Vanmiddag krijg ik van de hondenshop.nl een ventilator geleverd op batterijen. Idee is om tijdens de tijdrit zaterdag op Texel voor extra koeling te zorgen als ik met de racekap rij. Goed idee misschien, maar de ventilator, hoewel ie het prima doet, is domweg te groot om hem ergens effectief kwijt te kunnen. Ik mag hem terug sturen en dat zal ik dan ook maar doen. Gelukkig is het zaterdag maar 19 graden C. en volledig bewolkt, dus mogelijk kan de kap toch dienst doen.
Door de verandering van 20" naar 26" achterwiel is de bagagecapaciteit van de Quest veranderd. Er is duidelijk minder ruimte naast en achter het achterwiel. Wel is er meer ruimte onder de stoel. Om te kijken of de spullen voor een langere fietstocht, in dit geval naar Giessen in Duitsland, een plek kunnen vinden, probeer ik mijn slaapzak en Thermorest mat in de Quest te stoppen. Dat gaat gelukkig uitstekend aan de linkerzijde van het grote achterwiel. De resterende spullen zullen in platte zakken achter en naast het achterwiel een plaats moeten vinden. Onder de stoel kunnen de zaken worden opgeborgen die tijdens de trip direct nodig zijn. Ik overweeg een tweetal PET flessen aan de voorzijde van de beide voorwielen te maken, een prima idee van Wilfred van Norel. In die flessen kunnen bijv. het gereedschap en reserve - vouw - banden een plek vinden.
Ook probeer ik de schuimkap onder de voorkant van de Quest te frommelen. Dat gaat niet goed. Steeds raak ik met mijn fietsschoenen de kap. Mogelijk dat ik met een glasfiber stokje eea toch voor elkaar krijg. Nog maar eens een poging wagen omdat de kap onder de stoel wel een plekje kan vinden, maar handig is dit tijdens een langere trip niet.
donderdag 31 augustus 2006
woensdag 30 augustus 2006
66 km per uur
Vanmiddag een trainingsrondje gemaakt. Windkracht 4 Bft uit het Noordwesten, licht bewolkt en.... gelukkig een keer droog. Ik smeer me niet in tegen de zon, de kap zit erop en ik heb een comfortabele zonneklep op. De zonnebrandcreme is prima spul, maar bij zware inspanningen zweet ik meer dan me lief is.
Van Castricum tot Uitgeest, de wind komt achterlijk in, fiets ik continue 52 km per uur. Hartslag 146. Dit is best lang vol te houden. Al een kilometer voor het station Uitgeest stop ik met trappen, de Quest holt met zo'n hoge snelheid door dat ik zelfs nog moet remmen.
Het snelle fietspad naar Krommenie nodigt uit tot nog hogere snelheden. Met het 55-tands tandwiel voor zal de trapfrequentie minder hoog zijn. Maar eens kijken hoe ver ik kom. Nou, dat valt niet tegen. Vrijwel de hele weg naar Krommenie rij ik 56 km/u, hartslag 150. Langzaam versnel ik tot maximaal en dat wordt ... 66 km per uur. Zo hard heb ik op de vlakke weg nog nooit gereden. Hartslag 163, een voor mij hoge waarde die ik vorig jaar tijdens de tijdrit op Texel ook nu en dan noteerde. In racetrim, zonder spiegels, zonder toerinventaris en met racekap zou het allemaal nog sneller moeten kunnen, maar ik vind dit heel prima.
Ik maak mijn rondje via De Woude, pont Akersloot en het strand bij Bakkum aan Zee af. Steeds versnel ik op de rechte stukken tot hartslag 150 en lees de daarbij corresponderende snelheden af. Met de harde wind bijna op de kop, is het moeilijk om lang 50 km/u te rijden. Tijdens trainingsritten kan ik me sowieso niet motiveren om lang 'pijn te lijden'. Tijdens wedstrijden lukt dit wel behoorlijk.
Op de helling omhoog naar het viaduct over de spoorlijn Castricum - Heiloo, rijdt een skater voor me. Plotseling gaat ie van rechts helemaal links op het fietspad rijden. Ik vrees dat ie weer terug naar rechts gaat en ik toeter maar eens. De man schrikt zich rot en rijdt direct de berm in. Daar gaat het skaten natuurlijk niet meer en hij moet zijn snelheid omzetten in hardlopen. Het is een potsierlijk gezicht en de man kijkt zeer verschrikt om. Ik kan er ook niks aan doen en passeer de man maar vlot.
41 km
Van Castricum tot Uitgeest, de wind komt achterlijk in, fiets ik continue 52 km per uur. Hartslag 146. Dit is best lang vol te houden. Al een kilometer voor het station Uitgeest stop ik met trappen, de Quest holt met zo'n hoge snelheid door dat ik zelfs nog moet remmen.
Het snelle fietspad naar Krommenie nodigt uit tot nog hogere snelheden. Met het 55-tands tandwiel voor zal de trapfrequentie minder hoog zijn. Maar eens kijken hoe ver ik kom. Nou, dat valt niet tegen. Vrijwel de hele weg naar Krommenie rij ik 56 km/u, hartslag 150. Langzaam versnel ik tot maximaal en dat wordt ... 66 km per uur. Zo hard heb ik op de vlakke weg nog nooit gereden. Hartslag 163, een voor mij hoge waarde die ik vorig jaar tijdens de tijdrit op Texel ook nu en dan noteerde. In racetrim, zonder spiegels, zonder toerinventaris en met racekap zou het allemaal nog sneller moeten kunnen, maar ik vind dit heel prima.
Ik maak mijn rondje via De Woude, pont Akersloot en het strand bij Bakkum aan Zee af. Steeds versnel ik op de rechte stukken tot hartslag 150 en lees de daarbij corresponderende snelheden af. Met de harde wind bijna op de kop, is het moeilijk om lang 50 km/u te rijden. Tijdens trainingsritten kan ik me sowieso niet motiveren om lang 'pijn te lijden'. Tijdens wedstrijden lukt dit wel behoorlijk.
Op de helling omhoog naar het viaduct over de spoorlijn Castricum - Heiloo, rijdt een skater voor me. Plotseling gaat ie van rechts helemaal links op het fietspad rijden. Ik vrees dat ie weer terug naar rechts gaat en ik toeter maar eens. De man schrikt zich rot en rijdt direct de berm in. Daar gaat het skaten natuurlijk niet meer en hij moet zijn snelheid omzetten in hardlopen. Het is een potsierlijk gezicht en de man kijkt zeer verschrikt om. Ik kan er ook niks aan doen en passeer de man maar vlot.
41 km
Trainen op snelheid
Komende zaterdag zal ik deelnemen aan de 41 km tijdrit op Texel. Het resultaat van vorig jaar - de derde prijs - zit er nu niet in. Op de deelnemerslijst prijken de namen van sterke mannen die er vorig jaar niet bij waren. Ook zal de as van Marcel van Eijk nu niet kapot gaan. Het zal dus een gevecht tegen mezelf worden. Het zal al heel mooi zijn als ik mijn gemiddelde snelheid van vorig jaar, 47 km/u, zal weten te verbeteren.
Door de niet aflatende regen heb ik zondag en maandag niet gefietst.
Ik train vandaag op hoge snelheid. Direct nadat ik Castricum uit ben accelereer ik naar 52 km/u en hou dat tot Uitgeest vast. Met hartslag 146 gaat dat eigenlijk vrij makkelijk. Tussen Uitgeest en Krommenie doe ik het weer en kom nu bij hartslag 148 tot 53 km/u. De wind is achterlijker dan dwars en dat helpt mee.
Na Krommenie ga ik richting De Woude. De lucht is inmiddels opgeklaard en de wind, die nu van linksvoor inkomt, rukt behoorlijk aan de Quest. Achter het hoge riet van de Markervaart rij ik weer 50 km/u, nu met hartslag 150. Dit zijn waarden die ik vorig jaar op Texel ook realiseerde. Toen echter met een fiets in racetrim, zonder spiegels en ontdaan van alle toerinventaris. Mogelijk gaat het zaterdag nog harder.
Voorbij De Woude heeft een ernstig auto ongeval plaatsgevonden. Ik fiets erlangs, stop even en zie meerdere uitgebrande vrachtauto's. Thuisgekomen zie ik op TV dat er ook nog een personenauto totaal onder een vrachtauto is geschoven en is verbrand. De bestuurder is omgekomen.
Door de niet aflatende regen heb ik zondag en maandag niet gefietst.
Ik train vandaag op hoge snelheid. Direct nadat ik Castricum uit ben accelereer ik naar 52 km/u en hou dat tot Uitgeest vast. Met hartslag 146 gaat dat eigenlijk vrij makkelijk. Tussen Uitgeest en Krommenie doe ik het weer en kom nu bij hartslag 148 tot 53 km/u. De wind is achterlijker dan dwars en dat helpt mee.
Na Krommenie ga ik richting De Woude. De lucht is inmiddels opgeklaard en de wind, die nu van linksvoor inkomt, rukt behoorlijk aan de Quest. Achter het hoge riet van de Markervaart rij ik weer 50 km/u, nu met hartslag 150. Dit zijn waarden die ik vorig jaar op Texel ook realiseerde. Toen echter met een fiets in racetrim, zonder spiegels en ontdaan van alle toerinventaris. Mogelijk gaat het zaterdag nog harder.
Voorbij De Woude heeft een ernstig auto ongeval plaatsgevonden. Ik fiets erlangs, stop even en zie meerdere uitgebrande vrachtauto's. Thuisgekomen zie ik op TV dat er ook nog een personenauto totaal onder een vrachtauto is geschoven en is verbrand. De bestuurder is omgekomen.
zaterdag 26 augustus 2006
Windstil rondje Noord-Holland
Vanmorgen om even na half tien vertrek ik voor een rondje Noord-Holland. Het is vrijwel windstil en het zonnetje schijnt. De temperatuur is met 18 graden al prettig. De banden staan weer op 7.5 bar en dat rijdt snel en nog steeds behoorlijk comfortabel. Bij Velomobiel.nl zijn een paar zaken opnieuw vastgezet en de fiets is er duidelijk stiller door geworden. De laatste geluidsbron is, behalve de resonantie in de carrosserie op slecht wegdek, de speling in de kogelkopjes van de besturing. Naarmate daar door intensief gebruik speling ontstaat, ontstaat er ook lawaai. De oplossing is er al wel, kogelgelagerde en afgedichte kopjes. De montage impliceert een veel lastiger montage en vooral demontage van de veerpoten.In Limmen ga ik al op de rijbaan rijden. In het weekend vinden bestuurders het meestal geen probleem, door de weeks soms wel. In Alkmaar staan alle lichten op groen. Ik haal de file voor het laatste licht rechts in. Dat komt me op wat geclaxxoneer te staan. Voorbij Koedijk komt mij in 'the middle of nowhere' een amazone tegemoet. Ze maakt de bekende gebaren met de vlakke hand. Ik ben de beroerdste niet en haal de snelheid eruit. Haar paard is vrij rustig en tijdens het passeren zegt ze 'hij vind het heel spannend'.
Op de vlakke stukken rij ik constant 42 km/u met hartslag 120. Op ruwere wegdekken wordt dit 40 km/u. Dit hou ik, m.u.v. de laatste 20 km, de hele rit aan. Eigenlijk onvoorstelbaar dat een Velomobiel dit mogelijk maakt. Overigens denk ik dat er weinig Velomobielen zijn die dit kunnen. Mogelijk de WAW, maar zonder vering achter en een heel krappe 'werkruimte' een heel mooie fiets, maar niet mijn eerste keus.
Er is weliswaar geen wind, maar de opbouw van imposante wolken gaat gewoon door. Ik stop even voor een paar foto's.
De tocht wordt via het Total benzinestation en de haven van Den Oever vervolgd naar Medemblik. Hier stop ik, zoals gebruikelijk, voor de koffie. Alle windmolens, ik kan het nut van die horizonvervuilende krengen nauwelijks zien, staan stil. Betekent dat de totale stroombehoefte door de gewone centrales moet worden opgebracht. Komt er wind, dan gaan de normale centrales minder hard maar ook minder efficiënt draaien. Het land staat nu ongeveer vol met windmolens om een paar procent brandstofbesparing.
Ik neem iets langer pauze in Medemblik en vervolg mijn weg naar de dijk van het IJsselmeer. Voor Andijk rent me een zwart-witte hond tegemoet. Ik rem stevig, de hond draait om, blijft midden op het fietspad lopen en keert terug naar zijn baasje. Het baasje verontschuldigt zich. De hond gaat nog een keer voor de Quest lopen en tijdens het voorbijrijden schamp ik het dier.
Het IJsselmeer ligt er doodstil bij. De meeste zeilboten gebruiken de motor of dobberen langzaam voort. Rondom mij zijn grote buiencomplexen tot ontwikkeling gekomen. Ik zwijn er goed doorheen, meer dan een paar spatten krijg ik niet.
De mooie snelle dijkweg van Enkhuizen naar Hoorn is 'gerepareerd'. Betekent helaas grote hoeveelheden grof split, een scherp grint. De snelheid lijdt hier sterk onder, vooral in de bochten is een handvol grint genoeg om een flinke schuiver te maken.
In Hoorn rij ik de drukste winkelstraat in om een ijsje te eten. Uiteraard weet ik dat ik er niet mag fietsen, maar stapvoets moet kunnen. Ik zet de Quest voor Jamin neer en doe me tegoed aan een goedgevulde oubliehoorn. De belangstelling voor de Quest is gigantisch, continue hangen er mensen met hun neus in de fiets en de vragen zijn niet van de lucht.
Via Oosthuizen en Oostdijk van de Beemster rij ik naar Midden-Beemster. Een brommer met twee jongelui halen me in nadat ik na een pauze weer aan het optrekken ben.
Ik haal ze in en blijf er even achter hangen. De jongen achterop en het sturende meisje vinden het prachtig. Ik ga er naast rijden, het gaat nu 40 km/u en geef wat extra gas. Ik laat de jongelui in verbazing achter en loop met 48 km/u snel op ze uit. Op de pont krijg ik voorrang van Ahmit. Er rijdt een derde auto op de pont als Ahmit me ziet aankomen. De derde auto moet eraf en ik mag in de zijkant staan. Dat gaat moeizaam omdat de tweede auto te dicht aan de zijkant staat. De derde auto moet er nu helemaal af en is er plaats voor nog een viertal fietsers die ik even daarvoor met 43 km/u passeerde. De fietsers zijn vol bewondering voor de Quest. Waar heb ik dat eerder gehoord.
175 km.
vrijdag 25 augustus 2006
Racekap fantastisch en gruwelijk
Vanmorgen vanachter de ramen 'genoten' van een wolkbreuk. Tot 14.00 uur blijft het regenen en ik mag met mijn echtgenote mee naar een jarige neef Ruud Pepping.
Om vier uur ben ik thuis en smeer een flinke klodder siliconenkit op de kabels die achterin de LEDs van stroom voorzien. De draad kan nu niet makkelijk meer van de LEDs worden losgetrokken. Ik pomp de banden op tot 7.5 bar om na het avondeten een proef met de van Velomobiel.nl geleende racekap te doen.
Eerst koop ik een fles poetsmiddel voor harde transparante kunststoffen. De ruit van de kap is tamelijk gekrast en het doorzicht is matig. Het poetsmiddel geeft enig resultaat, maar het wordt niet echt goed. Om half acht, de wind is westelijk kracht 3 Bft en de zon schijnt zelfs nog, zet ik de kap erop en ik rij het dorp uit. Mijn hartslag is hoger dan normaal, het is best wel spannend zo. Ik schakel voor het eerst naar het nieuwe grotere voorblad en weer terug. Dat gaat prima, zeker zo goed als het kleinere blad.
Tot 40 km/u is er weinig verschil te merken. Mijn hartslag is zeker niet lager dan normaal, wel wordt het snel warm in de Quest. Ik zet aan en rij vrij makkelijk 50 km/u. Hiervoor is een hartslag van 137 spm nodig. Dat is maar 2 slagen minder dan zonder racekap. Ik begin flink te zweten en ik vind de warmte onaangenaam. De Quest loopt wel geweldig lang uit. Vlak voor het station kan ik niks meer zien, deels ook omdat mijn bril beslaat. Ik poets de ruit en ben blij voorbij het station weer snelheid te kunnen maken.
Op het mooi vlakke fietspad naar Krommenie is het heel makkelijk om 50 km/u te rijden. Met het nieuwe grotere 55-tands voorblad hou ik makkelijker druk op de pedalen. Heel snel rij ik 54 km/u met hartslag 145. Dat kan ik desnoods uren volhouden. Nu verdient de kap zich wel degelijk, echter.... ten koste van een onaangename warmteopbouw in de fiets. Voor Krommenie moet ik de kap er al snel afhalen. Ik zweet als een otter en ik zie niks meer. Ik wil mijn gewone trainingsrondje maken, achteraf niet verstandig. Ik moet nu enkele verkeerslichten passeren en dat is lastig met de kap op de 'boeg'.
Na wat geïmproviseer in Krommenie kan ik bij Marken-Binnen pas weer snelheid maken. Ik heb nu een lichte tegenwind en ook nu weer fiets ik makkelijk boven de 50 km/u.
Op de pont in Akersloot ben ik zo bezweet dat de pontbaas opmerkt dat al mijn haar op mijn hoofd zit vastgeplakt.
Het laatste stuk naar huis moet ik mijn bril afzetten, de atmosfeer in de Quest bereikt het niveau van een sauna. Ik ben blij weer veilig thuis te zijn.
Conclusie: Bij hoge snelheden, zeg 50 km/u en hoger, is de racekap een winner. Ik schat dat het dan 2 tot 3 km snelheidswinst oplevert. Of ik die winst in de tijdrit van 41 km volgende week zaterdag op Texel kan verzilveren is maar zeer de vraag. Ik heb nu gereden zonder verplichte binnenhelm, een zogenaamde worsthelm. Ik heb zo'n ding wel, maar die beperkt de warmteafgifte verder.
Zoals ik er nu tegenaan kijk rij ik 2 september niet met de racekap maar gewoon met de schuimkap en de tijdrithelm. Harry kan dus rustig slapen.
Om vier uur ben ik thuis en smeer een flinke klodder siliconenkit op de kabels die achterin de LEDs van stroom voorzien. De draad kan nu niet makkelijk meer van de LEDs worden losgetrokken. Ik pomp de banden op tot 7.5 bar om na het avondeten een proef met de van Velomobiel.nl geleende racekap te doen.
Eerst koop ik een fles poetsmiddel voor harde transparante kunststoffen. De ruit van de kap is tamelijk gekrast en het doorzicht is matig. Het poetsmiddel geeft enig resultaat, maar het wordt niet echt goed. Om half acht, de wind is westelijk kracht 3 Bft en de zon schijnt zelfs nog, zet ik de kap erop en ik rij het dorp uit. Mijn hartslag is hoger dan normaal, het is best wel spannend zo. Ik schakel voor het eerst naar het nieuwe grotere voorblad en weer terug. Dat gaat prima, zeker zo goed als het kleinere blad.
Tot 40 km/u is er weinig verschil te merken. Mijn hartslag is zeker niet lager dan normaal, wel wordt het snel warm in de Quest. Ik zet aan en rij vrij makkelijk 50 km/u. Hiervoor is een hartslag van 137 spm nodig. Dat is maar 2 slagen minder dan zonder racekap. Ik begin flink te zweten en ik vind de warmte onaangenaam. De Quest loopt wel geweldig lang uit. Vlak voor het station kan ik niks meer zien, deels ook omdat mijn bril beslaat. Ik poets de ruit en ben blij voorbij het station weer snelheid te kunnen maken.
Op het mooi vlakke fietspad naar Krommenie is het heel makkelijk om 50 km/u te rijden. Met het nieuwe grotere 55-tands voorblad hou ik makkelijker druk op de pedalen. Heel snel rij ik 54 km/u met hartslag 145. Dat kan ik desnoods uren volhouden. Nu verdient de kap zich wel degelijk, echter.... ten koste van een onaangename warmteopbouw in de fiets. Voor Krommenie moet ik de kap er al snel afhalen. Ik zweet als een otter en ik zie niks meer. Ik wil mijn gewone trainingsrondje maken, achteraf niet verstandig. Ik moet nu enkele verkeerslichten passeren en dat is lastig met de kap op de 'boeg'.
Na wat geïmproviseer in Krommenie kan ik bij Marken-Binnen pas weer snelheid maken. Ik heb nu een lichte tegenwind en ook nu weer fiets ik makkelijk boven de 50 km/u.
Op de pont in Akersloot ben ik zo bezweet dat de pontbaas opmerkt dat al mijn haar op mijn hoofd zit vastgeplakt.
Het laatste stuk naar huis moet ik mijn bril afzetten, de atmosfeer in de Quest bereikt het niveau van een sauna. Ik ben blij weer veilig thuis te zijn.
Conclusie: Bij hoge snelheden, zeg 50 km/u en hoger, is de racekap een winner. Ik schat dat het dan 2 tot 3 km snelheidswinst oplevert. Of ik die winst in de tijdrit van 41 km volgende week zaterdag op Texel kan verzilveren is maar zeer de vraag. Ik heb nu gereden zonder verplichte binnenhelm, een zogenaamde worsthelm. Ik heb zo'n ding wel, maar die beperkt de warmteafgifte verder.
