Joan en Willem Blaeu, kaarten uit 1665

Navigatie en alles wat daar bij komt kijken heeft altijd mijn warme belangstelling gehad. Dat begint voor mij met navigatie op zee met kaart, kompas en log, later aangevuld met sextant, gevolgd door radio peilapparatuur, daarna met Decca en tenslotte GPS apparatuur. Basis voor alle navigatie is en blijft de kaart. De VOC zou het begin van grote welvaart in Nederland niet hebben kunnen realiseren zonder cartografie.
Eén van Nederlands beroemdste cartografen is Willem Janszoon Blaeu. Hij werd in 1633 aangesteld als kaartenmaker van de VOC en als examinator van de VOC-stuurlieden. Daarnaast was ie een slim zakenman en bracht het tot grote welstand. Willem overleed in 1638, zijn zoon Joan zette de zaak succesvol voort.

Al vele jaren hebben wij een originele kaart uit een van de eerste atlassen van Blaeu in bezit. Deze kaart uit 1626 laat zien dat de Beemster, Purmer en Wormer al zijn ingepolderd, de Schermer en Heerhugowaard zijn nog niet drooggelegd. De gedetailleerdheid van deze kaart is formidabel. Daarnaast hebben wij een facsimile druk van de Atlas Maior van 1665, een prachtige, iets verkleinde kopie van het origineel. Niet een boek wat je makkelijk op schoot neemt, het weegt 8 kg.

Lang heb ik gedacht dat al dit mooie kaartmateriaal alleen wordt gekoesterd in prestigieuze bibliotheken en losse kaarten bij een aantal particulieren. Dat blijkt niet zo te zijn. De Universiteit van California is al in 2000 begonnen met het scannen van de Atlas Maior. Deze scans op 500 dpi zijn te koop, al reageert de Universiteit van California niet op mijn email aanvragen.
Gelukkig zijn scans op 150 dpi wel gratis te downloaden. Dit levert een bestand op van meer dan 10.000.000 pixels.
Het is echt genieten om met het digitale vergrootglas door de kaarten te struinen. Het is verrassend hoe veel geografie van nu overeenkomt met die van 1600 tot 1665. Wel zijn er rond onze woonplaats, het eiland De Woude, in die tijd veel veranderingen. De Schermer wordt in 1635 ingepolderd en daarvoor is een boezem gegraven in de vorm van de Markervaart. Onze stolp is gebouwd aan die Markervaart met aan de achterzijde het 'Dampie', een meer dat oorspronkelijk Woudmeer heette en al van vele eeuwen voor de 17de eeuw dateert. De Woude is altijd een eiland geweest dat in 1635 door de droogmaking van de Schermer werd gesplitst.

Wil je je eigen omgeving van zo'n kleine 400 jaar geleden eens bekijken, ga dan naar de site van de Universiteit van California. Voor de kaarten van Nederland, klik je op 'low countries'.
Wil je een beeld krijgen van de gedetailleerdheid van de kaarten, een beeld van de kaart van Noord-Holland die hier boven op heel klein formaat staat heb ik op Picaweb gezet. Ik ga er van uit dat deze beelden rechten vrij zijn, in ieder geval voor eigen gebruik.

Winter op De Woude en Beekie in paniek

Gisteravond is het gaan sneeuwen en dat is vanmorgen pas gestopt. 10 cm dik is de laag die er nu weer ligt. Ik had de kerstkaart voor de komende jaarwisseling al gemaakt, dacht ik. Met de 14-24 mm lens op de Nikon waag ik er nog maar een paar plaatjes aan. Dat we benijdenswaardig mooi wonen zijn we ons bewust, in de sneeuw wordt het nog pittoresker.

De winterse rust wordt 'verstoord' door Beekie :). Hij heeft gisteren zijn nieuwe Quest opgehaald en heeft nu al verschillende problemen. Uit zijn crankstel komen ratelende geluiden. Daarvoor zou Marcel even naar De Woude komen om dit door Majoor Kees te laten verhelpen. Maar zelfs naar De Woude komen is niet meer mogelijk. Bij het uit zijn portiek rijden zijn de ketting zowel voor- als achter eraf gelopen. Marcel probeert van alles om de ketting er weer omheen te leggen, maar slaagt er slechts in om kettingsmeer met bloed te vermengen. Ja die tandkransjes zijn nieuw inderdaad vlijmscherp.
Ik adviseer hem om Velomobiel.nl te bellen.

Enkele uren later is Marcel erachter gekomen dat als je een afgelopen ketting wil omleggen de versnelling liefst op de kleinst mogelijk tandwielen geschakeld moet zijn. Het lukt hem nu om de ketting er weer op te leggen. Het ratelen blijft, maar daarvoor kan Marcel, in overleg met Majoor Kees op De Woude terecht.

Blogger, instelling tijd en nieuwe editor

Veel bloggers die een weblog bij Blogspot.com hebben, zoals deze blog, gebruiken de standaard instelling van blogger. Dat gaat met de afgebeelde tijd nogal eens fout. Standaard staat deze namelijk op een tijdzone ergens rond Hawai in de Stille Oceaan. Ook al staat de tijd van je computer goed, dan nog levert dit een tijdverschil van 9 uur vroeger op in vergelijking met onze tijd.
Verschillende bloggers hebben mij gevraagd hoe dit veranderen. Dat is tamelijk simpel.
Ga in editmode, dat is de mode waarin je je berichten tikt, naar 'instellingen'. Klik daarna op de tab 'opmaak'. Je ziet dan een kopje 'Tijdzone'. Daar staat standaard meestal een waarde van GMT-8 uur Pacific. Daar wonen wij natuurlijk niet.
Verander deze waarde in GMT +1 uur Amsterdam en bewaar de resultaten door onderin de pagina te klikken op 'Instellingen opslaan'.

