Polycarbonaat vizier

Polycarbonaat of Lexan is zonder speciale behandeling nogal krasgevoelig. Dit wordt deels veroorzaakt door het schoonmaken met een droge doek. Dit kan absoluut niet, het moet altijd met water en een zachte fleece doek gebeuren.

Afgelopen winter is het rijcomfort sterk verbeterd door het Botter vizier. Omdat ik als één-ogige snel accomodatie problemen krijg als zich - optische - ongerechtigheden in mijn gezichtsveld voordoen, ben ik overgeschakeld naar een standaard motorvizier. Deze vizieren zijn iets lager dan het Botter vizier en kun je er eventueel over heen kijken. De optische kwaliteit is voortreffelijk.
Motorvizieren hebben uiteraard aan beide uiteinden bevestigingsogen en dat strookt weer niet met mijn wens tot het vermijden van optische ongerechtigheden.
Dat levert een zoektocht op het internet op die eindigt bij .... Conrad. Conrad is nou niet de eerste leverancier waarvan je verwacht dat die dit soort producten in voorraad heeft. Ze hebben kleine afmetingen van 40 x 50 cm in dikten van 0,75 tot 2 mm in huis. Prijzen van 5,99 tot 14,99 euro per plaat.
Vraag niet aan Conrad of de platen optisch zuiver zijn. Vraag ook niet of ze aan weerszijden van folie zijn voorzien. Ze weten het niet. Wel lossen ze e.e.a. soepel op. 'Zeg wat u wil en wij sturen het u op proef toe'. 'Is het niet wat u zoekt, dan halen wij het kosteloos weer bij u op'. Kijk, dat geeft de burger moed.
Ik bestel een plaat van 0.75 en één van 2.00 mm dik. De platen arriveren in een ruime doos, koud buigen van een 2 mm plaat lukt echt niet. Het blijken platen te zijn van Bayer, merknaam Makrolon. Aan weerszijden zit een flexibele folie die de platen goed beschermt. De platen blijken een fantastische optische kwaliteit te hebben. Ze zijn werkelijk spiegelglad en zijn optisch volkomen vrij van fouten.
Uit een plaat van 400 x 500 x 0,75 mm (€ 5,99) kunnen twee vizieren gemaakt worden. De 0,75 mm plaat laat zich makkelijk buigen en hoeft niet met warmte in een vaste vorm te worden gebogen. Als je het vizier van de kap haalt is het een lange vlakke strip die je makkelijk, wel met een beschermlaag, tegen de binnenkant van de romp van de fiets legt.
Ik maak een tweetal foto's die de optische kwaliteit mooi demonstreren. Zelfs de 2 mm versie geeft een nauwelijks zichtbaar kwaliteitsverlies. De bovenste foto is door de 2 mm Makrolon genomen, de onderste foto is zonder ruit gemaakt. Wat de foto niet laat zien is dat er een gering lichtverlies is. De foto met Makrolon neemt 10% licht weg.

Kettingrol vervangen

Vanavond de kettingrol vervangen. Dat is alléén een lastig klusje omdat vooral tijdens de montage een extra handje prettig is.
Als ik de beide inbus boutjes los heb valt de kettingrol direct van zijn plaats. De pees is te ruim geworden, mogelijk door de olie van de ketting. Je ziet dat de ketting teveel op het aluminium van het rolletje heeft gelopen.
Nu de kettingrol eruit is, is het mogelijk te kijken of het rolletje met voldoende bereik over het asje kan schuiven. De variatie tussen de meest gebruikte versnellingen, het middenblad en grote blad voor, en de versnellingen 1 tot en met 9 achter leveren een verschil op van 7 mm. Het rolletje kan binnen dat bereik netjes over het asje schuiven. Hierdoor ligt de kettingrol altijd precies in de lijn van de kettingloop.
De montage gaat toch vrij makkelijk als de spanning van de ketting wordt afgehaald. Kwestie van klein blad voor en klein blad achter schakelen. Om te voorkomen dat de rol van zijn plek verschuift leg ik een doek verzwaard met een gereedschap klem erop.

Molentocht in de regen en kettingrol perikelen

Vanmorgen met maar 9 gr. C. onderweg naar Heerhugowaard. Het is vandaag nationale Molendag en Kees heeft een rondje uitgezet van 55 km langs 20 molens. Het regent en Buienradar belooft dat dat niet snel ophoudt.
In het park van Luna blijken Yvonne (de Muis), Elly en Jules Boetekees, Paula Kastelein en natuurlijk Majoor Kees al aanwezig. Ik heb voor de verandering roze koeken mee, heerlijk.
We rijden door het fraaie polderlandschap rond Heerhugowaard. Ondanks de regen zijn de kleuren van het gras en vele gewassen prachtig helder. Halverwege stoppen we even voor een kop koffie in een Ierse pub.
Daarna gaat het nog harder regenen en ik zet de kap er maar op.
Kees rijdt lek en legt razendsnel een nieuwe binnenband in. De Geax Tattoo is een heerlijk licht lopende band, maar zonder anti-lek voorziening gaat ie natuurlijk eerder lek. Mijn Furious Fred, ook zonder anti-lek houdt zich goed en blijft heel.
Vlak voor het eind van de rit houdt de regen op en nadat we bij de Waerdse Tempel even hebben nagepraat race ik met hoge snelheid naar huis.
88 km