Zoals ik er nu tegenaan kijk rij ik 2 september niet met de racekap maar gewoon met de schuimkap en de tijdrithelm. Harry kan dus rustig slapen.
donderdag 24 augustus 2006
Quest naar Velomobiel.nl
Vanmorgen vroeg de Quest in de bus geladen en op weg naar Dronten. De Quest zal enkele kleine reparaties ondergaan. Allereerst is de mooie LED richtingknipper linksachter deels uitgevallen. Een heen en weer schuivende band heeft een soldeerverbinding kapot gemaakt. Ook de sporing zal worden gecontroleerd. Mijn vrouw Marian en haar zus Anne rijden mee. Om 11.00 uur zijn we in Dronten en begroet ik Theo, Ymte en Allert. Ook Theo van Goor is er. Theo bezwoer me ooit dat ie nooit een Quest zou gaan rijden. En nu.... rijdt Theo in een Quest. Weliswaar geen standaard 20 of 26 inch, maar een 3x 26 inch. Theo vindt dit geen Quest. Ik bespaar jullie de kromme redenering waarom Theo dit geen Quest vindt, het is gewoon een Quest met twee grotere voorwielen :).Ik leg Theo van Andel mijn wensen voor. Naast het al gemailde lijstje vraag ik Theo of het mogelijk is een groter tandwiel voor te monteren dan het al nu aanwezige 52 tands exemplaar. Op hoge snelheden van 50 km en meer vind ik dat ik een te hoog toerental moet trappen. Juist die hoge rotatiefrequentie jaagt mijn hartslag op. Ymte pakt twee grotere tandwielen, een 55 en een 58-tands. Ik kies voor de 55. Het toerental zal 6% lager zijn met dezelfde snelheid. De 58-tands verhoogt het risico op moeilijker schakelen.
Na de instructies gaan wij door naar Giethoorn waar we een tochtje gaan maken met een elektrobootje. Leuk? Absoluut. Tijdens het vaartochtje krijgen we een formidabele onweersbui over ons heen. Met drie grote parapluus zijn we goed voorbereid. De vele buitenlandse gasten, merendeels gekleed in T-shirt, trachten te schuilen onder de vele bruggen. Ze 'verzuipen' net niet.
Terug in Dronten staat de Quest al klaar. Alles is gelukt, de sporing blijkt niet van slag te zijn, het nieuwe tandwiel blijkt prima te schakelen.
Ik krijg de witte racekap mee om volgende week op Texel te gebruiken tijdens de tijdrit. Harry, je bent gewaarschuwd :).
Tenslotte bestel ik bij Allert alvast - weer - een nieuwe Quest. Allert werkt aan een super Quest die ongeveer 10 kg lichter wordt dan de huidige standaard Quest. Veel mag ik er niet over zeggen, maar ik ben in ieder geval de eerste besteller.
Na de instructies gaan wij door naar Giethoorn waar we een tochtje gaan maken met een elektrobootje. Leuk? Absoluut. Tijdens het vaartochtje krijgen we een formidabele onweersbui over ons heen. Met drie grote parapluus zijn we goed voorbereid. De vele buitenlandse gasten, merendeels gekleed in T-shirt, trachten te schuilen onder de vele bruggen. Ze 'verzuipen' net niet.
Terug in Dronten staat de Quest al klaar. Alles is gelukt, de sporing blijkt niet van slag te zijn, het nieuwe tandwiel blijkt prima te schakelen.
Ik krijg de witte racekap mee om volgende week op Texel te gebruiken tijdens de tijdrit. Harry, je bent gewaarschuwd :).
Tenslotte bestel ik bij Allert alvast - weer - een nieuwe Quest. Allert werkt aan een super Quest die ongeveer 10 kg lichter wordt dan de huidige standaard Quest. Veel mag ik er niet over zeggen, maar ik ben in ieder geval de eerste besteller.
woensdag 23 augustus 2006
Rondje Noord-Holland
Vandaag een klein rondje Noord-Holland. De Tioga's nu op 6 bar en het comfort en de rust zijn weer terug. Ook de achterband op 6 bar gezet. Voor toerrijden is dit eigenlijk het beste compromis.
Ik ben even voor negenen onderweg. Het is half bewolkt en er is een heel lichte zuid-westen wind. Vanavond vroeg heb ik een diner met mijn gezin en een Australische oom Jim Verver en zijn vriendin Diana. Na de grotere afstanden heb ik meestal weinig zin in warm eten. Daarom nu een wat kleiner rondje van 140 km.
Er is veel autoverkeer dat in Heiloo ook nog door het dorp moet slalommen om reconstructiewerken aan de weg te ontlopen. Benoorden Alkmaar kan ik de hele weg 43 km/u aanhouden. Hartslag tussen 120 en 130.
In Sint-Maartensbrug moet ik een wielrenster wakker schreeuwen. Ze fietst niet hard, maar kijkt niet vooruit en blijft op mijn weghelft rijden. Na een flinke schreeuw kijkt ze op, schrikt, en gaat dan schielijk naar haar eigen weghelft.
Om tien voor half tien ben ik al bij het Total benzinestation bij de Kooij. Da's best snel. Zittend naast een zwijgzame wielrenster eet ik een banaan en ga vrij snel op pad richting Den Oever. Ook nu weer gaat het snel, de wind komt van rechts in, maar is nog achterlijk. Even voor 11.00 uur ben ik bij de haven van Den Oever en diep ik de koeltas uit de Quest op voor een fris broodje, dito appel en AA drank. Als de AA drank op is, zal ik het niet meer kopen, veel te zoet. Ik heb eerder Gatorade gehad, dat is niet zo mierzoet.
Naar Medemblik krijg ik de wind rechtsvoor in. Ik kan nog makkelijk 40 km/u rijden, de wind is nog zwak. In het watersportdorp, ik rij er om 11.35 uur binnen, smaakt de Espresso weer uitstekend. Normaal zou ik nu de dijk van Medemblik naar Enkhuizen, nemen. Vandaag evenwel niet. Ik ga rechtsaf en neem de weg richting Alkmaar. Dat is recht tegen wind in, een wind die inmiddels ook aardig in kracht is toegenomen. Nog in Medemblik komt een Citroën Xantia van rechts. De bestuurder is met iets op de rechtervoorstoel aan het rommelen. Ik ben al behoorlijk dichtbij en schreeuw keihard. De man kijkt weer omhoog, ziet me en gaat boven op zijn remmen staan. Hij staat net op tijd stil, ik trouwens ook.
Het rijdt niet prettig over de grove asfaltweg onderaan het dijklichaam van de Wieringermeerpolder. Er ligt veel klei die de trekkers van het land meenemen op de weg. Met 38 km/u en hartslag 123 gaat het eigenlijk nog wel redelijk. De Tioga's vergeven veel.
Boven Alkmaar hangen de eerste regenbuien. Ik kan er net vrij van blijven omdat ik niet door Alkmaar rij, maar de weg langs het Noord-Hollands kanaal neem. Na de pont in Akersloot ben ik in een kwartiertje thuis.
Totale afstand 139 km, tijd uit en thuis 4.50 uur. Fietstijd 4.20 uur.
Morgen breng ik de Quest naar Velomobiel voor een paar klusjes. Ik was de fiets netjes schoon, kunnen de mannen aan een verzorgde fiets sleutelen.
Ik ben even voor negenen onderweg. Het is half bewolkt en er is een heel lichte zuid-westen wind. Vanavond vroeg heb ik een diner met mijn gezin en een Australische oom Jim Verver en zijn vriendin Diana. Na de grotere afstanden heb ik meestal weinig zin in warm eten. Daarom nu een wat kleiner rondje van 140 km.
Er is veel autoverkeer dat in Heiloo ook nog door het dorp moet slalommen om reconstructiewerken aan de weg te ontlopen. Benoorden Alkmaar kan ik de hele weg 43 km/u aanhouden. Hartslag tussen 120 en 130.
In Sint-Maartensbrug moet ik een wielrenster wakker schreeuwen. Ze fietst niet hard, maar kijkt niet vooruit en blijft op mijn weghelft rijden. Na een flinke schreeuw kijkt ze op, schrikt, en gaat dan schielijk naar haar eigen weghelft.
Om tien voor half tien ben ik al bij het Total benzinestation bij de Kooij. Da's best snel. Zittend naast een zwijgzame wielrenster eet ik een banaan en ga vrij snel op pad richting Den Oever. Ook nu weer gaat het snel, de wind komt van rechts in, maar is nog achterlijk. Even voor 11.00 uur ben ik bij de haven van Den Oever en diep ik de koeltas uit de Quest op voor een fris broodje, dito appel en AA drank. Als de AA drank op is, zal ik het niet meer kopen, veel te zoet. Ik heb eerder Gatorade gehad, dat is niet zo mierzoet.
Naar Medemblik krijg ik de wind rechtsvoor in. Ik kan nog makkelijk 40 km/u rijden, de wind is nog zwak. In het watersportdorp, ik rij er om 11.35 uur binnen, smaakt de Espresso weer uitstekend. Normaal zou ik nu de dijk van Medemblik naar Enkhuizen, nemen. Vandaag evenwel niet. Ik ga rechtsaf en neem de weg richting Alkmaar. Dat is recht tegen wind in, een wind die inmiddels ook aardig in kracht is toegenomen. Nog in Medemblik komt een Citroën Xantia van rechts. De bestuurder is met iets op de rechtervoorstoel aan het rommelen. Ik ben al behoorlijk dichtbij en schreeuw keihard. De man kijkt weer omhoog, ziet me en gaat boven op zijn remmen staan. Hij staat net op tijd stil, ik trouwens ook.
Het rijdt niet prettig over de grove asfaltweg onderaan het dijklichaam van de Wieringermeerpolder. Er ligt veel klei die de trekkers van het land meenemen op de weg. Met 38 km/u en hartslag 123 gaat het eigenlijk nog wel redelijk. De Tioga's vergeven veel.
Boven Alkmaar hangen de eerste regenbuien. Ik kan er net vrij van blijven omdat ik niet door Alkmaar rij, maar de weg langs het Noord-Hollands kanaal neem. Na de pont in Akersloot ben ik in een kwartiertje thuis.
Totale afstand 139 km, tijd uit en thuis 4.50 uur. Fietstijd 4.20 uur.
Morgen breng ik de Quest naar Velomobiel voor een paar klusjes. Ik was de fiets netjes schoon, kunnen de mannen aan een verzorgde fiets sleutelen.
maandag 21 augustus 2006
Weer op Tioga's en Quest naar Velomobiel
Vanmiddag weer een rondje gefietst op de Primo Comet banden. Op de een of andere manier bevalt me dit niet goed. Daarom heb ik vanmiddag de beide Primo's vervangen door twee splinternieuwe Tioga Comp Pools. De oude Tioga's hebben er nu 12.000 km opzitten en zijn eigenlijk nog wonderbaarlijk goed. Ze zijn maar tot iets meer dan de helft versleten. Wel zitten er diverse beschadigingen, vooral kleine insnijdingen in. Sommige zijn veroorzaakt door glas en steentjes die soms verantwoordelijk zijn voor een lek.
Hoewel deze oude banden razendsnel zijn, durf ik ze volgende week zaterdag tijdens de tijdrit op Texel toch niet te monteren. Ze zullen dan worden opgepompt tot 7,5 bar en ik vrees dat het ingesneden canvas van het karkas zal scheuren.
De nieuwe Tioga's zien er stoer uit en kan ik mooi nog een paar honderd kilometer 'inrijden'.
Tijdens het wisselen van de banden blijkt dat de binnenbanden nog kletsnat zijn. Komt natuurlijk van het waterballet van gisteren. Lijkt me niet goed. Ook de achterband laat ik leeglopen en die blijkt wel droog te zijn. Tijdens het leeglopen van de achterband zakt de achterkant van de fiets omlaag. Helaas steunt de achterkant, ik heb de Quest onder een hoek van 45 graden gezet, nu op het kapje van de derailleur. De zwarte verf is er op de ronding afgeschraapt. De zwarte spuitbus erover en het ziet er weer keurig uit.
Donderdag breng ik de Quest naar Velomobiel.nl. Er zijn een paar klussen die ik zelf niet onderneem. Vooral de sporing, ik vrees dat die door de klap op de IJsselmeerdijk verstoord kan zijn, zal worden nagekeken. Theo zal hopelijk ook de richtingaanwijzer repareren. Door een heen en weer schurende band is een verbinding losgegaan en branden linksachter nog maar de helft van LEDs. Als dit lukt zal ik met een paar klodders siliconenkit de fixatie definitief oplossen.
Hoewel deze oude banden razendsnel zijn, durf ik ze volgende week zaterdag tijdens de tijdrit op Texel toch niet te monteren. Ze zullen dan worden opgepompt tot 7,5 bar en ik vrees dat het ingesneden canvas van het karkas zal scheuren.
De nieuwe Tioga's zien er stoer uit en kan ik mooi nog een paar honderd kilometer 'inrijden'.
Tijdens het wisselen van de banden blijkt dat de binnenbanden nog kletsnat zijn. Komt natuurlijk van het waterballet van gisteren. Lijkt me niet goed. Ook de achterband laat ik leeglopen en die blijkt wel droog te zijn. Tijdens het leeglopen van de achterband zakt de achterkant van de fiets omlaag. Helaas steunt de achterkant, ik heb de Quest onder een hoek van 45 graden gezet, nu op het kapje van de derailleur. De zwarte verf is er op de ronding afgeschraapt. De zwarte spuitbus erover en het ziet er weer keurig uit.
Donderdag breng ik de Quest naar Velomobiel.nl. Er zijn een paar klussen die ik zelf niet onderneem. Vooral de sporing, ik vrees dat die door de klap op de IJsselmeerdijk verstoord kan zijn, zal worden nagekeken. Theo zal hopelijk ook de richtingaanwijzer repareren. Door een heen en weer schurende band is een verbinding losgegaan en branden linksachter nog maar de helft van LEDs. Als dit lukt zal ik met een paar klodders siliconenkit de fixatie definitief oplossen.
zondag 20 augustus 2006
Quest is slechte zwemmer
Vanmiddag na de ergste buien maak ik een trainingsrondje. Ik zet de kap erop want hoewel de buienradar mogelijk een uurtje droog voorspelt, vrees ik dat het anders zal uitpakken. Het pakt anders uit, maar daarover straks.Op weg naar Uitgeest trek ik lekker door naar 45 km/u. Het waait vrij hard uit het westen maar veel hinder heb ik er niet van. In Krommenie maak ik weer de slinger vlak voor het station om over het parkeerterrein langs het station te rijden. Maar .... waar is het fietspad? Het hele parkeerterrein is een binnenzee geworden. Het is een bizar gezicht. Ik pak mijn camera maar grijp mis. De Powershot S70 ligt in mijn fototas. Dan maar een plaatje met de Treo. Haalt maar een fractie van de kwaliteit van de S70, maar ik kan in ieder geval een indruk mee naar huis nemen.
Ik moet nu besluiten of ik er door rij of rechtsomkeert maak. Achter mij stopt een bromfietser die zegt 'ga jij maar voor'. Ik trek langzaam op en vrijwel direct loopt het water door de voetengaten van voor naar achter door de Quest. Alles wordt kletsnat, dus maakt het niet meer uit. De bromfietser komt nu achter me aan en roept 'je hebt zeker een natte reet?'.'Valt wel mee' zeg ik. Als ik weer op het droge ben loopt overal het water uit en de brommerrijder ziet dat en roept het me na.
Tussen Wormerveer en West-Graftdijk komt de wind iets achterlijk in en ik kan langere tijd boven de 50 km/u blijven. Op de kleine bruggen rukt de wind vervaarlijk aan de fiets, maar serieuze problemen blijven uit.
Op de pont in Akersloot begint het regenen. Ik zit maar net in de fiets als het begint te plenzen. Met bakken komt het omlaag, zelfs hagel voel ik ertussen. Met de klep van mijn pet bijna op de kap kan ik toch flink gang houden, zeker tussen 35 en 38 km/u. Thuisgekomen, natuurlijk is het dan droog, moet ik de hele Quest ontdoen van zijn uitrusting en reservekleding en alles te drogen leggen.
Noodweer
Vanmorgen om 7.30 uur gaat de wekker. Ik ga vandaag met ALF, de Amsterdamse Liggers, een rit maken.
Ik kijk naar buiten en zie dat het compleet noodweer is. Het onweert hevig en de regen komt massief uit het zwerk omlaag. Dit zijn niet de omstandigheden waaronder ik graag fiets. Mijn vrouw spoort me aan om vooral niet te gaan. Veel aansporing heb ik niet nodig, ik trek mijn donzen dekbed weer over mijn oren en slaap snel weer in.
Pas om 11.00 uur is het ergste voorbij. Ik kijk even op de lijst en zie dat Fred van den Hauten nog een poging heeft gedaan om in de Alleweder te komen. Nog voor hij erin zit is ie al tot in de bilnaad natgeregend. Ook hij geeft het op.
Uiteindelijk zijn er toch 5 diehards naar het Museumplein gereden. Zij hebben 1,5 uur koffie gedronken en zijn rechtstreeks naar huis teruggefietst. Hulde aan die echte bikkels.
Ik kijk naar buiten en zie dat het compleet noodweer is. Het onweert hevig en de regen komt massief uit het zwerk omlaag. Dit zijn niet de omstandigheden waaronder ik graag fiets. Mijn vrouw spoort me aan om vooral niet te gaan. Veel aansporing heb ik niet nodig, ik trek mijn donzen dekbed weer over mijn oren en slaap snel weer in.
Pas om 11.00 uur is het ergste voorbij. Ik kijk even op de lijst en zie dat Fred van den Hauten nog een poging heeft gedaan om in de Alleweder te komen. Nog voor hij erin zit is ie al tot in de bilnaad natgeregend. Ook hij geeft het op.
Uiteindelijk zijn er toch 5 diehards naar het Museumplein gereden. Zij hebben 1,5 uur koffie gedronken en zijn rechtstreeks naar huis teruggefietst. Hulde aan die echte bikkels.
zaterdag 19 augustus 2006
Lekke band en noodweer
Ik haal de Quest uit zijn nachtverblijf en zie dat de linkervoorband leeg is. Ik vind heel snel de dader, een vlijmscherp stukje glasachtig steen. De kilometerstand is nu 4500 en dit is de tweede lekke band. Morgen ga ik met ALF, de Amsterdamse liggers, een rit maken. De weersverwachting is niet best, 100% regenkans met een maximum van 5 mm in 3 uur is de voorspelling. Een mooie gelegenheid om de beide Tioga's om de voorwielen te verwisselen voor Primo Comets. De Tioga's zijn met nat weer lekgevoelig omdat er geen Kevlar of andere antilekvoorziening is aangebracht.
Zowel de Tioga's als de Primo's laten zich met de blote hand verwisselen, heel prettig omdat bandenlichters nogal eens verantwoordelijk zijn voor nieuwe lekken.
Eerst maar eens een rondje fietsen. Direct bespeur ik dat de Primo's, ik heb ze tot 6 bar opgepompt, beslist minder licht lopen dan de bijna versleten Tioga's. Ik rij even langs het werk, dan even naar de haven en vervolgens maak ik mijn trainingsrondje af. Op het mooie fietspad langs de Markervaart kan ik toch redelijk makkelijk 50 km/u aanhouden. Mijn hartslag is met 146 bpm maar iets hoger dan met de Tioga's onder ongeveer dezelfde condities.
Thuisgekomen plak ik de lekke binnenband en vervang een stukje klittenband van mijn armsteun. Ik kan me al niet meer voorstellen ooit zonder armsteuntjes gereden te hebben, wat een comfort levert dat op!
Zowel de Tioga's als de Primo's laten zich met de blote hand verwisselen, heel prettig omdat bandenlichters nogal eens verantwoordelijk zijn voor nieuwe lekken.
Eerst maar eens een rondje fietsen. Direct bespeur ik dat de Primo's, ik heb ze tot 6 bar opgepompt, beslist minder licht lopen dan de bijna versleten Tioga's. Ik rij even langs het werk, dan even naar de haven en vervolgens maak ik mijn trainingsrondje af. Op het mooie fietspad langs de Markervaart kan ik toch redelijk makkelijk 50 km/u aanhouden. Mijn hartslag is met 146 bpm maar iets hoger dan met de Tioga's onder ongeveer dezelfde condities.
Thuisgekomen plak ik de lekke binnenband en vervang een stukje klittenband van mijn armsteun. Ik kan me al niet meer voorstellen ooit zonder armsteuntjes gereden te hebben, wat een comfort levert dat op!
maandag 14 augustus 2006
Vluggertje Volendam
Gisteren een kort trainingsritje gemaakt. In de namiddag en avond fotografeer ik op de bruiloft van dochter Lisette met Mike van Jan en Ellis Veenis. Prachtige avond met - gelukkig - heel mooie foto's. Onvoorstelbaar dat een Nikon D200 met SB800 flitser probleemloos een zaal met 120 mensen feilloos indirect uitlicht. Wel even op 800 ASA zetten, maar het resultaat is prachtig.
Het trainingsritje is meer een praattochtje. Ik ga even langs de zaak, dan even naar de haven en met dreigend onweer weer snel naar huis.
Vanmiddag is het schitterend weer, volle zon, wind 3 Bft uit het Noordoosten. Ik heb er echt zin in om even een vluggertje Volendam te doen. Om 12.15 uur zit ik de Quest en ondanks de tegenwind rij ik er alras met 40 km/u tegenin. De deskundigen denken dat het met Tioga banden op een hogere spanning dan 6.0 niet lichter loopt, ik weet zeker dat dat wel het geval is. Ook door de Beemster blijf ik steeds 40 km/u of harder rijden.