Blogger heeft een nieuwe editor. Die zou veel meer kunnen dan de huidige editor. Helaas, pindakaas, de nieuwe editor doet het niet. Zo kun je geen foto's uploaden. Gelukkig kun je wel terugschakelen naar de bestaande editor. Blogger heeft dus nog wat werk te doen.

Oostwoud

Vanmorgen is het dampig en koud met 1 gr. C en Bft 4 uit het oosten. Kees van Hattem is een avontuur begonnen om voor de Muis, voor wie anders :), een flinke onderhoudsklus aan haar Quest uit te voeren. Er moet gerepareerd worden aan de trapas. Jan Geel heeft Kees daar gistermiddag mee geholpen en onderdelen die niet uit elkaar te krijgen waren, mee naar Oostwoud genomen. Thuis in Oostwoud heeft Jan dat natuurlijk voor elkaar gekregen.
De spullen moeten vandaag weer in Oostwoud opgehaald worden en Wim rijdt een eindje mee.
Eerst even koffie in Heerhugowaard alvorens we de reis naar Oostwoud aanvangen. Het is pal in de wind en dat drukt de snelheid tot een gemiddelde van 32 km/u. Achter onze schermpjes is het prima uit te houden.
Kees wil graag zijn vering beproeven en stelt voor via Twisk te rijden. Dat betekent vele kilometers over slechte klinkerwegen, maar de vering van Kees is OK. Mijn derailleur klappert dat het een lieve lust is, die van Kees is stil. Mij valt op dat er in Twisk zoveel heel mooie oude boerderijen en houten huizen langs de weg staan. Overal ligt nog ijs in de sloten en aan de kant van veel sloten ligt de sneeuw nog een halve meter hoog.
Bij Jan en Annie thuis komt Jan met een prachtige historische koperen autotoeter naar buiten. Het is een oerdegelijk apparaat dat met een slinger een aandoenlijk geluid voortbrengt. In het museum is het koud en de warmte in huize Geel is heel welkom. Als altijd gaat het vooral over techniek met als hoofdmoot autotechniek. Jan laat een meerjarig bouwproject zien, een 1911 T-Ford op schaal 1:8. Letterlijk alles maakt ie zelf en hij maakt zich er niet makkelijk van af. Of het nou een volledig werkend differentieel is of de complete motor, inclusief big-end, werkende zuigers en kleppen, alles wordt met eindeloos geduld gemaakt.
Jan laat zien hoe het laswerk aan het crankstel de boel flink heeft vervormd. Daarom was het ook niet los te krijgen.

Inmiddels heeft Jan zich omgekleed en rijdt een stuk met ons mee. Kees rijdt voorop en houdt zich aanvankelijk in. Via de westkant van Hoorn rijden we door Avenhorn naar Schermerhorn. Dan gaat Kees uit zijn dak en gooit behoorlijk kolen op het vuur. Kees trekt door tot 45 km/u en Jan en ik volgen hem. Jan kan makkelijker hoge snelheden rijden door zijn volledige stroomlijnkap.
Over de mooie dijken van de Schermer rijden we langs Driehuizen en koerst Kees naar De Woude. Marian verbaast zich erover dat ik al terug ben. We drinken samen koffie en kijken op het internet even naar de 1 liter auto van Volkswagen. 1:100, waarom wordt dat ding niet morgen gemaakt?
Kees en Jan gaan de kou weer in rijden via de pont weer naar resp. Heerhugowaard en Oostwoud.
Mooie rit van precies 100 km.

Reverse Gear en zilver

Reverse Gear maakt speciale ligfiets kleding. Dat betekent zakken op de buik en bij broeken geen kussens tussen je benen. Nu HAFA deze kleding in Nederland voor redelijke prijzen importeert ben ik even op de site van Reverse Gear gaan kijken. Met name ben ik geïnteresseerd in de aanwezigheid van zilver ionen in de kleding. Zilver ionen zijn zeer effectieve bestrijders van zweetgeur. Dergelijke kleding moet gemaakt worden van garens waar zilver ionen in zitten.
Reverse Gear meldt op hun website niks over het gebruik van zilver in hun garens. Een mailtje brengt uitkomst.

Dear Judi,
I like to buy some Reverse Gear stuff from your new Dutch distributor HAFA. To avoid sweat smell in used biking gear I like products in which silver ion is incorporated.
Do you use silver ion in your products.
Thanks for your answer.
Best regards,
Wim Schermer
The Netherlands

Hi Wim:
We do not have silver ions in our fabric. Our garments are made to last many washing cycles and silver ion does not last that long.
Judi, Reverse Gear Inc.

Dat is dan jammer, omdat mijn ervaring leert dat shirts van de goede merken als bijv. Odlo, Ultima en vele anderen zilver-ionen gebruiken. Ik heb enkele shirts van Ultima al 5 jaar in gebruik en deze blijven zweetgeuren zeer effectief bestrijden. Een nog ouder Ultima shirt zonder zilver-ionen geurt na een uur al zeer onwelriekend. Dit shirt gebruik ik uitsluitend nog voor een kort trainingsritje.

