Eerste grote ronde Noord-Holland

Gisteren hebben we mijn schoonouders verhuisd naar het bejaardenhuis, een emotionele dag. Daarom blijft de Quest in zijn hok.
Vandaag staat een grote ronde Noord-Holland op het programma. Het is zonnig en er staat al een pittige wind van 4 tot 5 Bft uit het oosten.
Ik zit om 10.20 uur in de Quest nadat ik eerst de banden op ruim 6 bar heb gepompt. Per 2 weken gaat er 0,3 bar druk verloren.
Tot Heiloo neem ik het fietspad, in Heiloo wordt gebouwd waardoor ik moet omrijden. Ik neem voor Heiloo al de rijbaan en voorkom ik dat ik bij een onoverzichtelijke rotonde moet stoppen. In Heiloo komt me een politieauto tegemoet. De politieman achter het stuur gebaart me naar het fietspad te gaan. Dat is geen bevel, dus ik doe het lekker niet. Kijken of ie omkeert en me de les komt lezen. Dat gebeurt niet en ik rij razendsnel door Heiloo. Voor het eerst rij ik langs het schoonouderlijk huis waar de oudjes niet meer wonen.
In Alkmaar rij ik naar de Payglop waar we afgelopen woensdag een nieuw Apple Centre hebben geopend. Het is nog gesloten en ik realiseer me dat de winkels pas om 12.00 uur open gaan. Dwars door de oude binnenstad kom ik op de Kanaalkade uit en sla linksaf richting Bergen - Den Helder. Schreef ik vorige week dat het fietspad slechter is geworden, nu realiseer ik me dat het zicht op een kilometers lang zandlichaam eigenlijk nog beroerder is.
De wind is best krachtig en komt iets voorlijk in, eigenlijk voornamelijk door de snelheid van 35 tot 38 km per uur. In het gebied van De Zijpe zijn de narcissen van vorige week uitgebloeid. Er zijn nog genoeg bloeiende bollen te zien, prachtig!. Dat het nog mooier kan zal later blijken als ik bij Schermerhorn de overtreffende trap van bloemenpracht op de foto zet.
Tijdens de korte stop bij de Kooi eet en drink ik wat. Als drinken heb ik de laatste tijd Ice-tea mee, een heerlijke frisdrank. Dit neem ik mee in de bidon die op de rechterwielkast zit. Uiteraard blijft de 2-liter Camelbag met water de belangrijkste bron voor de vochthuishouding.
De hele route naar Den Oever is pal tegen wind. Ik rij continu 32 tot 33 km/u, hartslag rond de 120. Eigenlijk ongelofelijk dat dat kan. Bij windkracht 4 tot 5 tegen rij ik daar met 33 km/u met het grootste gemak tegenin. Dit resulteert in een windkracht tegen van Bft 9. Het windgeruis is dan ook niet van de lucht. Er toeteren diverse auto's en er wordt heel wat afgezwaaid.
In Den Oever ga ik voor het eerst weer eens op de haven buurten. De bank staat er weer en het is daar goed toeven. Het lange stuk naar Medemblik hou ik rond de 37 km/u aan. Ik zet de iPod op shuffle en het leven is uitstekend zo.
In Medemblik overdenk ik tijdens de espresso of ik weer rechtstreeks naar Alkmaar zal rijden, of toch de grote route zal afmaken. Ik voel me uitstekend en ik ga voor de lange route. Ted de Lange komt weer even langsrijden met een Burley, een kruising tussen een ligfiets en een gewone fiets.
Twee vlotte wielrenners rijden voor me uit en dat is natuurlijk leuk. Zij rijden niet op de dijk, het waait ze zeker veel te hard. Tot Andijk blijf ik ook achter de dijk rijden. Ik rij de mannen voorbij en even later waait mijn pet af. Ik stop en ga de pet ophalen. De wielrenners rijden me weer voorbij. Dit zal zo blijven tot halverwege de afstand Enkhuizen en Hoorn. Ik stop steeds om wat te eten en te fotograferen. Dan ga ik weer op weg om ze in te halen.
Bij Andijk ga ik toch de dijk op, soms gehinderd door medefietsers, maar met in ieder geval een schitterend zicht op het IJsselmeer. Voor Enkhuizen stop ik even bij de Aalscholverkolonie en maak een paar foto's. Nu de wind aanlandig is, is de stank die de beesten produceren nauwelijks te verdragen.
Ik verheug me op de rit op de dijk van Enkhuizen naar Hoorn, de wind in de rug en voldoende ruimte om de snelheid flink op te voeren. De eerste kilometers lukt dit niet erg, er zijn veel geparkeerde auto's van kitesurfers. Tegemoet komend verkeer houdt totaal geen rekening met een Quest die gemiddeld 43 km/u rijdt. Ik moet dan ook regelmatig flink in de remmen. Hoort er allemaal bij, met dit mooie weer trekt het IJsselmeer veel mensen aan. Vlak voor Hoorn wordt het nog wel hachelijk als een grote kampeerauto een stel fietsers inhaalt en letterlijk geen millimeter ruimte voor mij laat.
Ik wil graag nog even naar de nieuwe winkel in Alkmaar en wil ik daar voor vijf uur zijn, dan moet de snelheid op het traject van Hoorn naar Alkmaar in ieder geval continue boven de 45 km/u blijven. Dat lukt prima en steeds rij ik 46 tot 47 km/u met hartslag rond de 145. Veel automobilisten op de Provinciale weg houden iets in en roepen vanuit het open raam dat ik wel 50 km/u rij. Dat is niet zo, hun snelheidsmeter geeft meer aan dan mijn snelheidsmeter.
In Schermerhorn maak ik een paar leuke foto's van prachtige tulpenvelden. Ik eet mijn laatste banaan en rij even later Alkmaar binnen om juist op tijd bij de nieuwe winkel aan te komen.
Het laatste stuk naar huis heb ik niet veel energie meer over. Thuisgekomen heb ik geen trek ik het avondeten. Heb ik teveel van mezelf gevergd? Het lijkt er wel een beetje op. Pas om 20.30 uur heb ik trek in mijn warme hap en een kop koffie.
Al met al een prachtige fietsdag.
172 km

Snelheidsverschillen Quest 20" versus 26"

Vanavond is er weinig wind, al waait er wel een lichte zeewind uit het westen. Deze wind komt dwars in. Ik vind het leuk om dingen met elkaar te vergelijken, daarom maar eens een vergelijking van de Quest 122 met 20" achterwiel met die van Quest 153 met 26" achterwiel.
De vergelijking gaat in zoverre mank, dat ik conditioneel nog lang niet op het niveau van 15-8-2005 ben. Ik ben nu 6 kg zwaarder en heb nog maar weinig kilometers in de benen. Onderstaand staatje geeft in de eerste kolom de hartslag weer, de middelste kolom geeft de snelheid van vanavond weer, de rechterkolom de gegevens van 15-8-2005.

HRM...5-5.....15-8-2005

100...29,5....30,0
110...32,0....33,0
120...36,5....37,5
130...42,0....42,5
140...45,5....46,5
150...53,0....50,0

Opvallend is dat op lagere snelheden de 20" iets sneller is. Bij hartslag 140 is het precies gelijk. Op de echt hoge snelheden is de 26" een stuk sneller. Zelfs mijn mindere conditie wordt gemakkelijk gecompenseerd door het hogere snelheidspotentieel van de 26" Quest.
Ik merk dat het langer aanhouden van hogere hartslagfrequenties nog moeilijk gaat. Het lijkt wel of het hart nog lui is. Ook verzuren mijn benen nog snel. Kon ik vorig jaar in september nog een uur lang een hartslag van 160 tot 163 volhouden, dat niveau is nog ver weg. Ik vraag me zelfs af of ik dat niveau nog wel zal bereiken. Uiteindelijk wordt ik volgend jaar 60.

Bijgeluiden uit de Quest

Vanmiddag een uurtje eerder van mijn werk vertrokken om voor de dodenherdenking nog een paar uurtjes te kunnen fietsen. Ik ga op weg om mijn standaard trainingsrondje van 42 km te maken. Het zal anders uitpakken.
Al direct na vertrek hoor ik iets aanlopen bij het achterwiel. Ik stop om te kijken of er iets tegen de wielkast drukt. Ik kan niks vinden en stap weer in. Net buiten Castricum wordt het geluid steeds sterker naarmate ik harder rij. Ik stop weer en leg de Quest op zijn zij om te kijken of ik iets kan zien. Ik zie niks en orden de inventaris wat beter rond de stoel. Het geluid blijft, hoogst irritant. Vlak voor Uitgeest haal ik de hele klimbim uit de Quest. Met een geheel lege fiets, ik laat de gehele inventaris op goed geluk maar even in het gras liggen, ga ik voor een test op weg. Het geluid blijft. Ik rij nog even door richting Krommenie, maar de ergernis wordt steeds groter. Terug naar huis is het devies.
Het aanlopen heeft overigens geen echte weerstand tot gevolg. Op de terugweg van Uitgeest naar Castricum rij ik continu 42 km/u met een hartslag van precies 122. De wind is iets achterlijker dan dwars en niet krachtig. Ik ervaar de hogere temperatuur als heerlijk en voel dat het fietsen erg gemakkelijk gaat.
Thuis zet ik de Quest op een emmer zodat het achterwiel los van de grond komt en stap in om te kijken of het geluid er nog is. Nee, er is geen geluid meer.
Wat is er tussen zondag en vandaag gebeurd? Eigenlijk niks, behalve.... een 15 graden hogere temperatuur. Het zal toch niet simpel met het uitzetten van een kunststof afscherming te maken hebben? Nou... ja. Ik trek de met klittenband vastgezette afscherming van de ketting en derailleur gedeeltelijk los en ga weer een stukje fietsen. En.. ja, het is nu vrijwel stil.

Eerste ronde Noord-Holland

Vandaag staat een rondje Noord-Holland op het programma. Niet de grote ronde via Enkhuizen en Hoorn, maar ik zal bij Medemblik afsteken en richting Alkmaar rijden. Waarom niet de grote ronde? 140 km is in het begin van het seizoen een heel eind en de knieën moet natuurlijk nog langer mee. De belangrijkste reden om niet de hele ronde te rijden ligt in het feit dat mijn schoonouders komende week verhuizen naar een bejaardenhuis. Ze willen graag dat wij vanmiddag de laatste keer 'thuis' een glaasje port komen drinken. Na 41 jaar op de Kennemerstraatweg 290 in Heiloo te hebben gewoond, waarvan ik er 37 jaar over de vloer kom, is het best ingrijpend voor de oudjes.
Om kwart over negen vertrek ik richting Alkmaar. Het is met 7 gr. C. tamelijk koud. De zon schijnt en de wind is zwak uit het Noord-Westen.
De Quest loopt inderdaad lichter met de Marathon Racer en het comfort is op 6 bar vergelijkbaar met de Marathon Slick op 5 bar. Ik begin rustig om de knieën niet al te zwaar te belasten. Mijn schoonouders zien me om half tien langsrijden en even later fiets ik door een rustig Alkmaar, Nederland slaapt kennelijk uit na Koninginnedag.
Het fietspad ten noorden van Alkmaar is slechter dan ooit. Er wordt een zandlichaam naast het fietspad aanlegd en het werkverkeer misbruikt kennelijk het fietspad.
Noordelijker draaien de windmolens, dus is er minimaal windkracht 3. Overal beginnen de bollen te bloeien. Ik ruik de sterke geur van hyacinthen, heerlijk. Ik stop even om een foto te maken van een bloeiend veld narcissen.
Om kwart voor elf ben ik bij mijn vaste pleisterplaats het benzinestation bij de Kooi. Ik krijg nu voor de wind, althans dat denk ik, en stop de schuimkap onderdeks. Even later merk ik dat de wind toch weer voorlijk inkomt, komt deels door de zwakke wind, deels doordat de wind aan de Waddenzeekust uit het Noord-Oosten komt. In Den Oever stop ik bij een vaste pick-nick plek waar ik de vogelringer weer aan het werk zie. Hij is net klaar en is wel in voor een praatje. Ik weet nu alles over de invasie van barnsijzen en de slecht functionerende Finse vogelringencentrale. Een aparte wereld en mijn bewondering voor die kleine vogeltjes is groot. Het is al drie keer voorgekomen dat hier in China geringde vogels zijn gevangen.
Het is nog steeds koud en ik ga proberen een tweetal snelle wielrenners die 5 minuten eerder passeerden, in te halen. Ik zie ze allang niet meer, maar er zijn niet veel wegen richting Medemblik. Ik trap de Quest naar 41 km/u en hou dit aan tot vlak voor Medemblik. Dan zie ik de rappe renners voor me en gooi nog wat extra kolen op het vuur. Ik haal ze met een behoorlijk snelheidsverschil in. Ze maken geen aanstalten om aan te pikken. Is ook niet makkelijk, want met 45 km/u tegen wind, ja ook nu weer, is het niet makkelijk om een Quest bij te houden.
In Medemblik ga ik bij restaurant Kwikkel aan om een goede espresso te drinken. Ted de Lange, de ligfietshandelaar om de hoek, komt even kijken en bewondert de nieuwe Quest. Ted blijkt mijn weblog te lezen en is dus goed op de hoogte.
Een aardig ouder stel vraagt honderduit over de Quest. Mevrouw en meneer zijn watersporters en zij fietst met een fiets met elektro-ondersteuning. Ik fiets door de zuidelijke Wieringermeer en verrek.... ik heb weer de wind tegen. Dat is heel goed te zien aan de talloze windmolens die zich naar de wind richten. Ik heb er nu 120 km opzitten en de snelheid blijft nu op 35 km/u steken. Mijn hartslag is rond de 124. Ik stel steeds vast dat na lange ritten de hartslag relatief wat hoger is bij een bepaalde snelheid dan als ik 'vers' ben.
Bij Alkmaar heeft Rijkswaterstaat in zijn oneindige wijsheid besloten dat ik niet door mag rijden richting zuid. Ik moet via Oudorp. Dat ben ik niet van plan en ik neem de rijbaan linksaf om toch weer op de route te komen. Ik sluit voor het stoplicht achter een Renault Megane aan. De rechterportier gaat open en een vrouwenhoofd roept dat ik 'hier helemaal niet mag rijden'. Ik roep terug dat ik dat wel mag. 'Waarom mag u dat dan wel?' riposteert mevrouw. Ik roep dat ik breder dan 75 cm ben en meer dan twee wielen heb. Het licht springt op groen, de deur gaat dicht en we trekken allemaal op.
In Alkmaar stop ik even bij het Noord-hollands kanaal en eet mijn laatste broodje op.
In Limmen staat een mevrouw met haar Ford Escort op het fietspad. Erachter staat nog een auto. Ik claxoneer luid en mevrouw raakt in paniek, de motor slaat af en ze kan geen kant meer op. Tenslotte kan ik er hoofdschuddend achter langs.
Om half drie ben ik thuis na een heerlijke tocht zonder pech of ander fysiek ongerief.
138 km.