Een deel van de rit klinkt er zo nu en dan een licht geratel vanuit de ingewanden van de Quest. Dit blijkt te worden veroorzaakt doordat het neopreen peesje om de kettingrol te lang is geworden. Zo nu en dan loopt de ketting naast de pees en tikt dan tegen de flens. Dat is na 1500 km wel heel snel. Vorige pezen heb ik zelfs na 8000 km niet hoeven te vervangen.

Geax Tattoo barst bij 6 bar

Vanavond zie ik dat mijn achterband, de Geax Tattoo heel zacht is. Het Franse ventiel lijkt goed aangedraaid dus de binnenband even door het water gehaald. Toch geen lek, dus het spul er maar weer omheen gelegd. De band centreert niet helemaal goed, even doorpompen maar. De band mag volgens opgave van de fabrikant 4,5 bar hebben. Ik pomp door tot 5,5 bar, maar de band blijft een lichte slag houden. Tegen 6 bar hoor ik de band op zijn plaats ploppen. Dat ploppen gaat evenwel door en even later explodeert de band met een geweldige knal. Dit is zeer onverwacht, tot nu toe blijken banden meerdere bars druk boven hun maximum moeiteloos te verdragen. De Geax Tattoo kan hier dus niet tegen en blijkt precies langs de richting van de diagonale versterking te zijn gescheurd.
Na de goede test van de Geax Tattoo hebben Kees, Jan en ik ieder zo'n band om de eigen fiets gelegd en rijden daar fijn mee.
Voor mij betekent dit 'reden' ermee. Er zijn geen Tatoos meer ten huize van de fam. Schermer dus zoek ik op zolder naar een alternatief. Ik kies voor de Schwalbe Furious Fred, ook een lichtlopende band.

Nieuwe Ventisit

Al sinds het begin van mijn ligfietserij lig ik op matten van Ventisit. Uitstekend ventilerend, sterk en mooi om te zien. De fabrikant woonde voorheen twee straten verwijderd van ons huis. Dat maakt het makkelijk om speciale wensen te bepraten en als testrijder te functioneren.
Op een gegeven moment, jaren geleden, kreeg ik na ritten van 150 km en langer, hinder van jeuk ter hoogte van mijn schouderbladen. Ik verdacht, later blijkt ten onrechte, het wafeltjes patroon van de Ventisit. Bart van Crasbeek was bereid om een speciale mat voor mij te maken met een buitenmat van een zachter dichter geweven materiaal. Dit gecombineerd met een zachtere binnenlaag leverde voor mij de ultieme Ventisit op. Dat het er ook nog eens schitterend uitzag was een aardige bonus.
Later blijkt niet de Ventisit de oorzaak van de jeuk maar het wafeltjes patroon van de Noorse Brynje onderkleding. De onderkleding ruimt het veld, de exclusieve Ventisit mat blijft.
Na vijf jaar blijkt de mat, niet zo gek voor een experimenteel exemplaar, wat te verdichten op het zitvlak en de rug. Je kunt de indruk van mijn schouderbladen op de foto zien. Dit heeft tot gevolg dat de ademende eigenschappen zijn teruggelopen en het tijd wordt voor vervanging.

Vanmiddag rij ik naar Castricum, waar de fam. Van Crasbeek al weer enkele jaren in ons oude huis woont. Bart heeft een standaard Classic mat voorzien van klittenband dat met een speciale zware nietmachine grondig is bevestigd op de mat.
De oude mat weegt 505 gram, de nieuwe mat maar 375 gram.
Met de contra-klittenband wordt de mat makkelijk op het mooie nieuwe carbon stoeltje bevestigd. In de nabije toekomst krijgt ook deze mat weer een opvolger. De nieuwe stoel in de Quest is aan de voorzijde breder en mag natuurlijk wel schuil gaan onder een breder matje.

Garmin Dakota of Oregon?