Remmen vergeleken, ijs en nalatige gemeente

Tegen de middag is Kees op De Woude. Ik moet mijn rijbewijs vernieuwen, dat moet in Limmen, en wil dat wel even met de fiets doen. Mijn rijbewijs is al ruim een half jaar verlopen en dan mag je natuurlijk niet meer rijden ;). Ook kunnen we mooi de remmen van Kees' nieuwe Quest vergelijken met die van de mijne.
Het is bijzonder somber weer maar de temperatuur is met 4 gr. C. wel prettig.
Op het betonnen fietspad bij Krommenie doen we de eerste remproeven. We rijden naast elkaar met 30 km/u. Met de hand aan de remgreep tel ik af 3..2..1. Bij 1 vol in de remmen en wat blijkt? Er is geen verschil. We staan keurig naast elkaar stil.
We doen dit nog een keer op het betonnen gedeelte en weer staan we naast elkaar stil. Ditzelfde herhaalt zich op het asfalt. We rijden daar 33 km/u en ook nu weer is er geen verschil in remafstand. Kees is wat teleurgesteld maar zegt dat zijn nieuwe fiets wel beter remt dan zijn vorige. Zelf denk ik dat Kees' nieuwe fiets nog wel beter gaat remmen. Hij heeft er nog geen 100 km mee gereden en als ie al geremd heeft is dat heel licht. Kees' remschoenen moeten nog inlopen op de trommels.

In Limmen blijkt bij de gemeente dat er in het scherm van de balie medewerkster staat dat ik een 'eigen verklaring', een opsomming van medische vragen moet invullen. 'Dat is u per brief door het CBR aangekondigd'. 'Ook heeft u van de RDW zes weken voor het verlopen van uw rijbewijs een brief gekregen dat uw rijbewijs gaat verlopen'. Lieve mevrouw, ik heb geen brief ontvangen, noch van het CBR, noch van de RDW. Nu is het zo dat wij anderhalf jaar voordat ik deze brieven zou moeten ontvangen, zijn verhuisd. Dat is niet doorgegeven door de gemeente aan het CBR en de RDW. Het probleem van een slapende gemeente hebben we eerder meegemaakt. Een half jaar geleden meldt het Hoogheemraadschap dat wij 'illegaal onze boerderij in een dijklichaam hebben gebouwd'. De gemeente Castricum had de vergunning aanvragen door moeten sturen naar het Hoogheemraadschap. Door dit verzuim moeten wij achteraf alles 'legaliseren'. Heel veel papierwerk en extra kosten zijn het gevolg.

De gemeente gaat het CBR bellen maar voordat daar antwoord op komt gaan we weer naar huis. Nog geen kilometer onderweg belt de gemeente en zegt dat die 'eigen verklaring' echt moet worden ingevuld. Rechtsomkeert en na afdracht van € 20,50 krijg ik de blanco eigen verklaring mee.

Het weer is zo mogelijk nog somberder geworden. Het zicht is nog maar een paar honderd meter en het miezert. Gelukkig vaart het pontje over het Noord-Hollands kanaal wel. Amid, de altijd vriendelijke pontbaas, loopt trots met een draagbare marifoon. Op kanaal 10 kan hij iedere binnenvaart schipper die de pontkabels kapot dreigt te varen tijdig waarschuwen. Wel een beetje mosterd na de maaltijd, de kabels zijn in de afgelopen jaren regelmatig kapot gevaren. Dit jaar komt er een vrij varende pont.
Het afrijden van de pont kan beter met schaatsen dan met fietsschoenen. 8 cm dikke ijsschotsen zijn door de pont de wal opgeschoven.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Update rijbewijs 19-1-2010 11.55 uur
Vanmorgen een afspraak gemaakt met de oogarts. Toch heb ik niet helemaal een goed gevoel bij deze verplichte medische keuring. Het CBR in Amsterdam maar eens gebeld. Daar komt de aap snel uit de mouw. De gemeente Castricum heeft 10 jaar geleden een fout gemaakt en ten onrechte zelf een vinkje gezet op 'ja' voor medische keuring.
Ik bel de gemeente en zij zullen het recht zetten. Even later belt mevrouw Verduin van de gemeente dat dit inderdaad gebeurd is. De oogarts weer afgebeld. Waarom de gemeente, zij hebben gisteren ook met het CBR gebeld, niet zelf achter hun fout zijn gekomen blijft in het midden.

Trainingsrondje Schermer

Vanmorgen maak ik me verdienstelijk door de weg voor onze boerderij van de ijzige plak sneeuw te ontdoen. De bejaarde ouders van mijn buren zijn er heel gelukkig mee.
Na de middag komt de zon door de wolken en hoewel het stevig waait maak ik een trainingsritje rond de Schermer. Het is heel goed te merken dat de temperatuur een stuk hoger is dan de afgelopen weken. Met 6 graden C. loopt alles een stuk lichter dan bij temperaturen onder het vriespunt. Voor de wind gaat het met snelheden tussen 38 en soms even 50 km/u via Driehuizen naar Schermerhorn. Bij de 3 bekende molens aan de Noordervaart sla ik linksaf om richting Alkmaar te rijden. Zelfs tegen wind kan ik 36 km/u blijven rijden, iets dat tijdens vorst een veel grotere inspanning vereist.
In rap tempo worden de weilanden weer groen.
Langs het Noord-Hollands kanaal is de sneeuw alleen nog aan de slootkanten te zien. Op de einder ligt Zuid-Schermer, nu in een totaal ander landschap dan drie dagen geleden.
Binnen een uur heb ik de ruim 30 km afgelegd en rij het eiland weer op. De ganzen doen zich in onze overtuin tegoed aan het nu weer bereikbare gras.
De winterse wereld die op het eiland De Woude prachtige beelden opleverde lijkt al weer heel lang geleden. Een 180 graden panorama gaat als een herinnering hierbij. Als je hier klikt kom je bij de originele foto op Picasaweb.

