets knutselen om te voorkomen dat de plu door de lift van de wind uit zijn bevestiging wordt getild.
Wel kan ik al constateren dat ik van het nieuwe mechanisme totaal geen hinder heb.