Bandenwissel

Vanavond na de koffie haal ik de Quest naar binnen om de achterband te verwisselen. Er zit achter nu een door Velomobiel.nl nieuw geleverde Schwalbe Marathon Slick om. Dit is met 650 gram een relatief zware band. Als reserveband kreeg ik een Schwalbe Marathon Racer mee. Deze band weegt in 26" maar 375 gram, een verschil van maar liefst 275 gram. Deze band zou sneller moeten zijn, althans volgens Schwalbe. Hij is wel minder lekbestendig en de wangen zijn minder sterk. In de hand voelen de wangen van de Racer ongeveer aan als de Tioga Comp Pool. De Racer laat zich vrij makkelijk monteren, al vet ik de wielen wel licht in met wat vaseline.
Vervolgens demonteer ik het kapje om de derailleur om het piepen te elimineren. Ik spuit wat Imal op de wieltjes en hoop dat dit de oplossing is.
Als de fiets weer buiten staat kan ik de verleiding om een klein stukje te fietsen niet weerstaan. Ik hou mijn pantoffels aan en stop mijn spijkerbroek in mijn sokken. Ik bespeur direct dat de Quest makkelijker versnelt. Ik zet even aan en zie in no-time 42 km/u op de snelheidsmeter komen, letterlijk op mijn sloffen. De eerlijkheid gebiedt me wel te zeggen dat ik alle banden nu op de maximum druk van 6.0 bar heb gezet.

Volendam - helmprobleem(pje)

Vanmorgen komt mijn vrouw thuis met de boodschappen. Zij klaagt over de kou. Even later haal ik de Quest uit zijn nachtleger voor een tochtje naar Volendam. Oops, inderdaad fris met 7 gr. C. Ik vertrek om 11.20 uur naar de pont in Akersloot met de schuimkap op. Ik merk dat de Velomobielhelm veel winddruk krijgt van onderen. Zo veel zelfs dat de helm een sterke neiging heeft om achterover te willen. Kennelijk wordt dit bij hogere snelheden veroorzaakt door de afbuiging van de wind door de opstaande rand van de schuimkap bij het hoofd. Ik trek het kinbandje strak en ..... het bandje knapt. Ik heb de helm gelukkig vast aan één van de losse bandjes en ik stop om de schade op te nemen. Niks kapot, de sluiting is niet helemaal kosjer en kan losschieten.
Het gaat ondanks de kou heerlijk. De wind is vrij krachtig en iets achterlijker dan dwars. Dat levert bij hartslag 130 een snelheid van 44 km/u op, niet gek. Ik bemerk overigens dat het bereiken van hogere hartslagfrequenties, ik bedoel dan 150 en hoger, niet makkelijk gaat. Er moet dus nog heel wat trainingsarbeid worden verzet.
Voor De Rijp haal ik de schuimkap eraf en leg deze achter de stoel neer. Dit kan nu voor het eerst omdat er onder de vrijhangende stoel ruimte is ontstaan nu er geen tussenas meer is. De luchtaanstroming van de helm is nu prima en comfortabel.
Ook door de Beemster haal ik heel makkelijk weer de 44 km/u met hartslag 130. Het kan natuurlijk veel harder, maar dit rijdt wel fantastisch. In de ruime bocht bij de Cono kaasfabriek gaat het bijna fout. Ik neem de bocht met een snelheid van 35 km/u. Bij het uitkomen van de bocht licht de Quest nogal overwacht zijn linkervoorwiel op en houdt dit een meter of 6 vol. Waarschijnlijk komt dit doordat de wind daar vrij spel heeft en even dwars inkomt. Ik schrik er toch behoorlijk van.
In Volendam loop ik vast op de Koninginnedagfeesten. Ik rij naar het zuiden van het dorp en sla daar linksaf naar de dijk. Het is er gigantisch druk. De incrowd heeft al het nodige bier op en de toeristen snappen natuurlijk niet dat er een voor hen vreemd geel geval door wil. De luide claxon doet zijn werk uitstekend. Uit een van de kroegen schreeuwt iemand:'Ouwe gek'. Zit natuurlijk een kern van waarheid in :).
Bij restaurant Schilder eet ik, zittend in de Quest, een broodje en een banaan en krijg daar een kleine bui over me heen. Ik rij niet terug over de dijk, maar sla rechtsaf naar Edam. Met een omweg kom ik weer in Volendam en ga nu met tegenwind richting De Rijp. De 44 km/u van de heenweg is met dezelfde hartslag 38 km/u. Het scheelt dus 6 tot 7 km/u.
In de Beemster zit ik aan mijn iPod te prutsen als ik opgeschrikt wordt door een luid knerpend geluid. Ik rij door een kapot geslagen bierfles en wacht op de lekke band. Gelukkig komt die niet en ik mag lekker binnenblijven.
Ik hoor al een tijdje een heel hoog piepend geluid uit de derailleur komen. Bij bepaalde versnellingen is het heviger en soms bijna weg. Ik denk dat het kunststof wieltje in de derailleur wat smering kan gebruiken.
Om 14.00 uur ben ik al weer thuis.
75 km.

Hoorn - Volendam

Vandaag een middellange trip op het programma. Het weer is iets beter, het zonnetje schijnt zelfs waterig door de sluierbewolking.
Om half elf zit ik in de Quest, de schuimkap laat ik thuis. Ik ga eerst naar Hoorn. Route: Akersloot, De Rijp, Noordeinde, Driehuizen, Schermerhorn, Oostmijzerdijk, Avenhorn. Op de Oostmijzerdijk rij ik een ligfietser achterop met een onderstuur ligfiets. Hij neemt er zijn gemak van en slingert nogal over de weg. Ik waag er maar een toeter aan, maar de goede collega reageert niet. Toch er maar snel langs. Tijdens het langsrijden zie ik dat ie iPodoortjes in heeft. Die staan blijkbaar nogal hard en dan hoor je alleen maar de muziek.
Om 12.00 uur rij ik Hoorn binnen en zoek een gelegenheid op om een lekkere espresso te verschalken. Op 't Breed is het terras al open en ik zet de Quest even op de stoep. Terwijl ik dat doe komt er een hele bende motormuizen binnenvallen. Nou.... muizen zijn het in doorsnee niet. De gemiddelde motorrijder is een 100 kilo + man. Tijdens het uitpellen van de motorkleding blijken er ook enkele vrouwen tussen te zitten, minder zwaar, maar wel stevige meiden.
Ik wil niet koud worden, dus al snel zoek ik de warmte van de Quest weer op. Met een 40 km/u gaat het richting Volendam. Ik krijg de wind tegen en ik begin te merken dat de calorieënvoorraad aan zijn einde komt. Bij het gemaal tussen Warder en Edam klim ik de dijk op en op de uitkijkpost eet ik een broodje en een banaan. Een stel, man en vrouw, op een Vittorio tandem, doen hetzelfde. Ze vinden de Quest heel mooi en zijn verbaasd over de snelheden die je met zo'n fiets kunt bereiken. Hun snelheid voor de wind is 22 km/u, ja, dan moet je geduld hebben.
Vlak voor Edam zie ik een gele Mango aankomen. De fietser komt naar mijn weghelft en stopt. Ik denk even dat het Kees Schouten is, maar de kleur helm klopt niet. Het blijkt Frank Hettema te zijn. Hij is ergens over heen gereden en denkt dat zijn aandrijving niet goed werkt. Hij gaat weer even in de Mango zitten en trapt terwijl ik hem aan de achterkant optil. Het klinkt en werkt allemaal goed. We praten wat over onze fietsen. Het valt Frank op dat de nieuwe Quest zo mooi is afgewerkt, vooral het instrumentenpaneel. Na 10 minuten gaat Frank naar Hoorn, ik naar Edam en daarna richting Beemster.
Via De Rijp en West-Graftdijk bereik ik de pont in Akersloot. Het is er druk, maar de Quest kan mooi aan de zijkant van het dek staan en er kunnen toch 3 auto's mee.
Om half drie rij ik Castricum binnen. Het begint te regenen, geen probleem, ik ben er bijna. Zoals gebruikelijk geeft een oudere man in een Opel Kadett mij op de rotonde vlak bij huis geen voorrang. Ik scheld de man verrot, maar zoals ook gebruikelijk, kijkt de dader me niet aan en rijdt met een stalen smoelwerk door.
90 km

Lente? Hou toch op!

Ik verheug me op een ritje met de Quest. Alle weerprofeten beloven me een mooie lentedag. Als ik wakker wordt is het zwaar bewolkt. Als ik even later buiten ben is het met 8 gr. C. ook nog koud en miezerig. Ik besluit de schuimkap er maar op te zetten, een goede beslissing. Op de rotonde bij de Soomerwegh krijg ik geen voorrang van een vrouwelijke Peugeotbestuurster. Een scheldkannonade wordt haar deel. Buiten de bebouwde kom rij ik al gauw boven de 40 km/u. Naar Uitgeest, ik heb de wind in de rug, rij ik de hele afstand 48 km/u. Mijn hartslag blijft rond de 145 slagen per minuut. Ik heb het gevoel dat mijn conditie nog niet goed is, maar deze cijfers zien er toch wel goed uit. De vraag is alleen of ik nog hogere snelheden een uur of langer kan volhouden. Vorig jaar lukte dit in ieder geval wel. Ook ben ik met 89 kg een kilo of vijf te zwaar. Dit is overigens een jaarlijks ritme, zomers ben ik tussen de 82 en 84 kg, 's winters tussen de 86 en 89 kg. Het wordt dus tijd voor flink wat kilometers.
Ik rij vlot door Uitgeest, er is geen verkeer omdat de Provinciale weg is afgezet t.b.v. asfalteringswerkzaamheden. In een paar minuten ben ik bij het stoplicht over de doorgaande weg bij Krommenie. De knop om het licht te bedienen kan ik moeilijk bereiken, ik moet mijn afstandsbediening maar weer meenemen.
Via Krommenie rij ik naar West-Graftdijk en daarna door naar de pont in Akersloot. Een wielrenner is bijzonder geïnteresseerd en we maken een gezellig praatje.
Via Heiloo gaat het iets boven de 40 naar Egmond aan Zee. Ik toeter even naar de leidsters van Manege De Hoef, zij zwaaien enthousiast terug. Altijd leuk als de mensen je kennen.
In Bakkum-Noord sla ik rechtsaf naar het strand. Erg hard gaat het niet meer, hoeft ook niet altijd. Op het strandplateau rijdt een meisje te paard. Ik nader langzaam van achter. Op het moment dat het dier me ziet wil het niet verder. Ik stop en na flink wat aansporingen krijgt ze haar rijdier weer op gang.
48 km.

Openbare boetedoening wegens wegpiraterij

Vandaag maakt Fred de Blok me attent op een filmpje op http://www.huneliggers.nl/
Het filmpje heet 'Wegpiraat' en staat in de 'Galerie'.
Het moet er maar uit, die wegpiraat ben ik. Op het moment dat ik er reed beschouwde ik het rijden als een soepele slalom en was ik op tijd weer op mijn eigen weghelft. Nu ik het filmpje zie kun je er ook heel anders naar kijken. Mijn rijgedrag verdient niet de schoonheidsprijs.
Redenen voor dit wangedrag kan ik niet bedenken. Een rol zal zeker hebben gespeeld dat ik de hele dag niet veel harder heb gefietst dan 20 km/u. Zeker 6 lekke banden en zelfs een kettingbreuk van andere deelnemers haalden de vaart er uiteraard volledig uit. Niet zo'n goede biotoop voor de nieuwe 26" Quest. Dan is zo'n mooie slingerende afdaling wel 'kasie' voor Wim. Alle remmen gingen even los en met 69 km/u wordt ik door - ik denk Harry Lieben - voor eeuwig aan de digitale schandpaal genageld. Mea Culpa, Mea Culpa.