Inspectierondje

Vanmiddag rij ik een stukje noordwaarts om te kijken of de fietspaden naar onder meer Alkmaar en Heerhugowaard weer enigermate begaanbaar zijn. De weg langs het Noord-Hollands kanaal is prima te berijden. In Alkmaar ga ik nu door de fietstunnel onder de N242 en rij verder langs de Schermer Ringdijk. Ook hier prima te fietsen. In Heerhugowaard is de gemeente bezig om met een gemotoriseerde staalborstel de fietspaden schoon te borstelen. Ik hou toch maar liever de rijbaan aan.
Bij de familie Van Hattem zijn ze nog wel eens uithuizig, zo ook nu.
Terug neem ik dezelfde route, het mooie fietspad aan de andere kant van de N242 is nog even beroerd. Opvallend zijn de vele boerenhekken die in de witte weilanden staan. Zeker nu, het is wat heiig, steken ze mooi af tegen de zachte achtergrond van landerijen en bebouwing.
Na een goed uur ben ik weer thuis en heb lekker even de benen gestrekt.

Quest 209 naar nieuwe eigenaar

Vanmiddag legt Kees van Hattem in onze warme garage de laatste hand aan de aanpassingen van Quest 209. Hans Woerlee komt even later om zijn Quest naar Wormer te rijden. Er zijn nog wat aanpassingen nodig, Hans heeft maar liefst schoenmaat 48 en kan de pedalen niet vrij rond draaien. Mogelijk moeten de voetengaten nog iets groter worden gemaakt, Kees zal dat morgen met Hans nog bepraten.
We voorzien Hans van een Botter schermpje en hij krijgt uitleg over de bediening van de Quest.
Kees lost het allemaal op en Hans gaat in het nachtelijk duister op weg naar zijn woonplaats Wormer.
Per saldo is er weer een Quest rijder bijgekomen en Noord-Holland verstevigt daarmee de positie als meest velomobiel rijke provincie van Nederland.

Therm-IC Basix succesvol

Gisteren ontving ik het voetverwarming setje Therm-IC Basix van de Duitse webwinkel Sportolino.de. Maar eens kijken of het concept met losse oplaadbare AA accuutjes werkt. Na het opladen van 4 Sanyo 2700 Mah accu's één set aangesloten op de meegeleverde zool. Op vol vermogen, er zijn drie standen en uit, wordt de zool flink heet, te warm voor normaal gebruik. Ik ben benieuwd hoe lang de set het vol houdt. Om negen uur gisteravond aangezet en om twaalf uur is de zool nog even warm. Om half twee, ik ga rond die tijd naar bed, doet de set het nog steeds. Dit is echt heel lang. Ik schakel de unit uit.
Vanmorgen zet ik de Basix weer aan en nu doet ie het met afnemende verwarming nog ruim een half uur. Totale werkingsduur dus 5 uur. De accu's worden daarbij ontladen tot 1.07 Volt, geen probleem voor de uitstekende Sanyo cellen. Uiteraard zal deze lange tijd met veel lagere buitentemperatuur niet gehaald worden.
Een klein nadeel is het gewicht. De accubehuizing weegt maar 62 gram, maar vier AA accu's wegen samen 120 gram, totaal dus ruim 180 gram. Aan de andere kant wegen de Sidi schoenen maar 400 gram per stuk tegen de standaard Shimano schoen 550 gram.
De Therm-IC Basix set is degelijk en slim gemaakt. Zo kan het accuhuis niet open als de zool is aangesloten. Je kunt de prijzige accuutjes dus niet kwijtraken. Ik bestelde wat extra accu's bij nkon.nl en heb die de volgende dag voor een heel gunstige prijs in huis. Vooral als je er wat meer bestelt, doet Arjan er gratis een paar extra bij, heel aardig.
Het setje kost bij Sportolino.de 49,95 euro. Met een tientje verzendkosten blijven de kosten onder de 60 euro.
Uiteraard kan het veel goedkoper. De door Eduard Botter tot Botronic omgedoopte eigenbouw voetverwarming zal zeker minder dan de helft kosten. Ik weet nog niet of Eduard ze in aantallen wil maken zoals ie deed met de ruitjes. In ieder geval moet ie eerst zijn familie voorzien van voetverwarming.

Aanvulling 13 januari 2010
De Therm-IC Basix set heeft vandaag op de middelste stand gewerkt. Net als bij de duurdere sets van Therm-IC blijkt de werkingsduur op de middelste stand dubbel zo lang te zijn. Na 11 uur stopt de set met energie toevoeren aan de set. Ik laat de zool aangesloten en verzuim de set uit te schakelen. Enkele uren later blijkt dat de accu's goeddeels ontladen zijn. Dat lijkt me niet goed voor de accu's.

Sleutelen op De Woude

Vanmorgen vroeg laat Kees van Hattem weten dat ie niet komt fietsen naar De Woude, maar met de Quest van Hans Woerlee op de auto.
Tegen de middag komen Kees en Marian met de Seat Alhambra voorrijden. Kees zit al in de auto te fotograferen, naar nu blijkt om mij op zijn blog te zetten.
Met zijn tweeën pakken we de Quest eenvoudig van het dak van de auto af en ik rij de nu lege en heel lichte Quest de warme garage binnen. Na de koffie gaat Kees de fiets voor Hans grof op maat zetten. Er moet een stuk ketting tussen en het crankstel moet zeker 10 cm naar voren worden verplaatst. De kunststof Tacx kettingpons blijkt een onding. Het stiftje raakt het pennetje in de schakel niet in het midden en dan kun je draaien wat je wil, het lukt niet. Gelukkig heb ik twee versies van de BBB kettingpons. De lichte uitvoering doet het prima. Ik geef hem maar meteen met Kees mee voor in de fiets.