Veel lezers weten dat ik met plezier een Garmin Oregon 400 gebruik voor navigatie in de Quest. Enkele lezers die ook een GPS willen aanschaffen vroegen mij rechtstreeks of de compactere Dakota 20 voor gebruik in de fiets even goed zou kunnen werken.
Het lijkt er op dat dat niet of in elk geval in mindere mate het geval is.
De Oregon heeft een scherm met een resolutie van 240 x 400 pixels, de Dakota heeft een resolutie van 160 x 240 pixels. De Oregon heeft dus een scherm met 96000 pixels waar de Dakota er maar 38400 heeft. Als ik meer dan de helft van het scherm van de Oregon zou moeten afplakken blijft er naar mijn smaak, zeker in een bewegende fiets weinig af te lezen over.
Het grootste verschil tussen Oregon en Dakota is de helderheid van het scherm. Garmin heeft duidelijk gekozen voor een lange batterijduur tot wel 20 uur, maar het scherm is met achtergrond verlichting zo donker dat dit voor mij een te groot bezwaar is. Zie bijgaande foto van gpsfix.net. De Dakota is de tweede van links.
En juist met achtergrond verlichting wordt de Oregon binnen in de fiets het meest gebruikt.
Voor een vergelijkende test kijk even hier.
Alles overziende, adviseer ik een Oregon voor fietsen, terwijl wandelaars prima met een Dakota uit de voeten kunnen.

Kettingafscherming

Gisteren met Kees een ritje gemaakt door de bollengebieden rond Egmond en Heiloo. Prachtig om te zien hoe alles nu mooi op kleur is. Kees sprint omhoog op het viaduct bij de Nijenburgerweg in Heiloo. Daar bovenop staand bloeien de tulpen zo ver het oog reikt.

Thuis gekomen sleutelen we aan de carbon kettingafscherming. Na de verplaatsing in Dronten tikt de crank er heel licht tegenaan. Er is zo weinig ruimte tussen crank, kettingafscherming en ketting, dat ik besluit een stukje uit het bakje te zagen. Zo kan de crank er zonder hinder passeren. In principe kan ik niet meer rijden met 'tenue de ville', maar dat deed ik toch al niet.
Bij het stoeltje lijkt er toch nog wat meer ruimte te zijn om het schermpje iets naar links te verplaatsen. Het 3 mm alu ophangbeugeltje zit aan de kettingkant van het carbon. Als dat aan de buitenkant zit kan het bakje 3 mm naar links.
De popnagels worden er uitgeboord en het beugeltje pop ik er aan de andere kant weer op. Na montage, even een klusje want de stoel moet eruit en Kees kan alleen op gevoel het moertje erop krijgen, blijkt het oorspronkelijk tikken van de ketting weer terug te zijn.

Vanmorgen is Kees op tijd present en blijkt de kettingafscherming niet bij het stoeltje, maar bij het crankstel iets te laag te zitten. Dat is snel verholpen en nu is de fiets weer stil. Of ik er nu nog met de kuit tegenaan kom zal op een wat langere rit moeten blijken.

Kleine remtrommels wel OK, maar ....

Vandaag rijden Kees van Hattem, Rob Kaag en ik naar Velomobiel.nl in Dronten. Mijn lamp zal opnieuw worden gemonteerd en nog wat kleine aanpassingen zullen worden uitgevoerd. Een heel welkome aanpassing zal bij verrassing in mijn Quest komen.
Het fietsen is een feestje, de zon komt er snel bij, de wind in de rug en met een graad of 14 tot 17 kan het niet stuk.
Drie uur en tien minuten later zijn de eerste 97 km onder de wielen doorgevlogen.
In Dronten pakt Jan mijn fiets aan en wil weten wat er gedaan moet worden. De lamp is het belangrijkste. Deze blijkt van zijn fabriekseigen bevestiging te zijn afgetrild. Dan zaagt Jan het linker voetengat een halve centimeter ruimer en maakt wat meer ruimte voor de achterderailleur. Deze blijft een enkele keer vastzitten en wil alleen na opschakelen met de voorderailleur weer loskomen. Ook het carbon kettingschermpje kan nog enkele millimeters naar links.
Ik laat de nieuwe Bebop pedalen zien aan de mannen en zij vinden het fraaie pedalen.

Theo sleutelt de wielpoten van Rob er uit om .... grotere remtrommels te monteren. Dan komt een onverwachte aap uit de mouw. De remschoenen van Rob zijn voor aflevering niet geslepen en blijken maar voor 20% remkracht te leveren. De oplopende remschoen, deze levert rond 80% van de remkracht komt nauwelijks op de trommel. Dan is het niet verwonderlijk dat Rob een 7 meter langere remweg heeft dan ik. Dat wordt eerst gecorrigeerd en Rob gaat op weg voor een testrondje. Hij komt opgetogen terug, zijn remmen doen het uitstekend.

De fabrikant van de Strada bodies is bij Velomobiel.nl. Allert laat me allerlei mogelijkheden zien om de fietsen lichter te bouwen. Zo weegt een Quest top normaal rond de vier kilo. Deze blijkt niet meer dan 2,26 kg te hoeven wegen, mits er maar gebruik gemaakt wordt van carbon, al dan niet in combinatie met honingraat materiaal.
'Wim heeft maar één oog, maar dat zit niet in zijn zak'. Natuurlijk heb ik in de gaten dat de fabrikant van de Strada bodies onder meer een serie stoelen bij zich heeft. Standaard stoelen, lichtgewicht stoelen en .... enkele superlichtgewicht carbon stoelen. Ik vraag aan Eva of deze al te koop zijn. Haar antwoord is nee, het is een testserie en die gaan we eerst grondig testen. Ik bied mij onmiddellijk aan om proefkonijn in die test te worden. Er komt een akkoord en Jan zet de stoel over. De carbon stoel weegt 620 gram. De bestaande standaard stoel precies een kilogram meer. Zo heb ik mijn grotere remtrommels en brede velgen in één keer gecompenseerd.
Ter informatie: de stoelen zijn niet te koop. Ga aub niet allemaal naar Ymte bellen, voorlopig zijn ze niet te koop.