Paastreffen

Zatermorgen eerst de bus opgehaald om de Quest in te vervoeren naar de Harskamp. Even langs de zaak om weer twee nieuwe medewerkers te begroeten.
Thuis knip ik uit wat reststukken Ventisit een stukje tapijt bijeen voor de vloer van de Quest. Effectief en het ziet er mooi uit. Met twee stroken dubbelzijdige tape blijft het matje prima liggen.
Daarna fiets ik met de Quest naar de haven in Uitgeest waar het een drukte van belang is. Dit is het laatste weekend dat de leden aan hun boten kunnen werken. Dinsdag gaan de schepen te water. Ik verlaat de drukke haven en fiets via een omweg door de polder langs het Oer-IJ weer naar huis.
Om 15.00 uur laad ik de Quest in de bus, ook nu weer merk ik dat de spoorbreedte iets is toegenomen, de wielen wringen iets in de geleideplanken waarmee de Quest met de beide voorwielen de bus wordt binnengereden. Om half vijf rij ik de Harskamperdennen op. ik zie heel veel bekende gezichten. Meteen nadat ik de Quest uit de bus haal drommen belangstellenden voor de nieuwe Quest en vooral de LEDs om de fiets. De knipperlampjes maken overuren en iedereen is het erover eens dat het er mooi uitziet en heel goed zichtbaar is. Dus Kees, je kunt hetzelfde kunstje ook bij Koe-est zonder problemen uithalen :).
Ook het eerste exemplaar van de nieuwe Ventisit Softcell mat wordt door vele ligfietsers goedkeurend bekeken. Iets minder ventilatie, maar nog veel meer comfort.
Ik pomp mijn luchtbed op, leg een deken erop en daarop leg ik weer een Thermorest matje. Vorig jaar lag ik slechts op het luchtbed op de bodem van de bus en dat is vreselijk koud. Al met al nu heerlijk geslapen.
Na een goed glas wijn op naar de pastamaaltijd. Bert en Leonie Gazendam en een heel team vrijwilligers hebben er weer een prima maaltijd van gemaakt.
Het begint flink te regenen en ik ga voor mijn doen op tijd te slaapzak. De regendruppels op het kunststof dak tikken me snel in slaap.
Zondagmorgen, 1e Paasdag, begint met regen. Gezamenlijk ontbijten we in het hoofdgebouw.
Om half elf vertrekken we met een grote groep fietsers voor een tocht van 62 km over de Veluwe. Mooie rit, die wel geplaagd wordt door meerdere lekke banden en zelfs een kettingbreuk. De eerste stop is bij een lokatie van Staatsbosbeheer. De horeca is totaal niet voor zijn taak berekend. Ik krijg hardbevroren appeltaart, waardeloos dus.
Dat het wat dat betreft beter kan zie ik bij het tweede rustpunt. De appeltaart is hier perfect. Zo veel ook dat ik het niet op kan. Leonie helpt me en Hans Pasman zorgt uiteindelijk voor een leeg bord.
De zon schijnt al even en ik ben vergeten mij met factor 60 in te smeren. Gelukkig houdt de nieuwe Velomobiel helm de zon grotendeels uit mijn gezicht en valt de schade mee.
Op de terugweg slingert de mooie weg omlaag te verleidelijk om er niet met een bloedgang vanaf te racen. Maximaal 69 km/u geeft de computer aan. Theo van Goor - vergeef me Theo, die Quest gaat ook zo makkelijk hard - moppert even later over 'die idioten die de voorrijder zo hard voorbijscheuren'. Ik geef besmuikt toe dat ik die idioot ben.
Terug op de camping haal ik met Nico van Laar het barbequevlees op bij de slager. Even later blijkt dat de sauzen niet besteld zijn. Geen nood, weer even in de bus en naar een cafetaria waar Wendy 3 emmers saus scoort.
De barbeque is uitstekend en de avond verloopt prettig aan tafel met o.m. Frans van Schoot en Theo van Goor. Ben je gek op anekdotes vanuit de begrafeniswereld, schuif de volgende keer bij Theo aan tafel.
Ik slaap als een roos en wordt pas om 8.45 uur wakker in de bus. Te laat voor het gezamenlijke ontbijt. Geen probleem, ik heb uiteraard alles bij me en eet mijn broodje in de bus.
Om half elf ga ik weer op weg naar Castricum. Mooi weekend.

Quest optisch verfraaid

De gele omkasting en de tunnel is hier goed te zien

Na het spuiten is de Quest weer strak van lijn

De nieuwe 26" Quest is een fantastische fiets. Het grote achterwiel maakt de fiets sneller, comfortabeler maar het belangrijkste voordeel is dat de derailleur rechtstreeks op het achterwiel kan worden gemonteerd. Dit heeft tot gevolg dat de lawaaiige tussenas niet meer nodig is. Omdat de derailleur binnen de body van de fiets moet blijven, is er nu een omkasting gemaakt die weliswaar onvermijdelijk, maar m.i. niet erg mooi is. Daar is wel wat aan te doen, zwart spuiten. Dat ga ik vanmiddag doen.
Ik heb nog een halfvolle spuitbus matzwarte cameralak. Het is eigenlijk hittebestendige lak die ik gebruik om het interieur van luchtfotocamera's diep matzwart te spuiten. Van een diepmat zwarte lak reflecteert vrijwel geen licht.
De eerste spuitbeurt ziet er direct mooi uit. Als ik de fiets echter rechtop zet, blijkt dat de ronding van omkasting over een groter oppervlak moet worden gespoten. Ik plak opnieuw alles af en spuit nog een keer. Nu ziet er het veel beter uit. Uiteindelijk moet ik nog een derde keer afplakken en spuiten om onder de gemiddelde kijkhoek een strakke lijn te zien.
Ik heb een fotoserie gemaakt waar je de verschillende stappen en de heel goede resultaten kan bekijken. Klik http://web.mac.com/wschermer/iWeb/Site%208/Zwarte%20derailleur.html
De derailleuromkasting is nu met het blote oog al bijna niet te zien, met de camera is ie vrijwel niet vast te leggen.

Voorbereidingen voor Paastreffen

Zaterdag rij ik met de grote Mac Support bus naar het Paastreffen. Morgen nog een paar kleine klusjes aan de Quest. Allereerst ga ik de gele behuizing van de derailleur zwart spuiten. Dit moet de naar mijn mening wat minder mooie rechteronderzijde van de Quest verfraaien. Ik denk namelijk dat de derailleurbehuizing in het zwart niet zal opvallen tegen de ook zwarte wieldoekjes. Ik laat morgen wel even zien hoe het geworden is.
Ook zal ik de twee glanzend verchroomde Apple logo's weer op de rollbar plakken.

Paard en Quest publicatie

De al aangekondigde publicatie Quest en Paard in het blad 'Te Paard' ligt inmiddels bij winkels voor ruiters, bij maneges en op alle plaatsen waar liefhebbers van paarden komen. De oplage is 15.000 exemplaren. Een scan van de publicatie gaat hierbij. De kwaliteit is krantendruk op het formaat van de Spits en de Metro.

Volendam

Zoals gebruikelijk staat er weer een pittige wind, bovenin de 4 tot 5 BFT. Wanneer houdt dit nou een keer op? De temperatuur is met 7 gr. C. ook weer veel te laag voor de tijd van het jaar. Niet getreurd, de zon schijnt en er wacht een heerlijke fiets in het schuurtje op mij.
Om 12.00 uur ga ik op weg voor een ritje naar Volendam. De Quest vliegt letterlijk over de weg, wat wil je ook, de wind komt royaal achterlijk in. Het enige geluid is het zoeven van de banden over het asfalt. In 10 minuten ben ik al bij de pont in Akersloot. De pontbaas ziet dat het een andere fiets is, de LEDs vallen hem op.
Richting West-Graftdijk hou ik de snelheid op 45 km/u. Ik heb de hartslagmeter weer eens om en lees een hartslag af van rond de 140. Naar De Rijp ga ik even 51 km/u, hartslag dan 147, maar moet voor een loslopende hond al vlug flink afremmen. Door De Rijp is het zoals gewoonlijk optrekken en stoppen, optrekken en stoppen. De Rijp rij ik met flinke snelheid uit en duik de Beemster in. Omdat er een amazone met paard aan de teugel op het fietspad loopt hou ik tot Midden-Beemster de rijbaan aan. Snelheid 45 km/u, dus het verkeer dat hier 60 km/u mag heeft er weinig hinder van.
In Kwadijk is het wegdek ronduit slecht. Toch kan ik hier makkelijk 36 km/u blijven rijden, naar mijn gevoel een gevolg van het grotere achterwiel dat over oneffenheden toch makkelijker blijft rollen.
In Volendam is het onwaarschijnlijk druk. De Volendammers zelf schudden de winter van zich af en laven zich aan zon en bier op de dijk. In de windschaduw van de kroegen is het goed toeven op de dijk. Ook de toeristen zijn er weer in aantallen. Zoals gebruikelijk wordt ik van alle kanten gefotografeerd en als ik even stop komen de Duitsers en Engelsen met de bekende vragen. Een stel Italiaanse jongetjes is echt vervelend. Overal zitten ze aan en morsen ijs op de Quest. Ze laten zich niet wegsturen en ik stap uit. Ik pak een paar kleine etterbakjes iets te stevig bij de armen vast. Da's niet leuk en ze druipen af.
Terug tegen wind is andere koffie. De conditie is nog niet op orde, het lichaamsgewicht te hoog. De snelheid is zo'n 7 km lager dan voor de wind, bij gelijke hartslag. In Kwadijk heeft de gemeente enkele betonnen bakken vervangen door verkeersheuvels. Daar kan maar één auto tegelijk door. Bij een verkeersheuvel in een bocht heb ik voorrang. Die krijg ik van een Volkswagenbus helaas niet. Ik kan met moeite remmen en duik bijna de struiken aan de rechterkant van de weg in. Ik voeg de bestuurder een welgemeend 'klootzak' toe. Van Oost naar West gaat door De Rijp makkelijker en ik ben snel door het dorp. Ter hoogte van West-Graftdijk haal ik een paar wielrenners in. Het snelheidsverschil, ik ga toch niet harder dan 42 km/u, is heel groot.
Om 15.00 uur ben ik weer thuis.
71 km.

Nog meer rijervaringen met Quest 153

Vanmorgen eerst wat klusjes aan de fiets. Ik stoot met mijn rechterschouder net tegen de onderkant van de rand van het instapgat. Allert heeft daar aan weerskanten een stukje stevig schuimrubber ingelijmd ter vermijding van al te ernstige bloeduitstortingen bij een frontale botsing. Ik draai de drie boutjes los waarmee de stoel aan de achterzijde vast zit en monteer het geheel één gaatje lager. Vervolgens denk ik de stoel aan de voorzijde iets naar voren te moeten schuiven. Dat blijkt evenwel niet nodig. Nu zit ik precies goed in de fiets.
Vervolgens moet de GPS muis nog een plaatsje hebben. In de vorige Quest had ik een ophanging gemaakt met een strook klittenband aan de binnenkant van de rollbar. Geen gelukkige constructie want de muis vond ik regelmatig ergens op de bodem van de Quest. De mannen van Velomobiel zullen dit voor mij niet bewust goed hebben opgelost, maar de bovenkant van de grotere wielkast is een perfecte plek voor de muis. Ook nu weer een strook klittenband, ik ben een grootverbruiker van dit spul, creëert een mooie positie voor het kleine beestje. Vanmiddag maar eens kijken of ie goed blijft zitten.
Na de zware regen en de harde wind vanmorgen knapt het weer in de middag snel op. Tijd om een blokje om te gaan. Ik ga richting Uitgeest, een heerlijk rustige rit nu het autoverkeer niet van de provinciale weg gebruik mag maken. De wind komt dwars in en is behoorlijk krachtig. Snelheid iets boven de 40 km/u, zin om te racen heb ik nu even niet.
Ik bemerk dat de fiets op het middelste voorblad helemaal stil is. Op het grote blad komt er een licht bijgeluidje bij, vrijwel zeker wordt dit veroorzaakt door het kettingrolletje onder de stoel. Dit komt omdat de ketting dan iets uit het midden wordt gedwongen en de kettingschakels tegen de zijwand van het kettingwieltje aanlopen. Niet van belang, bij snelheden boven de 40 km/u is het windgeruis sowieso sterker. Tot 40 km/u kan ik het middelste voorblad benutten, daarboven moet ik naar het grote blad. Bij de vorige Quest moest ik bij 45 km/u naar het grote blad. Overigens was Q122 ook op het middelste blad het stilst.
Inmiddels durf ik met hogere snelheden dan voorheen over grotere dwarsrichels te scheuren. De nieuwe fiets veert minder diep in en springt minder hoog over deze richels. Dat heeft me met de vorige Quest een paar hachelijke momenten opgeleverd.
Al met al is de nieuwe Quest een superfiets. De 20" Quest is een heerlijke fiets, maar de 26" is hem in alle opzichten de baas.
Ik begin te wennen aan de nieuwe Velomobiel helm. Het totaalgewicht is 420 gram, nog net te doen.
Ik krijg zojuist een mailtje van Bert Hoge. Hij heeft de nieuwe rolweerstandmeter in huis gekregen. Hij is nog wat grieperig, maar als ie beter is zal hij met de mannen van Velomobiel.nl een groot aantal rolweerstandmetingen gaan uitvoeren. Ik ben erg nieuwsgierig naar de resultaten van de verschillende banden.