Het valt nog niet mee om het crankstel naar voren te schuiven, de aluminium beugels moeten er helemaal van af.
Dan blijkt de ketting er achter af te liggen, mopper de mopper.
Als dat weer gefixt is heeft Kees geen gang meer en gaat met Marian samen weer richting Heerhugowaard. De Quest 209 voor Hans blijft tot woensdagmiddag op De Woude.

Vanmorgen arriveert ook de reserve Therm-IC voetverwarming. Hoewel vervoerder DPD weer probeert om mij naar de overkant van het water te laten komen, vertik ik het wederom. Het afleveradres is Woude 6 en niet poste restante overkant Markervaart. Als ik de chauffeur duidelijk maak dat ie zijn contract met DPD kwijt raakt als ie niet thuis bezorgt, kiest ie eieren voor zijn geld. Hij komt netjes over de op het ijs van de Markervaart liggende vlonder lopen en bezorgt het pakketje.

Kees en Rob hebben nieuwe Quest

Vanmorgen rijden we met de Landrover van Hans Woerlee, de nieuwe eigenaar van Kees' Quest, naar Dronten. We zijn op het ergste voorbereid. Fleece dekens en een sneeuwschep zijn aan boord. Ik heb mijn pooljas mee en bergschoenen aan. Laat de sneeuwduinen maar komen.
De eerste sneeuw waait in de Schermer al over de weg. Eerst halen wij Kees van Hattem in Heerhugowaard op en gaan op weg naar de dijk Enkhuizen - Lelystad. Er waait nog nauwelijks sneeuw over de weg. Er zijn bijna geen auto's op de weg. Over een afstand van 15 km zien we geen auto, ongelofelijk. De mensen hebben de waarschuwingen van het KNMI ter harte genomen en zijn thuis gebleven. Cees Roozendaal haalt zijn nieuwe Quest pas komende week woensdag op.

In Dronten staat Rob Kaag met de vrachtauto al te wachten. Zijn nieuwe Quest staat al in de auto vastgesnoerd, te vast gesnoerd.
Kees inspecteert zijn nieuwe Quest en stelt vast dat er toch best heel wat is veranderd. Opvallend is het fraaie carbon kettingschermpje. Ook de nieuwe SRAM shifters zijn anders dan de vertrouwde Shimano spullen. De stoel staat te hoog en Kees past er zo niet goed in. Komt dat nou omdat Kees wat zwaarder is geworden of omdat de stoelverstelling nog verder omlaag moet? We houden het op het laatste, al is over het eerste ook al enige discussie :).

Allert laat me het prototype zien van de rembediening via de bovenkant van de wielen. Dit heeft nog wat voeten in de aarde.
Wel lijkt het erop dat de remwerking met de nieuwe grotere remtrommels inderdaad verbetert.
Ymte vertelt een leverancier gevonden te hebben die alle schroeven, moeren en assen in titanium kan uitvoeren. Wel wat duurder, maar bijna 500 gram lichter. Ook zal, mits Elan de mal van de Quest terug brengt, deze worden gebruikt om in Tsjechië een lichte Quest te laten bouwen. Daar opteer ik dolgraag voor.
Als ik samen met Rob Kees' fiets in de auto laad, valt me op dat er maar één spiegel op de Quest zit. Ik vraag aan Kees of dit de bedoeling is. Nou nee... Kees neemt een losse extra spiegel mee en zal deze er thuis op monteren. Misschien eens een checklist invoeren?
Kees doet uitvoerig boodschappen voor Jan en alleman en ook ik neem klittenband en enkele ketting sluitschakels mee.
Na de lunch, Rob is met zijn vriend al een uur met de vrachtauto weg, rijden wij weer naar het noorden. Op de dijk waait veel sneeuw over de weg, maar vormt geen sneeuwduinen. Alleen vlak voor Enkhuizen ligt op een plek een dikke laag stuifsneeuw. Met aangepaste snelheid erlangs, ook verder stuift de sneeuw wel over de weg, maar blijft nergens echt liggen.
Zonder problemen arriveren we weer in Heerhugowaard waar de koffie er wel in gaat.
Morgen wordt de nieuwe fiets van Hans bij ons in de garage aangepast op de grotere lengte van Hans.

Meerdere nieuwe Quests voor Noord-Holland

Vandaag levert Velomobiel.nl vier nieuwe Quests af aan diverse Noord-Hollandse fietsers. Kees van Hattem, Cees Roozendaal, Rob Kaag en nog een vierde nieuwe fietser krijgen hun nieuwe Quest. Ik zou eerst Kees' huidige fiets op de Foldy car meenemen naar Dronten om deze te laten aanpassen op de nieuwe eigenaar. Gezien de mogelijk extreme weersomstandigheden, de kans op sneeuwduinen is heel groot, hebben we besloten dit toch maar niet te doen. De aanpassingen voor de nieuwe eigenaar worden nu door Kees gedaan bij mij in de warme garage.
Rob Kaag zal in zijn vrachtauto de vier nieuwe Quests ophalen.
Hans Woerlee, de nieuwe eigenaar van Kees' huidige fiets, zal Kees en mij ophalen om met de Landrover naar Dronten te rijden.
Vanavond meer.