In Volendam.... ik weet het, een beetje exhibitionisme is me niet vreemd, mag ik in 3 talen uitleggen hoe fantastisch een Quest is. Er is een grote groep Spanjaarden waarvan steeds één meisje vertaalt wat ik in het Engels zeg. Men is onder de indruk :).
Luid toeterend wring ik me weer door de menigte op dijk en verlaat na ruim een kwartier Volendam.
De wind komt nu achterlijk in en dat levert zonder veel moeite een snelheid op van 43 km/u. Het hart hoeft er niet hard voor te buffelen, met 123 bpm is het prima te doen.
In de Beemster gaat het nog harder, al moet ik drie keer de snelheid er volledig uithalen om paarden en berijdsters veilig te passeren. Ze bedanken me allemaal voor mijn rustige passage.
Vlak voor ik de bebouwde kom van Midden-Beemster inrij wil ik de rijbaan oprijden. Ik kan, met snelheid, achter een tegemoet komende bestelauto de weg oprijden. Dat mislukt volkomen, de bestuurder van de bestelauto stopt.... om de Quest te bekijken. Ik kom geforceerd tot stilstand met de versnelling voor op het grote wiel en achter in de 8e versnelling. Dan kom je tegen een lichte helling niet meer omhoog. Ik roep tegen de bestuurder dat ie beter kan kunnen doorrijden maar het is aan de man niet besteed.
In De Rijp is mijn Camelbag leeg en bij het BP station mag ik de zak weer vullen. Buiten De Rijp fiets ik 3 wielrenners achterop. Zij gaan 38 km/u en zij rijden op het fietspad. Ik rij ze op de rijbaan voor het autoverkeer langzaam voorbij. Ze pikken aan, tijd om wat gas bij te geven. Bij 44 km/u hoor ik achter en naast me roepen 'ik vind dit niet leuk'. Ik wel en ik gooi nog wat extra kolen op het vuur. Bij 54 km/u kom ik tot de conclusie dat het wegdek wel erg slecht is. De klappen die de Quest krijgt zijn niet prettig. Ik ga verderop toch maar weer het fietspad op.
Om 15.00 uur ben ik weer thuis. Heerlijk snel tochtje.
72 km.
Het trainingsritje is meer een praattochtje. Ik ga even langs de zaak, dan even naar de haven en met dreigend onweer weer snel naar huis.
Vanmiddag is het schitterend weer, volle zon, wind 3 Bft uit het Noordoosten. Ik heb er echt zin in om even een vluggertje Volendam te doen. Om 12.15 uur zit ik de Quest en ondanks de tegenwind rij ik er alras met 40 km/u tegenin. De deskundigen denken dat het met Tioga banden op een hogere spanning dan 6.0 niet lichter loopt, ik weet zeker dat dat wel het geval is. Ook door de Beemster blijf ik steeds 40 km/u of harder rijden.
In Volendam.... ik weet het, een beetje exhibitionisme is me niet vreemd, mag ik in 3 talen uitleggen hoe fantastisch een Quest is. Er is een grote groep Spanjaarden waarvan steeds één meisje vertaalt wat ik in het Engels zeg. Men is onder de indruk :).
Luid toeterend wring ik me weer door de menigte op dijk en verlaat na ruim een kwartier Volendam.
De wind komt nu achterlijk in en dat levert zonder veel moeite een snelheid op van 43 km/u. Het hart hoeft er niet hard voor te buffelen, met 123 bpm is het prima te doen.
In de Beemster gaat het nog harder, al moet ik drie keer de snelheid er volledig uithalen om paarden en berijdsters veilig te passeren. Ze bedanken me allemaal voor mijn rustige passage.
Vlak voor ik de bebouwde kom van Midden-Beemster inrij wil ik de rijbaan oprijden. Ik kan, met snelheid, achter een tegemoet komende bestelauto de weg oprijden. Dat mislukt volkomen, de bestuurder van de bestelauto stopt.... om de Quest te bekijken. Ik kom geforceerd tot stilstand met de versnelling voor op het grote wiel en achter in de 8e versnelling. Dan kom je tegen een lichte helling niet meer omhoog. Ik roep tegen de bestuurder dat ie beter kan kunnen doorrijden maar het is aan de man niet besteed.
In De Rijp is mijn Camelbag leeg en bij het BP station mag ik de zak weer vullen. Buiten De Rijp fiets ik 3 wielrenners achterop. Zij gaan 38 km/u en zij rijden op het fietspad. Ik rij ze op de rijbaan voor het autoverkeer langzaam voorbij. Ze pikken aan, tijd om wat gas bij te geven. Bij 44 km/u hoor ik achter en naast me roepen 'ik vind dit niet leuk'. Ik wel en ik gooi nog wat extra kolen op het vuur. Bij 54 km/u kom ik tot de conclusie dat het wegdek wel erg slecht is. De klappen die de Quest krijgt zijn niet prettig. Ik ga verderop toch maar weer het fietspad op.
Om 15.00 uur ben ik weer thuis. Heerlijk snel tochtje.
72 km.
zaterdag 12 augustus 2006
Overleg Velomobiel
Gisteren even contact gehad met Ymte over de bandenspanning. Ymte vind 7.5 bar met Tioga's heel hard. Hij denkt niet dat de velg uit elkaar springt, maar geleidelijk zal uitbuigen en op een gegeven moment onvoldoende grip op de band zal hebben. Zijn advies: terug naar 6.5 en alleen tijdens wedstrijden op redelijk vlak parcours naar 7.5.
Ook zijn er nog wat andere dingen de revue gepasseerd. Ze werken aan geheel nieuwe kogelkopjes. Deze gelagerde kopjes moeten het rammelen van de voortrein een stuk verminderen. Ze zijn nog aan het testen, Theo rijdt er nu mee, maar het is veelbelovend.
Ik ga in de tweede helft van augustus, ik heb dan vakantie, een keer naar Dronten om wat kleine dingetjes te laten doen.
Straks nog even een kort rondje fietsen, vanmiddag en vanavond zijn we op de bruiloft van de dochter van mijn vrienden Jan en Ellis Veenis. Ik speel de fotograaf.
Ook zijn er nog wat andere dingen de revue gepasseerd. Ze werken aan geheel nieuwe kogelkopjes. Deze gelagerde kopjes moeten het rammelen van de voortrein een stuk verminderen. Ze zijn nog aan het testen, Theo rijdt er nu mee, maar het is veelbelovend.
Ik ga in de tweede helft van augustus, ik heb dan vakantie, een keer naar Dronten om wat kleine dingetjes te laten doen.
Straks nog even een kort rondje fietsen, vanmiddag en vanavond zijn we op de bruiloft van de dochter van mijn vrienden Jan en Ellis Veenis. Ik speel de fotograaf.
dinsdag 8 augustus 2006
64 km per uur, banden spijkerhard
Vanmiddag experimenteer ik met hogere bandenspanning. Uit de rolweerstandsmetingen van Bert Hoge blijkt dat de rolweerstand bij een drukverhoging van 6 tot 8 bar zoveel afneemt dat een Velomobiel op hoge snelheid 3 tot 4 km harder zal rijden. Dat vind ik spectaculair. Daarom verhoog ik de druk van de standaard 6.0 bar naar 7.5 bar. Zowel de Tioga Comp Pool als de Schwalbe Marathon Racer krijgen de hogere bandenspanning.
Buiten waait het met 4 Bft uit het Noorden pittig. Ik bespeur direct dat de hardere banden meer rammels veroorzaken. Spullen die ik in de fiets nooit hoor, maken nu lawaai. Ook is het comfort minder al valt het me nog mee. Ik wil kijken of ik mijn maximum snelheid kan verbeteren. Boven de 40 is het verschil goed merkbaar. Het rijdt lichter en met minder inspanning fiets ik harder. 50 km/u bereik ik nu al met hartslag 139, dat heb ik nog niet eerder klaargespeeld.
Voorbij Uitgeest geef ik gas en versnel voortdurend. 50..54..56..58..60..62, pas bij 64 km/u is het op. Da's 3 km meer dan ik ooit op de vlakke weg presteerde. Ik ben dan ook razendsnel in Krommenie en laat de Quest heel lang uitlopen. Dit gaat perfect. Wel vraag ik me af of ik, bijv. voor wedstrijden, de spanning nog verder mag verhogen. Ik zal het eens op de lijst vragen of er liggers zijn die hier ervaring mee hebben.
Ik maak mijn trainingsrondje af via De Woude en pont Akersloot. Dan ga ik richting Castricum aan Zee. Ik zie op het mooie fietspad bij Camping Bakkum twee liggers aankomen. Ik krijg de instructie te stoppen. Het zijn Fred de Blok en zijn vrouw Karin die beide op Hurries met vakantie zijn. Zij zijn met hun beide dochters onderweg, ook de meiden op een ligfiets. We praten wat en zij gaan naar Bakkum om boodschappen te doen. Ik rij door naar het strand. Eerst nog even een krachtproef doen. De lange duinhelling naar het strandplateau wil ik zo hard mogelijk omhoog rijden. Onderaan de helling rij ik 42,5 km/u. Ik trap steeds harder om die snelheid vast te houden. Even later rij ik voluit en slaag erin om de 42,5 km per uur vast te houden. Op de top is mijn hartslag 153. De conditie lijkt dik in orde.
44 km
Buiten waait het met 4 Bft uit het Noorden pittig. Ik bespeur direct dat de hardere banden meer rammels veroorzaken. Spullen die ik in de fiets nooit hoor, maken nu lawaai. Ook is het comfort minder al valt het me nog mee. Ik wil kijken of ik mijn maximum snelheid kan verbeteren. Boven de 40 is het verschil goed merkbaar. Het rijdt lichter en met minder inspanning fiets ik harder. 50 km/u bereik ik nu al met hartslag 139, dat heb ik nog niet eerder klaargespeeld.
Voorbij Uitgeest geef ik gas en versnel voortdurend. 50..54..56..58..60..62, pas bij 64 km/u is het op. Da's 3 km meer dan ik ooit op de vlakke weg presteerde. Ik ben dan ook razendsnel in Krommenie en laat de Quest heel lang uitlopen. Dit gaat perfect. Wel vraag ik me af of ik, bijv. voor wedstrijden, de spanning nog verder mag verhogen. Ik zal het eens op de lijst vragen of er liggers zijn die hier ervaring mee hebben.
Ik maak mijn trainingsrondje af via De Woude en pont Akersloot. Dan ga ik richting Castricum aan Zee. Ik zie op het mooie fietspad bij Camping Bakkum twee liggers aankomen. Ik krijg de instructie te stoppen. Het zijn Fred de Blok en zijn vrouw Karin die beide op Hurries met vakantie zijn. Zij zijn met hun beide dochters onderweg, ook de meiden op een ligfiets. We praten wat en zij gaan naar Bakkum om boodschappen te doen. Ik rij door naar het strand. Eerst nog even een krachtproef doen. De lange duinhelling naar het strandplateau wil ik zo hard mogelijk omhoog rijden. Onderaan de helling rij ik 42,5 km/u. Ik trap steeds harder om die snelheid vast te houden. Even later rij ik voluit en slaag erin om de 42,5 km per uur vast te houden. Op de top is mijn hartslag 153. De conditie lijkt dik in orde.
44 km
zaterdag 5 augustus 2006
Rondje Noord-Holland
Om 9.00 uur zit ik in de Quest. Het is 21 gr. C. en zonnig. De wind is noordelijk en 3 tot 4 Bft. Naar Den Helder dus recht in de wind. Op de rijbaan in Heiloo zijn enkele automobilisten wat driftig, ze toeteren en één vindt het zelfs nodig om me rakelings te passeren. In 25 minuten ben ik bij Koedijk en geniet ik weer van de ruimte van het wijdse Noord-Hollandse landschap. De wind is hier toch sterker, zeker 4 Bft. Voor 35 km/u heb ik een hartslag van 118 nodig, da's toch wel werken :).
De jaarlijkse rupsenprocessie is weer begonnen. Grote zwarte harige rupsen kruisen mijn pad. Uiteraard doe ik mijn best om ze te ontwijken.
Om 10.35 uur ben ik bij Total De Kooij en werk een banaan weg. Een autobestuurder moet lachen en vraagt of 'bananen' 'bananen' eten. Ik zeg hem dat ik 50 km kan rijden op een banaan. Lachen natuurlijk.
Op weg naar Den Oever krijg ik de wind dwars, da's duidelijk prettiger. Juist als ik het betonnen fietspad op het voormalige eiland Wieringen oprij, zie ik een hermelijn aan de kant van het pad zitten. Mooi diertje met zijn witte buik en bruine rug. Hij blijft rustig zitten en ik passeer hem rakelings.
In Den Oever stop ik even bij een pick-nick tafel, de haven laat ik nu eens links liggen. Naar Medemblik gaat het met deze noordenwind kostelijk. Elke snelheid is goed en kost relatief weinig inspanning. Met dezelfde hartslag 118 als naar Den Helder rij ik nu 41 km/u. Om 50 km per uur te rijden is hartslag 143 nodig. Dat hou ik een minuut of tien aan en ben al om 11.30 uur in Medemblik voor de espresso. De likeur met slagroom is er weer bij, heerlijk.
Al vlot stap ik weer in en geniet van het uitzicht vanaf de dijk naar Enkhuizen. Het is duidelijk rustiger dan andere tochten, de vakantie heeft natuurlijk veel mensen naar elders gebracht. Wel zijn er veel randonneurs, herkenbaar aan de vele tassen op hun fiets. Van heel ver zijn met name de tassen links en rechts naast het voorwiel opvallend. Ik zwaai altijd vriendelijk naar ze en ze zwaaien, het zijn meestal man en vrouw, vriendelijk terug.
Het fietspad op de dijk is zo rustig dat ik makkelijk boven de 40 km/u kan rijden, da's normaal wel anders. De wind is stevig, veel zeilboten aan de wind hebben een rif in het grootzeil, een teken dat het tussen 4 en 5 Bft waait. Ik passeer Enkhuizen vlot en pauzeer weer even op de dijk van het IJsselmeer naar Hoorn. De wind krijg ik nu uiteraard van rechts en met 38 km/u en de al vertrouwde hartslag 118 ben ik zo in Hoorn.
Tot aan Edam Volendam, de wind heb ik beurtelings van achter, dan weer van links en rechts, gebeurt er weinig spectaculairs. Echte opwinding komt pas weer in Midden-Beemster. Ik rij op het fietspad en zie een mevrouw in een Peugeot van links komen. Ze moet stoppen om mij voorrang te geven, maar kijkt totaal niet en rost zo het fietspad over. Ik moet een noodstop maken en toeter dat het een lieve lust is, stom wijf!.
De kermis is voorbij en ik kan lekker doorrijden. Ook het landelijke De Rijp is rustiger dan normaal. Door de korte pauzes begin ik de vermoeidheid toch wat te voelen, met name in de knieën. Gelukkig geen pijn, maar met 34 km/u per uur tegen de stevige wind vind ik het wel mooi.
Op de pont weer de aardige gesprekken met andere (race)fietsers. Al rij ik ze met maar 36 km/u tegen wind voorbij, voor hen is het een heel groot snelheidsverschil.
Om 15.50 uur ben ik, heel vroeg dit keer, al weer thuis.
188 km.
Totaal nu 4180 km in vier maanden, één lekke band.
De jaarlijkse rupsenprocessie is weer begonnen. Grote zwarte harige rupsen kruisen mijn pad. Uiteraard doe ik mijn best om ze te ontwijken.
Om 10.35 uur ben ik bij Total De Kooij en werk een banaan weg. Een autobestuurder moet lachen en vraagt of 'bananen' 'bananen' eten. Ik zeg hem dat ik 50 km kan rijden op een banaan. Lachen natuurlijk.
Op weg naar Den Oever krijg ik de wind dwars, da's duidelijk prettiger. Juist als ik het betonnen fietspad op het voormalige eiland Wieringen oprij, zie ik een hermelijn aan de kant van het pad zitten. Mooi diertje met zijn witte buik en bruine rug. Hij blijft rustig zitten en ik passeer hem rakelings.
In Den Oever stop ik even bij een pick-nick tafel, de haven laat ik nu eens links liggen. Naar Medemblik gaat het met deze noordenwind kostelijk. Elke snelheid is goed en kost relatief weinig inspanning. Met dezelfde hartslag 118 als naar Den Helder rij ik nu 41 km/u. Om 50 km per uur te rijden is hartslag 143 nodig. Dat hou ik een minuut of tien aan en ben al om 11.30 uur in Medemblik voor de espresso. De likeur met slagroom is er weer bij, heerlijk.
Al vlot stap ik weer in en geniet van het uitzicht vanaf de dijk naar Enkhuizen. Het is duidelijk rustiger dan andere tochten, de vakantie heeft natuurlijk veel mensen naar elders gebracht. Wel zijn er veel randonneurs, herkenbaar aan de vele tassen op hun fiets. Van heel ver zijn met name de tassen links en rechts naast het voorwiel opvallend. Ik zwaai altijd vriendelijk naar ze en ze zwaaien, het zijn meestal man en vrouw, vriendelijk terug.
Het fietspad op de dijk is zo rustig dat ik makkelijk boven de 40 km/u kan rijden, da's normaal wel anders. De wind is stevig, veel zeilboten aan de wind hebben een rif in het grootzeil, een teken dat het tussen 4 en 5 Bft waait. Ik passeer Enkhuizen vlot en pauzeer weer even op de dijk van het IJsselmeer naar Hoorn. De wind krijg ik nu uiteraard van rechts en met 38 km/u en de al vertrouwde hartslag 118 ben ik zo in Hoorn.
Tot aan Edam Volendam, de wind heb ik beurtelings van achter, dan weer van links en rechts, gebeurt er weinig spectaculairs. Echte opwinding komt pas weer in Midden-Beemster. Ik rij op het fietspad en zie een mevrouw in een Peugeot van links komen. Ze moet stoppen om mij voorrang te geven, maar kijkt totaal niet en rost zo het fietspad over. Ik moet een noodstop maken en toeter dat het een lieve lust is, stom wijf!.
De kermis is voorbij en ik kan lekker doorrijden. Ook het landelijke De Rijp is rustiger dan normaal. Door de korte pauzes begin ik de vermoeidheid toch wat te voelen, met name in de knieën. Gelukkig geen pijn, maar met 34 km/u per uur tegen de stevige wind vind ik het wel mooi.
Op de pont weer de aardige gesprekken met andere (race)fietsers. Al rij ik ze met maar 36 km/u tegen wind voorbij, voor hen is het een heel groot snelheidsverschil.
Om 15.50 uur ben ik, heel vroeg dit keer, al weer thuis.
188 km.
Totaal nu 4180 km in vier maanden, één lekke band.
zaterdag 29 juli 2006
Paard door de afrastering
Vanmiddag een rondje midden Noord-Holland. De temperatuur is met 23 gr. C. prettig, de luchtvochtigheid is met 78% weer heel hoog. De zon schijnt en met de wind uit de zuidwest hoek is een ritje naar het noordoosten heel prettig. Na de pont in Akersloot gaat het met ruim 40 km/u en hartslag 110 comfortabel naar De Rijp. Daar sla ik linksaf naar Noordeinde om via Grootschermer en Schermerhorn, Ursem te bereiken. Ik fiets vrij sloom en betrap mezelf erop dat ik met 35 km/u en net 100 op de hartslagmeter al tevreden ben. Nou prima toch? Via Avenhorn bereik ik even later Hoorn. Ik hoor opeens 'veertig, veertig'. Ik heb niet in de gaten, zoals bekend kan ik links niets zien, dat een automobilist naast me rijdt en door het geopende rechterzijraam mijn snelheid roept. Ik rij evenwel 36 km/u, dus zijn snelheidsmeter geeft teveel aan. Ik kom via een andere weg dan normaal Hoorn binnen en sluit aan bij tientallen fietsers. Bij de nieuwe schouwburg ga ik rechtsaf om de vertrouwde IJsselmeerdijk op te rijden.
In Schardam staat een hondenliefhebber met zijn maat te praten. Zijn grote bouvier vindt de Quest kennelijk een rotzak en besluit de aanval in te zetten. Dit verrast zijn baas en de hond vliegt de weg op. Ik geef een ruk aan het stuurtje en de Quest is in notime op de voor tegenliggers bedoelde weghelft. Ik ontsnap zo aan het grote hondenbeest. In mijn spiegels zie ik dat de baas de bouvier een pak slaag geeft.
In Warder ga ik voor de verandering eens rechtsaf. Ik wil via Oosthuizen de mooie oostelijke ringdijk van de Beemster oprijden.
Ik rij Warder bijna uit als pal aan de weg een groot zwart paard mij rijkelijk laat in de gaten krijgt. Het edele dier staat gewoon in het weiland naast de weg en schrikt zich rot. Het paard steigert, draait zich rechtsom en wil er vandoor. Bij het weer op de voorbenen landen ramt het dier een hek en dat versplintert onder luid gekraak in vele stukken. Ik zie een mevrouw aan de overkant van de weg in paniek de handen voor haar gezicht slaan. Ik kies er maar voor door te rijden om het paniekerige paard tijd te geven te kalmeren.
In Oosthuizen neem ik de prachtige hoge oostelijke dijk om de Beemster. De dijk meandert fraai langs de boezem en de vele bomen geven beschutting tegen de wind en de zon. Het wegdek is ook nog eens behoorlijk goed, dus een heerlijk deel van de rit. Bij Kwadijk, ik loop zo mooi het beroerde wegdek mis, duik ik de Beemster in. Ook nu nog is de kermis volop aan de gang en maak ik weer een omweg om mijn route te vervolgen. Aan de Middenweg is het agrarisch museum De Hem gevestigd. Het museum bestaat uit een compleet ingerichte boerderij met letterlijk alles erop en erin. Gisteren was ik er met mijn vrouw. Boer Schuitenmaker, 80 jaar en glashelder, neemt alle tijd om ons alles te vertellen, een aanrader.