Snelheidsmeting Quest 153 en nieuwe rijervaringen

Bij de levering van mijn Quest zat geen handleiding voor mijn fietscomputer. Ik bel Theo van Velomobiel.nl. De handleiding van mijn computer is in de doos met pedalen van mijn vorige Quest beland. Die ligt dus nu bij Jeroen van Steenis. Theo zal er nog een sturen. Vanmorgen ontvang ik die per post. De wielmaat staat nog op 210 cm, ja dan gaat het wel hard :). Volgens Theo moet ie op 152 cm staan. Na wat snuffelen in de handleiding staat de goede wielmaat, de tijd en de goede volgorde van de display in het computertje. Omdat de knipper-LEDs wat teveel uitsteken vraag ik aan Theo of en hoe ze vastzitten. Nou.... vast dus, met heldere kunststoflijm. Hoewel ik ze liever iets dieper in de romp had willen zien, is de bonus nu wel dat ze heel goed zichtbaar zijn.
Vanmiddag een uurtje er tussenuit. Eerst de banden even oppompen, er zit gemiddeld maar 4.0 bar in, wel comfortabel, maar niet snel. Ik pomp 6.3 bar in de beide voorbanden en 6 bar in de grote achterband. Traditioneel verwijder ik het rechterwieldoekje van het achterwiel. Oen.... dat lukt niet meer. De derailleur zit nu rechts, dus moet het doekje links eraf.
Het waait al weer behoorlijk, zij het niet gevaarlijk. Nu ben ik met mijn 88 kg ook niet de eerste die zal omwaaien.
Met de hardere banden loopt de nieuweling heerlijk licht. Ook nu geniet ik weer van de stilte in de fiets. Wel maakt de carrosserie op slecht wegdek iets meer lawaai, maar door het grote achterwiel en de ideale ophanging van het stoeltje worden de trillingen uitstekend gedempt. Het is echt heerlijk rijden nu, de fiets stuurt scherp en de bochtsnelheid is veel hoger. In Egmond aan Zee is een bocht naar rechts richting Heiloo die ik met de Q122 met 30 km/u kon nemen. De fiets helde dan flink over en tilde het rechterwiel op. Als dat gebeurde was er nog maar weinig speelruimte om veilig de bocht af te maken. Ook nu tilt de Quest zijn rechterwiel op, maar dat gebeurt op een snelheid van 36 km/u en op dat moment is de fiets nog vrijwel horizontaal en uitstekend te corrigeren. Je kunt het gedrag een beetje vergelijken als dat van de lelijke eend en de Mini. Ik neem het iets mindere comfort graag op de koop toe voor veel meer veiligheid.
De snelheid is gevoelsmatig merkbaar hoger. Op hogere snelheden schat ik dat de 26" zo'n 4% sneller is vergeleken met de Q122. De hele Zeeweg naar Heiloo kan ik zonder zware inspanning 45 km/u rijden. Op het snelle betonnen fietspad van Heiloo naar het Noord-Hollands kanaal blijf ik langere tijd tussen de 45 en 50 km, OK met de wind achterlijk, maar met beslist minder inspanning dan voorheen.
Een laatste prettige bijkomstigheid is het volledig weggewerkt zijn van de ketting. Kon in de vorige Quest de ketting nogal eens de dader blijken van de nodige vervuiling van kleding en andere inventaris, in deze Quest is dit onmogelijk. De ketting ligt diep in de nieuwe ruggengraat en nergens kunnen er spullen bij de ketting komen. Al met al een reeks van verbeteringen die ik eigenlijk niet voor mogelijk had gehouden.

1e rit in 26" Quest 153

Vanmiddag voor het eerst een ritje met de Q153. Het is 11 graden C., de zon schijnt dus de schuimdeksel mag thuisblijven, voor het eerst dit jaar. Ik zet de Quest in de volle zon om te zien of de richtingaanwijzer LEDs zichtbaar blijven. En ja, ze zijn zo fel dat zelfs in zonlicht de LEDs goed te zien zijn.
Ik laad de 406 en 559 Schwalbe Marathon racer vouwbanden in, evenals de andere normale spullen. Eerste verrasssing, er kan veel meer mee. De hele ruimte onder de stoel waar normaal de tussenas zit is vrijwel leeg. De nieuwe stoel zit meteen goed, een heel verschil met de vroegere standaard stoel die ik direct heb verwijderd. De nieuwe stoel heeft voor mij de juiste, minder geprononceerde welving dan de standaard stoel en is vooral bij het zitvlak langer. Het is even wennen dat de schakelaar voor de richtingaanwijzers is verhuisd van het stuur naar het instrumentenpaneel links. Gelukkig maakt de clignoteur een zeer goed hoorbaar geluid, ik kan hem niet vergeten uit te zetten zoals voorheen.
De eerste meters valt direct op, dat er vrijwel geen mechanische geluiden meer zijn. De fiets is werkelijk stil. Uiteraard hoor je geluid uit de carrosserie als je over slecht wegdek rijdt, en je hoort nu de banden op het wegdek, maar de continue zagende herrie die onder het stoeltje vandaan komt is weg. Dit is echt een openbaring, en ook de reden waarom ik anderhalf jaar geleden de 26" bestelde.
Een tweede prettige eigenschap is de stabielere wegligging. Ik heb in de fiets een stuggere vering laten monteren, eigenlijk een combinatie van twee veerelementen. In iedere veerpoot zitten nu 2 veerelementen, een stuggere en een soepeler veer. De fiets reageert veel directer op stuurbewegingen en helt bijna niet meer over in bochten. Ook de waggelende beweging als je met iets te veel kracht en een te laag traptempo, feitelijk mijn liefste manier van fietsen, is verdwenen. Bij harde wind, ook vanmiddag waaide het aan de kust weer pittig, reageert de fiets vertrouwd.
Een kleine positieve bijdrage zal ook worden geleverd door de 1,5 cm grotere spoorbreedte. Ik bespeur dit wel degelijk omdat de geleiders waarin ik de fiets zijn schuur binnenrij, nu klemlopen. Dit was met de 6 mm bredere Comp Pools niet het geval.
Nu zul je je afvragen of het comfort heeft geleden onder de stuggere vering. Het antwoord is nee. Dit komt omdat het huidige stoeltje enigszins veert, het is als een soort hangmat opgehangen tussen de twee uitersten. Het stoeltje in de 20" Quest is direct en vast gemonteerd op de ruggengraat van de fiets. Trillingen in de fiets worden bij de 20" Quest dan ook voelbaar doorgegeven aan de fietser, in de 26" Quest worden deze gedempt.
Het schakelen, nu rechtstreeks op de derailleur aan het achterwiel, verloopt veel lichter en makkelijker dan voorheen. Beide shifters zijn nu van de goede SRAM Rocket kwaliteit en niet meer van SUN.
Over snelheid kan ik nog geen uitspraak doen, mijn computertje staat niet goed ingesteld. Ik fiets in het dorp al snel boven de 40 en even later fiets ik van het viaduct bij Heiloo met 72 km/u omlaag. Da's niet erg realistisch. Maar even kijken welke wielomtrekmaat in de computer moet staan.
Zeer prettig is ook dat de claxon nu in de neus door de romp is gemonteerd. De claxon is voor 6 Volt bedoeld, maar krijgt van de Lupine Wilma Li-ion accu 8.2 Volt voor zijn kiezen. Het geluid is als van een scheepshoorn, eh... imposant. De fietsers op 50 meter voor me kijken direct om, fantastisch. Omdat deze claxon zo luid en goed vooruit gericht is, heb ik Theo van Velomobiel.nl gevraagd om ook maar weer een bel te monteren. Dichtbij fietsers kan ik met goed fatsoen de claxon niet gebruiken.
Tegen wind rijdend zie ik voor me een groep van 6 wielrenners richting Uitgeest zwoegen. De mannen zijn bijna thuis en proberen elkaar los te rijden. Op mijn teller rij ik 56 km/u, naar mijn schatting 40 km/u werkelijk. Ik vlieg de mannen letterlijk voorbij, kan je wel Wim....
Al met al voelt de nieuwe Quest solider aan, van de romp die niet meer 'plopt' als je op de achterkant van het instapgat gaat zitten, tot de aandrijftrein die veel minder 'rek' vertoont.
Was de 20" Quest al een fantastische fiets, de 26" Quest is een openbaring.

Helm en andere klussen

Vandaag windkracht 6 met uitschieters naar 70 km/u. Geen Velomobielweer, zeker niet na de ervaringen van Maurice Parree die eergisteren in het water terecht kwam na een koprol van de dijk. In dat opzicht is het wonen aan de kust een nadeel, het waait er vrijwel altijd harder dan in het binnenland.
De klussenlijst voor vanmiddag is:
1. Klittenbandbevestiging maken voor de Treo 650 en de iPod.
2. Langere bout in flens maken voor ophanging Camelbag.
3. 'Vloerkleed' in fiets maken met behulp van reststukken Ventisit.
4. Elektrische bedrading netter wegwerken.
5. LED boringen opknappen. Bij het boren van de gaten voor de LEDs zijn er bij enkele gaatjes kleine stukjes gelcoat afgesprongen, ondanks het boren door tape. Niemand die het ziet, ik wel. Als fotograaf ben ik geoefend in het retoucheren van foto's. De superfijne penselen doen nu weer eens dienst. Ik heb nog een spuitbus gele acryllak voor spuitreparatie van de gelcoat. Ik spuit een druppel lak in een dekseltje en ik tip de kleine plekjes aan. De acryllak loopt mooi tussen de LED en de romp van de fiets en de plekjes zijn niet meer zichtbaar.
6. Velomobiel.nl helm afmaken.
Na de ervaringen van Maurice Parree, wordt het tijd ernst te maken met de Velomobiel.nl helm. Tijdens de aflevering van de Quest kreeg ik een fraaie gele Velomobiel.nl helm. Deze helm is door Allert Jacobs gelamineerd met behulp van carbon, polyester en gelcoat, precies dezelfde kleur als de Quest. Deze helm is nog alleen een schaal, er moet nog een beschermende binnenhelm in. Van collega Hans Snijder krijg ik een oude Rudy Projects off-road helm. De Turkse kleermaker vraag ik om de kinband van een daarvoor speciaal gekochte helm, kosten helemaal 10 euro, pas te maken voor de Velomobiel helm. Hij vindt het geen goed idee. Hij wil liever de originele kinband van de Rudy helm aanpassen, een veel beter idee. Na wat kleine aanpassingen maak ik de Rudy helm met klittenband vast in de Velomobiel helm. Bijkomend voordeel: als ik bij een ongeval met de lange zonneklep ergens achter vasthaak, zal de buitenhelm van de binnenhelm 'loskomen'. Ook kan ik de stand van de buitenhelm t.o.v. de binnenhelm aanpassen. Ik ben heel tevreden met het resultaat. Nog een paar fotootjes?

Ventisit Softcell update

Bart van Crasbeek laat er geen gras over groeien. Vanavond staat ie al voor de deur met het nieuwe Ventisit matje voor de Quest. Ik vind de naam Ventisit Softcell wel mooi klinken. Bart en zijn vrouw Fiona vinden dat ook wel mooi. Er is dus een nieuw heel comfortabel Ventisit product bijgekomen. Het ziet er ook heel chique uit, veel mooier dan de grofmaziger normale Ventisit matjes. Of de ventilatie voldoende is zal morgen blijken als ik een eerste ritje met de nieuwe Quest ga rijden. Helemaal vergelijkbaar met de vorige Quest is het niet, ik heb nu een dichte stoel. De vorige stoel, een Siepman stoel, had ik voorzien van een 150-tal gaten.
Mocht de ventilatie niet naar mijn zin zijn, ongeacht of het nu met Ventisit Softcell of de normale Ventisit is, heb ik de eerste modificatie van de stoel al in mijn hoofd. De breedte van de nieuwe stoel is 27 cm, eigenlijk 4 cm te smal. Net als bij de Challenge stoelen verbreed ik de stoel door er links en rechts 'flappen' aan te maken. Aan een aluminium stoel kun je lassen. Op de kunststof Queststoel kan dit met polyester of carbon. Als de verbreding naar beneden naar 0 uitloopt, kan de opstaande kant die aan de stoel wordt bevestigd, de stijfheid vergroten. Dan zie ik wel weer kans de toegenomen stijfheid van de stoel te lijf te gaan met ....een flink aantal gaten.

PS. Ik verkoop Apple computers, geen Ventisit, al moet ik toegeven dat ik het wel leuk vind.

Ventisit Softcell

Ventisit is op dit moment helaas niet in staat de goede kwaliteit grondstof in te kopen voor het maken van de bekende zwarte ventilatiematjes. Wel heeft hij nog veel matjes op voorraad, maar nieuwe produceren is er even niet bij. Bart van Crasbeek, de producent van Ventisit, woont een paar honderd meter bij mij vandaan. Gisteravond hebben we de nieuwe Queststoel uitgebouwd, nou ja 2 schroeven losgedraaid. Bart neemt de vorm van de stoel precies over en zal met nieuw materiaal een matje maken. Zaterdag zal ik dit in de Quest voor hem testen.
Nog steeds geen meter met de nieuwe Quest gefietst. 2 inbraken op de zaak met in totaal 20 gestolen computers levert veel extra gedoe op. Ik hoop van harte dat ik het weekend eindelijk eens met het mooie kind op weg kan.
Bart van Crasbeek was bijzonder onder de indruk van de LED knippers. Ze geven zoveel licht dat als ze vooruit zouden zijn gericht, ze zelfs als normaal licht zouden kunnen dienen.

Quest 153 is nu echt van Wim

Een van mijn lezers maakt me er op attent dat op de rijderslijst van Velomobiel.nl de Quest 153 geleverd is aan de Liggende Hollander. Een mailtje aan Ymte brengt de oplossing. Lokaal heeft Ymte dit op de site al aangepast, maar deze nog niet naar de provider geupload. Zoals iedereen kan zien is het opgelost en is Quest 153 nu echt van Wim :).