Geen kniepertjes? Een barre tocht om ze te halen

Ik heb natuurlijk met een schuin oog naar de foto van een kniepertjes smullende Cees Roozendaal bij de fam. Van Hattem gekeken. Omdat zich vandaag de unieke mogelijkheid voordoet dat Kees van Hattem nièt gaat fietsen, besluit ik het wèl te doen. Op naar Heerhugowaard, voor de kniepertjes dus.
Om kwart voor twaalf, het vriest 3,5 gr. C., verlaat ik de warme garage en probeer weg te fietsen. Dat mislukt in eerste instantie, het inklikken lukt niet. Ik kan me niet voorstellen dat ik al zoveel ijs onder mijn schoenen heb, maar niets is minder waar. Ik stap uit de Quest en stamp de ijzige troep onder mijn schoenen vandaan. Prompt vliegt de accu van de verwarming van mijn rechtervoet af. Gaat lekker zo, is dit een voorbode van nog meer onheil?
Op het fietspad langs de Markervaart knerpen de banden luidkeels over het hard bevroren ijzige wegdek. De Quest is redelijk goed op de weg te houden al durf ik niet harder dan 15 km/u. Geveegd of gestrooid is er niet, terwijl de auto's naast me vrijwel ongehinderd vaart kunnen maken. Een doodenkele fietser komt me tegemoet.

Langs het Noord-Hollands kanaal gaat het prima, al zijn er stukken die je beter kunt vermijden. Ik ben zo in Heerhugowaard, denk ik nog. Hoe verder ik noordwaarts kom, hoe meer sneeuw er ligt. Als ik de provinciale weg naar Schermerhorn oversteek kom ik in een totaal wit landschap. De sneeuw ligt tot 15 cm hoog op het fietspad en van een sneeuwschuiver hebben ze hier nog nooit gehoord.
De Quest reageert bokkig en verandert soms onverwacht van koers. Onder de verse sneeuw liggen opgevroren sporen van trekkers en auto's. De Quest doet enkele pogingen om met het achterwiel de voorwielen in te halen. Dat weet ik gelukkig te beletten maar het komt de snelheid niet ten goede. Met tegen de 10 km/u werk ik me in het zweet maar kan de gein er wel van inzien.
Alleen het laatste stuk vlak bij Heerhugowaard, als ik tegen het talud van de dijk op moet, is een crime. De Quest schaatst naar links en rechts en de gang raakt er totaal uit. Minder dan stapvoets knok ik me omhoog en kan ik voorkomen dat ik de Quest uit moet. In Heerhugowaard zijn veel wegen nauwelijks berijdbaar en veel inwoners zijn te voet onderweg.

Ruim een uur na vertrek rij ik de Smaragd in Heerhugowaard in, ruim twee keer zo lang onderweg dan normaal. Bij Kees en Marian van Hattem voor de deur loop ik vast in de sneeuw en sleep de fiets er door heen het erf op. Als ik de buitendeur open maak, zijn Marian en vooral Kees in opperste verbazing. Marian maakt snel beslag voor kniepertjes en even later geniet ik van de krokante lekkernij. Mijn schoenen hebben sneeuw en ijs mee naar binnen genomen en dat smelt in no time. Geen probleem bij de fam. Van Hattem, Kees is ook met zijn snowboots naar binnen gestampt en heeft ook een klein binnenmeer om zijn schoenen.
Na de kniepertjes, de slagroom had Kees gisteren al tot op de bodem van de pot uitgelikt :), en een lekkere kop thee is het tijd om weer naar De Woude te fietsen. De inmiddels opgelopen temperatuur heeft de weg iets beter berijdbaar gemaakt, al is het nu wel een smurrie geworden. Buiten Heerhugowaard kom ik voor een dilemma te staan. Ga ik weer de strijd aan met het besneeuwde en beijsde fietspad of promoveer ik de Quest tijdelijk tot lijnbus. Ik kies voor het laatste en hoop geen bussen op dit uitsluitend voor lijnbussen bedoelde wegvak te ontmoeten. De weg is hier volledig vrij van sneeuw en met 40 km/u dender ik de polder in. Natuurlijk kom ik twee bussen tegen, maar de chauffeurs hebben begrip voor mijn nietige positie en geven ruim baan.
Vlak voor de kruising met de provinciale weg moet ik nog wel van het hogere dijklichaam af zien te komen, op de provinciale weg zal ik niet op veel begrip kunnen rekenen. De Quest schuift enthousiast van de dijk af en zet zijn neus in de 30 cm hoge sneeuwlaag.
In de fiets krijg ik snel koude voeten, de verwarming is aan het eind van zijn latijn en het door de sneeuw tijgeren levert natte voeten op. Snel rij ik richting eiland en stop onderweg nog een keer voor een paar aardige sneeuwlandschappen richting Zuid-Schermer. De eerste 35 kilometer van het nieuwe jaar zitten er op. Dat er nog maar vele mogen volgen.
Thuis heeft de Quest nog een verrassing in petto. Als ik na een uur weer in de garage kom is het er een waterballet. Stukken ijs liggen midden in het smeltwater. Gelukkig weet de zuig/borstelmachine er snel raad mee.

Koude linkervoet, waarom?