Tot aan de pont in Akersloot gebeurt er weinig spectaculairs. Op de pont is het razenddruk en ik blijf druk bezig om de fietsers uit de buurt van de kwetsbare Questhuid te houden.
In Castricum denk ik direct naar huis te rijden als ik in de verte een Quest ontwaar. Deze gaat richting strand en ik wil wel weten wie er in mijn 'bewakingsgebied' rondkart. Even het gas erop en al snel zie ik dat het Nico van Baar is, een kennis uit Akersloot. Nico maakt computergestuurd en volautomatisch trappen. Voor hem gaan fietsers niet aan de kant, hij mist een claxon, en hij gaat door de berm. Ik zie dat zijn achterwiel niet terug op de weg wil en hij raakt 45 graden uit de koers. Dan springt de Quest als het ware omhoog en hij is weer op de weg. Oeps Nico, dat scheelde niet veel of je lag - weer - op je zijkant. Ik haal hem in en we rijden naast elkaar naar het strand. Daar zetten we de Quests naast elkaar en eten een ijsje en drinken een biertje. Eén Quest is al een bezienswaardigheid, twee tegelijk is wel heel spectaculair. De kinderen kijken niet met hun oogjes, maar met hun handjes, of daar nou een ijsje in steekt of niet.
Tegen zessen ga ik met hoge snelheid de duinhelling af en hou tot aan de kruising in Bakkum-Noord de snelheid boven de 50.
90 km
In Schardam staat een hondenliefhebber met zijn maat te praten. Zijn grote bouvier vindt de Quest kennelijk een rotzak en besluit de aanval in te zetten. Dit verrast zijn baas en de hond vliegt de weg op. Ik geef een ruk aan het stuurtje en de Quest is in notime op de voor tegenliggers bedoelde weghelft. Ik ontsnap zo aan het grote hondenbeest. In mijn spiegels zie ik dat de baas de bouvier een pak slaag geeft.
In Warder ga ik voor de verandering eens rechtsaf. Ik wil via Oosthuizen de mooie oostelijke ringdijk van de Beemster oprijden.
Ik rij Warder bijna uit als pal aan de weg een groot zwart paard mij rijkelijk laat in de gaten krijgt. Het edele dier staat gewoon in het weiland naast de weg en schrikt zich rot. Het paard steigert, draait zich rechtsom en wil er vandoor. Bij het weer op de voorbenen landen ramt het dier een hek en dat versplintert onder luid gekraak in vele stukken. Ik zie een mevrouw aan de overkant van de weg in paniek de handen voor haar gezicht slaan. Ik kies er maar voor door te rijden om het paniekerige paard tijd te geven te kalmeren.
In Oosthuizen neem ik de prachtige hoge oostelijke dijk om de Beemster. De dijk meandert fraai langs de boezem en de vele bomen geven beschutting tegen de wind en de zon. Het wegdek is ook nog eens behoorlijk goed, dus een heerlijk deel van de rit. Bij Kwadijk, ik loop zo mooi het beroerde wegdek mis, duik ik de Beemster in. Ook nu nog is de kermis volop aan de gang en maak ik weer een omweg om mijn route te vervolgen. Aan de Middenweg is het agrarisch museum De Hem gevestigd. Het museum bestaat uit een compleet ingerichte boerderij met letterlijk alles erop en erin. Gisteren was ik er met mijn vrouw. Boer Schuitenmaker, 80 jaar en glashelder, neemt alle tijd om ons alles te vertellen, een aanrader.
Tot aan de pont in Akersloot gebeurt er weinig spectaculairs. Op de pont is het razenddruk en ik blijf druk bezig om de fietsers uit de buurt van de kwetsbare Questhuid te houden.
In Castricum denk ik direct naar huis te rijden als ik in de verte een Quest ontwaar. Deze gaat richting strand en ik wil wel weten wie er in mijn 'bewakingsgebied' rondkart. Even het gas erop en al snel zie ik dat het Nico van Baar is, een kennis uit Akersloot. Nico maakt computergestuurd en volautomatisch trappen. Voor hem gaan fietsers niet aan de kant, hij mist een claxon, en hij gaat door de berm. Ik zie dat zijn achterwiel niet terug op de weg wil en hij raakt 45 graden uit de koers. Dan springt de Quest als het ware omhoog en hij is weer op de weg. Oeps Nico, dat scheelde niet veel of je lag - weer - op je zijkant. Ik haal hem in en we rijden naast elkaar naar het strand. Daar zetten we de Quests naast elkaar en eten een ijsje en drinken een biertje. Eén Quest is al een bezienswaardigheid, twee tegelijk is wel heel spectaculair. De kinderen kijken niet met hun oogjes, maar met hun handjes, of daar nou een ijsje in steekt of niet.
Tegen zessen ga ik met hoge snelheid de duinhelling af en hou tot aan de kruising in Bakkum-Noord de snelheid boven de 50.
90 km
dinsdag 25 juli 2006
Gearresteerd door de brugwachter
Vanmiddag fiets ik een rondje rond het Alkmaardermeer. Het is warm, heel warm. De buitenthermometer in de schaduw geeft 31 gr. C. aan. Mijn vrouw verklaart me voor gek, geen probleem, ik ben er toch al bijna 59 jaar mee geworden:). Richting Uitgeest hou ik 40 km/u aan, hartslag rond 120. Er staat een vrij pittige oostenwind die me op dit moment voor- noch nadeel geeft.
Het fietspad langs de Provinciale weg bij Krommenie is deels weer open. Bij het station moet ik toch weer Krommenie zelf in, maar een verbetering is het wel.
De Beatrixbrug over de Knollendammervaart geeft rood licht vlak voordat ik passeer. Ik denk er nog wel langs te kunnen. Net op het moment dat ik het brugdek oprij gaan de bomen aan de overkant omlaag. Geen nood, ik kan onder alle slagbomen doorrijden.... maar deze niet. Ik sta voor de lage dichte slagboom en ben dus gevangen. De brug blijft gesloten, de brugwachter, hij zit in Wormer en bedient de brug op afstand, zal mijn gedrag toch niet aangrijpen om me de les te lezen? Gelukkig, de brug gaat even later open voor het scheepvaartverkeer. Een wielrenner komt aan de andere kant tot stilstand en verbaast zich over het feit dat ik aan de andere kant van de boom stilsta.
Als de slagbomen weer open gaan moet ik eerst de aanstormende scooters en brommers laten passeren. Bij De Woude sla ik weer linksaf om via de pont even bij onze nieuwe woonomgeving rond te kijken. Jammer dat de gemeente Castricum zijn toezegging om een rol te spelen bij de ontwikkeling van een terreintje voor de nieuwe boerderij niet gestand doet. Geen geld. Wel een grote mond hebben en dicteren hoe de nieuwe stolp eruit moet zien, maar de beloofde tegenprestatie blijft uit.
Vanaf het viaduct bij West-Graftdijk, ik heb de wind nu achter, bereik ik snel de 50 km/u. Da's altijd lekker en nodigt uit om vast te houden. Het gaat heel lekker en ik voer de snelheid op tot 54,5 km/u. Met die snelheid haal ik diverse fietsende echtparen in. Voor de pont in Akersloot ontspinnen zich dan ook weer gesprekken met verbaasde fietsers die absoluut niet geloven dat die 'vliegende gele pijl' een fiets is.
Ik ben nog steeds aan het worstelen met mijn Sigma pompje. Wat ik ook doe, ik krijg de slangverlenging niet luchtdicht. Op het internet zoek ik naar een adres waar ze mini-slangklemmetjes verkopen. LMG in Limburg heeft de goede klemmetjes. Kosten 60 eurocent per stuk maar .... de order en verzendkosten zijn 30 euro. Ik weet een band te smeden met de telefoniste, zij fietst 8000 km per jaar, en zal ze me nu privé toesturen. Da's heel lief van haar.
Het fietspad langs de Provinciale weg bij Krommenie is deels weer open. Bij het station moet ik toch weer Krommenie zelf in, maar een verbetering is het wel.
De Beatrixbrug over de Knollendammervaart geeft rood licht vlak voordat ik passeer. Ik denk er nog wel langs te kunnen. Net op het moment dat ik het brugdek oprij gaan de bomen aan de overkant omlaag. Geen nood, ik kan onder alle slagbomen doorrijden.... maar deze niet. Ik sta voor de lage dichte slagboom en ben dus gevangen. De brug blijft gesloten, de brugwachter, hij zit in Wormer en bedient de brug op afstand, zal mijn gedrag toch niet aangrijpen om me de les te lezen? Gelukkig, de brug gaat even later open voor het scheepvaartverkeer. Een wielrenner komt aan de andere kant tot stilstand en verbaast zich over het feit dat ik aan de andere kant van de boom stilsta.
Als de slagbomen weer open gaan moet ik eerst de aanstormende scooters en brommers laten passeren. Bij De Woude sla ik weer linksaf om via de pont even bij onze nieuwe woonomgeving rond te kijken. Jammer dat de gemeente Castricum zijn toezegging om een rol te spelen bij de ontwikkeling van een terreintje voor de nieuwe boerderij niet gestand doet. Geen geld. Wel een grote mond hebben en dicteren hoe de nieuwe stolp eruit moet zien, maar de beloofde tegenprestatie blijft uit.
Vanaf het viaduct bij West-Graftdijk, ik heb de wind nu achter, bereik ik snel de 50 km/u. Da's altijd lekker en nodigt uit om vast te houden. Het gaat heel lekker en ik voer de snelheid op tot 54,5 km/u. Met die snelheid haal ik diverse fietsende echtparen in. Voor de pont in Akersloot ontspinnen zich dan ook weer gesprekken met verbaasde fietsers die absoluut niet geloven dat die 'vliegende gele pijl' een fiets is.
Ik ben nog steeds aan het worstelen met mijn Sigma pompje. Wat ik ook doe, ik krijg de slangverlenging niet luchtdicht. Op het internet zoek ik naar een adres waar ze mini-slangklemmetjes verkopen. LMG in Limburg heeft de goede klemmetjes. Kosten 60 eurocent per stuk maar .... de order en verzendkosten zijn 30 euro. Ik weet een band te smeden met de telefoniste, zij fietst 8000 km per jaar, en zal ze me nu privé toesturen. Da's heel lief van haar.
zondag 23 juli 2006
Snel rondje Noord-Holland tussen de vlinders
Vandaag plan ik een wat sneller rondje Noord-Holland. Mijn vrouw vindt het late eten, na een inspannende dag wil ik de eerste anderhalf uur na thuiskomst niet eten, niet prettig. Vroeger thuiskomen is dus het parool. Om 9.00 uur zit ik in de Quest. Het is heiig, bewolkt en het voelt heel vochtig aan. De hygrometer buiten staat op 80% en dat is heel hoog. Gelukkig blijft de zon nog even achter de wolken.
In Limmen ga ik direct op de rijbaan rijden om er tot Koedijker vlotbrug niet meer af te komen. Van Limmen tot in Alkmaar krijg ik geen enkele auto achter me, heel bijzonder. Ik rij weliswaar iets boven de 40 km/u maar de weg voor mij alleen is wel heel speciaal. Het is zo stil op de weg dat ik me een enkele keer 'vergis' in de kleur van de verkeerslichten. In Alkmaar bij de kruising met de ring om de stad ben ik mijn selectieve kleurenblindheid kwijt, teveel verkeer daar. Er stopt een auto naast me en drie jochies roepen in koor 'rijdt ie op zonnecellen?'
Het waait bijna niet, wel komt de zon er nu bij en ik zweet behoorlijk. Ik merk dat de zweetdruppels zelfs van mijn onderarmen afvallen, nooit eerder meegemaakt. Het fietsen gaat minder makkelijk met deze extreme luchtvochtigheid. Ik rij tot aan Den Helder rond de 41 km/u en daarvoor heb ik een hartslag van 125 nodig, pfff, dat is wel eens makkelijker gegaan. Bij De Kooij, het is nu 10.30 uur, stop ik even voor een banaan en wat drinken. Het zweet gutst nu van mijn gelaat, gauw maar weer rijwind maken.
Het is opvallend hoeveel vlinders er zijn, soms lijken het wel witte wolken. Het is een schitterend gezicht om de honderden koolwitjes, zo heten ze, boven de bermen te zien dansen. De route naar Den Oever is leuk omdat het zo druk is op de weg dat de automobilisten mij maar langzaam inhalen. Tientallen duimen gaan omhoog, heel leuk.
In Den Oever is de havenmeester bezig met het schoonmaken van de toiletten. Hij heeft ook nog een washok waar ik de lege Camelbag weer voorzie van 2 liter fris drinkwater. Een tweetal Duitse varensgasten vragen honderduit over de Quest. Altijd leuk, ik spreek vloeiend Duits en dat vinden de mannen natuurlijk prettig.
Om half twaalf verlaat ik de jachthaven van Den Oever weer en zet koers naar Medemblik. Onderweg zie ik twee ligroeiers en we zwaaien uiteraard naar elkaar. De wind is nu zuidwestelijk en heb ik dus vrijwel tegen. De snelheid lijdt daar onder, ik hou continu 38 km/u aan en de hartslag staat rocksolid op 125. Zoals eerder gezegd, de warmte en de hoge luchtvochtigheid eisen hun tol.
In Medemblik, het is 12.00 uur als ik het watersportstadje binnenrij, is het immens druk bij restaurant Kwikkel. Ik kan er zelfs de Quest nergens parkeren. Daarom maar maar even door naar de ligfietswinkel van Ted de Lange. Ted is klanten aan het helpen met verschillende ligfietsen en hij wil wel even op de Quest passen. Het is zo druk bij Kwikkel dat ik de traditionele likeur met slagroom niet bij mijn espresso krijg geserveerd. Volgende keer beter. Ik vul mijn Camelbag bij met vers water, ik drink bijna continu en nu zonder water komen te zitten is heel schadelijk.
Ga ik nu wel of niet boven op de dijk fietsen? Het is er nu loeidruk en ik zou een snel rondje maken. Toch neem ik weer mijn favoriete fietspad op de dijk. De claxon doet weer wonderen en de meeste mensen gaan vlot aan de kant. Dit lukt alleen niet als fietsers elkaar passeren, ik moet dan de snelheid reduceren tot de voor normale fietsers gebruikelijke 15 km/u.
Ik passeer Enkhuizen en rij de slingerende dijk naar Hoorn op. Halverwege is de weg geblokkeerd t.b.v. de wielerwedstrijd van Venhuizen. Ik pauzeer maar even niet, misschien kan ik er nog langs. Vorig jaar moest ik een heel eind omrijden en dat doe ik vandaag liever niet. Gelukkig ben ik de verkeersregelaar even verder te snel af. Hij doet een poging me te stoppen, maar ik slalom om hem heen en kan verder. Ik hoop dat ik niet in het tegemoet komende peloton verzeil, maar het valt mee.
Ik stop niet in het bloedhete Hoorn en spreid even buiten Hoorn een handdoek uit op de dijk en eet wat krentenmik en AA drank. De AA drank, wel zoete troep, vult snel het opkomende caloriëntekort aan. Even overweeg ik om de route te bekorten via Alkmaar, maar dat watjesgedrag permitteer ik me toch maar niet.
Dankzij de krentenbolletjes kan het gas er redelijk opblijven. Ook nu weer, met de kans dat het jullie verveelt, rij ik 38 km/u met hartslag 125. Het is inmiddels pittig gaan waaien uit het westen, wel een warme vochtige wind. Even later krijg ik de wind iets achterlijker en kan ik de hartslag een 10 slagen verlagen.
Door de Beemster rij ik normaliter heel snel, nu niet. Eerst stuit ik op de kermis die het hele dorpshart blokkeert. Dan maar linksaf en via de voor fietsers verboden rondweg kom ik weer op mijn route. Een enorm lawaai en veel mensen duiden op weer een evenement, nu trekkertrek wedstrijden. Veel mensen wandelen in alle rust fietspadbreed naar en van het spektakel. Toeteren helpt nu weinig, de trekkers maken nog meer herrie.
Tot aan de pont in Akersloot gebeurt weinig bijzonders, of het moet de constatering zijn dat het fietsen nu toch wel moeilijker wordt. Tegen de stevige wind moet ik goed mijn best doen om 35 km/u te halen. Ik heb geen zin om nog te eten en de laatste kilometers na de pont gaat het toch weer lekker. Voor de pont verzamelen zich veel fietsers die ik eerder inhaalde. Aardige gesprekken en bewondering van racefietsers die een stuk minder hard kunnen.
Om 15.50 uur, 6 uur en 50 minuten na vertrek ben ik weer thuis. Netto fietstijd 5 uur 30 minuten, een mooi gemiddelde van 33,8 km/u tijdens deze broeierige omstandigheden. Het vele zweten heeft de werking van mijn zonnebrandcréme flink beperkt. Mijn hals is onaardig rood.
186 km.
In Limmen ga ik direct op de rijbaan rijden om er tot Koedijker vlotbrug niet meer af te komen. Van Limmen tot in Alkmaar krijg ik geen enkele auto achter me, heel bijzonder. Ik rij weliswaar iets boven de 40 km/u maar de weg voor mij alleen is wel heel speciaal. Het is zo stil op de weg dat ik me een enkele keer 'vergis' in de kleur van de verkeerslichten. In Alkmaar bij de kruising met de ring om de stad ben ik mijn selectieve kleurenblindheid kwijt, teveel verkeer daar. Er stopt een auto naast me en drie jochies roepen in koor 'rijdt ie op zonnecellen?'
Het waait bijna niet, wel komt de zon er nu bij en ik zweet behoorlijk. Ik merk dat de zweetdruppels zelfs van mijn onderarmen afvallen, nooit eerder meegemaakt. Het fietsen gaat minder makkelijk met deze extreme luchtvochtigheid. Ik rij tot aan Den Helder rond de 41 km/u en daarvoor heb ik een hartslag van 125 nodig, pfff, dat is wel eens makkelijker gegaan. Bij De Kooij, het is nu 10.30 uur, stop ik even voor een banaan en wat drinken. Het zweet gutst nu van mijn gelaat, gauw maar weer rijwind maken.
Het is opvallend hoeveel vlinders er zijn, soms lijken het wel witte wolken. Het is een schitterend gezicht om de honderden koolwitjes, zo heten ze, boven de bermen te zien dansen. De route naar Den Oever is leuk omdat het zo druk is op de weg dat de automobilisten mij maar langzaam inhalen. Tientallen duimen gaan omhoog, heel leuk.
In Den Oever is de havenmeester bezig met het schoonmaken van de toiletten. Hij heeft ook nog een washok waar ik de lege Camelbag weer voorzie van 2 liter fris drinkwater. Een tweetal Duitse varensgasten vragen honderduit over de Quest. Altijd leuk, ik spreek vloeiend Duits en dat vinden de mannen natuurlijk prettig.
Om half twaalf verlaat ik de jachthaven van Den Oever weer en zet koers naar Medemblik. Onderweg zie ik twee ligroeiers en we zwaaien uiteraard naar elkaar. De wind is nu zuidwestelijk en heb ik dus vrijwel tegen. De snelheid lijdt daar onder, ik hou continu 38 km/u aan en de hartslag staat rocksolid op 125. Zoals eerder gezegd, de warmte en de hoge luchtvochtigheid eisen hun tol.
In Medemblik, het is 12.00 uur als ik het watersportstadje binnenrij, is het immens druk bij restaurant Kwikkel. Ik kan er zelfs de Quest nergens parkeren. Daarom maar maar even door naar de ligfietswinkel van Ted de Lange. Ted is klanten aan het helpen met verschillende ligfietsen en hij wil wel even op de Quest passen. Het is zo druk bij Kwikkel dat ik de traditionele likeur met slagroom niet bij mijn espresso krijg geserveerd. Volgende keer beter. Ik vul mijn Camelbag bij met vers water, ik drink bijna continu en nu zonder water komen te zitten is heel schadelijk.
Ga ik nu wel of niet boven op de dijk fietsen? Het is er nu loeidruk en ik zou een snel rondje maken. Toch neem ik weer mijn favoriete fietspad op de dijk. De claxon doet weer wonderen en de meeste mensen gaan vlot aan de kant. Dit lukt alleen niet als fietsers elkaar passeren, ik moet dan de snelheid reduceren tot de voor normale fietsers gebruikelijke 15 km/u.
Ik passeer Enkhuizen en rij de slingerende dijk naar Hoorn op. Halverwege is de weg geblokkeerd t.b.v. de wielerwedstrijd van Venhuizen. Ik pauzeer maar even niet, misschien kan ik er nog langs. Vorig jaar moest ik een heel eind omrijden en dat doe ik vandaag liever niet. Gelukkig ben ik de verkeersregelaar even verder te snel af. Hij doet een poging me te stoppen, maar ik slalom om hem heen en kan verder. Ik hoop dat ik niet in het tegemoet komende peloton verzeil, maar het valt mee.
Ik stop niet in het bloedhete Hoorn en spreid even buiten Hoorn een handdoek uit op de dijk en eet wat krentenmik en AA drank. De AA drank, wel zoete troep, vult snel het opkomende caloriëntekort aan. Even overweeg ik om de route te bekorten via Alkmaar, maar dat watjesgedrag permitteer ik me toch maar niet.