Wilfred van N. met Quemo is inmiddels gearriveerd en wij overleggen over een remproef. Eerst zetten we zijn fiets op de schaal. Ik kan me namelijk niet voorstellen dat zijn fiets 57 kg weegt. Als ik zijn Quest aan de staart optil merk ik wel dat ie behoorlijk wat gewicht meetorst. Met de digitale weegschaal van Velomobiel.nl blijkt dat de Quest van Wilfred ruim 51 kg weegt. Mijn fiets is behoorlijk lichter, maar ik krijg het weer voor elkaar om mijn drinkzak zichzelf te laten legen in mijn kledingkast aan boord. De 2 liter water, nu in de kleding, een nieuwe voorraad water en alle andere spullen worden aan boord gestouwd en we gaan op weg naar een lange weg vlakbij Velomobiel.nl om te testen.
Ik plak een lang stuk tape op de weg en Kees zal 'stop' schreeuwen als we het remmen moeten beginnen. Wilfred en ik nemen een aanloop en met rond 34 km/u komen we langs Kees. Beiden gaan we vol in de remmen en staan tussen 8 en 9 meter stil. Ik hou de fiets niet op de rem en een tweede run rijden we nog iets harder. Als we Kees passeren en het 'stop' klinkt remmen we weer voluit. Met het meetlint stellen we vast dat mijn fiets na 8,50 meter stilstaat, de fiets van Wilfred op 9,45 meter. Het verschil van net een meter is relatief gering, al kan in noodgevallen die meter 'winst' heel welkom zijn.
Anderzijds is de noodzaak om, mits je heel goed onderhouden kleine trommels hebt, grotere trommels te laten monteren, na deze test niet heel relevant. Wel met de nadruk op 'heel goed onderhouden'. De kleine trommels zijn daar zeer gevoelig voor. In mijn geval, ik heb nu mijn vijfde Velomobiel uit Dronten, heb ik voor het eerst betrouwbare goed werkende remmen.
Rob Kaag heeft een filmpje gemaakt van onze remproeven. Kijk maar even hier

Noordwaarts rijdend komen we er al snel achter dat de wind stevig is aangetrokken en uit de verkeerde richting waait. Met rond de 30 km/u gaat het beduidend langzamer dan vanmorgen, maar we komen veilig thuis. Dat geldt helaas niet voor een automobiliste die op de provinciale weg van Enkhuizen naar Hoorn betrokken is bij een kop-staart botsing en nu uit haar auto wordt gezaagd.

Na 194 fijne kilometers stelt pontbaas Simon vast dat ik ook naar Maastricht had kunnen rijden en op het Vrijthof een pilsje had kunnen drinken. Gelijk heeft ie.

Vredestein Perfect Moiree 559 weer terug

Vredestein laat vandaag weten dat de Perfect Moiree 559 in 47 en 54 mm in het 2010 programma zullen terugkeren.
Dat is een goed bericht, want de 54 mm brede PM is wel een heel goede winterband. Stevig, legt makkelijk om, behoorlijk lekbestendig en nog licht lopend ook.
Goed nieuws dus.