Quest 154 wordt 153, veilig thuis

Vanmiddag om 13.30 uur met de grote bus naar Dronten om de nieuwe Quest 26" op te halen. Het waait hard en met windstoten tot Bft 7 heeft de hoge bus moeite om in een rechte lijn te rijden. Bij Velomobiel.nl aangekomen blijkt Jeroen van Steenis, de nieuwe eigenaar van Quest 122, ook net gearriveerd te zijn.
De nieuwe 26" is een beauty. Vooral de nieuwe LED richtingaanwijzers, een ontwerp van Kees van Malssen zien er heel fraai uit. Op enige afstand zijn ze nauwelijks te zien. Gelukkig geven ze veel licht, prachtig. Ik stap in het nieuwe kind en voel direct dat mijn schouders tegen de scherpe flensrand aankomen. De Dremel biedt uitkomst en even later kunnen mijn schouders zonder hinder een plek vinden. De trapas moet een stukje naar voren en de ketting krijgt er 2 schakels bij. Ook het stoeltje moet iets lager worden afgesteld. Dit gaat nu in twee minuten, voorheen duurde dat tot wel 2 uur. Inmiddels doet een zwaar onweer het pand van Velomobiel.nl schudden op haar grondvesten. Er valt extreem veel regen. Ik probeer de claxon, wow wat een enorme herrie. Dat komt doordat deze bedoeld is voor 6 Volt terwijl de Lupine 8.2 Volt blijkt te leveren.
Inmiddels wordt ook bij de fiets van Jeroen de trapas iets naar voren gezet, hij is 3 centimeter langer. In de Q122 blijft het heerlijke Siepman stoeltje achter. Jeroen zit daar uitstekend op en past er prima in. Wij rijden samen weg voor een proefritje. We zijn nog maar nauwelijks 100 meter weg en de regen komt met bakken uit de lucht. Ik maak een rondje en ga weer gauw naar de werkplaats, fietsen in de regen is niet mijn favoriete bezigheid. De trapas moet nog een centimeter naar voren.
Jeroen is heel tevreden, hij vindt de Quest heel veel prettiger rijden dan de Mango, en vertrekt fietsend naar Utrecht.
Ik vraag aan Theo hoe zwaar de complete Quest nu is. Theo gaat op de weegschaal staan en blijkt 78 kg te wegen. Ymte tilt de hele Quest op en geeft deze over aan Theo. De schaal geeft nu 114,2 kg aan. Bizar gezicht trouwens om Theo met de hele Quest alleen op de weegschaal te zien staan. Ymte pakt de Quest weer over en zet hem op zijn vertrouwde drie wielen neer. De kletsnatte Quest weegt met alles erop en eraan dus 36,2 kg. Minus het vele regenwater dat aan de Quest hangt netto 36 kg. Dat is 1.8 kg meer dan de specificaties vermelden. Dit komt uiteraard door de extra Lupine verlichting in een extra bidonhouder, de knipperLEDs, de claxon en het drielaags Ventisitmatje.
Op de factuur blijkt Quest 154 plotseling 153 te zijn geworden, prima zo.
Ik neem nog enkele reserve-banden mee en we laden de Quest in de bus. Theo van Andel vraagt of ik richting Amsterdam ga. Dat ga ik inderdaad. Theo kan dan mooi mee naar Almere waar hij woont. Theo's Quest gaat ook in de bus en samen rijden we naar Almere. De bus wordt flink heen en weer gesmeten, de wind is verder aangetrokken. Ik kom veilig thuis en laad de Quest voor de deur uit. Eerst een paar foto's maken, jullie willen uiteraard zien hoe het eruit ziet.
Een uitgebreide rijimpressie houden jullie van me tegoed.
Willen jullie wat foto's zien? Kijk op http://web.mac.com/wschermer/iWeb/Site%206/Quest153.html
Lukt het niet om bovenstaande URL te openen, gebruik dan deze http://tinyurl.com/ew697

Morgen landelijke ligfietsdag ...... zonder ligfiets

De vele lezers van deze blog hadden natuurlijk al een lovend verhaal over de nieuwe Quest verwacht. Ik eigenlijk ook. Echter.....de fiets staat nog in Dronten. Vrijdag heeft Theo van Andel van Velomobiel.nl gewerkt aan mijn fiets. Het is een stevige klus om de 48 LEDs netjes in te bouwen. Er is nog even discussie over de knipperautomaat. De spanning van 7.2 V zou weleens teveel kunnen zijn voor de 6 V automaat. Ik neem de gok maar en vraag Theo een 6 V automaat in te bouwen. Theo is vrijdag alleen en neemt ook alle telefoontjes aan. Ymte is onderweg naar Duitsland om spullen te halen. Hoe dan ook, Wim fietst op de enige landelijke ligfietsdag dus niet :-(
Maandag is de grote dag. Later in de middag ga ik met de grote Mac Support bus de nieuweling ophalen.
Morgen veel plezier jullie allemaal tijdens de eerste echt lekkere fietsdag van dit jaar.

Theo van Velomobiel.nl zucht eens diep

Vanmiddag gebeld met Ymte van Velomobiel.nl. Ik vraag hem of ik mijn nieuwe Quest 154 mogelijk toch op zaterdagmorgen kan afhalen. Ik begin langzamerhand het fietsen wel erg te missen. Aanvankelijk zou ik de fiets maandag 27 maart ophalen, gelijk met de aflevering van mijn Quest 122 aan Jeroen van Steenis. Velomobiel.nl heeft vanmorgen 48 LEDs, de nodige weerstanden en een handleiding van Kees van Malssen ontvangen. Kees heeft een heel fraai ontwerp gemaakt om op 4 posities op de romp van de Quest LED knipperlichten te maken.
Theo van Velomobiel.nl zucht diep en zegt tegen Ymte dat ie het dit jaar wil solderen en inbouwen. Mijn volgende fiets, precies over een jaar, zal ik zelf moeten doen. Ik ben in ieder geval blij dat ze het nu willen doen. Volgend jaar Mark Rullens, naast Kees van Malssen die deze LED configuratie heeft ontworpen en geleverd, een electronicus die veel van LEDs weet, maar eens lief aankijken.
Misschien is het zelfs wel mogelijk om de bovenbak van de Quest op te halen, de LEDs er in te monteren en het geheel stekkerklaar weer terug te brengen. Is overigens een zorg voor over een jaar.
Vrijdagmiddag kan ik bellen of alles is gelukt en ik inderdaad zaterdagmorgen de fiets kan ophalen.

Fietsloos

Vanmiddag breng ik mijn Quest 122 naar Velomobiel.nl. De mannen zullen de fiets goed nakijken zodat de nieuwe eigenaar een onberispelijke Quest krijgt. Eerst haal ik Jan Limburg thuis met zijn Quest op. Jan's remmen zijn niet in orde. Met twee Quests in de bus dus naar Dronten. Terwijl Allert aan Jan's fiets werkt, bekijk ik mijn nieuwe 154. Hij is nog niet voorzien van het bovengedeelte, dus ik kan er mooi in kijken. Ik maak een paar foto's en bespreek het wensenlijstje met Theo. De banden worden toch niet de Greenspeed Scorcher. Deze gaan allemaal na 2000 km kapot, de kevlar lekbescherming vernielt het canvas en er ontstaan bulten. Daarna duurt het niet lang voor de band met een knal aan flarden gaat. Het worden voor de Schwalbe Marathon racer, achter de Schwalbe Marathon slick. Ik probeer voor het eerst de vanmorgen ontvangen Lupine Wilma 8, wat een geweldige hoeveelheid licht geeft deze LED-lamp.
De claxon is al ingebouwd, nu niet binnen in de fiets, maar keurig door de huid in het vooronder.
Ik probeer het nieuwe Quest stoeltje. Het voelt onderin en in de lenden prima aan. De schouderbladen worden iets minder ondersteund, de stoel is iets smalller dan de 30 cm van de Siepmanstoel. In ieder geval zal ik mijn Siepman stoel niet overzetten in de nieuwe Quest.
Om 17.00 uur vertrekken we weer naar Amsterdam. Ik breng nog even twee Challenge Mistrals naar de Ligfietswinkel, dit zijn de eerste 999 euro fietsen die de ligfietswinkels in de strijd gooien om meer klandizie te krijgen.
Maandag 27 maart zal ik de nieuwe Q154 ophalen, wel een lange tijd zonder fiets!

Ledenweekend NVHPV

Gistermorgen zoon Bart naar Schiphol gebracht voor zijn reis naar Canada. Daarna door naar Jan Limburg, penningmeester van de NVHPV, de Nederlandse Vereniging voor Human Powered Vehicles. Samen rijden we naar Braamt, mijn god wat een eind weg zo vlak bij de Duitse grens onder Doetinchem, om eerst de ledendag en vandaag de Algemene Ledenvergadering mee te maken.
Het complex is zo nieuw dat wegen, ingezaaide grasvelden e.d allemaal op elkaar lijken. Bij de ingang ligt een boomstronk over de weg. Rechts zie ik bij een gebouw een aantal Quests staan. Tussen de bomen is een gaatje en ik stuur de vierwiel aangedreven S6 door de berm om vervolgens op een vlak stuk zand te komen. Maar oops...... ik ben op dat moment bezig een pasingezaaid grasveld aan het ruïneren. Direct daarna haalt ook Kees van Malssen dit kunststuk uit. De organisatie is 'not-amused'.
Op de ledendag wordt uitgebreid gebrainstormd over ligfiets.net en in mindere mate over Ligfiets&. Een aantal aanbevelingen zijn vandaag aan de ledenvergadering voorgelegd. De vergadering vandaag liep goed, m.u.v. een incident met de PR-commissie. Deze commissie werd laat of niet geïnformeerd over gesprekken dit weekeind t.b.v. een nieuwe koers. Een pijnlijk moment.
Voorafgaand aan de vergadering een drietal lezingen van Challenge, Flevobike en Velomobiel.nl. Arjen van Ardenne van Challenge hield een interessant betoog over de ontwikkeling van spuitgietcarbon voor de constructie van steeds meer onderdelen voor hun ligfietsen. Daarna was het woord aan Johan Vrielink van Flevobike over de ontwikkeling van hun magnesium Go-Cycle. Een bevlogen Vrielink deed niet moeilijk over de kosten van de matrijzen voor hun fietsen, de Go-Cycle wordt met 6 matrijzen gemaakt. Een investering van 500.000 euro, alleen voor de matrijzen. Die matrijzen gaan wel 70.000 shots mee. De prachtige Go-Cycle gaat 695 euro kosten en is alleen via het Internet te bestellen. Op een aantal plekken waar veel consumenten wonen worden fysieke showrooms ingericht waar de consument de fiets kan bekijken, niet bestellen en ook niet afhalen. Alles gaat via het internet. Zouden ze goed naar Apple hebben gekeken?
Allert Jacobs van Velomobiel.nl ging uitgebreid in op de ontwikkeling van de achterwielophanging, meer specifiek de achternaven, van de allereerste Alleweder tot de huidige Quest 26".
De verblijfslokatie was het splinternieuwe outdoorcentrum van Markant. Wij waren de eerste groep die er overnachtten. Prima en enthousiaste bediening. De gebouwen zijn mooi en ecologisch verantwoord vormgegeven. De horeca is nog 'in training'. Er was zegge en schrijven één fles wijn voor het hele weekend. Verder kennen ze - nog - geen espresso-koffie. De broodjes waren prima.
In dit computertijdperk wordt veel gedemonstreerd met computers. De aanwezige beamer was een 'vooroorlogs' model. Met zo weinig lichtsterkte dat de meeste plaatjes totaal niet te zien waren. Volgend jaar maar eens aan Wim vragen.

Uitrusting nieuwe Quest 154

Voor de liefhebbers onderstaand de uitrusting van mijn nieuwe Quest:
Verlichting en stroomvoorziening
De standaard verlichting van de Quest, 2 halogeen lampen van 2,4 en 5 Watt zal normaal worden ingebouwd. Daaronder zal als derde lamp een Lupine Wilma 8 worden gemonteerd. Dit systeem, een 4 x 3 W LED heeft een Li-ion accu in een bidon van 7.2 V en 9 A. Door middel van een Y koppeling zal de hele elektrische installatie van stroom worden voorzien. Zo zal er een experimentele LED richtingaanwijzer worden gemaakt door Kees van Malssen. Elke richtingaanwijzer zal bestaan uit 9 LEDs in een matrix van 3 x 3. Per set van 9 LEDS 'kijken' en 3 naar voren, 3 dwars uit de flank en drie achterwaarts. Hierdoor zullen onder een grote variatie aan kijkhoeken steeds 3 LEDs maximaal fel oplichten. Betekent voor Velomobiel.nl wel 36 gaatjes in de mooie romp boren. Lukt dit allemaal niet, dan gaan we voor de standaard Fiat lampjes. De 7.2 Volt zal door een convertor worden opgevoerd naar 12 V. Hiermee kan de iPod en de Treo worden opgeladen. Uiteraard zal het achterlicht ook worden aangesloten op de Lupine accu. Het geheel weegt 580 gram, incl. accu.
Vering en schokdemping
De standaard vering en schokdemping vind ik wat aan de erg comfortabele kant. Velomobiel zal het geheel wat stugger maken door de lengte van de stuggere veerelementen langer te kiezen. Hiermee bereik ik dat de fiets minder zal overhellen in de bochten. Ook zal de fiets minder opspringen bij onregelmatigheden in het wegdek.
Derailleur en shifters
De Shimano Deore LX en SRAM shifters zullen worden ingebouwd. Andere derailleurs kunnen of technisch niet worden gebruikt resp. ze hebben er bij Velomobiel.nl geen ervaring mee.
Claxon
Een elektrische claxon zal zeker weer worden ingebouwd.
Banden
Velomobiel.nl rijdt al een tijdje met de splinternieuwe Greenspeed Scorcher banden om de voorwielen. Deze banden hebben dezelfde fijne eigenschappen als de Tioga Comp Pool, maar zijn iets smaller en zouden lekbestendiger zijn. De mannen hebben er flink wat besteld, nou maar hopen dat ze er voor 25 maart zijn. De 26" achterband is in ieder geval de Schwalbe Marathon racer.
Stoeltje
Het nieuwe stoeltje in de Quest is behoorlijk herzien. Mocht ik het nieuwe stoeltje toch niet prettig vinden, dan kan ik altijd mijn Siepman stoel laten overzetten. Dit kan wel wat hoofdbrekens opleveren.
Helm
Ik krijg een helm zoals Allert die altijd draagt tijdens toertochten. Er zit een geïntegreerde zonneklep aan die ook tegen regen goed helpt.