Dankzij de krentenbolletjes kan het gas er redelijk opblijven. Ook nu weer, met de kans dat het jullie verveelt, rij ik 38 km/u met hartslag 125. Het is inmiddels pittig gaan waaien uit het westen, wel een warme vochtige wind. Even later krijg ik de wind iets achterlijker en kan ik de hartslag een 10 slagen verlagen.
Door de Beemster rij ik normaliter heel snel, nu niet. Eerst stuit ik op de kermis die het hele dorpshart blokkeert. Dan maar linksaf en via de voor fietsers verboden rondweg kom ik weer op mijn route. Een enorm lawaai en veel mensen duiden op weer een evenement, nu trekkertrek wedstrijden. Veel mensen wandelen in alle rust fietspadbreed naar en van het spektakel. Toeteren helpt nu weinig, de trekkers maken nog meer herrie.
Tot aan de pont in Akersloot gebeurt weinig bijzonders, of het moet de constatering zijn dat het fietsen nu toch wel moeilijker wordt. Tegen de stevige wind moet ik goed mijn best doen om 35 km/u te halen. Ik heb geen zin om nog te eten en de laatste kilometers na de pont gaat het toch weer lekker. Voor de pont verzamelen zich veel fietsers die ik eerder inhaalde. Aardige gesprekken en bewondering van racefietsers die een stuk minder hard kunnen.
Om 15.50 uur, 6 uur en 50 minuten na vertrek ben ik weer thuis. Netto fietstijd 5 uur 30 minuten, een mooi gemiddelde van 33,8 km/u tijdens deze broeierige omstandigheden. Het vele zweten heeft de werking van mijn zonnebrandcréme flink beperkt. Mijn hals is onaardig rood.
186 km.
zaterdag 22 juli 2006
Kort (regen)rondje
Gedurende het weekend probeer ik meestal één wat langere trip te maken, de andere weekenddag besteed ik aan wat klusjes rond het huis en soms een bezoek aan mijn schoonouders. Fietsen is vreselijk leuk, maar kost wel heel veel tijd.
Vanmiddag is het bijzonder benauwd en wil ik wel even uitwaaien. Toch maar een klein rondje fietsen. Om 15.00 uur zit ik in de Quest en koers richting Uitgeest/Krommenie. Hoewel de buienradar me nog geen neerslag beloofde, spettert het al wel. De geringe regen brengt nog geen verkoeling. De hoge temperatuur levert wel het bekende makkelijke rijden op.
Bij de Krokodil sla ik linksaf naar de Jachthaven Zwaansmeerpolder in Uitgeest. Mijn bril is sterk beregend en ik doe hem maar af. Het fietsen over de historische Lagendijk, de oude oever van het Oerij, blijft een genoegen. Op de haven praat ik wat met een medebestuurslid Jan Grapendaal.
Het begint te onweren, niet mijn ideale fietsweer. Ik rij nog even langs de winkel in Uitgeest en met 40 km/u ben ik snel weer thuis.
Vanavond probeer ik nog een keer de slangverlenging van mijn Sigma fietspomp luchtdicht te krijgen. Ik zet het geheel nu met siliconenkit in elkaar. Tenslotte omwikkel ik de verbinding met wat gewapende tape. Als het nu niet dicht blijft dan weet ik het niet meer.
Morgen plan ik weer een rondje Noord-Holland.
Vanmiddag is het bijzonder benauwd en wil ik wel even uitwaaien. Toch maar een klein rondje fietsen. Om 15.00 uur zit ik in de Quest en koers richting Uitgeest/Krommenie. Hoewel de buienradar me nog geen neerslag beloofde, spettert het al wel. De geringe regen brengt nog geen verkoeling. De hoge temperatuur levert wel het bekende makkelijke rijden op.
Bij de Krokodil sla ik linksaf naar de Jachthaven Zwaansmeerpolder in Uitgeest. Mijn bril is sterk beregend en ik doe hem maar af. Het fietsen over de historische Lagendijk, de oude oever van het Oerij, blijft een genoegen. Op de haven praat ik wat met een medebestuurslid Jan Grapendaal.
Het begint te onweren, niet mijn ideale fietsweer. Ik rij nog even langs de winkel in Uitgeest en met 40 km/u ben ik snel weer thuis.
Vanavond probeer ik nog een keer de slangverlenging van mijn Sigma fietspomp luchtdicht te krijgen. Ik zet het geheel nu met siliconenkit in elkaar. Tenslotte omwikkel ik de verbinding met wat gewapende tape. Als het nu niet dicht blijft dan weet ik het niet meer.
Morgen plan ik weer een rondje Noord-Holland.
dinsdag 18 juli 2006
31 gr. C. heerlijk
Vanmiddag om 15.00 uur, het is dan bijna 31 gr. C. in de schaduw, maak ik een toerritje. Mijn vrouw is bezorgd, zij heeft de eerste alarmerende berichten van de Vierdaagse al gehoord, en wil liever dat ik vanavond ga fietsen. Ik beloof haar dat ik heel rustig aan zal doen. In het begin doe ik dat ook omdat bekend is dat oververhitting een veel hogere hartslag oplevert. Nou daar is bij mij geen sprake van. Het fietst zo licht en makkelijk dat ik al met hartslag 90 precies 30 km/u rij. Bij 100 is dat al 35 km/u en bij 110 wordt het zelfs 41 km/u. De combinatie van lichte inspanning, weinig zonneprojectie op mijn lichaam en de verkoelende rijwind, maken het fietsen tot een feest. Ik rij via Krommenie naar De Woude, neem de pont en drink een espresso bij café De Woude. Terug naar de pont ontmoet ik Wouter Klootwijk, een klant van Mac Support en we praten wat over Woude 6, de plek waar onze nieuwe stolpboerderij nu wel heel waarschijnlijk, gebouwd gaat worden.
Daarna rij ik de lange file op de N246 langs en sla bij West-Graftdijk linksaf naar de pont in Akersloot. Een echtpaar dat ik even daarvoor met 41 km/u inhaalde informeert naar de elektrische aandrijving van de Quest, 'ze hadden niks gehoord en het ging zo hard'. Ik ga niet naar Heiloo en Egmond aan Zee, ik ben de slechte fietspaden daar beu. Prettiger is door Akersloot naar Limmen te rijden en dan door naar Castricum aan Zee. Op de heenweg blijf ik op het fietspad, veel te druk nu, op de terugweg neem ik de rijbaan. Ik rij gemakkelijk ruim in de 50 km/u en de auto's blijven keurig achter me.
Thuis gekomen moet ik in de zon de Quest uitladen. Het zweet druipt me dan wel van het gezicht. Binnen is het fris en een biertje draagt snel bij aan het herstel van de vochtbalans.
41 km
Daarna rij ik de lange file op de N246 langs en sla bij West-Graftdijk linksaf naar de pont in Akersloot. Een echtpaar dat ik even daarvoor met 41 km/u inhaalde informeert naar de elektrische aandrijving van de Quest, 'ze hadden niks gehoord en het ging zo hard'. Ik ga niet naar Heiloo en Egmond aan Zee, ik ben de slechte fietspaden daar beu. Prettiger is door Akersloot naar Limmen te rijden en dan door naar Castricum aan Zee. Op de heenweg blijf ik op het fietspad, veel te druk nu, op de terugweg neem ik de rijbaan. Ik rij gemakkelijk ruim in de 50 km/u en de auto's blijven keurig achter me.
Thuis gekomen moet ik in de zon de Quest uitladen. Het zweet druipt me dan wel van het gezicht. Binnen is het fris en een biertje draagt snel bij aan het herstel van de vochtbalans.
41 km
zondag 16 juli 2006
Met ALF (Amsterdamse liggers) op pad
Vanmorgen om 8.30 uur op weg naar Amsterdam om met de Amsterdamse liggers een stukje te fietsen. Het is onbewolkt en het belooft 29 gr. C. te worden. De koperen ploert staat al te branden en ik vergeet mijn parasolletje niet. Ik heb voldoende eten en fruit in mijn koeltasje mee. Twee koelelementjes uit de diepvries houden alles de hele dag heerlijk koel. Om 9.22 uur sta ik beteuterd te kijken dat de pont over het Noordzeekanaal net wegvaart. De telefoon gaat en Fred van den Hauten, de man van de Alleweder, heeft de pont wel gehaald en sneert dat ik harder had moeten rijden.Om vijf voor tien ben ik bij de groep op het Museumplein. Vele bekende gezichten waarvan enkelen informeren of ik mijn pluutje wel mee heb. Nou reken maar! Als laatste komt Lango Metten met zijn Quest aan. Hij is ook om 8.30 uur vertrokken uit Alkmaar en dat is krap aan. Een groep Japanners wil allemaal met de Quest op de foto met zowel Lango als mij. Ze slaan de armen om me heen, ik doe dat natuurlijk ook en wordt door vele camera's vastgelegd. Op de foto zijn de Oriëntaalse intimiteiten al achter de rug.
Ondemocratisch wordt besloten naar het Muiderzand en Almere te rijden, prima reisdoel natuurlijk. Mijn parasolletje doet direct al weer uitstekend dienst.
De hitte is verzengend en je moet echt blijven rijden om wat verkoeling te krijgen. Ik kan goed tegen de warmte en het tempo is aangepast aan de condities. We rijden 22 tot 28 km/u, gemiddelde hartslag ergens tussen 79 en 89. Daar krijg ik het niet benauwd van :). We stoppen even bij het strand bij Muiden, onvoorstelbaar hoeveel mensen in de volle zon liggen te stoven. Ze doen maar, ik blijf liever fietsen. We pauzeren in Almere-haven en nemen rijkelijk de tijd om wat te eten en te drinken. Een deel van de groep gaat terug om onderweg te zwemmen. Daarna rijden de 7 overgeblevenen langs het druk bevaren randmeer zuidwaarts om tenslotte via de grote brug in de A27 weer op het oude land terug te keren. We blijven goeddeels het randmeer in beeld houden en nemen de grote aantallen fietsers en badgasten op de koop toe. De paadjes die nu genomen worden zijn niet helemaal Quest-fähig. Schelpenpaden met graspollen als middenberm doen mijn Quest af en toe vervaarlijk kwispelstaarten. De paadjes zijn soms zo smal dat ik liever het bredere ruiterpad gebruik. Dat is geen goede beslissing. Het pad is zo mul dat het lijkt alsof ik met drie lekke banden rij. 20 km/u en hartslag tegen de 150 bewijzen dat dit voor de Quest de verkeerde biotoop is. Ik zoek dan ook maar gauw weer het verharde fietspad op. Gelukkig gaan de andere fietsers vlot aan de kant of stoppen helemaal om die maffe liggers aan te staren. Lango maakt furore met zijn bijzondere electronische vogelgeluidje. Hij gebruikt het dan ook voortdurend.
Na de schelpenpaden die veel stof doen opwaaien, fietsen we dezelfde weg terug door de landerijen richting Muiden. Daar wordt even gestopt voor een versnapering. Zelfs dan is de inhoud van mijn koeltasje nog lekker koud. Wij rijden nog even samen door en als de andere vijf fietsers linksaf gaan, gaan Lango en ik samen langs het Amsterdam-Rijn kanaal verder. Het gas gaat erop en wij slalommen langs de vele fietsers en wandelaars met tegen de 40 km/u naar de Schellingwouder bruggen. Normaal zou ik door de stad rijden, maar Lango is ervan overtuigd dat het rijden via Purmerend veel sneller is. Ik ben met een natte vinger te lijmen, Lango is een ervaren en snelle fietser en het is altijd prettig een snelle voorrijder te hebben. Ik ben met Lango naar Giessen geweest en dat schept een band. Na de Schellingwouder bruggen gaat het met rond 42 km/u naar Purmerend. De fietspaden zijn uitstekend en hoewel de wind voorlijk inkomt, houden we de gang er stevig in.
In Purmerend slaan we linksaf en koersen naar Spijkerboor. De wind is nu wat achterlijk en het nieuwe wegdek spiegelglad. Dit nodigt uit tot snelheid. In no-time rijden we 48 km/u en de Questen lijken te willen vliegen.
Ik zet stevig aan en trap door tot ik 60 km/u op de teller heb staan. De Quest blijft fantastisch doorlopen en het is makkelijk om ruim in de 50 te blijven rijden. Lango heeft mijn demarrage wat laat in de gaten, hij komt achter me aan en rijdt maximaal 56,9 km/u. We leggen aan bij het Herenhuis in Spijkerboor en laven ons aan een biertje. Het lijkt wel of dit spontaan voor onze ogen verdampt, nog maar één dus.
Na een 20 minuten verlaten we de uitspanning en gaan onder grote belangstelling van de etende en drinkende dagjesmensen op weg naar West-Graftdijk. Ook nu weer zitten we zo boven de 50 km/u en.... we zouden het nog wel rustig aan doen :).
Lango krijgt een SMS-je van zijn zoon die op Bali woont. Hij wordt gefeliciteerd dat ie opa wordt, heel leuk. We praten wat over een kleine wereld en vinden het goed zo.
Bij het pontje in Akersloot drukken we elkaar al rijdend de hand en Lango gaat door naar Alkmaar.
Om 17.45 uur ben ik thuis na een prachtige fietsdag. Als het zo warm is, ga gewoon fietsen, dan heb je er geen last van.
151 km.
donderdag 13 juli 2006
Rondje Noord-Holland ondanks politie
Vanmorgen op tijd uit de veren om een rondje Noord-Holland te rijden. In de tuin brandt de zon al flink en ik haal de Quest naar de voorkant van ons huis om onder de luifel de banden op te pompen en alles in te laden. Geen goed idee, de praters melden zich in drommen. Leuk om wel weer eens Carl Laarhuis, mijn inmiddels 68-jarige fysiotherapeut te spreken. Hij is geïnteresseerd in de oplossing van mijn knieproblemen, de TDP pedalen. Ik gebruik ze nog steeds.
Pas om 10.00 uur zit ik in de Quest en ga op weg. Het is schitterend weer, volle zon en 23 gr. C. De voor de ochtend beloofde zuidenwind is toch al noordenwind geworden. Gelukkig is de kracht nog niet veel meer dan 2 Bft. In Heiloo rij ik weer op de rijbaan en dat schiet op. In Alkmaar haal ik voor het verkeerslicht zeker 20 auto's rechts in en pak direct de groenlicht fase mee. Een politieauto ziet mijn wat 'snelle' gedrag en zet de achtervolging in. Ik krijg het volgende licht weer groen en ik rij nog steeds op de rijbaan richting Koedijk. De politieauto haalt het net niet en moet voor rood stoppen. Bij het volgende licht hebben ze me te pakken. Een politiemevrouw zegt dat ik op het fietspad moet rijden. Ze wijst me op het blauwe bord met de fiets erop. Ik bied haar aan uit te leggen dat ze geen gelijk heeft. Ze staat echter links voorgesorteerd, krijgt groen licht en kan de discussie niet afmaken. Einde verhaal dus en ik ga lekker op de rijbaan door tot voorbij Koedijk.
De wind trekt wat aan tot 3 - 4 Bft, snelheid tussen de 36 en 38 km/u. Ik heb de wind 'dead ahead' een zeilersterm voor recht in de wind.
Een boer met een gigantische trekker met heel lange aanhanger haalt me met een snelheidsverschil van enkele kilometers per uur in. Er stuift veel zand van de aanhanger. Dan moet de combinatie een slinger in de weg nemen. De aanhanger snijdt me de vrijwel de pas af en passeert me rakelings. Stomme boer dus.
Om kwart voor twaalf ben ik bij het Total station bij De Kooij. Ik zet de Quest onder de luifel en de cassiere groet me vriendelijk. De route naar Den Oever komt de wind dwars van links in. Ook hier bloeien de aardappelen tot aan de horizon. Verschillende geuren, beurtelings van de Waddenzee, dan weer van bloeiende bermen, komen in alle uitbundigheid tot me, heerlijk.
In Den Oever neem ik op de jachthaven royaal de tijd om lekker te eten en te drinken. De thermotas met vrieselementen onder mijn stoel houden de boterhammen en het fruit heerlijk koel.
Op weg naar Medemblik heb ik de wind in de rug. De wind is aangetrokken tot 4 Bft en pas bij 35 km/u rij ik de wind 'dood'. Ik probeer mijn hartslag op 120 te houden en te kijken hoe hard ik dan rij. Lukt niet, ik blijf steeds harder rijden. Het gaat zo hard dat ik besluit om 50 km/u te rijden en dan te kijken hoe hoog mijn hartslag dan wordt. Geloof het of niet, de hartslagmeter blijft 'rock solid' op 138 staan. Ik ben dan ook in een goede 20 minuten in Medemblik voor mijn traditionele Espresso.
Ik smeer me nog een keer in met factor 60 en zoek snel de schitterende dijk op langs het IJsselmeer. Het is wat heiig en Friesland is dan ook niet te zien. Op de dijk rijden veel fietsers. Ze reageren gemiddeld goed op de claxon. Alleen een oudere mevrouw hoort me domweg niet. Ik moet dan ook van de gebaande weg af en passeer haar door het gras.
In Enkhuizen vul ik bij een benzinestation mijn Camelbag met 2 liter vers water en smikkel een Cornetto Royal op. Een moddervette bouwvakker vraagt zich af of ie wel in de Quest past, kans nul. Op de IJsselmeerdijk naar Hoorn kan ik steeds rond de 40 km/u rijden. De zon gaat nu af en toe schuil achter bewolking, een heerlijk frisse wind is het gevolg. Een tweetal ruiterses galopperen naast elkaar over de dijk. Hoewel ze mij van verre al zien, nemen zij geen maatregelen voor een rustige en daardoor veilige passage. Ik rij dan ook maar gewoon door. Eén van de paarden stopt abrupt. De amazone slaat tegen de hals en het hoofd van het paard maar ze blijft in het zadel.
Een volgende uitdaging kondigt zich aan. Twee trekkers met allerlei landbouwgereedschap aan de voorzijde blokkeren voor de bestuurders deels het zicht op de weg, ook op mij. Ze zien me domweg niet en ik moet letterlijk de berm in om het vege lijf te redden. Gelukkig loopt ook dit weer goed af.
Buiten Hoorn stop ik voor een broodje, een banaan en wat drinken. Overal spartelt de jeugd in het ondiepe IJsselmeer. Ik hou de wind in de rug en ondanks dat er al 150 km op de teller staat, kan ik 40 km/u aanhouden tot aan Edam.
Vanaf Edam komt de wind van rechts in. Nu merk ik dat de wind verder is aangetrokken tot zeker 5 Bft. Op de kaarsrechte weg in de Beemster plukt de wind merkbaar aan de Quest. In De Rijp heb ik de pech dat een boer met een trekker met aan beide zijden uitstekende grasschudders veel te breed is voor het middeleeuwse plaatsje. Het duurt ruim een kwartier voor we stapvoets door het dorp zijn.
Om 18.00 uur ben ik thuis. Geen snelle rit, maar een heerlijke fietsdag. 4 zelfgebakken boterhammen met pindakaas en appelstroop, 3 bananen, 1 appel en 2 flesjes AA drank zijn, op de Cornetto na, genoeg om een hele dag te fietsen.
187 km.
Pas om 10.00 uur zit ik in de Quest en ga op weg. Het is schitterend weer, volle zon en 23 gr. C. De voor de ochtend beloofde zuidenwind is toch al noordenwind geworden. Gelukkig is de kracht nog niet veel meer dan 2 Bft. In Heiloo rij ik weer op de rijbaan en dat schiet op. In Alkmaar haal ik voor het verkeerslicht zeker 20 auto's rechts in en pak direct de groenlicht fase mee. Een politieauto ziet mijn wat 'snelle' gedrag en zet de achtervolging in. Ik krijg het volgende licht weer groen en ik rij nog steeds op de rijbaan richting Koedijk. De politieauto haalt het net niet en moet voor rood stoppen. Bij het volgende licht hebben ze me te pakken. Een politiemevrouw zegt dat ik op het fietspad moet rijden. Ze wijst me op het blauwe bord met de fiets erop. Ik bied haar aan uit te leggen dat ze geen gelijk heeft. Ze staat echter links voorgesorteerd, krijgt groen licht en kan de discussie niet afmaken. Einde verhaal dus en ik ga lekker op de rijbaan door tot voorbij Koedijk.
De wind trekt wat aan tot 3 - 4 Bft, snelheid tussen de 36 en 38 km/u. Ik heb de wind 'dead ahead' een zeilersterm voor recht in de wind.
Een boer met een gigantische trekker met heel lange aanhanger haalt me met een snelheidsverschil van enkele kilometers per uur in. Er stuift veel zand van de aanhanger. Dan moet de combinatie een slinger in de weg nemen. De aanhanger snijdt me de vrijwel de pas af en passeert me rakelings. Stomme boer dus.
Om kwart voor twaalf ben ik bij het Total station bij De Kooij. Ik zet de Quest onder de luifel en de cassiere groet me vriendelijk. De route naar Den Oever komt de wind dwars van links in. Ook hier bloeien de aardappelen tot aan de horizon. Verschillende geuren, beurtelings van de Waddenzee, dan weer van bloeiende bermen, komen in alle uitbundigheid tot me, heerlijk.
In Den Oever neem ik op de jachthaven royaal de tijd om lekker te eten en te drinken. De thermotas met vrieselementen onder mijn stoel houden de boterhammen en het fruit heerlijk koel.
Op weg naar Medemblik heb ik de wind in de rug. De wind is aangetrokken tot 4 Bft en pas bij 35 km/u rij ik de wind 'dood'. Ik probeer mijn hartslag op 120 te houden en te kijken hoe hard ik dan rij. Lukt niet, ik blijf steeds harder rijden. Het gaat zo hard dat ik besluit om 50 km/u te rijden en dan te kijken hoe hoog mijn hartslag dan wordt. Geloof het of niet, de hartslagmeter blijft 'rock solid' op 138 staan. Ik ben dan ook in een goede 20 minuten in Medemblik voor mijn traditionele Espresso.
