Brandalarm en 10.000 km op de klok

Vanmorgen jaag ik thuis de boel op stelten. Brandalarm. Nooit geweten dat een serie geschakelde brand/gas detectoren zo'n teringherrie kunnen maken. Onze huishoudelijke hulp en twee koffie drinkende tuinmannen vluchten naar buiten. Echter .... er is helemaal geen brand!
Als ik er erachter ben hoe de detectoren tot zwijgen te brengen, realiseer ik me ook dat ik bezig was mijn vizier opnieuw te voorzien van anti-rain en anti-fog. De dampen die daarvan afkomen, kennelijk staan die bol van de koolwaterstoffen, zijn genoeg om het brandalarm aan te slingeren.
Als ik om even na elven bij Kees in Heerhugowaard kom voorrijden zijn Kees en Pé al startklaar en 'ben ik te laat'. Voor straf geen koffie en meteen door fietsen :). Ik had evenwel geen tijd afgesproken en wist niet dat Pé zou meerijden en al helemaal niet dat Kees met Pé wél een tijd had afgesproken.
Het is mooi fietsweer, af en toe een zonnetje, 8 gr. C en de wind waait met 3 tot 4 Bft uit het westen.
Het wordt een rondje West-Friese zeedijk, linksom deze keer.
Over de prachtige dijken van West-Friesland rijden wij voor de wind naar Hoorn. Tussen Hoorn en Enkhuizen krijgen we plotseling Jan Geel in de spiegels te zien. Hoe meer zielen hoe meer vreugd. In Enkhuizen laten we ons de koffie met appeltaart goed smaken en rijden door de historische stad naar de zeedijk richting de vuurtoren De Ven. Verder noordwaarts wordt het weer steeds beter en de zon komt er volop bij. Het blijft een eindeloos genoegen om hoog boven op de zeedijk te rijden en aan onze linkerkant in de diepte de dorpjes, rechts de magnifieke weidsheid van het IJsselmeer te zien.
Langs Kasteel Radboud rijden we Medemblik binnen om aan de zuidkant de Wieringermeer binnen te rijden. Pé stelt voor koffie te drinken in Middenmeer en rijden we door Agriport naar de koffiestop. Precies als we in Agriport rijden springt de kilometerteller van 9999 naar 10.000, een mooie mijlpaal.
Bij Pé smaakt de thee en de makronenkoek voortreffelijk. Ik heb er al 102 km opzitten en stel voor dat we niet opnieuw de West-Friese zeedijk zullen volgen. Kees vindt het prima en we rijden direct naar Heerhugowaard. Bij de J.C. de Graafweg slaat Jan linksaf en wij rijden met zijn tweeën door.
In Heerhugowaard slaat ook Kees af en mag ik de laatste 20 km naar De Woude alleen fietsen. Dat gaat uitstekend met 35 km/u, niet heel hard, maar de wind is recht op de kop. Mooie rit.
Thuis is er nog een keer paniek, één van onze drie kippen is weg. Gelukkig vind ik het eigenwijze mormel onder de beschoeiing half onder water en op sterven na dood.
145 km vandaag, totaal 10.045 km

Boerkafiets van Youp van het Hek

Rob Kaag stuurde mij bijgaande afbeelding met tekst uit de Vara gids van een boerkafiets. Hilarisch stukje met een foto van een Versatile, genomen bij het Centraal Station in Amsterdam. Omdat de link die Rob op de lijst geeft een vrijwel onleesbare tekst oplevert, hier een beter leesbaar exemplaar.
De foto is van Bob Bronshoff.
Meer van die stukjes van Youp lezen? De fotograaf heeft een site waar in vele stukjes tekst het goed te verteren cynisme van Youp van 't Hek vanaf druipt.