Volendam en hard fietsen

Vanmiddag om 12.00 uur op weg voor een fris fietstochtje naar Volendam. Ik zie op de site van Weeronline.nl dat de vele sneeuwbuien die gisteren vielen, vandaag veel minder talrijk zijn. De eerste uren zullen er helemaal geen buien vallen. Dat kun je mooi zien met de functie die de neerslagsituatie 2 uur vooruit simuleert.
Ik pomp nog even de rechtervoorband op, deze zakt 1 bar per week. Het is fris met 4 gr. C., mooi zonnig en de wind zit in de west-zuidwest hoek met kracht 4 Bft. Na verkoop van de Quest gisteren heb ik veel zin in een pittig stuk fietsen. Met de wind in de rug gaat het makkelijk. Naar de pont in Akersloot rij ik al ruim in de 40 km/u. Na de pont gaat het heel snel tot boven de 50 km/u. Als ik richting De Rijp rij geef ik echt gas. De snelheid loopt vrij snel op tot 54 km/u, daarna komen de extra kilometers er langzamer bij. Ik kom uiteindelijk tot 59,5 km/u. Er zijn veel wandelaars op het fietspad die heel verbaasd omkijken naar dat snelle gele ding. De bebouwde kom van De Rijp nadert razendsnel en ik kan de Quest heel lang laten uitbollen. Door de Beemster blijf ik steeds rond de 48 km/u rijden, ook hier heel veel wandelaars, kennelijk een georganiseerde tocht. Ook zijn de paarden weer op stap. De amazones weten goed wat een Quest voor hun dieren betekent, ze maken me al op honderden meters afstand duidelijk dat ik moet stoppen. Ik rem dus maar af tot vrijwel stilstand, het gaat goed.
Ik ben in 1 uur en 6 minuten fietsen op de dijk in Volendam, gemiddelde snelheid 33,3 km/u. Dat lijkt niet snel, maar de pont en de vele bebouwde kommen halen de gemiddelde snelheid sterk omlaag.
In Volendam is het toeristenseizoen al weer begonnen. Er lopen al weer drommen Japanners op de dijk. Ik eet een banaan en probeer het klokje van mijn gecombineerde temperatuur/voltmeter aan de gang te krijgen. Een Japanse mevrouw vraagt:'Can you move'? Ik antwoordt:'Yes mam, this bike is made for moving'. Ik vertrek en vrouwlief filmt terwijl manlief fotografeert.
Op de terugweg doe ik het rustiger aan, tussen 30 en 37 km/u. In de Beemster zijn nu wel heel veel paarden op het fietspad. Ik nader een voor mij uitlopende amazone. Op het moment dat het paard me in de gaten krijgt is er geen land meer mee te bezeilen. Het beest vliegt alle kanten op en ik besluit er niet langs te rijden. Na een 100 meter stapvoets achter het angstige dier te hebben gereden kan ze een inrit oplopen en kan ik er langs. Een kilometer verder komen er 3 amazones me tegemoet. Ook zij gebaren me op grote afstand al te stoppen. Ik doe dat uiteraard en de ruiterses naderen me. Het grootste paard loopt voorop en weigert door te lopen. Pas als de amazone afstapt en het paard bij het bit pakt wil het dier doorlopen. De amazone roept nog dat haar rijdier 'de hele dag al vervelend is'.
In De Rijp krijg ik een flinke sneeuwbui om mijn oren. De wind is sterk toegenomen en de sneeuw/hagel vlokken striemen me horizontaal in het gezicht en benemen me goeddeels het zicht. Ik krijg een koud rechteroor, geen muts meegenomen natuurlijk, verder geen probleem.
Om half drie ben ik al weer thuis.
72 km

Quest 122 verkocht

Quest 122, de fiets waarmee ik in één jaar 9.330 km heerlijk heb gefietst, is verkocht. Het bieden is na het begin van de biedingstermijn rustig van start gegaan met totaal 15 bieders. Enkele bieders haakten op 5500 euro af, maar wilden wel op de hoogte blijven. De uiteindelijk overblijvende bieders, één Belg, één Duitser en een Nederlander, houden tot 11.00 uur vanmorgen hun kruit droog. De Nederlandse bieder, hij werkt in een ziekenhuis in Utrecht, heeft geen toegang tot een computer en doet telefonisch steeds een hoger bod. Uiteindelijk doet Jeroen van Steenis uit Amersfoort het hoogste bod met 6.650 euro en is daarmee de nieuwe eigenaar. Jeroen heeft een Mango in bestelling voor levering in december 2008. Het wachten wordt zo wel heel veel draaglijker.

Quest 122 wordt Quest 154

Gisteren heb ik een uitgebreide mail gestuurd naar Velomobiel.nl over de uitrusting van mijn nieuwe Quest. Zoals gebruikelijk reageert Ymte direct. Eigenlijk alles wat ik wil is OK. De stoel is nog een vraagstuk. Eerst maar eens kijken of de nieuwe stoel voldoet voordat er ingewikkelde ingrepen met de huidige Siepmanstoel worden uitgevoerd. De brede Primo's kunnen ze niet leveren. Allert en Ymte rijden nu met de splinternieuwe Sorcerer banden. Zijn iets smaller dan de Comp Pools, maar hebben dezelfde lage rolweerstand met een grotere lekbestendigheid. Ze gaan proberen die banden, ze hebben er al aantallen van besteld, op mijn fiets te monteren.
Morgen haalt Ymte een aantal carosserieën bij de fabriek van Beijss op, de mijne zit daarbij. Leverdatum waarschijnlijk 25 maart. Op de productielijst wordt mijn nieuwe Quest als nummer 154 vermeldt.
Vandaag een prettig toertochtje gemaakt naar Egmond aan de Hoef, ik kijk daar naar een nieuw huis. Via Bergen aan Zee en Alkmaar rij ik naar Heiloo waar ik ook een woning bekijk. Alles rustig aan, snelheid tussen de 30 en 35 km/u.
40 km totaal met Quest 122 nu 9330 km

Serieuze biedingen op Quest 122

Vanavond is het bieden op mijn Quest serieuze vormen gaan aannemen. Het hoogste bod is nu 6.350 euro. Er zijn nu 15 bieders waaronder mensen uit Duitsland, België en uiteraard Nederland. De sluiting van de biedingstermijn is komende zaterdag om 12.00 uur. Ik hou jullie op de hoogte van het uiteindelijke bod.

Agressie door Mercedesrijder

Mijn rondje Uitgeest, Krommenie, West-Graftdijk, Akersloot, Heiloo, Egmond aan Zee, Bakkum verloopt uitstekend.... tot Heiloo. Straks meer hierover. Het is iets kouder dan gisteren, zo'n 1 gr. C. De wind is nog iets noordelijker en minder krachtig, nu 3 tot 4 Bft. De zon schijnt weer volop, heerlijk. Naar Uitgeest zit ik zo weer op 47 km/u en bij stevig aanzetten zie ik zelfs even 50 km/u op de nu goed verlichte klok verschijnen.
Op het mooie fietspad naar Krommenie ga ik er weer stevig tegenaan en rij nu sneller dan het drukke autoverkeer op de hoofdrijbaan. Veel mensen gapen me van achter het glas aan. In Krommenie kom ik een Questrijder tegen. Hij draagt een rode helm, maar ik weet niet wie het is. Ik toeter even en hij groet terug. Naar West-Graftdijk is recht in de wind en met 34 km/u vind ik het wel prima. Via de pont in Akersloot neem ik de toeristische route, langs de molen, naar Heiloo.
Door Heiloo neem ik de hoofdrijbaan, passeer het spoor en zet aan om op de rijbaan het autoverkeer niet op te houden. Op de Zeeweg zie ik drie auto's achter me aan rijden. Ik rij al 40 km/u, dat betekent dat de automobilisten al een 43 km/u op hun snelheidsmeter aflezen. Ik passeer een vluchtheuvel en op dat moment haalt met hoge snelheid een Mercedes mij in, over de linkerrijbaan, wat een aso. 200 meter verder moet de Mercedes stoppen voor het rode licht. Ik sluit achter hem aan, toeter omstandig en schudt meerdere keren mijn hoofd. De man wijst naar rechts, ja daar ligt inderdaad het fietspad. Ik blijf mijn hoofd schudden en schreeuw de man toe:'doorrijden'. Plotseling lichten de achteruitrijlampen op en de Mercedes rijdt achteruit, da's toch wel behoorlijk agressief. Ik laat mijn rem los en wacht op de botsing. Die komt gelukkig niet, ik schreeuw nogmaals doorrijden, het licht staat al op groen, de man geeft gas en gaat er met hoge snelheid vandoor.
Ik bespeur bij mezelf dat ik al dat wangedrag van automobilisten langzamerhand niet meer wens te accepteren. Dat moet natuurlijk niet omslaan in overmoed en onaanvaardbare risico's. Ook moet de Quest nu wel heel blijven, over een paar weken gaat ie naar een nieuwe eigenaar, liefst ongeschonden.
42 km

Lupine Wilma 8 4x3 Watt LED lamp

Deze week heb ik de Lupine Wilma 8 4x3 Watt LED lamp besteld. Met mijn ene oog heb ik soms aan de beide Trelock LS 600 lampen tekort licht. De keus is dan een hele goede LED lamp zoals de Lupine Wilma of een HID lamp, zeg maar een Xenon lichtbron. Hoewel de HID lamp nog meer licht geeft dan de Wilma, zijn er toch wel een paar bezwaren aan de HID lamp. De lamp is zo fel dat de kans op verblinding van tegenliggers, heel groot is. Verder is de levensduur van een HID lamp beperkt. Harry Lieben rijdt inmiddels met een Wilma van Lupine en is zeer tevreden. Ik hou jullie op de hoogte.

Kijkdag en nieuwe LED binnenverlichting

Vandaag kijkdag, die wederom geen kijkdag wordt. Er zal één gegadigde komen kijken, maar deze meldt zich vanmorgen af. Dat was bij de Mango precies zo. De werkelijk geïnteresseerden weten natuurlijk precies hoe een Quest er uit ziet. De foto's op de webpagina zijn meer dan duidelijk.
Daarom kan ik vanmiddag met schitterend zonnig weer een eindje fietsen. De temperatuur is 2 gr. C en de wind is Oost-Noordoost kracht 4 tot 5. Dat is goed te merken. Naar Uitgeest komt de wind 45 graden achterlijker dan dwars in en plukt aan de Quest dat het een lieve lust is. Het is moeilijk een strakke koers te sturen, vooral doordat het verkeer regelmatig de wind verstoort. Het fietspad is breed dus het gaat fantastisch. Even op gang komen en ik kan de afstand tussen Castricum en Uitgeest met 47 km/u afleggen, super!. Ik sla voor Krommenie rechtsaf en neem de prachtig slingerende dijk richting pont Buitenhuis. Het eerste stuk is nog Lagendijk, vervolgens Groene Dijk en het hoge deel is de Zeedijk. Vooral dit stuk is genieten. Met de wind in de rug, snelheid 41 km, Anouk via de iPod op de hoofdtelefoon, meander ik over de hoge dijk door de uitgestrekte polders ten noorden van het Noordzeekanaal. Mooier kan het bijna niet. Ook hier moet ik goed oppassen voor de wind. Vooral in bochten met losse steenslag moet de snelheid flink omlaag, de Quest dribbelt dan graag richting berm.
De pont bij Buitenhuis over het Noordzeekanaal ligt al op mij te wachten. Ik blijf lekker in de Quest. Richting IJmuiden, de wind komt nu schuin rechts van achter in, kan ik tussen de 40 en 48 km uur aanhouden. De dijk van het Noordzeekanaal geeft een comfortabele luwte.
In IJmuiden kijk ik even naar de binnenkomende en uitvarende schepen. Eigenlijk nog leuker zijn de vele meeuwen die wachten op eten dat bezoekers naar ze toegooien. Ze zijn heel brutaal en komen tot vlak naast de Quest.
Ik rij over de sluizen via Beverwijk terug naar huis. In Castricum rij ik op de rijbaan van de Mient. Aan het eind van de Mient sla ik rechtsaf de Ruiterweg op. Daar wordt ik gesneden door een bestelwagen die op de Mient achter me moest blijven. Boos fiets ik achter de bestelwagen aan en ik zie kans om deze te volgen tot de bestuurder uitstapt. Ik vraag op ietwat geagiteerde toon waarom de man me zo sneed. Hij reageert met de mededeling dat ie zich er niet bewust van is die ie me heeft gesneden. Ok, kan zijn.