Ik smeer me nog een keer in met factor 60 en zoek snel de schitterende dijk op langs het IJsselmeer. Het is wat heiig en Friesland is dan ook niet te zien. Op de dijk rijden veel fietsers. Ze reageren gemiddeld goed op de claxon. Alleen een oudere mevrouw hoort me domweg niet. Ik moet dan ook van de gebaande weg af en passeer haar door het gras.
In Enkhuizen vul ik bij een benzinestation mijn Camelbag met 2 liter vers water en smikkel een Cornetto Royal op. Een moddervette bouwvakker vraagt zich af of ie wel in de Quest past, kans nul. Op de IJsselmeerdijk naar Hoorn kan ik steeds rond de 40 km/u rijden. De zon gaat nu af en toe schuil achter bewolking, een heerlijk frisse wind is het gevolg. Een tweetal ruiterses galopperen naast elkaar over de dijk. Hoewel ze mij van verre al zien, nemen zij geen maatregelen voor een rustige en daardoor veilige passage. Ik rij dan ook maar gewoon door. Eén van de paarden stopt abrupt. De amazone slaat tegen de hals en het hoofd van het paard maar ze blijft in het zadel.
Een volgende uitdaging kondigt zich aan. Twee trekkers met allerlei landbouwgereedschap aan de voorzijde blokkeren voor de bestuurders deels het zicht op de weg, ook op mij. Ze zien me domweg niet en ik moet letterlijk de berm in om het vege lijf te redden. Gelukkig loopt ook dit weer goed af.
Buiten Hoorn stop ik voor een broodje, een banaan en wat drinken. Overal spartelt de jeugd in het ondiepe IJsselmeer. Ik hou de wind in de rug en ondanks dat er al 150 km op de teller staat, kan ik 40 km/u aanhouden tot aan Edam.
Vanaf Edam komt de wind van rechts in. Nu merk ik dat de wind verder is aangetrokken tot zeker 5 Bft. Op de kaarsrechte weg in de Beemster plukt de wind merkbaar aan de Quest. In De Rijp heb ik de pech dat een boer met een trekker met aan beide zijden uitstekende grasschudders veel te breed is voor het middeleeuwse plaatsje. Het duurt ruim een kwartier voor we stapvoets door het dorp zijn.
Om 18.00 uur ben ik thuis. Geen snelle rit, maar een heerlijke fietsdag. 4 zelfgebakken boterhammen met pindakaas en appelstroop, 3 bananen, 1 appel en 2 flesjes AA drank zijn, op de Cornetto na, genoeg om een hele dag te fietsen.
187 km.
dinsdag 11 juli 2006
LEDs kapot en pomp toch niet goed
Mijn mooie LEDs zijn deels uitgevallen. Linksachter doen 2 van de 4 horizontale rijtjes het niet meer. Ik denk dat de reserve Tioga Comp Pool band de verbindingen heeft losgetrokken. Hoe ga ik dat nou oplossen?
Tot overmaat van ramp blijkt mijn pomp toch niet goed te zijn. Nadat ik de verbindingen voorzie van een stukje zelfvulcaniserende tape en ga pompen, hoor ik al snel een plofje. De soldeer heeft toch niet alles luchtdicht afgesloten. Ik laat nu maar de twee verbindingen draaien bij Bezo in Uitgeest.
Als laatste 'ellende' stoot ik de achterkant van de fiets tegen de schuur en breekt er een klein stukje gele gelcoat af. Met een druppeltje gele verf zal ik het wel weer netjes wegwerken.
Inmiddels ben ik de 3000 km gepasseerd. 1x lekke voorband. Verder totaal geen problemen gehad.
Tot overmaat van ramp blijkt mijn pomp toch niet goed te zijn. Nadat ik de verbindingen voorzie van een stukje zelfvulcaniserende tape en ga pompen, hoor ik al snel een plofje. De soldeer heeft toch niet alles luchtdicht afgesloten. Ik laat nu maar de twee verbindingen draaien bij Bezo in Uitgeest.
Als laatste 'ellende' stoot ik de achterkant van de fiets tegen de schuur en breekt er een klein stukje gele gelcoat af. Met een druppeltje gele verf zal ik het wel weer netjes wegwerken.
Inmiddels ben ik de 3000 km gepasseerd. 1x lekke voorband. Verder totaal geen problemen gehad.
zaterdag 8 juli 2006
Rondje Beemster en pompperikelen
Gisteren gesleuteld aan de Sigma Lambda fietspomp. Dit uitstekende kleine pompje heeft één nadeel, het slangetje tussen pomp en ventielopzetstuk is heel kort. Als de Quest op zijn wielen staat kan ik niet goed pompen, om van het aflezen van de druk maar te zwijgen. Oplossing? Een verlenging van het slangetje. De compressorhandel Riako kan me niet aan de fittinkjes helpen. De aquariumwinkel heeft de passende verloopjes, zelfs voorzien van een kraantje. Dat laatste heb ik weliswaar niet nodig, maar ik schaf ze toch aan.Het werkt direct goed, maar de druk loopt nog wel snel weg. Ik kan dan nog de druk niet aflezen. Ik zaag de kraantjes eraf en laat een druppel soldeer op de nog resterende vlakjes lopen. En passant rooster ik mijn linker middelvinger nog aan de gasvlam...g.v.d. Gelukkig heb ik de koude kraan onder handbereik en na 5 minuten is de pijn weer draaglijk. Nu blijft de druk in het slangsysteem als ik stop met pompen.... alleen is de nieuwe slang nog steeds iets te kort.
Vanmorgen een langere slang gehaald en de boel weer in elkaar gezet. Perfect zo.
Daarna de batterij van de hartslagmeter verwisselen en de zender weer synchroniseren met het digitale Nike C10 hartslagmeterklokje. Ik kijk na de succesvolle batterijtransplantatie tijdens de koffie op het klokje. Hartslag 47 slagen per minuut. Dit is een lage hartslag, die na het wakker worden 's morgens nog enkele slagen lager zal zijn. Duidt op een goede conditie zullen we maar zeggen.
Vanmiddag ga ik een rondje Beemster fietsen. Ik wil ook nog even langs de plek waar, nu wel heel waarschijnlijk, onze nieuwe stolpboerderij gebouwd zal worden. Daar ontmoet ik mijn nieuwe buren en wordt ik 'betrapt' door onze vrienden Paul en Corien Klamer. We worden door Bob, eigenaar van eetcafé De Woude op de koffie gevraagd en we zitten even heerlijk op het terras aan het water van de Markervaart. Mooi (voor)uitzicht dus.
Ik rij, veel later dan gepland, richting West-Graftdijk. De wind waait pittig, zeker 4 tot 5 Bft en uit het Westen. Dat levert onrealistisch lage hartfrequenties op. Wat te denken van 40 km/u met hartslag 108, of 45 km/u met 115. Dit is genieten in optima forma. Ik maak wat foto's van details van boerderijen in de Beemster. Ook stop ik even bij een van de bloeiende aardappelvelden en maak een foto.
Ik rij de hele Beemster door en ga op de Oostdijk noordwaarts. Hier rukt de wind stevig aan de Quest en ik hoef bijna niet te trappen om toch tegen de 40 km/u te rijden. Bij Oosthuizen sla ik linksaf en rij nu bijna tegen wind de kaarsrechte weg naar West-Beemster op. De wind is nu hard en met 35 km/u en hartslag 112 moet ik een stuk harder werken :).
Het einde van de lineaalrechte weg komt uit op de Westdijk en voert vervolgens naar De Rijp. Onder de dijk van het Noord-Hollands kanaal is er wat luwte en met 38 km/u bereik ik vlot de pont in Akersloot.
Een paar honderd meter voor ik thuis ben rijdt een jonger stel naast elkaar op het fietspad. Ik toeter en zie de jongeman een gebaar maken van 'wacht jij maar even'. Hij gaat niet aan de kant. Het gras naast het fietspad is mooi vlak, dus rag ik door het gras langs het onwillige stel. Mevrouw hoor ik wat kreten slaken, ga dan ook aan de kant denk ik, en direct daarna sla ik linksaf naar huis.
Van mij mag het eeuwig zomer blijven, heerlijk.
70 km.
donderdag 6 juli 2006
Volendam en N e d s t a t teller
Gisteravond heb ik de code van de teller aangepast om de uiterst irritante pop-ups van i l e a d te vermijden. Ik krijg van Wilfred en een andere lezer het goede bericht dat de pop-ups succesvol zijn bestreden. Willen anderen dit ook doen, zorg er dan voor dat de namen die ik steeds voorzie van spaties, ook door jullie ietwat worden aangepast. Als voor de eigenaren van W e b s t a t s 4 U duidelijk wordt dat velen de teller ontdoen van de pop-ups, dan bedenken ze wel weer wat anders om ons die ellendige reclame door de strot te duwen.
Vanmiddag weer schitterend zonnig weer, 25 gr. C. en een pittige 4 Bft uit het westen. Rond 15.00 uur zit ik in de Quest om een ritje naar Volendam te maken. Het behoeft geen betoog dat het fietsen nu heel feestelijk is. 45 km/u gaat met de minste moeite, fantastisch. In De Rijp zit het verkeer even helemaal vast. De weg is daar zo smal dat een doorpersende bestelauto klem wordt gereden door tegemoetkomend verkeer. Minuten lang proberen auto's elkaar met centimeters afstand te passeren.
In Edam staat een file voor het eerste grote verkeerslicht. Ik haal de hele file links in om vooraan naast een motorrijder te komen. Dat lukt helaas weer niet. Het licht gaat op groen en terwijl ik nog aan het inhalen ben komt de stoet auto's op gang. Een mevrouw in een Hyundai roept me toe dat ik wel gevaarlijk bezig ben. Ze heeft gelijk, Wim moet nu maar eens niet de ezel zijn die zich drie keer aan dezelfde steen stoot.
In Volendam is het toeristenseizoen losgebarsten. Veel toeristen vinden de Quest interessanter dan Volendam zelf, is natuurlijk ook zo :). Ik mag weer veelvuldig op de foto, in steeds wisselende settings.
Ik eet een banaan en drink wat AA drank. Dit spul is eigenlijk te zoet. Ik gooi een flesje in een bidon en vul deze verder met water. Zo is het prima te drinken.
In Kwadijk is een mevrouw bezig met het borstelen van haar paard. Ik passeer zoals gebruikelijk heel langzaam. Het paard is wel even schichtig, maar mevrouw heeft meer zorgen om haar hondje. Ze roept me toe dat haar hondje 15 jaar oud, doof en blind is. Ze is blij dat ik haar kleine viervoetertje zo ontzie. Ze heeft niet in de gaten dat ik dat niet voor het hondje maar voor haar paard doe.
Tegen wind door de Beemster hou ik 37 tot 38 km/u aan. In de Beemster bloeien de aardappelen. Eindeloze velden, letterlijk tot aan de horizon kleuren wit door de bloeiende aardappelplanten.
Vlak voor de pont passeer ik een ouder echtpaar. Ze sluiten even later weer aan bij de pont en vragen me of er een motor in zit. 'Het ging zo hard, u zult dat vast niet kunnen trappen'. Ik zeg dat ik zelf toch echt de motor ben. Manlief onderzoekt de Quest vrij uitvoerig en rapporteert aan zijn vrouw dat het inderdaad alleen maar een fiets is. 'Bijzonder, bijzonder'. Nadat ze me gevraagd hebben hoeveel van die wondere fietsen in Nederland rijden, scheiden onze wegen.
Om half zes ben ik weer thuis.
75 km
Vanmiddag weer schitterend zonnig weer, 25 gr. C. en een pittige 4 Bft uit het westen. Rond 15.00 uur zit ik in de Quest om een ritje naar Volendam te maken. Het behoeft geen betoog dat het fietsen nu heel feestelijk is. 45 km/u gaat met de minste moeite, fantastisch. In De Rijp zit het verkeer even helemaal vast. De weg is daar zo smal dat een doorpersende bestelauto klem wordt gereden door tegemoetkomend verkeer. Minuten lang proberen auto's elkaar met centimeters afstand te passeren.
In Edam staat een file voor het eerste grote verkeerslicht. Ik haal de hele file links in om vooraan naast een motorrijder te komen. Dat lukt helaas weer niet. Het licht gaat op groen en terwijl ik nog aan het inhalen ben komt de stoet auto's op gang. Een mevrouw in een Hyundai roept me toe dat ik wel gevaarlijk bezig ben. Ze heeft gelijk, Wim moet nu maar eens niet de ezel zijn die zich drie keer aan dezelfde steen stoot.
In Volendam is het toeristenseizoen losgebarsten. Veel toeristen vinden de Quest interessanter dan Volendam zelf, is natuurlijk ook zo :). Ik mag weer veelvuldig op de foto, in steeds wisselende settings.
Ik eet een banaan en drink wat AA drank. Dit spul is eigenlijk te zoet. Ik gooi een flesje in een bidon en vul deze verder met water. Zo is het prima te drinken.
In Kwadijk is een mevrouw bezig met het borstelen van haar paard. Ik passeer zoals gebruikelijk heel langzaam. Het paard is wel even schichtig, maar mevrouw heeft meer zorgen om haar hondje. Ze roept me toe dat haar hondje 15 jaar oud, doof en blind is. Ze is blij dat ik haar kleine viervoetertje zo ontzie. Ze heeft niet in de gaten dat ik dat niet voor het hondje maar voor haar paard doe.
Tegen wind door de Beemster hou ik 37 tot 38 km/u aan. In de Beemster bloeien de aardappelen. Eindeloze velden, letterlijk tot aan de horizon kleuren wit door de bloeiende aardappelplanten.
Vlak voor de pont passeer ik een ouder echtpaar. Ze sluiten even later weer aan bij de pont en vragen me of er een motor in zit. 'Het ging zo hard, u zult dat vast niet kunnen trappen'. Ik zeg dat ik zelf toch echt de motor ben. Manlief onderzoekt de Quest vrij uitvoerig en rapporteert aan zijn vrouw dat het inderdaad alleen maar een fiets is. 'Bijzonder, bijzonder'. Nadat ze me gevraagd hebben hoeveel van die wondere fietsen in Nederland rijden, scheiden onze wegen.
Om half zes ben ik weer thuis.
75 km
Pop-ups door teller uitgeschakeld
Nadat mijn bezoekersteller van N e d s t a t t, ik zet hier bewust spaties in, was verkocht aan W e b s t a t s 4 U, verschijnen er hinderlijke pop-ups van i L e a d. O.m. Wilfred van Norel ergert zich hier terecht aan. Een mailtje naar N e d s t a t t leert me dat deze ellende is begonnen na de verkoop aan W e b s t a t s 4 U.
N e d s t a t t zegt dat zij het niet kunnen oplossen, maar dat de oplossing wel op het internet te vinden is. En dat is het ook. Gewoon uit de code e.e.a. weghalen en de teller blijft gewoon werken, maar de pop-ups zouden er niet meer door kunnen komen. Graag hoor ik van mijn bezoekers of het nu inderdaad OK is.
N e d s t a t t zegt dat zij het niet kunnen oplossen, maar dat de oplossing wel op het internet te vinden is. En dat is het ook. Gewoon uit de code e.e.a. weghalen en de teller blijft gewoon werken, maar de pop-ups zouden er niet meer door kunnen komen. Graag hoor ik van mijn bezoekers of het nu inderdaad OK is.
zondag 2 juli 2006
Fortentocht 250 km per paraplu
Vanmorgen om kwart over zes gaat de wekker. De fortentocht, een 190 km lange rit langs de stelling van Amsterdam, staat vandaag op het programma. Om half acht is de Quest volgeladen met 8 sneetjes brood, 3 bananen, 3 flessen AA drank en 2 liter water in de Camelbag. Ik neem een reserveshirt, een shirt met lange mouwen en reserve sokken mee. De weersverwachting is volle zon, 29 gr. C en een zwakke tot matige wind uit het oosten.De pont in Zaandam ligt aan de overkant en zorgt er voor dat ik me op het laatste stuk naar het Centraal Station geen pech meer kan veroorloven. Om enkele minuten voor 9.00 uur arriveer ik voor het CS. Een hele ploeg ligfietsers, 14 man en één vrouw, is al present. Bert Gazendam roept direct 'waar is je parasol?'. Ik tover het pluutje tevoorschijn en schroef hem in zijn houder. Eerst gelach, maar bij nadere beschouwing vinden ze het wel een vondst. In ieder geval blijft ie erop en omdat het parasolletje links is gemonteerd heb ik er de hele ochtend plezier van. Het beschermt me effectief tegen verbranding en het fietsen met dit warme weer is met alleen de wind en geen zon in het gezicht ronduit heerlijk. Tot ongeveer 32 km per uur blijft ie mooi staan. Boven de 35 km/u wil ie omslaan. Kan ik natuurlijk voorkomen met een lijntje naar één van de spiegels, maar tijdens deze tocht ligt de snelheid tussen de 24 en 30 km/u, behoorlijk relaxed dus.
De Fortenroute is een lange fietstocht van 190 km langs de Stelling van Amsterdam. De route loopt merendeels over eeuwenoude dijkjes en wordt door ons 'rechtsom' gereden.
Mark-Jan Bastian is de voorrijder en het tempo is aanvankelijk 28 km/u. Dat is niet voor iedereen haalbaar en ik moet als laatste rijder soms naar voren om het tempo wat te drukken. Ik vind het prettig om achteraan te rijden, ik kan dan wat extra afstand houden om de weg voor me te kunnen zien. Kans dat de groep me 'ontsnapt' is niet groot, daar is het tempo echt te laag voor.
De eerste stop is Abcoude waar al zeker honderd wielrenners aan de koffie zitten. Een Quest is niet alleen een heel snelle fiets, je kan er ook heel veel in meenemen. Ik heb voor vandaag dan ook een complete koeltas met enkele koellichamen in de vorm van een gelvloeistof in de tas. De al wat oververhitte Leonie Berkhout leg ik een koelelement op de schouders. Kreten van genoegen zijn mijn deel. Even later gaat de koelgel weer in de tas om de appeltjes en de frisdrank te koelen.
Bert en Leonie haken af om te gaan zwemmen. De groep gaat weer op weg om in westelijke richting een lange etappe te maken naar de volgende rustplek in Hoofddorp. Het tempo is voor enkele rijders te hoog en gestopt wordt er nauwelijks. Niet erg, als je stilstaat wordt het warm, als je rijdt is het heerlijk. Bert meldt in Aalsmeer dat ie zich niet helemaal goed voelt en hij is er niet helemaal gerust op. Ook hij haakt af en gaat naar huis.
Na Aalsmeer gaat mijn pluutje eraf, de zon komt nu van rechtsachter en dan heb ik er geen bescherming meer van. Mogelijk dat een tweede bevestigingsbeugel aan de rechterkant een zinvolle optie is.
In Hoofddorp stoppen we bij de erkend goede friteskraam 'Papa' en doen ons tegoed aan een frietje speciaal. De boterhammen blijven 'onderdeks'. De Camelbag wordt door de vriendelijke bediening weer gevuld met 2 liter fris drinkwater en we gaan onderweg voor de derde etappe die via Haarlem, pont Buitenhuis, Uitgeest, De Woude naar Spijkerboor voert. De wind krijgen we nu tegen, normaal niet prettig, nu zeer welkom. De snelheid lijdt er wel onder en de groep valt een beetje uit elkaar. Bij de pont over de Knollendammervaart blijkt dat de techniek een beetje kapot is. Uiteindelijk gaat een deel van de groep met de pont over. Indachtig het vorig jaar, de plaatselijke jeugd is weer massaal op de pont aanwezig, heb ik geen zin in een waterballet. Ik rij samen met Arnold Ligtvoet een stuk om en vermijd zo het inderdaad opgevoerde waterballet. Vlak voor het eiland De Woude, mijn beoogd nieuwe woonstek, slaan we rechtsaf richting Spijkerboor. Bij het pontje moeten we in twee vaarten over, de Quest is dan een onhandig ding. Bijna twee uur eerder dan vorig jaar leggen we aan bij het restaurant aan de overkant van de pont. Ieder jaar weer lachen, de bediening is, evenals de clientele, zacht gezegd een beetje ordinair en als Arnold een uitsmijter met wat frietjes bestelt, slaat de dienster stijl achterover en haar blikken vragen aan de overige aanwezigen of het met Arnold wel helemaal goed is. Arnold, volgend jaar maar iets anders?
Met twee biertjes en een grote sateh-fritesschotel, ik krijg lang alles niet op, is de herstart wat minder vanzelfsprekend. De dijken in dit deel van Noord-Holland bieden een schitterend zicht op de prachtige boerderijen en weelderige landerijen. Via Volendam en Monnickendam gaan we op weg naar het laatste kleine plaatsje op onze route, Durgerdam. Ben Wiggers verbaast zich er over dat er de hele dag geen enkel pechgeval heeft plaatsgevonden, zelfs geen lekke band. Tot.... bij Monnickendam het fietspad plotseling ophoudt. De tweewielers maken een slalom tegen het dijklichaam en belanden weer op de gebaande weg. Ben denkt met zijn Alleweder diezelfde truc uit te halen. Zonder succes, op de steile helling slaat Ben met Alleweder en al om en schuift omlaag. Het komt goed af en met een paar kleine krassen op de Alleweder blijft de schade beperkt.