Naar Woerden voor vergadering NVHPV

Vanmorgen is het vroeg reveille. Ik rij vandaag naar Woerden om de vergadering van de NVHPV, sinds vandaag ook Ligfietsvereniging NVHPV geheten, bij te wonen. Ging ik eerder met de auto, nu heb ik wel zin in een stukje fietsen. Als ik om half acht pontbaas Cor Helder achterop rij denk ik dat ik zijn eerste klant ben. Helaas niet, een oudere eilandbewoner is vannacht om vijf uur naar het ziekenhuis gebracht.
De weersverwachting geeft Bft 5 uit het westen met lichte regen. Het eerste klopt, regen is er niet en zal ik ook niet krijgen. De heenweg rij ik via pont Buitenhuis, Schiphol, Nes aan de Amstel en Wilnis. De pont over het Noordzeekanaal geeft weinig vertraging en met Anoek en Johnny Cash op de hoofdtelefoon rij ik met snelheden tussen 35 en 40 km/u zuidwaarts. Op Schiphol komen de vliegtuigen vlak boven mijn fietspad langs en dan is een plaatje gauw gemaakt. In het Amsterdamse Bos is een brug in de route opgebroken. Ernaast ligt een noodbruggetje waar ik net langs kan. In Bovenkerk en volgende kleine kernen probeert de pastoor met veel klokgebeier de gelovigen de kerk in te krijgen. Dat lukt tegenwoordig niet meer zo. De weinige kerkgangers komen nu wel met de auto.
De route door het landelijke gebied is prachtig. De route van de Fietsersbond is uitstekend en de GPS, ik rij nu met de recent uitgebrachte OSM kaart OpenFietsMap, is een genot. Mijn fietsbril is nu aangepast met een klein leesglas van 9x8 mm en daarmee zie ik op precies 31 cm afstand de GPS ragscherp. Het is sowieso heerlijk om de GPS recht voor je neus te hebben, zeker nu ik niet hoef scherp te stellen van veraf naar dichtbij. Met het nieuwe leesglas onderin het varifocale glas hoef ik alleen mijn blik iets naar beneden te bewegen om een scherp beeld van de GPS te krijgen, terwijl ver weg zien zonder accommodatie mogelijk is.
Om kwart over tien ben ik in Woerden en is er alle tijd om om te kleden en wat te kletsen met andere ligfietsers.
De vergadering verloopt prima, het Beleidsplan voor de komende tien jaar komt er zonder kleerscheuren van af, een mooi resultaat voor het bestuur en vooral voor voorzitter Kees van Malssen.
De vergadering loopt wel stevig uit waardoor ik pas om 18.00 uur in de fiets zit. Het pontje bij Nes aan de Amstel waar ik vanmorgen mee over de Amstel ben overgezet, vaart maar tot 18.00 uur. Daarom neem ik terug een langere, maar snellere route langs het Amsterdam-Rijnkanaal, Schellingwouder Bruggen en Purmerend. Dat sneller zal straks een andere betekenis krijgen.
Het eerste stuk vanaf Woerden gaat crescendo. Het is nog licht en dat fietst op onbekend terrein een stuk makkelijker. Op een gegeven moment, ik ben dan op de Uitweg van Portengen, gaat de route over een schapenpad, met nauwelijks enige verharding. Dit kan toch niet een 'racefietser' route zijn zoals ik die in de Fietsersbond planner hebt gemaakt. Het pad is vreselijk slecht en met maximaal 15 km/u hobbel ik er over heen. Tot overmaat van ramp sta ik aan het eind van het pad voor een houten hek dat nergens open kan en alleen een voetgangers sluis heeft. Hier word ik niet vrolijk van. Ik probeer het hek 'aan te passen' om een doorgang voor de Quest mogelijk te maken. Kansloos! Het hek is een degelijk hardhouten exemplaar dat met RVS Torx schroeven in elkaar is gezet. Het wordt al bijna donker als ik in arren moede maar weer over hetzelfde slechte pad terug rij naar normaal geasfalteerde wegen.
Tot nu toe rij ik een deel van de route die ook de Oliebollentocht 2009 volgde, inclusief het hobbelige wilgenpad. Ook daar kom ik met enige moeite langs, er wordt gesnoeid en er staat een hek voor. Gelukkig is dat te omzeilen en behalve veel klein houtafval op het wegdek, kan ik er in ieder geval door.
Ik ben blij dat ik even later langs het Amsterdam Rijnkanaal rij. Het is dan al helemaal donker. Het is best wel spannend om in het stikkedonker, er is geen maan en er is nergens een lantaarnpaal te zien, vlak langs het water te rijden. Ook waait het hard en enige wegbelijning ontbreekt. In twee stappen verlaag ik het lichtniveau van de Garmin om verblinding te voorkomen. Het is best wel knus in de fiets. Het lampje van de snelheidsmeter en de kleurige Garmin Oregon verlichten het interieur van de fiets. Voorin malen mijn voeten met de flikkerende rode verlichting van de voetverwariming.
Via de Schellingwouder bruggen kom ik op het fietspad langs Amsterdam Noord. Ook hier is het stikdonker en weer is er water, nu aan beide kanten van het smalle pad. Gelukkig verlicht de SuperNova E3 lamp alles voortreffelijk en blijven problemen uit.
In Purmerend wil de routeplanner van de Fietsersbond me via de Beemster laten rijden om even later het pontje bij Spijkerboor te nemen om weer op de zuidelijke oever van het Noord-Hollands kanaal te komen. Uiterst onlogisch, want natuurlijk rij ik direct vanuit Purmerend langs de zuidelijke oever.
Om kwart voor tien ben ik thuis na 150 prettige kilometers.
Totaalstand nu 9900 km

NB. Fietsrouteplanner
De route die ik reed zit raar in elkaar. De Uitweg van Portengen bij Nieuwer ter Aa en de omweg door Purmerend en het pontje op de terugweg zitten er twee heel onlogische routedelen in. Dit blijkt te komen doordat ik de route terug in tegengestelde richting reed. Als ik de route laat uitrekenen van Woerden naar De Woude, zijn beide onlogische routedelen niet aanwezig. Blijft wel dat als ik die route van De Woude naar Woerden rij, dat de planner me onterecht in Spijkerboor de pont op stuurt. Met de Quest een lastige opgave, want de pont vaart maar heel beperkt. Is ook niet nodig, want rechtdoor rijdend langs de zuidzijde van het Noord-Hollands kanaal ben je ook zo in Purmerend. Ook het hek bij de Uitweg van Portengen is voor elke fiets een onneembaar obstakel.
Kees Schouten en Maarten Sneep, werk aan de winkel :).

PS. Samen met Maarten Sneep kunnen we de 'gedwongen' overtocht met de pont bij Spijkerboor niet meer reproduceren. Ik moet de gele tussen punaise op een zodanig manier in Purmerend hebben gezet dat de planner voor de overtocht per pont heeft gekozen.
Blijft dat het hek bij Nieuwer ter Aa domweg alles blokkeert. Het kan toch niet zo zijn dat een fietspad waar je je fiets meer dan een meter hoog moet tillen, of deze door de hekken moet steken, als fietspad mag worden gekwalificeerd. Dit nog afgezien van het feit dat het pad slecht is en met regen zelfs onbegaanbaar.
Dit soort ervaringen doet aan de betrouwbaarheid van de planner zonder meer afbreuk.