Op de rit naar huis van de Oliebollentocht heb ik mijn van recent opgeladen accuutjes voorziene Therm-IC voetverwarmers aan. Het is wel koud, maar niet ver onder nul. Toch wordt mijn linkervoet koud. Het lampje op de accu brandt vrolijk, dus ik denk dat het aan mijn forse verkoudheid ligt. Als ik het lampje van de accu na 5 uur op volle kracht draaien nog steeds zie branden, weet ik dat er wat mis moet zijn. Op stand 5 gaat de accu maximaal 3,5 uur mee en zou dus al lang uit moeten zijn. Overigens gebruik ik het setje meestal op stand drie of twee en gaat dan 6,5 tot 8 uur mee.
Nadat ik thuis alle vier accu's opgeladen heb sluit ik er twee aan, resp. op de linker- en rechterzool. De aap komt snel uit de mouw, de linker zool blijft koud.

Omdat mijn reserve Hotronic setje na 6 jaar gebruik niet langer dan een half uur warmte geeft, gaat die naar de 'verantwoorde afvoer'. Voor nieuwe zolen ga ik naar Pauw in Heerhugowaard en koop een setje nieuwe zolen. Even overweeg ik nog een reserve setje Therm-IC zolen en accu's aan te schaffen. Pauw is uitverkocht, dus bestel ik een setje bij Sportolino.de. Dit Therm-IC Powerpack Basix Classic setje wordt geleverd met eenvoudige niet geprofileerde zolen, maar de accu's kunnen wel op de nieuwe geprofileerde zolen worden aangesloten. Bijkomend voordeel, de units kunnen worden voorzien van AA oplaadbare accu's. Nog een voordeel is dat het setje incl. verzendkosten uit Duitsland nog geen 60 euro kost.

Vanmiddag en vanavond gaan de nieuwe zolen op de 'testbank'. Alles blijkt naar behoren te functioneren en kan de 'oude' linkerzool de vuilnisbak in.

Kniepertjestocht afgelast

Voor degenen die mee willen rijden met de Kniepertjestocht die door Kees van Hattem voor vandaag is georganiseerd, het gaat niet door. Kees laat weten dat in en rond Heerhugowaard zeker 5 cm sneeuw is gevallen. Als ik uit het raam de donkerte in kijk zie ik sneeuwschuif - en zoutstrooiwagens in tandem achter elkaar rijden, op de hoofdrijbaan. De fietspaden zullen voorlopig niet of nauwelijks begaanbaar zijn.
Nog maar een uurtje te kooi dan.

Een mooi nieuw fietsjaar gewenst

Op de laatste dag van dit jaar kijk ik even terug naar vooral de mooie dingen die dit jaar op fietsgebied zijn gepasseerd.
Begin januari rijden Kees van Hattem en ik een sublieme, maar wel spannende tocht over het bevroren IJsselmeer. Dit levert prachtige foto's op waarvan er één zelfs de nieuwjaarskaart wordt zoals die hier is afgebeeld. Kees zakt even later in de polder achter onze stolp door het ijs terwijl ik dit zit te filmen en fotograferen, mooie beelden ook.
Eind februari krijg ik Quest 305 en gaat Quest 237 naar een nieuwe eigenaar.
In maart vinden de uitgebreide tests van 26" achterbanden plaats. Het aantal pageviews op deze blog gaat richting 1000 op één dag, ongehoord veel voor een persoonlijke fietsblog.
In april begin ik met mijn lobby voor een velomobielband en de eerste gesprekken met Vredestein vinden plaats. Ook maken we met de Twisker ligfietsclub een prachtige tocht rondom Texel. We leren Yvonne, inmiddels omgedoopt tot 'De Muis', kennen. Dit tot groot genoegen van enkele niet nader te noemen heren :).
In mei begin ik mijn verkenningen rond keramische lagers en weet de eerste superlicht lopende GoCycle banden aan een test te onderwerpen.
In juni rijden we de Fortentocht. Al vèr voor de pontbaas me over kan zetten, doe ik dat zelf met de Quest op de roeiboot. Toevallig staat een foto daarvan vandaag op Kees' blog.
In juli rij ik enkele wedstrijden op CycleVision. Op de kanaalrace en de sprint wordt ik resp. 22ste en 23ste. Een goed resultaat voor een oudere meneer als ik ben.
In augustus staan modificaties aan de kettingloop nogal eens op het programma. Van één kettingwiel bouw ik de zaak om tot drie kettingtandwielen. Alle kettingbuizen weg is het parool. Het heeft niks geholpen, het lawaai wordt eerder erger. Inmiddels is alles weer terug bij af, al brengt het weghalen van de kettingbuis in de trekkende ketting uiteindelijk de gewenste rust.
In september rijden we met een grote groep naar Borkum. Een mooie rit die wat verstoord wordt door een inhalige veerdienst maatschappij. Op Texel rij ik mee met de jaarlijkse Nederlandse Kampioenschappen tijdrijden. Gehinderd door kuitproblemen haal ik net niet mijn gedroomde gemiddelde van 50 km/u.
Oktober brengt de jaarlijkse wedstrijd Lelystad - Enkhuizen - Lelystad. Ook nu weer kuitproblemen, maar gelukkig zo laat in de wedstrijd dat het gemiddelde met 46 km/u de snelste rit van mij ooit is. Ik wordt 11e van 36 deelnemers en ben daar wel happy mee.
In november wordt bekend dat Schwalbe definitief heeft besloten de door mij gespecificeerde velomobielband te gaan ontwikkelen. We rijden een mooie lange rit van 312 kilometer rond het IJsselmeer, 12 uur in de regen. Kees, Cees, Ben en ik besluiten komend jaar een meer dan 2000 km lange tocht te rijden rondom Ierland.
December levert een aardige innovatie als windgeleiders rond de voetengaten op. Ook de windschermpjes evolueren van het Versatile ruitje, via het Botterscherm tot een motorhelm vizier. Het laatste echte fietsevenement is de Oliebollentocht, die succesvol wordt georganiseerd door Theo van Soest en Maarten Sneep.