Thuis zal Mark Rullens de te weinig licht gevende LED van de computerverlichting vervangen door een helderder exemplaar. Dat lukt perfect. De nieuwe LED is zo helder dat ik deze zelfs voor kleine klusjes in de fiets kan gebruiken. Het stroomverbruik is maar 15 mAH. De fiets zal over een paar weken worden verkocht, maar alles moet perfect in orde zijn, ook dit onderdeel. Ik vervang de batterijen van klok in de gecombineerde Volt/temperatuurmeter.

Al met al een werkelijk schitterende fietsdag met een superieur rijdende Quest in een prachtig landschap.
50 km

Trainingsritje en Nikon D200

Ik heb als opvolger van de Nikon D70 een nieuwe D200 gekocht. De lens is een 18-200 zoom met VR. Dit laatste is een echte openbaring. Ik heb weliswaar een heel vaste fotohand, zo krijg ik een opname met 450 mm telelens op 1/125ste goed scherp, maar met VR verbetert dat nog eens 4 stops. Ik krijg nu dezelfde scherpte met 1/30 ste seconde. De D200 is een veel intuïtiever camera dan de D70. Alle belangrijke functies zitten onder een knop en niet meer verstopt in een menu. Nu nog een koper vinden voor de D70 en de twee objectieven.
Vanmiddag, het is met 4,5 gr. C beduidend frisser dan gisteren, breng ik met de Quest eerst wat boodschappen naar mijn schoonouders. Vervolgens rij ik door naar Alkmaar waar het gigantisch druk is. Ik sluit voor een stoplicht achteraan bij een stoet fietsers. Het licht springt op groen en ik doe iets doms. Ik haal de hele stoet rechts in. Die fietsers ben ik zo voorbij, maar ik kom natuurlijk wel op de rijbaan voor rechtsafslaand verkeer. Ik wordt rakelings voorbijgereden door een Passat. De bestuurder toetert boos. De man heeft gelijk, sorry.
Ten noorden van Alkmaar sla ik af naar Bergen. In Bergen hou ik de zuidkant aan om richting Bergen aan Zee te komen. Een straatopbreking, niet aangekondigd, verhindert de doorgang, omkeren dus maar. Even later rij ik door het mooie bos en het nog mooiere golvende fietspad richting Egmond. Steeds hou ik een snelheid van iets boven de 40 km/u aan. Ik hoef me hiervoor niet zwaar in te spannen en ik kan gewoon door mijn neus ademen.
In Bakkum-Noord sla ik rechtsaf naar Bakkum aan Zee. Ik ga proberen de lange helling naar het strand omhoog maximaal hard te rijden. Ik was er al eens in geslaagd om met 36 km/u omhoog te komen, nu blijkt het nog flink harder te kunnen. Onder aan de helling is mijn snelheid 40 km/u, de hele klim varieert mijn snelheid tussen 41 en 42 km/u. Hoewel er een lichte rugwind is, ben ik meer dan tevreden. De winterperiode heeft me wel een paar kilo extra lichaamsgewicht opgeleverd, maar de kracht en de conditie heeft er kennelijk niet onder geleden.
Ik rij de Quest naar binnen in onze 'zomerwoonkamer'. Ik moet nog een paar kleine klusjes doen voordat komende zaterdag de kijkdag begint.
45 km

Na 3 weken weer in de Quest

Vandaag voor het eerst weer eens in de fiets. Na de vakantiereis naar Lapland met mijn zoon Bart heb ik er weer zin in om een 'blokkie om te gaan'. Voor de liefhebbers van Lapland, kijk even op http://web.mac.com/wschermer/iWeb/Site/Lapland.html voor een fotoserie en een kort filmpje over de huskies.
Ik pomp de banden op, links voor en achter zijn nog boven 6 bar, rechtsvoor onder de 4 bar. De binnenband is kennelijk poreus en zal ik vervangen. Al in Castricum de eerste vervelende confrontatie met een bestuurder van een Peugeot 307. Ik rij de rotonde op en zie de Peugeot met veel te hoge snelheid naderen. De bestuurder ziet me en wil doorrijden. Ik kan dat waarschijnlijk beremmen, maar waarom zou ik?. Ik rij door en schreeuw keihard richting Peugeot. De man moet vol in de remmen en komt op het laatste moment tot stilstand. Er gaat aan de rechterkant een portierraam open en er wordt me wat toegeroepen. Ik versta het gelukkig niet. Dit is een 'mooi' begin van de rit.
Ik rij eerst richting Uitgeest. Het is een graad of 9 en de ondanks de lichte tegenwind rij ik gemakkelijk 41 km/u. Dit tempo komt vrijwel automatisch ook op het mooie fietspad naar Krommenie op de klok. Via Krommenie rij ik richting West-Graftdijk en vervolgens naar de pont bij Akersloot. Ik ga even langs de zaak en ben om 16.15 uur weer thuis.
35 km

Te Paard publicatie

In het komende nummer van Te Paard zal onderstaand verhaaltje over 'paard en Quest' verschijnen. Te Paard wordt in een oplage van 16.000 stuks verspreid bij maneges, pensionstallen en ruitersportzaken in Noord-Holland.

TE PAARD EN TE QUEST…

De mooie Noord Hollandse kuststreek nodigt recreanten van allerlei pluimage uit, om op een zonnige dag erop uit te trekken. Dat dit genieten soms leidt tot verbale of andere botsingen, zal niemand echt verbazen. Wim Schermer, hobby ligfietsen, is een ervaringsdeskundige op dit gebied.

Hij beoefent zijn sport op, of liever in, een door paardenogen waargenomen U.F.O., de Quest genaamd. Erg geel en erg eng! De Quest is een driewielige ligfiets met een gestroomlijnde kuip er om heen. Wim is zich er terdege van bewust, dat paarden zich hiervan een hoedje kunnen schrikken en benadert de dieren met hun berijders altijd met de nodige voorzichtigheid.

Als hij weer eens langs Manege De Hoef fietst, besluit hij zijn eerdere voornemen, paarden aan de knalgele ligfiets te laten wennen, uit te voeren. Het plan wordt enthousiast door de leiding van de manege ontvangen en samen besluiten ze het uit te voeren.

Het succesvolle verloop van de training is te lezen en te zien op de weblog van Wim Schermer:
http://wimschermer.blogspot.nl/2011/05/paarden-en-velomobielen.html

Een bijzonder en positief initiatief van Wim Schermer om paarden- en fietsrecreanten nader tot elkaar te brengen.

Lapland

Gisteravond laat thuis van een schitterende vakantieweek naar Lapland. Programma ongeveer als volgt. Sleerijden met rendieren, rendieren vangen, langlaufen, diepsneeuw lopen, rijden met huskies en rijden met sneeuwscooter. Mijn zoon Bart was mee. De spectaculairste onderdelen zijn het sleerijden met de huskies en de enorme snelheden die de sneeuwscooters halen. Het normale (fiets)leven gaat nu weer door. Het regent al de hele dag en ik blijf lekker binnen.

Shirt, rondje Beemster en hond bijt - bijna - Quest

Vanmorgen op zoek naar een shirt met lange mouwen. Ik mis een dun shirt met lange mouwen dat heel goed vocht afvoert. Nu heb ik als het koud is vaak een wielrenjasje aan met mouwen met strakke boordjes. De strakke boordjes zijn natuurlijk voor wielrenners prettig, de wind waait er niet in. In de Quest is dat vervelend, het is snel warm en het transpiratievocht wordt niet goed afgevoerd. Het omhoog schuiven van de mouwen gaat ook moeilijk.
Het gevolg is vaak dat ik het jasje uitdoe en met blote armen doorrij. Da's vaak weer wat te weinig van het goede.
Sporthuis Johan Jansen in Heiloo heeft de goede Odlo shirts. Vanmiddag gelijk proberen.
Om half twee staat de Quest voor het huis en praat ik eerst nog even met Bart van Crasbeek van Ventisit die met zijn twee zoons langs wandelt.
Het is rond het vriespunt en de wind komt uit het noordoosten. Ik wil een rondje Beemster maken en daarna naar Alkmaar om bij molen het Roode Hert meel te kopen voor de broodbakmachine. Het is werkelijk prachtig fietsweer al bijt de koude wind in het begin me wel in het gezicht. Ik ga wat dieper in de fiets zitten en trek mijn muts wat verder over mijn oren. Na een paar minuten is alles in balans en geniet ik volop van het fietsen. Het nieuwe shirt doet zijn werk uitstekend, dat had ik wel wat eerder kunnen bedenken. Ik meld me bij de pontbaas en wordt als enige overgezet. Op de pont doe ik wel wat extra kleding aan, in het open veld is het heel koud. Ik klim weer snel in de fiets en trek de comfortabele schuimkap over me heen. Met een gangetje van 35 km/u rij ik naar West-Graftdijk, de Rijp en met ruim in de 40 duik ik de Beemster in. Op grote afstand zie ik een mevrouw met een grote bruine labrador. Ze maakt de lijn kort en trekt de hond naar de andere kant van het fietspad. Het beest wil de Quest aanvallen, blaft verschrikkelijk en trekt keihard aan de lijn. Mevrouw heeft de grootste moeite de hond in bedwang te houden. De hond trekt zo hard, en mevrouw trekt zo hard terug, dat de hond bijna rechtop de beide achterpoten staat. Op dat moment flits ik langs de met elkaar vechtende combinatie en ik slaak een zucht van verlichting.
Op de Oostdijk van de Beemster ga ik linksaf en volg de dijk richting Oosthuizen. Het water is vrijwel overal dichtgevroren. In enkele grote wakken zwemmen vele honderden watervogels. De mooiste kuifeenden zwemmen gebroederlijk naast de gewone wilde eenden. Ik stop even om een foto te maken. Ik maak de schuimkap rechts los. De wind krijgt er vat op en de kap waait weg maar blijft aan de achterste klittenband hangen. Van deze beweging schrikken de eenden en ze kiezen het luchtruim. Sorry jongens.
Ik fiets door naar Oosthuizen en rij nog een stuk verder richting Hoorn. 8 km voor Hoorn sla ik linksaf en rij het lintdorp Beets binnen. Ik heb de wind nu achter en da's best comfortabel. Het is heel rustig en ik kan zonder probleem 35 km/u door het dorp fietsen. Aan het eind van het dorp ga ik linksaf de brug over en stop even voor een banaan. Ik blijf lekker in de warmte. Dit is overigens maar relatief. De binnentemperatuurmeter geeft 4,5 gr. C. aan, nog altijd fris. Uiteraard is er in de Quest geen wind en dat maakt het behaaglijker. Het is nu kwart over drie en het is nog 20 km naar Alkmaar. Ik moet voor vier uur bij de molen zijn, anders wordt het geen eigengebakken brood. Het gas gaat erop en ik rij langere tijd 45 km/u. Tot Alkmaar blijf ik boven de 40 en om tien voor vier stap ik de warme molen binnen. Met 5 kg meel en wat droge gist ga ik weer op weg. Ik rij nog even langs Oudejans keukencentrum, Arno en Nel zijn vroegere buren van ons. Ze zijn druk bezig, maar een kop Espresso wordt vlot geserveerd.
Via Heiloo, waar ik even langs mijn schoonouders ga, ben ik ruim voor donker weer thuis. Kostelijke fietstocht.
70 km

Hoger bod op Quest 122

Het hoogste bod is nu 6255 euro. Uiteraard moet dit uiteindelijk wel gestand worden gedaan.

Erik Hetem gecrashed

Vanavond belde Erik Hetem, een kennis uit de zeilwereld. Hij is vanmorgen in het donker verblind door auto's, met zijn Mango van het fietspad geraakt, omgeslagen en frontaal tegen een verkeersbord aangeknald. Hij brak een pink en liep enkele snijwonden in zijn gezicht op. De fiets is heel zwaar beschadigd.
Eric, beterschap voor jou en je fiets.

Eerste biedingen op Quest 122

Er zijn nu 6 bieders op de Quest 122. Het huidige hoogste bod is 5.000 euro.
Twee bieders willen de nieuwprijs van de Quest betalen. Dan moet de fiets binnen een week geleverd worden. Dan kan ik niet meer fietsen tot half maart en dat kan natuurlijk niet. Op deze pagina zal ik zo nu en dan berichten over de biedingen. Alle bieders of degenen die geïnformeerd willen worden, bericht ik onmiddellijk als er een hoger bod is.