OpenFietsMap
Hoe is dit bevallen? Redelijk. Ik gebruik in de Garmin tijdens het fietsen altijd de 'automotive' modus. Hiermee kijk je oblique naar de kaart, met voorin de kaartelementen groot weergegeven, achterin klein. Het is dan wel prettig dat alle beeldelementen schaalbaar zijn. Helaas doet de OSM OpenFietsMap dit niet. De wegen blijven allemaal even smal en de bredere track bedekt dan de te volgen weg geheel. De Garmin Topo Nederland kaart schaalt wel alles en dan kun je de bredere weg onder de brede track prima blijven zien.

Motorola TLKR T7 wel OK

Na de teleurstellende ervaring met de Silvercrest portofoon van Lidl heb ik me nu echt verdiept in de wereld van de portofoons.
Onafhankelijk onderzoek heeft aangetoond dat 50% van de hardware aanbiedingen van Lidl van goede kwaliteit is. De Silvercrest portofoon behoort dus tot die andere 50%.
Het Internet is een eindeloze bron van informatie en zoeken gaat wel heel makkelijk. Uiteindelijk is de keuze gevallen op de Motorola TLKR T7. Met 77 euro - bij de portofoonwinkel.nl - wel flink duurder dan de Silvercrest, maar dan heb je ook wat.
De beide apparaatjes zien er zeer professioneel uit. Ook het laadapparaat en de accusetjes zijn echt wat je van Motorola mag verwachten. Het bereik in open terrein is tot 10 km, in de praktijk zal dit veel minder zijn. Wel hebben mijn vrouw en ik kunnen vaststellen dat de spraakkwaliteit verbluffend goed is.
Als Kees weer terug is uit Frankrijk kunnen we de portofoons in de praktijk testen. Uiteraard volgt hier dan wel een verslagje.

Rondje Veenweide en walkie talkie terug naar Lidl

Vanmorgen ligt er een laagje sneeuw, alsof we nog niet genoeg hebben gehad. Tegen elven rijden Kees en Rob het eiland op. Het miezert en dat betekent voor mij een kort ritje. Het vizier beslaat, dus dat klap ik deels achterover. Eerst terug naar Lidl. De portofoonset van SilverCrest ziet er mooi en degelijk uit, maar doet niet wat je ervan mag verwachten. Spraak wordt vervormd en valt deels weg. Het meisje achter de kassa doet niet moeilijk en even later gaan we richting Zaan. Kees gaat bij de Zaan linksaf terwijl wij toch echt rechtsaf moeten, kleine black-out zeker. We hobbelen over de matige klinkerwegen langs het kanaal en moeten twee brugopeningen afwachten.
Bij de Zaanse Schans is het vermakelijk dat veel Aziatische toeristen ons onmiddellijk in de gaten hebben en massaal de camera op ons richten. We blijven langs de Zaanoever rijden en als we even pauzeren stopt een man in een witte BMW naast ons. Hij vindt het allemaal heel leuk en wacht tot wij weer vertrekken.
In het Oostzaner veld rijdt Rob voor me. Ik zie zijn rechterarm met camera boven het schuimdeksel komen. Direct daarna dweilt zijn fiets naar rechts en .... hij raakt van de weg. Gelukkig stuurt ie niet terug, hij zou dan zeker omslaan, en laat zich door het hoge gras afremmen. Het loopt zonder schade af. Rob kan nog niet alles tegelijk. Niet dat ik dat wel kan, maar foto's maken uit de rijdende Quest, het gaat grotendeels op het gevoel, kan ik inmiddels wel aardig. We rijden een stukje door Het Twiske en slaan bij het Noord-Hollands kanaal in Ilpendam linksaf.
Na Purmerend gaat het vlot huiswaarts.