De finale is het mooist. Het rijden bovenop de dijk naar Durgerdam is fantastisch. Wel hebben de gewone liggers wat last van de vele muggen, in de Quest heb ik geen last. De Quest buigt de luchtstroom zodanig af dat ik muggen wel zie maar ze allemaal vlak over me heen zie flitsen.
Na Durgerdam volgen nog de Schellingwouder bruggen. De eerste brug gaat vlak voor ons open en dat geeft wat rust. Na de tweede brug scheiden onze wegen. Ik rij met Eric en de Van de Hulstjes naar het Centraal Station, Arnold en Mark-Jan gaan rechtdoor richting Amstelveen. Na het station rijdt alleen Eric nog mee. Ter hoogte van de Westpoort gaat hij richting Haarlem en rij ik alleen naar de pont bij Zaandam. Ik kan lekker even doortrappen en al gauw staat er 41 km/u op de teller. Dat doe ik nog een keer op het stuk van Zaandam naar Westzaan. Daarna vind ik het welletjes en peddel rustig naar huis. De zon gaat schitterend rood onder en ik maak nog een foto.
Ik ben om 22.20 uur thuis, met net geen 250 km op de teller. Een fantastische versie van de Fortentocht. Ik heb geen moment last gehad van de warmte en fysiek geen enkel probleem gehad.
250 km.
vrijdag 30 juni 2006
Zonneparaplu, wat zullen ze lachen...
Na de tocht gisteren blijk ik, ondanks 3x insmeren, toch op enkele plaatsen verbrand. Zondag is er nog meer UV in de lucht. Ik zou best a.s. zondag wel een deel van de dag uit de zon willen zitten. Ik bel Smitsveld, maar die hebben alleen een full-size paraplu. Ik heb eigenlijk het juiste type papaplu alleen maar gezien op kinderwagens. Op naar Kids & Co. Daar hebben ze de juiste maat en in alle kleuren, behalve Quest-geel. Ik neem een witte en na het eten ga ik kijken of ik het ding fatsoenlijk kan monteren. Dat lukt na wat gezoek uitstekend. De aluminium buis die achter mijn rug onderdeel uitmaakt van de wielophanging, is een prima bevestigingspunt.
Eerst maar eens een proefritje. Het gaat goed tot 25 km/u, daarboven plopt de paraplu de andere kant uit. Ik verstel de beugel wat en rij door. Opeens rijdt er een groene VW bus naast me, Bart van Crasbeek en zijn vrouw Fiona, stappen uit en komen gierend van het lachen naar me toe. Nou had ik al geen gebrek aan belangstelling, een Quest met een babyparaplu is echt vermaak. Mijn vrouw verzoekt me dringend in Castricum niet met opgezette paraplu te rijden, ze schaamt zich rot. In Castricum is een Psychiatrisch Ziekenhuis gevestigd en ze denkt dat ik er langzamerhand aan toe ben om daar mijn licht op te steken.
Thuis verplaats ik de klem nog eens en nu zit ie perfect. Tot ruim 30 km/u blijft het pluutje keurig boven mijn hoofd staan. Nou nog even de hinderlijk wapperende randen omvouwen en met dubbelzijdig plakband vastzetten. Klaar voor de 270 km a.s. zondag.
Eerst maar eens een proefritje. Het gaat goed tot 25 km/u, daarboven plopt de paraplu de andere kant uit. Ik verstel de beugel wat en rij door. Opeens rijdt er een groene VW bus naast me, Bart van Crasbeek en zijn vrouw Fiona, stappen uit en komen gierend van het lachen naar me toe. Nou had ik al geen gebrek aan belangstelling, een Quest met een babyparaplu is echt vermaak. Mijn vrouw verzoekt me dringend in Castricum niet met opgezette paraplu te rijden, ze schaamt zich rot. In Castricum is een Psychiatrisch Ziekenhuis gevestigd en ze denkt dat ik er langzamerhand aan toe ben om daar mijn licht op te steken.
Thuis verplaats ik de klem nog eens en nu zit ie perfect. Tot ruim 30 km/u blijft het pluutje keurig boven mijn hoofd staan. Nou nog even de hinderlijk wapperende randen omvouwen en met dubbelzijdig plakband vastzetten. Klaar voor de 270 km a.s. zondag.
donderdag 29 juni 2006
Rondje Noord-Holland
Vandaag een vrije dag om een zonnig rondje Noord-Holland te fietsen. De weersverwachting is NO 2-3 Bft, zonnig en 23 gr. C. Om 09.40 uur ben ik onderweg met een nieuw Ventisit matje. Bart van Crasbeek kwam gisteravond 2 verschillende versies brengen en ik kies het matje met de normale buitenkant en een zachtere tussenlaag. Het is druk met zakelijk verkeer dus ik blijf op de fietspaden, met uitzondering van Heiloo waar de normale fietsers een omweg moeten maken. Traditiegetrouw begin ik rustig met rond de 32 km/u. Benoorden Alkmaar kan ik niet verder langs het Noord-Hollands kanaal. Ik moet een alternatieve route rijden door de Berger polder. Dit blijkt een prachtige route te zijn die goed is bebord.
Weer langs het Noord-Hollands kanaal fiets ik gemiddeld 37 km/u. De wind blijkt hier flink sterker en komt vrijwel recht van voren in. Ik ben na één uur en drie kwartier bij het Total benzinestation bij De Kooy. Een banaan en een broodje pindakaas gaat er goed in. Ik verwissel mijn gewone pet voor een zonneklep. Dat is een heel stuk frisser, heerlijk.
Mijn hartslagmeter is van slag. Bij 35 km/u tegen wind geeft ie nu 58 bpm aan. Nou heb ik inderdaad een heel lage hartslag bij een gegeven snelheid, maar dit klopt uiteraard voor geen meter. Af en toe valt ie helemaal weg. De batterij van de borstband maar eens vernieuwen. Nu de hartslagmeter het niet doet komt er een soort rust over me. Ik rij duidelijk wat langzamer dan normaal. Mag ook wel, het blijft een toertocht en zondag rij ik 270 km naar Amsterdam en vandaar de Fortentocht.
Tussen De Kooy en het Amstelmeer rij ik op een voorrangsweg. Ik zie een Toyota RAV4 hard van rechts aankomen. Hij verdwijnt achter een bedrijfspand op de hoek. Ik voel aan mijn water dat de man mij geen voorrang zal verlenen. Inderdaad scheurt ie de hoek om en rijdt vlak voor me de weg op. Ik schreeuw naar hem en maak een slalom achter hem langs, de kl..tzak.
In Den Oever verspert een verzameling scholieren me de weg. Ze vinden het wel wat zo'n Quest. Ze zijn al onder de indruk van de 70 km die ik heb afgelegd. Als ik ze vertel dat er nog wel 120 km bijkomen vallen ze van hun stoel.
Op de haven in Den Oever is het rustig, alleen wat Duitsers scharrelen er rond. Het bankje biedt een heerlijke schaduwrijke rustplek en ik eet en drink wat. Ik drink voor het eerst een energierijke drank van Gatorade. Het smaakt goed, is niet al te zoet en ik denk dat de energie-opname wat geleidelijker verloopt.
Op naar Medemblik met de wind zo goed als in de rug. Zonder al te veel moeite rij ik steeds 42 tot 43 km/u. Er rijden veel groepen scholieren die me enthousiast groeten.
In Medemblik een korte koffiestop waarna ik snel de dijk opzoek. Het is glashelder weer en Friesland ligt helder zichtbaar op de horizon. Ik maak een paar foto's van zeilschepen op het IJsselmeer met het vuurtorentje van De Ven als coulisse. Er zijn gelukkig weinig fietsers op de dijk en het fietst heerlijk licht. Ik smeer me nog een keer in met zonnebrandcreme factor 60. Met mijn huid zonder pigment is dit de enige oplossing om zo lang buiten te zijn.
Enkhuizen passeer ik vlot en met de wind achter fiets ik de dijk van het zuidelijke IJsselmeer op. Meestal stop ik dan even om iets te eten en te drinken. Ik zit even in het gras en kijk naar de vele zeilschepen die rustig voorbij varen. Er passeert een ligfietser en we groeten elkaar. Ik denk dat ik hem straks wel weer zal passeren. Dat gebeurt ook, hij ziet me in zijn spiegels naderen en zwaait nog eens.
Halverwege Enkhuizen en Hoorn is een evenement in voorbereiding. Er staan onderaan de dijk bierpompen en andere spullen voor een groot feest. Ik verbaas me over een bord 15 km/u. Ik rij lekker 45 km/u tot....een enorme klap me wakker schudt. Te laat heb ik in de gaten dat er een venijnige kunstmatige drempel is aangebracht om stroom en water over de dijk te kunnen brengen. Ik vrees voor schade en aangeslagen fiets ik verder. De banden blijven heel en ik voel geen onregelmatigheden. Ongelofelijk wat de Quest blijkbaar kan verdragen.
Ik stop niet in Hoorn en rij nu onderaan de dijk naar Volendam/Edam. De 6 sneetjes brood en de 2 bananen zijn op en de hongerklop begint zijn tol te eisen. Ik kan door de Beemster nog wel 38 km/u rijden, maar het gaat een stuk moeilijker.
In De Rijp stop ik even bij een benzinestation en koop een oversized Nuts. Ook vul ik mijn Camelbag met vers drinkwater. Het laatste stuk gaat weer crescendo en om 17.30 uur ben ik thuis. Ik inspecteer de fiets op schade. Daarvoor leg ik de Quest op z'n zij en bekijk nauwkeurig of de wielen nog rond zijn. Dat is gelukkig het geval. Ook zijn er geen kapotte spaken. Ik kijk of de fiets nog even gemakkelijk de heel flauwe helling op mijn erf afloopt. De sporing lijkt prima en het loopt met een sisser af.
Prachtige fietsdag.
190 km
zondag 25 juni 2006
Alarm, bandenplakken, niet fietsen
Vannacht om 04.15 uur alarm op de zaak. Na de inbraken van 20 en 29 maart laat ik direct de politie bellen door de alarmcentrale. Ik kleed me aan en ga naar Uitgeest. Ik lees op de alarminstallatie af dat er in het cursuslokaal is ingebroken. Daar aangekomen is er niks te zien. Weer thuis aangekomen meldt mijn vrouw dat er toch een ruit is gebroken en de politie achter de dader aan zit. Ik snap er niks van, maar ga toch maar weer terug. Na een grondige inspectie is er toch echt niks aan de hand.... echter? De politie zal toch niet gedacht hebben dat de al een jaar gescheurd zijnde voorruit vannacht is vernield? Het antwoord is ja. Dan toch de ruit maar eens vernieuwen.
Inslapen gaat heel moeilijk en om 06.00 uur lig ik nog steeds naar de wekker te staren. Om 11.00 uur ga ik er maar eens uit en zie dat er heel slecht weer aankomt. De regelmatige lezer weet dat ik met regen niet graag fiets, helemaal niet als er ook nog zeer zware windstoten bij zitten. Vanmiddag dan ook met mijn vrouw en met de auto een rondje Midden Noord-Holland om boerderijen te bekijken.
Thuis kijk ik naar Engeland tegen Ecuador. Tussen de bedrijven door plak ik enkele opgespaarde lekke banden. Ik hou steeds de combinatie binnen- en buitenband bij elkaar. Ik pomp de lekke combinatie weer op en kijk waar het lek zit. 9 van 10 keer zit daar in de buitenband een steentje, stukje glas of een metalen voorwerp. Ter controle gaat de geplakte binnenband in de gootsteen met water en gelukkig komen er geen belletjes.
Inslapen gaat heel moeilijk en om 06.00 uur lig ik nog steeds naar de wekker te staren. Om 11.00 uur ga ik er maar eens uit en zie dat er heel slecht weer aankomt. De regelmatige lezer weet dat ik met regen niet graag fiets, helemaal niet als er ook nog zeer zware windstoten bij zitten. Vanmiddag dan ook met mijn vrouw en met de auto een rondje Midden Noord-Holland om boerderijen te bekijken.
Thuis kijk ik naar Engeland tegen Ecuador. Tussen de bedrijven door plak ik enkele opgespaarde lekke banden. Ik hou steeds de combinatie binnen- en buitenband bij elkaar. Ik pomp de lekke combinatie weer op en kijk waar het lek zit. 9 van 10 keer zit daar in de buitenband een steentje, stukje glas of een metalen voorwerp. Ter controle gaat de geplakte binnenband in de gootsteen met water en gelukkig komen er geen belletjes.
zaterdag 24 juni 2006
Ruzie met automobilisten
Vanmiddag om 15.00 uur stap ik in om een ritje naar Volendam te maken. Het is 25 gr. C en drukkend warm. Er zijn veel fietsers onderweg, dus ik zoek de brede fietspaden op. Naar Volendam is dat prima voor elkaar. De wind is westelijk dus het pedaleert heel prettig. Wel moet de snelheid boven de 40 km/u blijven om voldoende rijwindkoeling te hebben.
Tot Volendam weinig spectaculairs. In Volendam rij ik de toeleidende weg naar de dijk op. Links staat een vrachtauto geparkeerd en de auto's die van de dijk komen moeten op mijn weghelft passeren. Je zou verwachten dat ze mijn voorrang zouden respecteren, nou vergeet het maar. Een ietwat dikke meneer in een Toyota geeft me geen centimeter ruimte en dwingt me tot stoppen. Dat doe ik uiteraard en we staan tegenover elkaar stil. Dat duurt een 30 seconden en ik roep naar de automobilist dat ie beter achteruit kan rijden. Dat verdomt ie en ik verdom het om achteruit te rijden. Dat duurt al met al 2 minuten en de automobilist blijft ijzerenheinig staan. Uiteindelijk deins ik een aantal meters achteruit en zie tijdens het passeren van de Toyota dat er achter de man een Mercedes sportauto staat. Hij kon dus niet achteruit.
Op de dijk is het ongewoon druk. Er zingt een groot koor op een dekschuit in de haven en voor café De Boer staat een orkestje te spelen. Ik eet een ijsje en wordt weer door vele belangstellenden omstuwd. Een Engelssprekende meneer tilt de Quest aan de achterkant op, dat vind ik minder prettig.
Ik ga maar niet terug over de dijk en rij naar Edam om weer op mijn thuisroute te komen. Ik merk dat ik te weinig energie heb en de snelheid, nu tegenwind, blijft net onder de 38 km/u.
In Castricum rij ik naar de Soomerwegh, een voorrangsweg. Ik zie een automobilist met vrij hoge snelheid naderen. Normaliter moeten de bestuurders daar snelheid minderen om twintig meter verder rechtsaf te kunnen slaan. Ik besluit even aan te zetten om voor de automobilist langs te passeren. Dat beoordeelt de bestuurder als fout en hij geeft extra gas. Ook toetert de man dat het een lieve lust is. Hij rijdt vlak achter me langs. Een minuut later blokkeert een auto bewust het fietspad.... het blijkt dezelfde automobilist te zijn. Hij is nog steeds heel boos en belooft me de volgende keer 'aan flarden te rijden'. Het twistgeprek zal ik hier niet repliceren, gewoon heel vervelend.
Een paar kilometer voor ik thuis ben stuurt de Quest als een zwabber. Een lekke linkervoorband. Ik kan nog net thuiskomen.
78 km
Tot Volendam weinig spectaculairs. In Volendam rij ik de toeleidende weg naar de dijk op. Links staat een vrachtauto geparkeerd en de auto's die van de dijk komen moeten op mijn weghelft passeren. Je zou verwachten dat ze mijn voorrang zouden respecteren, nou vergeet het maar. Een ietwat dikke meneer in een Toyota geeft me geen centimeter ruimte en dwingt me tot stoppen. Dat doe ik uiteraard en we staan tegenover elkaar stil. Dat duurt een 30 seconden en ik roep naar de automobilist dat ie beter achteruit kan rijden. Dat verdomt ie en ik verdom het om achteruit te rijden. Dat duurt al met al 2 minuten en de automobilist blijft ijzerenheinig staan. Uiteindelijk deins ik een aantal meters achteruit en zie tijdens het passeren van de Toyota dat er achter de man een Mercedes sportauto staat. Hij kon dus niet achteruit.
Op de dijk is het ongewoon druk. Er zingt een groot koor op een dekschuit in de haven en voor café De Boer staat een orkestje te spelen. Ik eet een ijsje en wordt weer door vele belangstellenden omstuwd. Een Engelssprekende meneer tilt de Quest aan de achterkant op, dat vind ik minder prettig.
Ik ga maar niet terug over de dijk en rij naar Edam om weer op mijn thuisroute te komen. Ik merk dat ik te weinig energie heb en de snelheid, nu tegenwind, blijft net onder de 38 km/u.
In Castricum rij ik naar de Soomerwegh, een voorrangsweg. Ik zie een automobilist met vrij hoge snelheid naderen. Normaliter moeten de bestuurders daar snelheid minderen om twintig meter verder rechtsaf te kunnen slaan. Ik besluit even aan te zetten om voor de automobilist langs te passeren. Dat beoordeelt de bestuurder als fout en hij geeft extra gas. Ook toetert de man dat het een lieve lust is. Hij rijdt vlak achter me langs. Een minuut later blokkeert een auto bewust het fietspad.... het blijkt dezelfde automobilist te zijn. Hij is nog steeds heel boos en belooft me de volgende keer 'aan flarden te rijden'. Het twistgeprek zal ik hier niet repliceren, gewoon heel vervelend.
Een paar kilometer voor ik thuis ben stuurt de Quest als een zwabber. Een lekke linkervoorband. Ik kan nog net thuiskomen.
78 km
vrijdag 23 juni 2006
Armbanden en kat onder de Quest
Vanmiddag maak ik de onderarmsteun klaar in de fiets. Eerst schuur ik de binnenkant van de Quest glad op de plek waar het klittenband moet komen. Met thinner maak ik de plek vetvrij en plak een brede strook klittenband op de proefondervindelijk bepaalde plek. Voor ik de klittenband vast plak maak ik deze met de föhn behoorlijk warm, het plakt dan een stuk beter. Op de foto's het resultaat. Het stuur moet een behoorlijk stuk hoger worden afgesteld. Ik leg de fiets op zijn kant en via de voetengaten kort ik het kabeltje zo'n 10 cm in. Tijdens het fietsen kan ik de goede hoogte van het armsteuntje afstellen.Na het NOS journaal ga ik een rondje fietsen. De armsteuntjes voelen direct prima aan. Ik stel ze 2x wat lager in om een ideale positie van mijn handen op het stuur te krijgen. Alhoewel het bijna niet waait heb ik de wind wel in de rug. Met hartslag 123 rij ik 44 km/u. De hoek die mijn onderarmen nu maken is 90 graden. Een makkelijker doorbloeding is het gevolg. Ook rusten mijn armen nu niet meer tegen mijn lichaam. Dit levert een betere koeling op. Mijn schouders worden nu helemaal niet meer belast. Al deze - toegegeven kleine - verbeteringen maken nog betere prestaties mogelijk. Voor 44 km/u had ik vorige week nog een hartslag van 130 nodig, nu met 123 duidelijk minder. De Quest voelt nu aan alsof ie om mijn lichaam is geboetseerd, fantastisch.
Ik maak mijn standaardrondje langs De Woude en West-Graftdijk. Op de pont komt een grote vent op een MTB naast me staan. 'Hoe hard kun je hiermee rijden' vraagt ie. Als ik hem zeg dat dat tussen 40 en 50 km/u is, zucht ie diep en zegt dat 30 km/u wel ongeveer zijn maximum is.
In Akersloot staat een rode kat aan de kant van de weg. Het beest loopt precies op het moment dat ik langs rij de weg op. Ik hoor een tik en het voelt aan alsof ik over een tak rij. Ik zie evenwel niks in mijn spiegels dus ik neem aan dat de kat er geen blijvende schade van zal overhouden.
Via Heiloo en Egmond aan Zee rij ik naar Bakkum aan Zee. Er staan al weer meer windmolens. Ik zie Hans van Breukelen met verbazing naar de Quest staren. Ik rij nog dus een gesprek is niet aan de orde. Ik rij de strandafgang af en geniet van de ondergaande zon. Het is nu windstil en veel mensen komen van het strand af. Volgens goed gebruik zijn er weer legio belangstellenden voor de Quest.
Tevreden over de gerealiseerde verbeteringen, schuif ik de Quest in zijn slaapplaats.
46 km
donderdag 22 juni 2006
Praatronde en steun voor de onderarmen
Vanmiddag neem ik vrij laat vrij. Ik wil een afspraak maken met de aannemer in verband met de mogelijke bouw van een nieuw huis. Dat lukt en om 15.00 uur ga ik een rondje fietsen. Het waait wel hard, Bft 5 met uitschieters tot Bft 6/7, maar het weer is mooi open en zonnig. Op de grote rotonde in Castricum dreig ik geen voorrang te krijgen van een automobiliste. Ik hou rekening met een noodstop maar pers zo lang mogelijk op snelheid door. Mevrouw neemt de voorrang op het allerlaatste moment toch maar niet en komt met gillende banden tot stilstand.
Naar Uitgeest komt de wind iets achterlijker dan dwars in en de snelheid loopt makkelijk op tot 42 km/u met een hartslag van 115. Dat is natuurlijk heel comfortabel. Zondag had ik veel last van mijn linkerschouder. Zaten er in de vorige Quest armsteunen gelamineerd, in de nieuwe 153 zijn ze niet aanwezig. Dit betekent dat ik de beide handen op het stuur moet houden terwijl de onderarmen langs mijn lichaam hangen. Dat blijkt in de schouders een vrij zware belasting op te leveren. Op langere ritten moet ik nu regelmatig de linkerhand van het stuur nemen en de arm vrij langs mijn lichaam laten hangen. Dit verlicht het ongemak, maar is natuurlijk niet de bedoeling.