Nederland recreëert, lange Poldertocht

Om half elf rij ik rustig naar het ontmoetingspunt bij het viaduct West-Graftdijk. De deelnemers aan de Poldertocht starten om 10.00 uur in Heerhugowaard en zullen een half uur later hier zijn. Nederland heeft massaal de wintervodden afgegooid en is buiten. Vele tientallen oude trekkers verzamelen op het parkeerterrein tegenover De Woude.
Dan komen letterlijk honderden fietsers langs, de Ronde van Noord-Holland is losgebarsten. Er is veel overmatig buikvet waar te nemen, niet zo gek omdat dit voor veel fietsers dit jaar hun eerste tocht is.
De groep is maar klein, Arie Kastelein is er voor de eerste keer in zijn Quest 'Oprolletjes.nl'. Elly Boetekees en Mark Jan Bastian, beiden met open ligger, komen samen met Kees van Hattem het talud afrijden. Wij koersen naar Purmerend en zien andere recreanten in het Noord-Hollands kanaal vissen. Hazen rennen voor ons uit, stoppen abrupt en vliegen vervolgens de sloot over.
In Oosthuizen drinken we koffie bij Arie thuis en rijden dan naar Volendam voor de bekende taferelen.
In Edam sluiten Marcel Beekmans en Peter Hoogmoed aan. Peter rijdt in Strada 2 en komt toevallig langs.
Bovenop de dijk rijden we naar Marken. Een jonge knaap fietst keihard met ons mee en fotografeert of filmt mij uitvoerig.
'Kees, toch niet over die klotendijk ?'. Ik hoor Elly in gedachten al mopperen op haar mooie maar ongeveerde titanium M5 Shockproof. Nou shocks krijgen we voor onze kiezen. Elly geeft echter geen krimp. Bij de vuurtoren eten we een broodje en maken we kennis met Peter.
Kees had me opgeroepen de korte broek aan te trekken. Nog maar even niet, het is gewoon nog niet lekker warm. Wel is de zon rijkelijk aanwezig en de wind is niet sterk, prachtig fietsweer derhalve.
Over de dijk gaat het naar Durgerdam. We moeten op het smalle fietspad op de dijk voor tegemoetkomende fietsers regelmatig aan de kant. In Durgerdam gaat Mark-Jan weer richting Amsterdam, de rest gaat door naar Waterland waar een stop ons heerlijke versnaperingen oplevert. Kees is gefascineerd door een twaalftal jonge dames aan één tafel. Hoe kom je daar nou mee in gesprek?
Dat mag Wim proberen. De oplossing van het vraagstuk is simpel. Bied aan een foto te maken van de hele groep met één van de eigen camera's van de meiden. IJs gebroken en ze vieren de vrijgezellenfuif vrolijk door.
In Ilpendam worstelen enkele bewoners met een enorm zware aanhangwagen die moet worden opgetuigd voor een corso. Het zware kreng is voor- noch achteruit te krijgen. Arie besluit er dan maar onderdoor te rijden. Dan komt de kar in beweging en Arie loopt vast onder aanhanger. Dan stapt Beekie af en helpt duwen.
We maken de grote ronde in het Twiske en zien Marcel afzwaaien naar Zaandam. Natuurlijk zijn er ook weer paardenliefhebbers en route. Als Arie gepasseerd is wordt één paard het teveel en gaat dwars uit de flank het fietspad over. Gelukkig schermen tegemoet komende 'Ronde van Noord-Holland' fietsers de paarden van ons af en is de passage veilig te doen.
Als laatste haak ik af bij De Woude na 129 prettige kilometers.

Nieuwe banden- én wielentest

In de komende tijd zullen we weer een serie banden én wielentests uitvoeren. Zowel via deze blog als direct wordt er regelmatig gevraagd of bredere velgen ook minder rolweerstand opleveren. In principe ja, de band wordt met minder kromming opgepompt. Vooral een vlakkere wang kan makkelijker inveren en zal minder rolweerstand opleveren.
Aan de andere kant, vouwbanden zouden ook minder rolweerstand hebben dan draadbanden. Het tegendeel bleek waar in onze recente testen.
Het is dus tijd voor een meting in de praktijk. Onze nieuwste bandensponsor, de Ligfietsgarage Groningen, heb ik gevraagd een drietal wielen te leveren met velgen van 19 mm breed. We kunnen dan dezelfde banden testen met zowel 19 als 25 mm velgen.
Continental stuurde mij 9 banden, 6 x 26" banden en 3x 20" banden. 6 banden, een 20 en 26" versie zijn Grand Prix banden die nieuw ontwikkeld en vers van de vulcaniseerpers afkomen. Op de banden staat trots afgedrukt 'handmade in germany'. De andere 26" band is een 'Contact'. 47 mm breed en voorzien van een 1,5 mm diep visgraatachtig profiel. Volgens Continental zou deze band heel licht lopen.
Als de Ligfietsgarage mij de toegezegde Schwalbe Furious Fred met anti-lek opstuurt, kunnen we deze banden testen tegen de versie zonder anti-lek. Tevens zullen we daarna één van de zonder anti-lek voorziene banden met 120 gram NoTubes antilek vloeistof vullen en die band opnieuw testen.
Björn Frank van M5 maakte mij attent op de volgens hem heel licht lopende Michelin RC 26" 1.4 band. Ik hoor nog van Björn of hij ze te pakken kan krijgen voor een test.
Als laatste moet de test van de 26" Durano 35 mm overgedaan worden. Die is door een fout, ik memoreerde dat eerder, te hard opgepompt getest.
Al met al weer een complete dag testwerk in het verschiet.