Rondje Noord-Hollandse historie

Vanmorgen zitten Kees, Rob en Sebastiaan al ruim voor de afgesproken tijd aan de koffie met gebak. Even later zien we Jan Geel aankomen, die heeft er van Oostwoud al 43 km opzitten.
Het is schitterend weer, volop zon, glashelder, maar met temperaturen rond het vriespunt wel fris. Ik heb vandaag de Falke TK1 sokken met 75% merinowol aan, heerlijk zoals later zal blijken. Om half elf gaat de 'bende van Wim' op pad. Langs de Markervaart en Nauernase vaart naar de pont bij Buitenhuis.
Eerste doel is het kopje van Bloemendaal. Hoewel ik er wel eens eerder geweest ben, heb ik de route in de GPS gezet. Die route voert ons door Spaarndam en langs het Spaarne door Haarlem. Aan de voet van de klim naar het kopje van Bloemendaal zet iedereen aan. Jan gaat voorop en blijft voorop. Sebastiaan valt stil door een schakelfout en gaat lopend omhoog. Kees blijft bij Sebastiaan en even later is iedereen boven.
We worden aangesproken door een goed uitziende mevrouw, ja dan telt het pas :). Ze vindt ons met onze maillots er wel sexy uitzien. Kees staat vlakbij en weet niet wat ie hoort, althans hij is in verwarring of het ook op hem betrekking heeft :).
Na wat eten en drinken dalen we af naar Santpoort. Dat gaat zo hard dat ik de groep niet goed in het oog hou. Uiteindelijk krijg ik maar twee fietsers mee. Kees en Jan gaan op eigen houtje naar de ruïne van Brederode. Vrijwel gelijk komen we aan en zetten de Questen netjes op een rij voor een foto. Nadat we even hebben rondgekeken koerst de groep weer achter mij aan richting het Noordzee kanaal. Eénmaal denkt Kees dat ik verkeerd rij, maar achter de oprit van een manege ligt toch echt het fietspad van de Noordzee route.
Langs het Noordzee kanaal ligt een fraai fietspad dat helaas door een paar recent aangelegde verhoogde plateaus wordt ontsierd. Sebastiaan wil lekker warm worden en gaat er vandoor. Hoewel de wind schuin van voren inkomt is dit geen beletsel om ruim boven de 45 km/u te racen. Betekent wel dat de Questen een stukje door de lucht vliegen bij de verhoogde plateaus.
Op de pont is het dan flink uitdampen en ... koud worden.
We nemen nu de prachtige historische zeedijk die in vroegere eeuwen Beverwijk tegen de zee vanuit het oosten moest beschermen. We worden ingehaald door een bijzonder driewielig voertuig. Even later staat deze bijzondere cabrio aan de kant van de dijk en stoppen we even. Volgens goed gebruik weet Jan Geel alles van dit Tsjechische voertuig uit de vijftiger jaren. Het is een Velorex die standaard werd uitgerust met een 350 cc JaWa twin motor. De huidige eigenaar heeft er echter een BMW motor met de kardan aandrijving ingebouwd. Het stel rijdt er heel Europa mee rond en met een verbruik van 1:22 is dat heel betaalbaar. Na een leuk gesprek en wat foto's vervolgen we onze weg weer over de door de vette polderklei meanderende dijk.
Langs dezelfde dijk die overgaat in de Lagendijk, ligt het fort Krommeniedijk. We rijden met zijn vijven het terrein op en zijn een bezienswaardigheid op zich. We kopen een toegangskaartje een sluiten ons aan bij een gids die een wel heel grote groep toehoorders in zijn kielzog heeft. Gids Johan herkent mij direct als watersporter. Wij krijgen een rondleiding buiten het fort en gaan dan naar binnen. Er zijn enkele honderden bezoekers en overal zijn gidsen actief. Halverwege de rondleiding, ik ben er al eerder geweest, gaan Sebastiaan en ik zelf op onderzoek uit. Sebastiaan ontdekt een uitkijkpost en klimt de angstig steile stalen ladder op. Hij roept dat het uitzicht spectaculair is. Dat mag ik natuurlijk niet missen en klim ook omhoog om het fraaie polderlandschap te bekijken.
Tenslotte ga ik bovenop het fort kijken naar de inundatie. Opvallend zijn vooral de vele duizenden vogels. De vogelwerkgroep Zaanstreek heeft vele telescopen opgesteld en de vogelliefhebbers geven uitleg. Op het moment dat ik bovenop het fort sta zijn er zeker 1000 grutto's aan het fourageren, prachtig om te zien. Bovenop het fort is het erg koud en wordt het tijd om de laatste etappe naar De Woude aan te vangen.
Sebastiaan, toch al te laat thuis, gaat direct door naar Driehuizen, Kees, Rob en Jan gokken erop dat er nog wat van die lekkere taart over is :).
Even na vieren rijden de mannen weer naar hun eigen woonstee en is er een eind gekomen aan een heel mooie rit.

Inundatie weilanden Fort Krommeniedijk

Morgen rijden wij met een kleine groep velomobielen naar de ruïne Brederode. Een andere interessante historische plek is het Fort Krommeniedijk. Dit fort maakt onderdeel uit van de Stelling van Amsterdam. Vandaag en morgen worden de weilanden rond het fort onder water gezet. Hiermee wordt een situatie gecreëerd zoals die ten tijde van een oorlog, zeg ruim een eeuw geleden, zou hebben kunnen ontstaan.
Men doet dit niet om de 'vijand' tegen te houden, maar om de vogels een natte biotoop, een zogenaamde 'plas-dras' omgeving te bieden. Vanaf het dak van het fort is dit dan mooi te zien.
Misschien leuk om er even naar toe te rijden?

Foto: Ramon
Site: http://www.kappix.tk/

Bericht voor Pé in verband met aanrijding

Beste Pé,
Ken jij de mevrouw op bijgaande foto? Sinds gisteren ken je in ieder geval haar gezicht. Ik ken haar gezicht al enkele jaren, zij is namelijk één van onze mede-eilanders. Vanmorgen staat ze voor onze deur en vraagt of ik de man, met gele plastic banaanfiets, ken waarmee ze gisteren een aanrijding heeft gehad. Nou, die man ken ik wel.
Meteen is duidelijk dat het verwijt dat ze is doorgereden na een aanrijding, waarschijnlijk niet terecht is. Omdat haar schade beperkt is, zijn jullie, nadat duidelijk was dat je niet gewond was, uit elkaar gegaan. Ze wil zich beslist niet verschuilen.
Bel me maar even, je krijgt dan naam en telefoonnummer van me.