Mijn blog wordt door steeds meer lezers dagelijks gevolgd. Dagelijks komen tussen 200 en 600 lezers langs die tussen 250 en soms bijna 1000 pageviews genereren. Dit zou wel eens de meest gelezen fietsblog in Nederland kunnen zijn geworden.
De recent gehouden enquete bewijst dat vele lezers vooral de techniek rond het fietsen interesseert. Ook mijn foto's worden gelukkig gewaardeerd.

Al met al een prachtig fietsjaar, vele innovaties, en vooral veel fijne fietskilometers met Kees van Hattem.
Totaal dit jaar 1600 km met Quest 237 en 8400 km met Quest 305, totaal 10.000 km dus.

Ik wens iedereen die zich met fietsen vermaakt, verplaatst of eerlijk zijn brood mee verdient, een gezond 2010 toe.

Meer Oliebollentocht foto's op Picasa

Jack Dekker van Ligfiets.net/& vraagt me vanmorgen of ik mijn foto's nog op Picasa zet. Hij zal er dan een link naar toe leggen vanaf ligfiets.net. Dat doe ik tot nu toe maar zo heel af en toe. Meestal dan nog alleen om hoog-resolutie beelden aan anderen te kunnen sturen zonder de mailbox van die ander vol te pompen.
En eerlijk gezegd, ik heb het ook niet zo op het massale dumpen van foto's en video's op de openbare publicatie kanalen. Vaak wordt er geen enkele selectie toegepast op de foto's, dus alle onscherpte, verkeerde belichting, verkeerde uitsnede en ga zo maar door, moet je dan doorworstelen. Bij een enkele fotograaf blijf ik maar helemaal weg, binnen no-time duizelt het me.
Maar goed, een toch niet al te strenge selectie staat nu op Picasa op: http://tinyurl.com/yesyepn

Dom Utrecht panorama

Tijdens de parade voor de Dom gedurende de Oliebollentocht maakte ik drie opnamen met de Canon Powershot G10. Met speciale panorama software van Calico zijn deze drie opnamen tot één panorama samengesmeed. De resulterende TIFF foto is met bijna 20.000.000 pixels ongelofelijk gedetailleerd, zelfs in gecomprimeerd JPG formaat blijft daar nog veel van over. Iedereen die op de foto staat is uitstekend te herkennen.
Kijk voor deze foto in hoge resolutie op:
http://tinyurl.com/ydcwv3e
Downloaden is OK.

Oliebollentocht 2009 thuisreis

Vanmorgen is Kees al vroeg op. Ik blijf, zoals gewoonlijk, nog even liggen. Dat mag niet te lang, Kees komt terug van binnen en roept dat er op me gewacht wordt voor het ontbijt. Na het ontbijt worden de fietsen reisklaar gemaakt. Ik zet even een routeerbaar traject richting Amsterdam in de GPS. Als ik even blijf wachten kijkt het groepje fietsers elkaar aan en vraagt zich af hoe nu naar het Amsterdam-Rijnkanaal te komen. Ik ga voorop en de groep gaat er van uit dat Wim het wel weet. Dat gaat gemiddeld prima, al zie ik een fietspad voor de brug over het kanaal te laat. Via de andere oprit en een stukje illegaliteit zijn we snel op de brug.
Op de brug blijken twee medefietsers zelf te gaan denken en volgen niet. Nadat ze een heel eind zijn doorgereden komen ze zelf tot de conclusie dat nadenken in dit geval beter achterwege kan blijven. Wel hebben ze nu het voordeel dat ze niet hoeven te steken, ze kunnen rechtstreeks naar beneden rijden.
Langs het kanaal is het soms glad, hele stukken zijn volledig beijsd. De temperatuur is nu rond het vriespunt en ik zet mijn vizier op om de snijdende oostenwind te ontlopen. Cees Roozendaal rijdt lek, maar is in recordtempo weer terug in de luwte van de Quest. De snelheid blijft rond de 30 km/u.
Bij de Schellingwouderbrug belt Marian van Hattem. Kees' telefoon is natuurlijk weer leeg. Ik rij tijdens het gesprek naar de verkeerde kant van de brug en moet weer terug. Daarbij raak ik vast in de tramrails. Even uit de fiets en de Quest staat weer in het goede spoor.
Aan de noordkant van het IJ staat Marian met de camper. Het stelletje ongeregeld :) rijdt richting Durgerdam en mag weer terug. De camper staat uit het zicht richting Amsterdam. De pauze is heel welkom en alle dranken en Poolse koeken gaan er goed in.
We vervolgen onze weg richting Purmerend. In het dorp is het markt en dat ontlokt een marktkoopman wat kritische opmerkingen. Matthijs wenst hem veel klanten, maar de man roept dat die er nauwelijks zijn.
We nemen afscheid van de groep die via de Oostdijk van de Beemster noordwaarts zal rijden. Wij rijden langs het Noord-Hollands kanaal via Spijkerboor naar het eiland De Woude. Kees drinkt nog koffie en gaat dan voor zijn laatste etappe richting Heerhugowaard.
Mooie rit, gezellige medefietsers en al met al een goed georganiseerd en zeer geslaagd evenement.
Dank aan de familie Van Soest voor de ontvangst en Marian van Hattem voor de verzorging en het logies in de camper.
218 km gereden
Totaal gereden 8400 km