116 km voor een paar schoenen

Vanmorgen samen met Kees van Hattem eerst op de koffie bij de fam. Kaag in Alkmaar. Als we aan de koffie zitten valt de stroom in de hele wijk uit. Met een elektrische overheaddeur is het dan een opgave om de Quest buiten te krijgen. Als het uiteindelijk lukt en de stroom er na een half uur weer op staat wil de deur niet meer dicht, de aandrijfkabels zijn uit de wielen gelopen. Wij zijn dan al bijna in Schagen en Rob moedigt zijn vrouw aan dit probleem samen met de buurman op te lossen.
Kees heeft een recreatieve route naar Medemblik in gedachten, de West-Friese Omringdijk. Het is nog steeds hartstikke koud en het winddichte hesje moet bovendeks komen.
We rijden met 32 km/u over de prachtig slingerende dijk. Bij Enigenburg wordt het stalen skelet zichtbaar van wat wel een soort toren moet gaan worden. Dat klopt, het wordt een 'revitalisering van 't Huys te Nuwendore' van Floris de vijfde. Deze verbleef op die plek in de jaren 1254 tot 1296.
In de Wieringermeer maak ik wat snelheid, kijken of de mannen mee willen. Aanvankelijk niet, maar even later komt Rob toch achter me aan. Dan maar wat kolen op het vuur en met rond 42 km/u komt Rob niet dichterbij.
In Medemblik kijken we bij Salomo Bikes of de goede Sidi MTB schoenen voor Rob er nog zijn. Dat blijkt te lukken en Rob is blij met zijn Sidi Dominator schoenen. Ik mag de SPD plaatjes overzetten en Rob stapt apetrots met zijn nieuwe schoenen in de Quest.
Zelf besluit ik toch maar de Sidi Genius 5.5 raceschoenen aan te schaffen. Nog steeds zijn ze krijtwit, maar in de Quest ziet geen hond dit.
Dan blijkt dat onze vriend Kees vandaag jarig is. Dat levert ons een traktatie op in restaurant Kwikkel bij de ophaalbrug. We laten ons de thee, Espresso, appelgebak en wafel met slagroom goed smaken. Hartelijk dank Kees, je verjaardag staat nu in mijn agenda.
Langs de vorige week gereden route koersen we huiswaarts.
In Avenhorn trap ik in een te zware versnelling tegen de brug op. Een harde tik en ik trap loos in het rond. 'Keeeeees'. Kees haalt het derailleur kapje eraf en stelt vast dat de ketting er gewoon op ligt. Een stukje omlaag rijden en schakelen lost het probleem vanzelf op.
Kees en Rob rijden van Avenhorn richting Heerhugowaard, ik rij door de Mijzenpolder naar De Woude.
Mooie tocht, als is die wat lang voor een paar schoenen :).
116 km

Met 4 Questen het duin in en nieuwe remproef

Vanmorgen zie ik vanuit huis 3 Questen de pont oprijden, Jan Geel, Pé Koomen en Kees van Hattem. Jan heeft lekkere kruimeltaart mee. Na bijgepraat te hebben, vooral de aanpassing aan de remmen van Jan's fiets interesseren me, gaan we naar de pont in Akersloot. 4 Questen tegelijk op de pont had de pontbaas nog niet eerder gezien.
Het weer is letterlijk steenkoud, 8 gr. C, een stevige NW wind en zware bewolking waar ook nog eens lichte regen uit valt. De mannen hebben de kap en zelfs het vizier opgetuigd, ik doe het vandaag open.
Eerste doel is de Hoep, de PWN tentoonstellingsruimte, om de vereiste toegangskaarten te kopen. Dan de duinen in. Vanmorgen heb ik de banden ieder één bar in druk verlaagd. Er zit nu voor 5 bar, achter 4 bar druk in. Dat merk ik met fietsen eigenlijk niet, wel rijdt het een stuk comfortabeler en rammelt de fiets een stuk minder op de dwars gelegde straatklinkers.
We komen langs het 'boetje van Kees', en staren even naar de druk in de weer zijnde aalscholvers en meeuwen.
We rijden zuidwaarts richting Wijk aan Zee. Er is één heel steil klimmetje, ook nog voorzien van een heel slecht wegdek. Ik schotel de mannen dat maar voor en hoor het commentaar later wel. Ik maak boven mijn hoofd een plaatje van mijn omhoog zwoegende broeders.
Even verder staan we oog in oog met een aantal zeer forse Schotse Hooglanders. Hoewel we er op een meter afstand langs moeten rijden, gaat dit zonder problemen.
Via Wijk aan Zee rijden we de sluizen in IJmuiden over. Altijd leuk, vooral als er drukke scheepvaart is. Tijdens een kort oponthoud op de 'Kop van de Haven' maak ik een plaatje van vier Questen voor de boot naar NewCastle. We kunnen er zo in rijden, maar wachten maar even tot eind Juli, waarbij dan ook de samenstelling van de groep voor de helft anders is.
Voor de wind rijdt het heerlijk naar pont Buitenhuis.

Onderweg doen Jan en ik enkele remproeven. Jan heeft de standaard kleine remtrommels onder zijn fiets. Wel heeft ie de standaard hevels op de trommels vervangen door 1,5 cm langere hevels. Dit remt volgens Jan een stuk beter. Maar kan dit de grotere remtrommels doen vergeten? We remmen enkele keren vanaf een snelheid van rond 30 km/u. Steeds sta ik 4 tot 5 meter eerder stil dan Jan. Kees moppert wat als ie plotseling voor zich twee Questen vol in de remmen ziet gaan. Noodzaakt ook hem om flink te remmen. 'Kees je mag nu voor rijden'. De laatste remproef doen we vanaf het viaduct bij de pont. Met een snelheid van 36 km/u en de helling omlaag gaan we gelijk vol in de remmen. Jan staat zeker 7 meter verder stil dan ik. De grotere remtrommels maken dus het verschil.