Klittenbanden kap met lint verbonden

In de winter, zeker met handschoenen, is het aanbrengen en lostrekken van de klittenbanden van de schuimkap soms heel lastig. Aanbrengen gaat nog wel, maar de klittenbanden met handschoenen vinden en loshalen is een crime. Daarom verbind ik de klittenbanden met een fel gekleurd nylon lint. Geen nieuw idee, maar wel heel handig. Het nylon lint stik ik met een kleine handnaaimachine op de klittenbanden. Als ik de laatste klaar heb, begin ik er een klein beetje handig in te worden. Voortaan toch maar liever naar de Turkse kleermaker, dan ziet het er ook wat netter uit.
Een bijkomend voordeel van het lint is dat je deze makkelijk om de spiegels legt. Zo kan de kap bij het in- en uitstappen niet wegwaaien.

Rondje Noord-Holland met snelle Kees

Vanmorgen rij ik met heel mooi weer naar Heerhugowaard. Het is nog koud, alle sloten en vaarten zijn weer dichtgevroren. Omdat er weinig wind is, is het vizier heel effectief. Langs de Westdijk ben ik binnen een half uur bij Kees. Daar zit Jan Geel al aan de koffie en we rijden volgens plan een rondje Noord-Holland rechtsom. Eerst kijken we nog even naar de schade aan de fiets van Jan. Jan is, vrijwel stilstaand, ondersteboven gerold bij het afrijden van een trottoir. Helaas doet ie dat precies bij een rioolputje. Veel putjes en heel korte krasjes zijn zijn deel. Allemaal wel goed te herstellen, maar nogal wat werk is zeker.
Via de Geestmerambacht bereiken we bij Schoorldam het Noord-Hollands kanaal. We rijden vrij rustig, meestal rond 32 km/u, noordwaarts. Het zal de stilte voor de storm worden...
Opvallend is een lange wolkenstraat die zich boven ons bevindt en zich tot Den Helder uitstrekt.
Bij het Texaco station bij vliegveld de Kooi stoppen we even voor een broodje en wat drinken. Heeft Kees tot nu toe voorop gereden, nu mag ik de honneurs waarnemen. We proberen de walkie talkies uit en al direct blijkt dat als je rijdt, de verstaanbaarheid van de spraak niet geweldig is. De volgende keer maar de oortelefoon met microfoon gebruiken.
Ik rij mijn al vele jaren bekende route over Wieringen. Kees vindt dat wel leuk, hij ontdekt doorsteekjes die zelfs hij nog niet eerder had gereden. Bij de jachthaven in Den Oever even plaspauze en dan met de lichte wind achter richting Medemblik. Pé Koomen meldt zich via de GSM en we zien hem even zuidelijk van Den Oever op de weg keren.
Dan vindt Kees dat het gas erop moet, kennelijk een revanche voor de gisteren wat kalm verlopen rit. Kees is normaal gesproken 'de man van 32 km/u', maar nu zit ie al snel op ruim 40 km/u. We pikken allemaal aan en wachten op de dingen die komen gaan. Kees stampt stevig door en zit al gauw op 46 km/u. Dat is serieus werk. Ik ga maar eens achter Kees aan. Als ie me ziet komen gaat ie nog harder, tot een kleine 50 km/u. Dat kan ik nog wel volgen, maar Kees wordt nu wel heel serieus. Tot vijf keer toe probeert ie me te lossen. Kees zet mijn reputatie op het spel en ik moet eerlijk zeggen, ik moet er ook hard tegenaan.
Kees blijft maar doorgaan en is kennelijk van plan als eerste in Medemblik aan te komen. Dat kan natuurlijk niet en ik graaf nog wat dieper in de reserves. Als de snelheidsmeter tegen de 52 km/u aan staat is het Kees teveel en ik rij van hem weg. Als ik even later de snelheid weer laat zakken tot 47 km/u komt die vermaledijde Van Hattem nog een keer aanklampen. Ik laat hem tot een meter of twintig dichtbij komen en trap de Quest nog een keer naar 52 km/u. Kees is dat teveel en moedigt Pé aan mij in te rekenen. Dan rijden we al vlak voor Medemblik en ik vind het prima zo.
Ik zweet als een otter en ben voor dit zware werk veel te dik gekleed. Ook Pé is redelijk doorweekt.
We rijden snel door Medemblik en koersen af op onze volgende stop, Oostwoud. Daar is de koffie en kokosmakroon in huize Geel heerlijk. Ik trek mijn shirt met lange mouwen uit, het tricot is zwaar van het vocht.
De route vervolgen we via de A7 naar Opmeer en de Berkmeer. Pé zwaait rechtsaf en gaat richting Middenmeer.
In Heerhugowaard slaat Kees rechtsaf en ik rij via Schermerhorn en Alkmaar naar De Woude.
Thuis lekker onder de douche, het is hard nodig ook.
Als er al twijfel zou bestaan of Kees wel genoeg power heeft om de reis rond Ierland te maken, mag dit vanaf heden naar het rijk der fabelen worden verwezen :).
Prachtige dag met 150 mooie kilometers.