Vanavond zal Bart van Crasbeek van Ventisit mij helpen met het maken van onderarmsteunbanden in mijn fiets.
Ik rij via Krommenie en Wormerveer naar De Woude. Ik neem de pont naar de overkant en klets wat met de pontbaas. Hij vraagt of ik weet dat je op het eiland niet ver komt. Ik weet dat maar al te goed en rij een stukje rond op het eiland. Ik praat met enkele eilanders die mogelijk mijn buren gaan worden. Ik fiets langs de boerderij van Wouter Klootwijk en zie een voetbal keihard op mij af komen. Met een enorme klap raakt de bal de achterkant van de Quest. De jongen die de bal schiet zit er dodelijk mee aan. Ik stap uit om de schade op te nemen. Gelukkig is er niks te zien.
De wind is verder aangetrokken en rukt hard aan de Quest. Op het Alkmaardermeer staan de schuimkoppen op het water. Ik moet heel attent sturen en ik beperk de snelheid tot rond de 38 km/u. Vrijwel overal is gemaaid, dus de wind wordt niet meer gehinderd door de hoge vegetatie. Op bruggen en hogere dijkwegen is het gewoon al link. Gelukkig breng ik aardig wat gewicht in de schaal, anders kan je beter thuisblijven.
Na de pont komt me in Akersloot een ligfietser tegemoet. Hij lijkt te willen stoppen voor een praatje, gebeurt ook. Hij heet Noom, rijdt op een Flevobike en werkt in Heerhugowaard. 'Rijdt dat een beetje?' vraagt ie. Het wordt een prettig gesprek.
Het is al kwart over vijf, ik heb mijn tijd meer verpraat dan gefietst, dus ik ga niet meer via Egmond aan Zee naar huis. In Heiloo ga ik linksaf en rij langs de Kennemerstraatweg en de Rijksstraatweg in Limmen naar huis.
Ik rij de Quest ons erf op en zie dat er een bestelauto van Dintra stopt. De bestuurder woont in onze buurt en vraagt op ie even mag kijken. Hij blijkt al mijn weblogverhalen tot in detail te kennen. Hij rijdt nu op een Flevo racer. Al weer een leuk gesprek. Mijn vrouw moppert wat als ik om kwart over zes boven kom.
Om 19.00 uur rij ik de Quest achterom bij Bart van Crasbeek. We maken de vier boutjes los waarmee de beide helften van de Quest op elkaar zijn vastgezet. Bart maakt er instelbare banden tussen. Daarna worden de schoudersteunen ingesneden en onder een hoek van 90 graden vastgelijmd. Met klittenband kleeft deze steun, ondersteund door de banden, vast aan de romp van de fiets. Het geheel is volledig verstelbaar en zal de problemen met de schouders oplossen. Hartelijk dank Bart.
Naar Uitgeest komt de wind iets achterlijker dan dwars in en de snelheid loopt makkelijk op tot 42 km/u met een hartslag van 115. Dat is natuurlijk heel comfortabel. Zondag had ik veel last van mijn linkerschouder. Zaten er in de vorige Quest armsteunen gelamineerd, in de nieuwe 153 zijn ze niet aanwezig. Dit betekent dat ik de beide handen op het stuur moet houden terwijl de onderarmen langs mijn lichaam hangen. Dat blijkt in de schouders een vrij zware belasting op te leveren. Op langere ritten moet ik nu regelmatig de linkerhand van het stuur nemen en de arm vrij langs mijn lichaam laten hangen. Dit verlicht het ongemak, maar is natuurlijk niet de bedoeling.
Vanavond zal Bart van Crasbeek van Ventisit mij helpen met het maken van onderarmsteunbanden in mijn fiets.
Ik rij via Krommenie en Wormerveer naar De Woude. Ik neem de pont naar de overkant en klets wat met de pontbaas. Hij vraagt of ik weet dat je op het eiland niet ver komt. Ik weet dat maar al te goed en rij een stukje rond op het eiland. Ik praat met enkele eilanders die mogelijk mijn buren gaan worden. Ik fiets langs de boerderij van Wouter Klootwijk en zie een voetbal keihard op mij af komen. Met een enorme klap raakt de bal de achterkant van de Quest. De jongen die de bal schiet zit er dodelijk mee aan. Ik stap uit om de schade op te nemen. Gelukkig is er niks te zien.
De wind is verder aangetrokken en rukt hard aan de Quest. Op het Alkmaardermeer staan de schuimkoppen op het water. Ik moet heel attent sturen en ik beperk de snelheid tot rond de 38 km/u. Vrijwel overal is gemaaid, dus de wind wordt niet meer gehinderd door de hoge vegetatie. Op bruggen en hogere dijkwegen is het gewoon al link. Gelukkig breng ik aardig wat gewicht in de schaal, anders kan je beter thuisblijven.
Na de pont komt me in Akersloot een ligfietser tegemoet. Hij lijkt te willen stoppen voor een praatje, gebeurt ook. Hij heet Noom, rijdt op een Flevobike en werkt in Heerhugowaard. 'Rijdt dat een beetje?' vraagt ie. Het wordt een prettig gesprek.
Het is al kwart over vijf, ik heb mijn tijd meer verpraat dan gefietst, dus ik ga niet meer via Egmond aan Zee naar huis. In Heiloo ga ik linksaf en rij langs de Kennemerstraatweg en de Rijksstraatweg in Limmen naar huis.
Ik rij de Quest ons erf op en zie dat er een bestelauto van Dintra stopt. De bestuurder woont in onze buurt en vraagt op ie even mag kijken. Hij blijkt al mijn weblogverhalen tot in detail te kennen. Hij rijdt nu op een Flevo racer. Al weer een leuk gesprek. Mijn vrouw moppert wat als ik om kwart over zes boven kom.
Om 19.00 uur rij ik de Quest achterom bij Bart van Crasbeek. We maken de vier boutjes los waarmee de beide helften van de Quest op elkaar zijn vastgezet. Bart maakt er instelbare banden tussen. Daarna worden de schoudersteunen ingesneden en onder een hoek van 90 graden vastgelijmd. Met klittenband kleeft deze steun, ondersteund door de banden, vast aan de romp van de fiets. Het geheel is volledig verstelbaar en zal de problemen met de schouders oplossen. Hartelijk dank Bart.
zondag 18 juni 2006
ALF, de snelsten zullen de laatsten zijn
Vanmorgen om 8.35 uur op weg naar Amsterdam om met ALF, de Amsterdamse Liggers, een rondje te fietsen. Het is bewolkt en de lichte wind waait uit het zuiden. De temperatuur is al 23 graden C en de vochtigheidsgraad is erg hoog. Ik merk dat omdat mijn huid meteen al klef aanvoelt door de zonnebrandcreme. Precies drie kwartier na vertrek, om 9.20 uur sta ik voor de pont over het Noordzeekanaal. Die ligt aan de overkant, mooi even tijd om de fietsbril te poetsen en vanaf nu op te zetten. Op de pont kondigt gerammel de komst van Fred van Hauten met zijn Alleweder aan. D'r moet weer wat 'geducktaped' worden. Fred's fiets lijkt wel aan elkaar te hangen van de tape. Hij kan nu duidelijk harder dan voorheen, de sporing deugde van geen kant en is nu bij Velomobiel hersteld.
Even voor tienen voegen wij ons bij de groep op het Museumplein. Erik is een nieuw gezicht, verder de bekende gezichten zoals o.m. Arnold en Marieke Ligtvoet, Ben Wiggers, Herman Blanken en Jacqueline Ansems.
Kwart over tien vertrekken we, ik als laatste. Ik sta de verkeerde kant op en moet rond rijden. Ik kan de bocht niet maken en moet steken voor het hek aan de overkant. Ik zie Arnolds rug nog even en zet de achtervolging in. Om de hoek zie ik..... niemand meer. Ik rij rechtdoor en ga even later linksaf. Nog steeds geen spoor van de groep. Ik rij richting Diemen en kom in de Bijlmermeer uit. Als ik op een gegeven moment door een opgebroken fietspad niet verder kan is het voor mij klaar, terug naar bekend gebied. Ik stop even om in de Palm Treo TomTom Navigator aan te zetten en zet een koers uit naar Durgerdam. Via de Schellingwouder bruggen rij ik even later door het mooie Waterland. Ik geniet van het mooie weer en de goede fietspaden. Veel zwanen met jongen 'varen' trots door de sloten. Even pauze voor een broodje en wat drinken. Een echtpaar komt naar me toe en we praten even over de Quest. Hij had hem al op kilometers afstand gezien. Een bestuurder van een bestelauto wijst me naar het fietspad, hij doet maar. Eenmaal bij de dijk van het IJsselmeer gekomen kan de snelheid lekker worden opgevoerd. De weg is breed en er zijn voldoende racefietsers om lekker te RISsen. 45 tot 48 km/u is met de wind in de rug uitstekend continue vol te houden. Moet ook wel, als ik veel langzamer rij, rij ik de wind dood en is er weinig verkoeling.
Voorbij Marken rij ik boven op de dijk tot aan Monnickendam, met een prachtig zicht op het IJsselmeer. De vele fietsers reageren uitstekend op mijn claxon, wat een formidabele uitvinding. Omdat ik op grote afstand toeter, horen de fietsers me tijdig en hebben ze ruim de tijd om aan de kant te gaan. Ik bedank iedereen persoonlijk tijdens het voorbijrijden. Vlak voor Monnickendam kom ik Kees van Hatttem tegen met zijn witte Mango. Kees maakt heel veel kilometers.
In Monnickendam drink ik een Espresso aan de haven. De Camelbag voorzie ik van vers water en ik vervolg mijn weg naar Volendam. Vanaf Katwoude, de weg is hier breed en goed, gaat de snelheid omhoog tot 52 km/u. De groepen wielrenners piekeren er niet over om aan te haken, ik passeer ze met zeker 15 km/u snelheidsverschil.
In Volendam doe ik me tegoed aan een schepijsje. Zoals gebruikelijk weer de overdadige belangstelling voor de Quest. Ik kan dat natuurlijk voorkomen door door te rijden, maar ik vind het eigenlijk wel leuk.
Via Edam, ik vind het voor de wind nog steeds leuk, gaat het richting Hoorn. Ook nu weer met een aardige snelheid van 45 km/u. 20 minuten later pauzeer ik in Hoorn, niet in de plaats zelf, daar is het me te warm, maar op de dijk met uitzicht op de Grashaven. De kilometerteller staat inmiddels boven de 100 kilometer en een koud biertje thuis begint te lokken. Vanuit Hoorn ga ik diagonaalsgewijs door midden Noord-Holland naar Akersloot. Eerst naar Avenhorn. De mooie Oost-Mijzenpolder is de eerste polder die ik doorkruis tot aan Schermerhorn. Vervolgens neem ik de Noorddijk naar Groot Schermer en Noordeinde. Buiten Noordeinde, ik rij daar 36 km/u en de wind is nu tegen, passeer ik twee jonge wielrenners. Eén van de twee zet aan om in mijn wiel te komen. Zijn maat roept 'kansloos'. Daar zorg ik uiteraard voor en met 42 km/u tegen wind kan de jongeling inderdaad niet aanpikken.
Bij de pont zijn veel fietsers, maar ik mag als eerste mee. De pontbaas weet dat ik de Quest in de zijde van de pont zet en er dus het maximale aantal auto's meekan.
Om kwart voor vier ben ik thuis.
Een heerlijke rit. Jammer dat ik de groep kwijt ben geraakt, volgende keer beter.
138 km.
Even voor tienen voegen wij ons bij de groep op het Museumplein. Erik is een nieuw gezicht, verder de bekende gezichten zoals o.m. Arnold en Marieke Ligtvoet, Ben Wiggers, Herman Blanken en Jacqueline Ansems.
Kwart over tien vertrekken we, ik als laatste. Ik sta de verkeerde kant op en moet rond rijden. Ik kan de bocht niet maken en moet steken voor het hek aan de overkant. Ik zie Arnolds rug nog even en zet de achtervolging in. Om de hoek zie ik..... niemand meer. Ik rij rechtdoor en ga even later linksaf. Nog steeds geen spoor van de groep. Ik rij richting Diemen en kom in de Bijlmermeer uit. Als ik op een gegeven moment door een opgebroken fietspad niet verder kan is het voor mij klaar, terug naar bekend gebied. Ik stop even om in de Palm Treo TomTom Navigator aan te zetten en zet een koers uit naar Durgerdam. Via de Schellingwouder bruggen rij ik even later door het mooie Waterland. Ik geniet van het mooie weer en de goede fietspaden. Veel zwanen met jongen 'varen' trots door de sloten. Even pauze voor een broodje en wat drinken. Een echtpaar komt naar me toe en we praten even over de Quest. Hij had hem al op kilometers afstand gezien. Een bestuurder van een bestelauto wijst me naar het fietspad, hij doet maar. Eenmaal bij de dijk van het IJsselmeer gekomen kan de snelheid lekker worden opgevoerd. De weg is breed en er zijn voldoende racefietsers om lekker te RISsen. 45 tot 48 km/u is met de wind in de rug uitstekend continue vol te houden. Moet ook wel, als ik veel langzamer rij, rij ik de wind dood en is er weinig verkoeling.
Voorbij Marken rij ik boven op de dijk tot aan Monnickendam, met een prachtig zicht op het IJsselmeer. De vele fietsers reageren uitstekend op mijn claxon, wat een formidabele uitvinding. Omdat ik op grote afstand toeter, horen de fietsers me tijdig en hebben ze ruim de tijd om aan de kant te gaan. Ik bedank iedereen persoonlijk tijdens het voorbijrijden. Vlak voor Monnickendam kom ik Kees van Hatttem tegen met zijn witte Mango. Kees maakt heel veel kilometers.
In Monnickendam drink ik een Espresso aan de haven. De Camelbag voorzie ik van vers water en ik vervolg mijn weg naar Volendam. Vanaf Katwoude, de weg is hier breed en goed, gaat de snelheid omhoog tot 52 km/u. De groepen wielrenners piekeren er niet over om aan te haken, ik passeer ze met zeker 15 km/u snelheidsverschil.
In Volendam doe ik me tegoed aan een schepijsje. Zoals gebruikelijk weer de overdadige belangstelling voor de Quest. Ik kan dat natuurlijk voorkomen door door te rijden, maar ik vind het eigenlijk wel leuk.
Via Edam, ik vind het voor de wind nog steeds leuk, gaat het richting Hoorn. Ook nu weer met een aardige snelheid van 45 km/u. 20 minuten later pauzeer ik in Hoorn, niet in de plaats zelf, daar is het me te warm, maar op de dijk met uitzicht op de Grashaven. De kilometerteller staat inmiddels boven de 100 kilometer en een koud biertje thuis begint te lokken. Vanuit Hoorn ga ik diagonaalsgewijs door midden Noord-Holland naar Akersloot. Eerst naar Avenhorn. De mooie Oost-Mijzenpolder is de eerste polder die ik doorkruis tot aan Schermerhorn. Vervolgens neem ik de Noorddijk naar Groot Schermer en Noordeinde. Buiten Noordeinde, ik rij daar 36 km/u en de wind is nu tegen, passeer ik twee jonge wielrenners. Eén van de twee zet aan om in mijn wiel te komen. Zijn maat roept 'kansloos'. Daar zorg ik uiteraard voor en met 42 km/u tegen wind kan de jongeling inderdaad niet aanpikken.
Bij de pont zijn veel fietsers, maar ik mag als eerste mee. De pontbaas weet dat ik de Quest in de zijde van de pont zet en er dus het maximale aantal auto's meekan.
Om kwart voor vier ben ik thuis.
Een heerlijke rit. Jammer dat ik de groep kwijt ben geraakt, volgende keer beter.
138 km.
Volendam en klusjes
Vanmiddag met prachtig zonnig weer een ritje naar Volendam. Het liefst zou ik een rondje Noord-Holland fietsen, maar morgen rij ik de hele dag met ALF, de Amsterdamse Liggers mee. Ik heb de fraai genaamde huidafwijking Vitiligo. Dit betekent dat ik geen beschermend pigment in mijn vel heb. Dat is met factor 60 redelijk te bestrijden, maar twee lange dagen in de volle zon is teveel van het goede.
Een tweede reden is dat ik een email verwacht van een aannemer over een nieuw te bouwen woning. Dit bericht komt inderdaad en de nervositeit die me vanmorgen ietwat in de greep houdt, zakt wat weg.
De wind is westelijk en zal ik dus de hele heenweg in de rug hebben. De temperatuur is rond de 25 gr. C., volmaakt fietsweer dus. Direct na de pont in Akersloot gaat het gas erop en al heel snel staat er 45 km/u op de teller.
In de Rijp, het is er liederlijk druk, hoor ik een mevrouw tegen haar kind zeggen 'kijk dezelfde fiets als van papa'. Even later hoor ik 'hi Wim'. Ik hou in en herken direct Maurice Parree die met zijn gezin aan het fietsen is. We praten even over de nieuwe Quest, hij heeft er een in bestelling, en ik vervolg mijn weg.
In de Beemster, de betonnen fietspaden lopen heel licht, rij ik 47 km/u met een hartslag van niet meer dan 122, fantastisch. Ik betrap me erop dat ik dit steeds doe met een heel lage trapfrequentie. Ik rij al heel snel met het grote blad voor en schakel dan bij 40 km/u al naar de negende versnelling. Mijn ademhaling is dan diep en langzaam. Een verklaring heb ik hier niet voor. Feit is dat een hoge trapfrequentie mij bij een gegeven snelheid een hogere hartslagwaarde oplevert.
In Volendam is de drukte op de dijk normaal. Ik eet een krentenbroodje, een banaan en zit even uit te kijken over het rustige maar drukbezeilde IJsselmeer.
Op de terugweg neem ik weer eens de dijk langs het kanaal, een slechtere weg dan de rechtstreekse weg naar Kwadijk, maar veel leuker om rond te kijken.
In De Rijp is het heel rustig en ik begin aan mijn laatste langere stuk naar de pont in Akersloot. Een tegemoetkomende oudere wielrenner rijdt precies middenop het fietspad en kijkt uitsluitend naar het wegdek. Ik claxonneer maar hij reageert niet. We naderen elkaar met zeker 70 km per uur. Ik hou de claxon maar gewoon ingedrukt en op een knap laat moment kijkt de man op en schrikt zich te pletter. Hij stuurt naar rechts en het gevaar is geweken. Op de pont weer de gebruikelijke gesprekken met andere fietsers.
Thuis pomp ik de banden van de Quest op tot 6,5 bar. Ik bevestig enkele stukjes klittenband om resp. mijn hoofdtelefoon en mijn 'stoplichtstokje' eindelijk goed te fixeren. Morgen om kwart over 8 fiets ik richting Amsterdam.
78 km, totaal nu 1990 km.
Een tweede reden is dat ik een email verwacht van een aannemer over een nieuw te bouwen woning. Dit bericht komt inderdaad en de nervositeit die me vanmorgen ietwat in de greep houdt, zakt wat weg.
De wind is westelijk en zal ik dus de hele heenweg in de rug hebben. De temperatuur is rond de 25 gr. C., volmaakt fietsweer dus. Direct na de pont in Akersloot gaat het gas erop en al heel snel staat er 45 km/u op de teller.
In de Rijp, het is er liederlijk druk, hoor ik een mevrouw tegen haar kind zeggen 'kijk dezelfde fiets als van papa'. Even later hoor ik 'hi Wim'. Ik hou in en herken direct Maurice Parree die met zijn gezin aan het fietsen is. We praten even over de nieuwe Quest, hij heeft er een in bestelling, en ik vervolg mijn weg.
In de Beemster, de betonnen fietspaden lopen heel licht, rij ik 47 km/u met een hartslag van niet meer dan 122, fantastisch. Ik betrap me erop dat ik dit steeds doe met een heel lage trapfrequentie. Ik rij al heel snel met het grote blad voor en schakel dan bij 40 km/u al naar de negende versnelling. Mijn ademhaling is dan diep en langzaam. Een verklaring heb ik hier niet voor. Feit is dat een hoge trapfrequentie mij bij een gegeven snelheid een hogere hartslagwaarde oplevert.
In Volendam is de drukte op de dijk normaal. Ik eet een krentenbroodje, een banaan en zit even uit te kijken over het rustige maar drukbezeilde IJsselmeer.
Op de terugweg neem ik weer eens de dijk langs het kanaal, een slechtere weg dan de rechtstreekse weg naar Kwadijk, maar veel leuker om rond te kijken.
In De Rijp is het heel rustig en ik begin aan mijn laatste langere stuk naar de pont in Akersloot. Een tegemoetkomende oudere wielrenner rijdt precies middenop het fietspad en kijkt uitsluitend naar het wegdek. Ik claxonneer maar hij reageert niet. We naderen elkaar met zeker 70 km per uur. Ik hou de claxon maar gewoon ingedrukt en op een knap laat moment kijkt de man op en schrikt zich te pletter. Hij stuurt naar rechts en het gevaar is geweken. Op de pont weer de gebruikelijke gesprekken met andere fietsers.
Thuis pomp ik de banden van de Quest op tot 6,5 bar. Ik bevestig enkele stukjes klittenband om resp. mijn hoofdtelefoon en mijn 'stoplichtstokje' eindelijk goed te fixeren. Morgen om kwart over 8 fiets ik richting Amsterdam.
78 km, totaal nu 1990 km.
Abonneren op:
Posts (Atom)