Na de pont sluiten we het rondje af op De Woude met koffie.
63 km.

Update 22-4-2010 Toegevoegd panorama
Tijdens deze rit heb ik uit het vogelwaarnemingshuisje een 5-tal foto's gemaakt. Daarvan heb ik nu een panorama gemaakt dat bovenaan de fotoserie staat.

Banden maken het verschil

Veel fietsers bekommeren zich niet erg om de banden waarmee ze aan wedstrijden mee doen. Toch maken banden het verschil. Hoe kom ik hier nu op? Een vaste lezer van mijn blog vraagt zich af hoe hard Ymte van Velomobiel.nl zou hebben gereden tijdens de tijdrit op Texel vorige jaar. Toen haalde hij het bijna onmenselijke gemiddelde van 61,99 km/u over 29 km.
Zou dat met de snelste 26 inch achterband uit onze recente test nog harder zijn gegaan? Jazeker!
Ymte had beide voorwielen voorzien van Durano's, de achterband was een Schwalbe Kojak. Als Ymte deze Kojak had vervangen door een 26" Schwalbe Durano 35 mm draadband, dan zou hij ruim 0,8 km/u sneller hebben gereden. Voeg daarbij dat het frontaal oppervlak van de Durano een stuk kleiner is dan van de 50 mm Kojak. Dit voordeel is te becijferen op minimaal 0,2 km/u. Totale winst is dus ruim 1 km/u. Met dank aan Kreuzotter voor de berekeningen.

Pooh... 1 km/u wat scheelt dat nou? Nou heel veel. Neem bijvoorbeeld eens het criterium tijdens CycleVision vorig jaar in Tilburg.
Ymte Sybrandy werd met de Strada 14e met 47,7 km/u. Als hij ruim één kilometer per uur sneller had gereden dank zij de 26" Durano achterband, was hij 3e geworden. Overtuigd?

Een 26 inch achterwiel heeft sowieso een heel gunstig effect op de rolweerstand in vergelijking met een 20 inch wiel. Vergelijk in onze laatste test de 20 en 26 inch Durano's maar eens. De 20 inch Durano draadband loopt op 10 bar 45,11 meter uit. De 26 inch Durano loopt op 10 bar gemiddeld 62,30 meter uit. Dat is een verschil van 17,19 meter of 38,1 %. Omdat het alleen de achterband betreft is het voordeel 38,1/3= 12,7%. Uitgaande van 160 Watt trapvermogen, levert een 26 inch achterband een voordeel op van 8,26 Watt. Kreuzotter rekent snel uit dat dit voor een 26" Quest een snelheid oplevert van 41,7 km. De Mango Sport rijdt dan 38,6 km/u.
Het verschil is dus 3,1 km/u in het voordeel van de Quest. Het netto voordeel van alleen de grotere achterband is 1,2 km/u.
Gewicht bestuurder 88 kg, grootte bestuurder 1.83 mtr, brede hoge druk slicks.

Harry, neem je dit mee in de aanpassing van Kreuzotter?

Duinrit en besturingsproblemen

Vanmiddag maken Kees en ik een duinrit van Castricum naar Bergen aan Zee. Verder kunnen we toch niet door de afsluiting vanwege de grote duinbrand bij Schoorl. Eerst probeert Kees een jaarkaart voor de Kennemer duinen te pakken te krijgen. Dat blijkt een kansloze missie, alle verkooppunten zijn gesloten. De kans op een controle is niet zo groot, we zijn nog nooit staande gehouden, dus we gokken het erop.
Bij Kijk-uit gaan we de duinen in en stoppen even bij het 'boetje van Kees', de vogeluitkijkpost in de waterleidingduinen. De stank van de aalscholvers, de wind is naar ons toe, is niet te harden. We koersen richting Egmond en zien al snel Konikpaarden, sommige met veulens. Ook Schotse Hooglanders hebben nageslacht. Een flinke moeder ligt vlak bij de weg, haar kalf loopt enkele meters verder. Moeder Hooglander is uiterst vriendelijk en ook haar kalf is een plaatje. Dat maak ik er dan ook maar van en we rijden verder tot we een grote groep Konikpaarden zien grazen. Wat ze eten is bijna niet waar te nemen, de natuur is ook hier flink achterop. Als we uitstappen komen enkele paarden dichterbij, kennelijk om te zien of we eten mee hebben.