Naar IJmuiden met hindernissen

Kees en ik rijden een rondje sluizen van IJmuiden.
Bij de brug over de Knollendammervaart passeren enkele grote schepen waaronder de Prins Willem Alexander. Met twee scherpe bochten, voor en na de brug manoeuvreren de schepen voorzichtig.
Eerst even langs Lidl om een paar goedkope fiets/wandelsokken te scoren. Toegegeven, voor nog geen 4 euro per paar ziet het er niet slechter uit dan de Falke sokken van 20 euro. Tussen de oren voelen de Falke's natuurlijk beter, maar toch. Ook maken we van de gelegenheid gebruik om een setje walkie-talkies aan te schaffen. Met een bereik van 8 km handig bij tochten en straks in Ierland.
Langs de Nauernase vaart rijden we naar het Noordzeekanaal. De pont ligt al te wachten en wij rijden er direct op. Aan de overkant ligt een prachtig vlak fietspad en tussen de bomen merken we weinig van de wind. Het kost dan ook weinig moeite om langere tijd 40 km/u te rijden. In IJmuiden moeten we oversteken om naar de sluizen te komen. Daar staat een meer dan lastige versperring in de vorm van drie stalen beugels. Je moet daar uit de fiets, de ruimte links en rechts van de Quest bedraagt niet meer dan een centimeter. Ik zal via de Fietsersbond deze hindernis eens aan de kaak stellen.
We gaan door tot de kop van de haven. Daar blijkt het flink te waaien en is het gewoon koud. Even een plaatje met op de achtergrond de Princess of Norway, één van de twee boten die ons in juli a.s. naar Newcastle zal overvaren. Gauw maar weer de beschutting van de Quest opzoeken en over de sluizen, ditmaal de maximale omweg in verband met schuttende schepen, richting Beverwijk.
Als we Wijk aan Zee zijn gepasseerd zien we een bord 'omleiding'. Onze doorgaande weg naar de duinen is er niet meer, opgebroken voor de aanleg van een rondweg. Kees sjouwt door de zandbak en komt daar redelijk vlot doorheen. Ik heb minder geluk. Juist als ik ook de zandbak in wil lopen komt een grote 4-assige zandauto aanrijden en verspert me de weg. Minder dan 30 centimeter voor me komt het gevaarte tot stilstand, nogal intimiderend. Ik ben zo verbouwereerd dat ik vergeet een foto te maken. De chauffeur roept me toe dat 'het maar eens over moet zijn met die lage krengen'. 'Koop toch een gewone fiets man, dan zie ik je tenminste', voegt ie er nog aan toe. Als ik hem vraag of ie de strepen op de weg ook niet ziet, komt er geen reactie. Als vrachtwagen één weg is, komt nummer twee nog een keer de doorgang versperren. Na enkele minuten zoek ik een omweg en sleep de Quest over wel heel grote zandbulten. Met de voetengaten schep ik het zand naar binnen. Een aardige jongeman ziet me ploeteren en biedt aan me te helpen.
Al met al weer een voorbeeld van fietsertje treiteren. Een paar rijplaten om tijdelijk de fietsers van dienst te zijn is teveel gevraagd.
Door de Kennemer duinen neem ik nu de route via de Zwarte weg. Hier zitten een paar leuke klimmetjes in, goed voor de deze winter wat lui geworden hartspier.
Tenslotte rijden we langs Johanna's Hof over de Zeeweg naar Castricum. Bij de oversteek met de Bloemen krijgen we onverwacht voorrang. Ik schakel te laat en trap te hard om de kruising over te steken. Pang... de ketting eraf. Het blijkt dat de ketting tussen het grootste blad en de spaken van het achterwiel ligt. Majoor Kees heeft het eerst zijn gereedschap paraat en binnen een paar minuten zijn we weer onderweg.
Laverend tussen tientallen scholieren en tegemoet komende automobilisten rijden we voor de wind naar het pontje in Akersloot. Daar scheiden onze wegen en kunnen we toch terugzien op een mooie rit.

Sidi schoenen en nieuw klittenband

Al 7 jaar gebruik ik met heel veel plezier Sidi fietsschoenen. Sidi is een van de weinige merken die schoenen maken met een smalle leest. In die Sidi's passen mijn 'eendvoeten' als gegoten. Aan alles komt een eind, ook aan Sidi schoenen. Hoewel veel onderdelen van deze schoenen zijn te vervangen, blijken de klittenbanden op de wreef niet tot de vervangbare onderdelen te behoren.
Normaal gesproken zouden de klittenbandjes nog wel even mee kunnen, maar omdat ik de accu's van de voetverwarming er tussen klem is de werking te gering geworden.
Nauwkeurige inspectie van de klittenbanden leert dat ze er niet opgenaaid zitten. Met wat peuteren blijk ik mijn nagel er tussen te kunnen krijgen en met weinig moeite kan ik de oude klittenband eraf trekken. Op de bovenste foto is één klittenband eraf, de ander zit er nog op.
In mijn doos met klittenband zit een rolletje 'Velomobiel.nl' klittenband waarmee de schuimkap op de Quest wordt bevestigd. Ik knip het model na door de oude klittenband op het nieuwe klittenband te leggen. Met Bisontix smeer ik de beide te lijmen oppervlakken in en laat het een minuut of vijf drogen. Daarna de nieuwe klittenbanden bevestigen en klaar is Wim.
Het resultaat is perfect, mede omdat de haakjes het nog prima doen.

Gekiekt op de Gouwzee

Thomas van Schaik stuurt me twee foto's van onze ijspret op de Gouwzee. Hij heeft ze gekregen van een collega, de heer Bouman.
Hoewel we ontelbaar vaak worden gefotografeerd, komt het maar heel zelden voor dat zo'n opname in ons bezit komt. Nu lukt dat een keer wel. Heel leuk en hartelijk dank voor het toesturen.

Draagogen halen in Diemen

Voor de nieuwe Quest wil ik weer een uitklapbaar draagoog hebben. Het huidige draagoog is me prima bevallen, het weegt 16 gram, kan 85 kg dragen en ziet er fraaier uit dan veel vaste draagconstructies.
De draagogen kosten € 12,50 per stuk. Onkenhout in Diemen heeft er twee in voorraad. De order- en transportkosten bedragen € 30,-. Da's niet in verhouding. 'Mag ik ze komen halen?'. 'Natuurlijk meneer' is het gewenste antwoord.
Ik heb met de routeplanner van de Fietsersbond de route laten uitrekenen en in de GPS gezet.
Tegen de middag rijden Kees en ik via Purmerend, de Schellingwouder bruggen en een mooie route door een parkachtig landschap zuid-oost van Amsterdam naar Diemen. Kees ziet aan de voet van de Schellingwouder brug een bordje Diemen rechtsaf. We moeten evenwel linksaf. Het komt allemaal goed. De draagoogjes liggen klaar en we zijn snel weer onderweg.
Is het eerst nog bewolkt, nu schijnt de zon volop. Wel is het met een stevige noordoostelijke wind behoorlijk fris.
De terugreis is nog makkelijker dan de heenweg, gewoon in de GPS de zwarte lijn van de heenreis volgen.
Je kunt zien dat de scherpe kantjes van de winter eraf zijn. Wel ploegt een ijsbreker nog door 10 cm dik ijs in het Noord-Hollands kanaal, maar de vele vogels zijn duidelijk levendiger dan een maand geleden.
Het laatste stuk van Purmerend naar De Woude hebben we de wind schuin achter. Het hele stuk rijden we 40 tot 42 km/u.
Na 78 km ben ik weer thuis. Na een Espresso klimt Kees weer in de fiets voor zijn laatste 17 km naar Heerhugowaard.

Zuinige werkplaatsverlichting

Zoals bekend slaapt mijn Quest in een ruime verwarmde garage van 4.40 x 11.00 meter. Daar wordt ook nogal eens gesleuteld.
De garage is vanuit de woonkamer via de bijkeuken binnendoor bereikbaar en wordt ook huishoudelijk intensief gebruikt. Voor algemene verlichting zijn er 8 TL buizen in 4 open armaturen en boven de hoekwerkbank nog eens 4 TL buizen in twee armaturen met reflectoren.
De vier TL buizen boven de werkbank zijn 120 cm 36 Watt T8 buizen met elektronisch voorschakelapparaat. De 8 120 cm buizen voor algemene verlichting worden met een standaard starter en ballast ontstoken. Is deze verlichting niet OK? Op zich wel, maar een hinderlijk nadeel is de lange ontstekingsduur van de gewone TL buizen. Nadat ik de verlichting inschakel duurt het enkele seconden voor ik wat kan zien. Natuurlijk zorg ik er voor even te wachten tot de lampen voldoende licht geven, al moet ik toegeven in de haast wel eens gestruikeld te zijn over een doos. Comfortabeler zou zijn als er minimaal één lamp direct ontsteekt.

Bestaan er TL buizen die onmiddellijk ontsteken? Jazeker, die zijn er. Dat zijn zogenaamde T5 buizen. Deze 4000 K buizen moeten worden ontstoken met een elektronisch voorschakelapparaat dat speciaal voor die lamp is gemaakt. Daarom passen deze T5 buizen, zij zijn iets korter dan de T8 buizen, niet in de armaturen voor T8 buizen. Vervangen van de nog maar twee jaar oude armaturen is prijzig.
Een rondtocht op het internet leert dat er allerlei hulparmaturen in de handel zijn om T5 buizen in T8 armaturen te kunnen gebruiken. Kosten rond de 32 euro per lamp en dus geen haalbare kaart.
Verder zoeken levert een leverancier op die complete T5 vervangingsunits levert die direct in een T8 armatuur kunnen worden gezet. De starter eruit, de T5 unit met voor geïnstalleerde standaard T5 lamp er in en klaar is Wim. De lamp springt onmiddellijk na het inschakelen aan en dat levert het gewenste comfort op.
Verder zijn er gelukkig ook alleen maar voordelen. Het energieverbruik daalt van 45 Watt, een 36 Watt TL buis kost 9 Watt extra voor starter en ballast, naar 28 Watt. De T5 buis gaat 8000 uur mee tegen 5000 uur voor de T8 buis. Er is geen flikkering meer, de nieuwe T5 buis is hoogfrequent. Wel levert de T5 buis, hij is iets korter, aanvankelijk 10% minder lichtopbrengst dan een nieuwe T8 buis. Dit nadeel slaat snel om in een voordeel, de T5 buis heeft aan het eind van zijn levensduur nog altijd 90% lichtopbrengst, terwijl de 'oude' T8 buis na een jaar gebruik al 20% lichtverlies noteert.
Een complete T5 vervangingsunit inclusief T5 lamp van 28 Watt kost € 10,58 incl. btw. Dat is ongelofelijk laag, zeker als je weet dat de vervanging van een gewone T8 lamp met starter zo'n 6 euro kost.

Waar is dit fraais te koop? Bij RW-elektra in Reusel. Deze leverancier stuurde een Excel sheet waarmee je snel een kosten/baten analyse kan maken.
In mijn geval, 8 lampen die 250 dagen per jaar 3 uur branden, leveren een terugverdientijd op van vier jaar. Een rendement van 25% per jaar. Besparing per jaar ruim 100 KW. Zakelijk gezien zijn deze lampen natuurlijk nog veel verstandiger. Bij een totale brandduur van 50.000 uur zijn de besparingen per jaar € 56,60 en is de terugverdientijd minder dan 1,5 jaar.
Het is aardig te weten dat de overschakeling naar de T5 lampen 47 kg CO2 besparing per jaar oplevert.