Bij de Gasterij in Egmond klimmen we naar het hoogste punt en laten ons richting Bergen aan Zee omlaag vallen met tegen de 50 km/u. Dat gaat gelukkig goed, zeker als ik even later besturingsproblemen krijg. Die blijven uit tot de pont in Akersloot.
Kees wil me het nieuwe betonnen fietspad van Bergen aan Zee naar Bergen laten zien. Het is afgesloten, er wordt nog aan gewerkt, maar Kees gaat toch op het hagelwitte beton rijden. Dat rijdt inderdaad super! Tot we ... stranden en eraf moeten.


Als ik in Akersloot de pont af rij en versnel komt er een onheilspellend geluid uit de wielkasten. De banden lopen aan en de besturing voelt aan als een dweil. Kees is er nog en als de Quest op zijn zij ligt is snel duidelijk wat er aan de hand is. De voorste stuurstang van het linker wiel hangt er bij neer. De borgmoer heeft zijn werk niet gedaan en is weg.
Nadat we eerst wat knoeien met een tiewrap, realiseert Kees zich dat de borgmoer van de stoel dezelfde is als de moer van de besturing. Met het afgeslepen steeksleuteltje en ratelsleuteltje is de zaak snel geregeld.

64 mooie kilometers zonder vliegtuigen, nou ja één kleintje dan uitgezonderd.

Labels op deze blog

Na mijn ergernis over het verwijt op de Google ligfietslijst als zou ik ongegeneerd mijn blog promoten, nam niemand het voor mij op. Of de andere lezers waren het met het verwijt eens, of wilden zij geen tegengas geven aan Van E. In ieder geval kwamen er op mijn blog wel een aantal positieve reacties binnen, allemaal met de aansporing toch vooral door te gaan met melding op de lijst van nuttige bijdragen op mijn blog.
Ik zal dat toch niet meer doen. Ik heb gewoon geen behoefte me ergens aan te ergeren. Wel wil ik graag van de goed bedoelde opmerkingen leren en zal vanaf nu labels aan mijn berichten toevoegen. Ik zal kijken of en in hoeverre ik terug zal gaan in de tijd of alleen belangrijke items zal labelen.

Zwanenburg v.v. en Bebop pedalen

Met Rob Kaag rij ik vanmiddag naar Vos racefietsen in Zwanenburg. Rob wil kijken of hij de goede Sidi schoenen voor een aantrekkelijke prijs kan scoren. Met de wind achter tot soms dwars inkomend rijden we langs het water van de Markervaart en even later Nauernase vaart richting pont Buitenhuis over het Noordzeekanaal. Dat gaat met snelheden tussen 35 en 40 km/u. Majoor Kees heeft een vaardag met de familie en dus mag het vandaag 'een ietsje meer zijn'. Rob kan het tempo prima volgen.
Op de pont staan we tussen vele tientallen racefietsers. We zetten de Questen stil naast twee aantrekkelijke dames.
Aan de andere kant van het Noordzeekanaal rijden we door Spaarnwoude. Een racefietser probeert aan te klampen als ik hem voorbij rij. Hoe hij ook zijn best doet, het lukt niet. Ook Rob rijdt hem voorbij en plaagt hem nog wat.
Bij Vos in Zwanenburg is het een drukte van belang. De juiste schoenen zijn er wel, maar tot maat 43, dan een tijdje niks en dan weer vanaf maat 48 tot 51. Een vriendelijk meisje helpt ons. Op mijn vraag of zij op hun website opzettelijk honderden taal- en stijlfouten maken, moet ze bekennen de site nog nooit gezien te hebben. Een schermafdruk van hun homepage gaat hierbij. Dat een slechte website de zaken kennelijk niet hindert blijkt buiten. Naast het pand staat de auto van de directeur, een nieuwe Bentley, met hoogglans verchroomde wielen, dat dan weer wel.
We gaan onverrichterzake weer naar buiten en eten een broodje. We rijden door Spaarnwoude terug waarna Rob bij de havens rechtsaf slaat naar Amsterdam. Ik neem de pont en ga over de oude Zeedijk naar Krommenie.
Na 51 km ben ik weer op De Woude.

Gisteren heb ik de correctie voor de spreidstand van de benen weer verwijderd. Deze correctie dwingt mijn onderbenen naar elkaar en mede daardoor raak ik de carbon kettingafscherming. Een onbedoeld positief gevolg is dat de pedalen, mede doordat zij kennelijk nu zonder forceren onder de zool zitten, nog veel verfijnder bewegen en nu geheel weerstandloos bewegen. Een beetje teflon vet doet het ook goed. Nu is goed te merken dat ik bij elke trapbeweging een zeker patroon met mijn voeten over de pedaal volg. Het lijkt wel een soort acht beweging. Deze beweging had ik natuurlijk ook met de SPD pedaal, maar daar werd die beperkt door de veerspanning van het SPD pedaal. Deze pedalen zijn naar mijn gevoel voor de knieën heel goed, alles draait zonder spanning, alleen de zwaartekracht doet je voeten aan de pedalen 'hangen'.
Al met al ben ik heel happy met de Bebops.