De foto's van de garage zijn gemaakt met een vaste sluitertijd van 1/20 sec. bij 800 ASA. De bovenste foto, met de oude lampen, is met f 8.0 gemaakt, de onderste, met de nieuwe lampen, met f 7.1. De kleurtemperatuur is vast ingesteld op TL van 4000k.
De lampen springen allemaal onmiddellijk aan, bijzonder prettig.

SuperNova E3 versus B&M IQ Cyo

Kees van Hattem en Rob Kaag komen koffie drinken. Ze hebben in de regen gereden en het zal ook blijven regenen. Mijn aanvankelijke plan om met de mannen mee te gaan rijden geef ik op, ik ben geen regenrijder. Rob stelt voor om de verlichting van zijn Quest met die van de Quest van Kees te vergelijken. De beide drijfnatte fietsen worden de garage binnen gereden en de verlichting wordt op de witte deuren gericht.
Op de foto's is de linker lichtvlek de SuperNova E3 en de rechter is de B&M IQ Cyo. Op de bovenste foto branden er twee B&M IQ Cyo lampen, op de onderste foto brandt er één B&M IQ Cyo lamp.
De verschillen zijn duidelijk, de beide Cyo's geven veel - aan de bovenzijde mooi begrensd -licht. Echter... de bundel is vrij smal. Met één lamp wordt dat nog minder. In centimeters uitgedrukt op de deur is de bundel van beide Cyo's 50 cm breed. Eén Cyo geeft een 44 cm brede bundel. De E3 SuperNova heeft een bundel van 72 cm breed.
Mijn conclusie is dat de E3 lamp door zijn brede bundel het meeste licht in de berm geeft. Wel zou een goede oplossing zijn om twee Cyo's naast elkaar te monteren waarbij de lichtbundels niet goeddeels over elkaar, maar echt naast elkaar liggen. Als dan ook de bundel van de rechter lamp lager wordt afgesteld heb je 'the best of both worlds'.

Vanavond zet ik de resultaten van bovengenoemde metingen in een eenvoudig schetsje. Daaruit blijkt dat op 1200 cm afstand de bundel van 1xCyo 440 cm breed is, van 2x Cyo 500 cm breed en van de E3 720 cm breed is.
Op een afstand van 6,5 meter vanaf de lamp schijnt de E3 al 4 meter breed, de 1x Cyo 2,30 meter en de 2x Cyo 2,60 meter breed.
Stel je rijdt midden op een 3 meter breed fietspad. Op de al genoemde afstand van 6,5 meter is bij de beide Cyo configuraties de berm dan nog niet verlicht. Bij de E3 is de berm dan al een halve meter breed verlicht.

Indoor races in Velodrome Sloten en velomobielband

Tegen de middag rijden Kees van Hattem en ik naar het Velodrome in Sloten. Kwam ik vroeger via de rijksweg van Haarlem naar Schiphol, Sloten is dan linksaf, nu kom ik via de Coentunnel en is Sloten rechtsaf. Helaas zit dat nog niet in mijn systeem en sla ik linksaf. Da's richting RAI en daar is de fiets- en wandelbeurs aan de gang, met de gebruikelijke 4 kilometer file. Daar willen we niet in staan, dus via Ouderkerk aan de Amstel rijden we een rondje rechtsom.
In het Velodrome is het rustig. Er zijn maar 18 deelnemers, dus is het een onderonsje van veel bekende fietsers. Ik maak wat foto's en dat is best lastig. Je moet een hoge sluitertijd gebruiken om nog enige scherpte te krijgen, terwijl het kunstlicht maar heel beperkt is. De fietsers doen hun uiterste best om het me nog moeilijker te maken, ze raggen met snelheden tussen de 40 en 55 km/u over de baan. Dankzij de Nikon D700 lukt het nog aardig.
Vast ingestelde sluitertijd 1/250 sec. met door de camera bepaalde diafragmaopening, meestal f 2.8 tot f 3.5, wel op ISO 2500. Automatische scherpstelling uit en handmatig scherpstellen op een vooraf bepaald punt.

Uiteraard heb ik met Hans van Vugt over de nieuwe velomobielband gesproken. De band wordt nu uitgebreid getest op levensduur en rolweerstand. T.b.v. de ontwikkeling van de band is zelfs gesproken met de erfgenamen van de Duitse ingenieur Rinkowski. Voor de niet-ingewijden, Rinkowski slaagde er in de zeventiger jaren van de vorige eeuw in, de rolweerstand van - radiale - fietsbanden met bijna de helft te verlagen.
De tijdbalk voor de nieuwe band ziet er als volgt uit. De eerste serie banden is inmiddels geproduceerd en wordt uitgebreid getest. Aan de hand van de uitkomsten van deze testen wordt een tweede serie proefbanden gemaakt. Daarvan zullen er een aantal aan mij en aan enkele andere fietsers ter beschikking worden gesteld. Uit de ervaringen van gebruikers worden de banden verder aangepast. Commerciële introductie zou dan begin volgend jaar kunnen plaatsvinden. Aanvullend zal Schwalbe waarschijnlijk ook een speciaal voor deze band ontworpen binnenband vervaardigen. Het gewicht zou niet meer dan 40 gram hoeven te zijn.
Veelbelovend allemaal.