3x Zee en 9000 km+

Vandaag is de temperatuur ruim 9 graden lager dan gisteren en nu rond het vriespunt. Toch lekker een stukje fietsen. Ik kies ervoor om drie maal de zee te zien. Bij Bergen aan Zee, Egmond aan Zee en Castricum aan Zee.
In Castricum, ik ben nog geen 300 meter onderweg, gaat een ouder echtpaar in een Ford Fiesta gewoon dwars op het fietspad staan, wat een hansworst. Ik rij tot aan zijn portier en de man raakt overstuur. De motor slaat af en hij ziet geen kans deze snel weer te starten. Als het hem eindelijk lukt kan ie de weg niet oprijden vanwege passerend verkeer. Hij maakt continu verontschuldigende gebaren, maar daar heb ik weinig aan. Hij zou ook achteruit kunnen rijden, maar op dat idee komt ie niet. Eindelijk verdwijnt ie van het fietspad en met nogmaals verontschuldigingen gaat ieder zijns weegs.
Via Egmond Binnen en Egmond aan de Hoef rij ik naar Bergen aan Zee. Het fietspad door de beboste heuvelachtige omgeving is schitterend. Helaas wel wat smal en tegenliggers moeten echt achter elkaar gaan rijden. Ik maak een rondje langs de boulevard in voor het autoverkeer tegengestelde richting. Dat mag wel, maar betekent meerdere keren stoppen en wachten. Ik rij nog even langs de Elzenlaan waar Fredjan Twigt zijn ligfietsbedrijf heeft. Het is er stil.
Op de terugweg sjees ik met ruim in de 40 km/u van de heuvels af. In de verte komt een wandelaar me tegemoet. Daarachter twee fietsers die naast elkaar rijden. Die zullen, hoop ik, toch wel achter de wandelaar blijven? Nee? Ik nader heel snel en claxonneer dat het een lieve lust is. Het lijkt er zelfs op dat ze de wandelaar naast elkaar zullen passeren. En.... dat gebeurt. Pas als ze naast de wandelaar rijden hebben ze me in de gaten, enkele meters voor een onvermijdelijke botsing. Twee maanden voor de verkoop van de Quest is dat wel ongeveer het laatste wat ik wil. Ik rem hard en stuur tegelijkertijd de berm in. Gelukkig is de berm even hoog als het asfalt van het fietspad. Het gaat perfect en ik kan direct weer het fietspad op sturen. Wat zullen die lui geschrokken zijn..... ik niet minder.
In Egmond aan Zee lopen honderden wandelaars die meegedaan hebben aan de Egmondse wandelmarathon. Natuurlijk lopen veel mensen op het fietspad, daar kun je mooi met zijn drieën naast elkaar lopen. De claxon doet weer wonderen en ook hier maak ik een rondje over de boulevard, nu maar met het autoverkeer mee.
In het plaatsje lopen veel wandelaars met de grote wandelmedaille om hun nek, een grappig gezicht. Veel mensen stoten elkaar aan om hun medelopers op mij te wijzen, een Quest blijft toch een bezienswaardigheid.
Ik rij rustig Egmond aan Zee uit. Veel wandelaars lopen naar hun auto en dat veroorzaakt chaos. Ook hier staan de auto's weer dwars over het fietspad, het kan niet anders en ik laveer er rustig tussendoor. Uiteraard wist ik van tevoren dat die drukte er zou zijn, dus maak ik me er nu niet druk om.
Op weg naar Bakkum aan Zee keert de rust weer terug. Wel komen er een paar paarden op mijn weg, maar ik schiet even de rijbaan op en problemen blijven uit. Bij de helling naar het strand komen een man en een vrouw te paard de helling af. Er lopen wandelaars op het fietspad en ik zou ze moeten inhalen. Ik kom dan wel heel dicht langs de ruiters. Dan maar even stapvoets en kijken hoe de paarden reageren. De man te paard heeft het schichtigste paard en deze gaat dwars uit de flank. De wandelaars schrikken hier flink van en rennen de rijbaan over naar het wandelpad aan de overkant. Nou ja, daar horen ze tenslotte.
Mevrouw de ruiterse stapt van haar paard af en neemt het dier aan de teugel. Ze leidt, al pratend tegen haar paard, haar rijdier tussen de Quest en het onrustige paard van haar mederuiter en lost zo de problemen op. Slimme meid!
Na de derde keer de zee te hebben gezien hou ik de rijbaan aan om snel naar beneden te kunnen rijden. Plotseling maal ik zonder weerstand met mijn voeten rond, de ketting eraf?. Nee dombo, de verkeerde kant opgeschakeld met de voorderailleur. De voorderailleur draait precies de andere kant op als de achterderailleur. Voor het opschakelen draaien ze dus tegen elkaar in. Een enkele keer vergis ik me. Op het moment dat ik het door heb ben ik al beneden en zie ik dat de snelheid maar 48 km/u is.
45 km. Totaalstand nu 9050 km.

Parka, boerenkaas en hond snijdt Quest

Het The North Face jack dat ik bij Smitveld kocht blijkt niet in orde. De rits loopt steeds vast. Ze hebben geen alternatief, daarom vanmorgen eerst naar Kompas in Heerhugowaard. Daar hebben ze gelukkig wel de goede spullen en ik koop een The North Face Mac Murdo parka. In Lapland waar ik eerdaags naar toe ga vriest het overdag meer dan 30 gr. C. dus zijn er maar weinig compromissen te sluiten m.b.t. de kleding.
Vanmiddag weer een keer naar Midden-Beemster om een paar kilo rauwmelkse boerenkaas te scoren. Het is de hele morgen prachtig zonnig weer. Op het moment dat ik in de Quest stap is het bewolkt en ziet de lucht er dreigend uit. De wind is krachtig, zo'n dikke 4 Bft uit het westen. Ik ga eerst even langs de zaak in Uitgeest. Het is er gezellig druk, ik drink een glas water en ga richting het pontje in Akersloot. Na de pont fietst het heerlijk licht. Omdat de temperatuur rond 10 gr. C. is loopt alles lichter en loopt de snelheid makkelijk op tot boven de 45 km/u. Hoewel de Quest niet veel last heeft van tegenwind, gaat het met wind in de rug toch makkelijker.
In de Beemster geef ik wat nadrukkelijker gas en in no-time lees ik 51 km/u op de computer af. Dat gaat heel lekker.
Bij boer Groot aan de Rijperweg koop ik 2,5 kg rauwmelkse extra belegen boerenkaas en 2 flessen yoghurt. Op de heenweg had ik mijn wielrenjasje met lange mouwen aangehouden, eigenlijk te warm. Bij de kaasboerderij trek ik het jasje uit en vertrek ik met alleen een normaal wielrenshirt met korte mouwen en mijn Newline hesje. Het regent nu en het is echt fris. Stevig doortrappen dus maar.
Opvallend is het grote aantal ganzen dat in het weiland langs het fietspad naar de pont in Akersloot aan het fourageren is. De dieren hebben me al op honderden meters afstand in de kijker en lopen en bloc verder het weiland is. Die beesten hebben tenminste ogen in hun kop. Dat ontbreekt helaas bij die andere beestensoort 'mens' genoemd soms hinderlijk, zoals even later zal blijken.
Na de pont, ik ben de enige klant aan boord, rij ik door de plaats Akersloot richting Limmen. Van links komt een rode Opel Corsa. Een oudere mevrouw heeft drie grote honden achterin en rijdt schuinlinks voor me. Ze moet me in haar rechterbuitenspiegel kunnen zien. Dat dat niet het geval is blijkt even later. Ze slaat zonder richting aan te geven rechtsaf en snijdt me volledig de pas af. Ik rem hard, claxonneer en schreeuw:'Richting aangeven, trut'. Een langs de weg staande mevrouw schudt haar hoofd. Mevrouw rijdt gewoon door en ik doe dat ook maar.
48 km

Quest 122 nu officieel te koop

Vanavond heb ik mijn Quest 122 officieel te koop gezet op www.ligfiets.net/markt. De kijkdag is op zaterdag 25 januari en de biedingstermijn sluit op zaterdag 4 maart om 12.00 uur. Wil je een mooie fotoserie zien van de Quest, ga dan naar http://homepage.mac.com/wschermer/PhotoAlbum15.html

Rondje Noord-Holland

Halftien ben ik wakker, iets te laat naar mijn zin. Het is, net als gisteren, schitterend zonnig weer. Zuidoosten wind, kracht 3, temperatuur net boven het vriespunt. Ik haal de angstig schone Quest uit zijn slaapplaats en laad de gebruikelijke spullen in. Na een paar heerlijke koppen Espresso ga ik om 11.00 uur de kou in. De eerste kilometers zijn inderdaad fris, maar in Limmen moet de fleece sjaal al wat open. Ik wil vandaag een rondje Noord-Holland fietsen, niet de grote ronde, daar is het al te laat voor, maar het rondje via Den Helder, Den Oever, Medemblik, Alkmaar en ten slotte weer naar huis.
Om de knieën te sparen hou ik het tempo laag, door de dorpen niet harder dan 30 km/u.
Het fietsen gaat iets moeilijker dan in de zomer, een fenomeen dat ik ieder jaar vaststel. De banden zijn minder soepel, de aandrijving loopt met iets meer wrijving en de kleding is dikker. Ook de elektrische voetverwarming, wel heerlijk met dit weer trouwens, voegt gewicht toe op een plek die nadelig is.
Benoorden Alkmaar gaat de iPod aan en Anouk komt met Hotel New York langs, heerlijk. Ik hou nu een tempo van rond 35 km/u aan en ik vind het prima zo. Zomers scheur ik wel weer harder, nu geniet ik van roofvogels die soms even met me meevliegen, en van het ontspannen fietsen in de frisse natuur.
In Burgervlotbrug rolschaatsen een moeder en haar zoontje op het fietspad voor me. Een nog kleiner dochtertje stept iets verder aan de linkerkant van het fietspad. Ik verlaag mijn snelheid tot 10 km/u, dit is potentieel gevaarlijk. Nou dat komt uit! Ik passeer moeder en zoon zonder probleem. Drie meter voor ik het dochtertje passeer reageert ze op haar moeder en steekt abrupt over. Ik rem hard en sta direct stil. Het meisje kijkt verschrikt, laat de step vallen en rent naar haar moeder. Da's goed afgelopen dus.
Ik zie veel mountainbikers die allemaal uit het noorden komen. Eén groep van zeker tien fietsers heeft me te laat in de gaten en moet flinke stuurcorrecties uitvoeren om me te ontwijken.
Bij het benzinestation bij De Kooij stop ik zoals gebruikelijk voor een broodje en een banaan. Ook hier staan drie mountainbikers. Een van de drie heeft problemen met de snelheidsmeter. Hij krijgt het niet aan de gang. Veel carbon, hoge velgen en mooie uitrusting kenmerken de fietsen. Hard gaan ze niet, over de 35 km van Heerhugowaard naar Den Helder via Petten doen ze twee uur. Ze hebben veel belangstelling voor mijn voetverwarming, niet zo verwonderlijk want ze hebben erg koude voeten.
Ik ga op weg om tegen wind naar Den Oever te rijden. Nu kom ik letterlijk geen fietser meer tegen. Ik geniet van de mooie vergezichten over het Amstelmeer en even later vanaf de zeedijk over het wad. Het leven lijkt hier verstild. Ik denk dat dat ook wel klopt. De vele boeren zitten thuis, de talloze schapen die buiten rondlopen redden zich wel. Hier en daar zie ik een paar wandelaars, verder stilte alom. Ik zit een beetje te mijmeren waarom ik steeds dezelfde route neem. Het fietst makkelijk en de wisseling van de seizoenen is in het open veld prachtig te zien. Ik ben een liefhebber van het kijken naar de horizon, wat ik eerst nauwelijks kan zien wordt steeds herkenbaarder tot ik er langs rij. Natuurlijk zijn de stops prettig. Vanmiddag heb ik voor het eerst in de gaten dat er op de kop van de haven van Den Oever een restaurant is. Over de steigers en het gras parkeer ik de Quest voor het restaurant. Het dienstertje heeft 'bemanning' op haar shirt. Ik mag voor het raam van het eetgedeelte mijn koffie opdrinken, kan ik mooi de fiets in de gaten houden.
Naar Medemblik komt de wind van de andere kant, maar is nog wel tegen. De buitentemperatuur is 2 gr. C, binnen in de Quest is het 7 gr. C. De koptelefoon houdt de oortjes lekker warm en de iPod staat op shuffle, dus krijg ik een cocktail van muziek die ik normaal niet zo vaak afspeel. In Medemblik is restaurant Kwikkel afgeladen vol, geen zitplaats over. Ik eet buiten een broodje en praat wat met een ouder stel dat de Quest prachtig vindt. Nu de fiets helemaal schoon is is ie inderdaad wel heel mooi.
Door de Wieringermeer rij ik via Heerhugowaard naar Alkmaar. In Heiloo ga ik even bij mijn schoonouders langs en zie op TV hoe twee Nederlandse schaatsers elkaar torpederen.
Het wordt al langer licht en voor donker ben ik weer thuis.
138 km

Quest showklaar maken

De zaterdag besteed ik aan twee zaken. Eerst inkopen doen voor de reis naar Lapland begin februari. Een goed jack en nieuwe bergschoenen koop ik bij Smitsveld in Castricum. 's Middags spoel ik de Quest helemaal schoon met veel water. Daarna goed droogwrijven met een oude handdoek.
Ik schiet een complete fotoreportage om een mooie webpagina te maken ten behoeve van de verkoop van de Quest volgende maand. De Quest is gelukkig nog geheel in nieuwstaat, geen krasje te zien.
Van Ymte van Velomobiel.nl ontvang ik vanmorgen een garantiebewijs voor de nieuwe koper van de Quest. De garantie wordt een vol jaar en is identiek aan de garantie op een nieuwe fiets.
Nu maar eens naar bed, morgen.... eh straks is het mooi fietsweer.

Nieuwe helm en kortere cranks

Ymte van Velomobiel.nl laat me weten dat hij een nieuwe helm voor me heeft klaarliggen. Voor de niet-ingewijden, deze helm is een zeer speciale Velomobiel helm en wordt door de mannen van Velomobiel.nl zelf gelamineerd van carbon, polyester en gelcoat. Kenmerk is dat er een lange naar voren uitgebouwde 'zonneklep' aan zit. Deze klep verhindert ook dat er regen in je ogen komt. In heel beperkte aantallen worden deze helmen op speciaal verzoek, met heel lange levertijd gemaakt. Ik had al een rode helm gekregen, maar deze is eigenlijk van Ymte en moet uiteraard weer terug naar Ymte. De nieuwe helm is geel, precies de kleur van de Quest. De helm moet met schuimblokjes worden pas gemaakt. Dat ga ik de komende tijd een keer bij Velomobiel laten doen. Een idee van hoe zo'n helm eruit ziet krijg je als je de foto bekijkt. Allert Jacobs rijdt hier met de nieuwe 26" Quest vlak voor me tijdens de fantastische trip naar Giessen in Duitsland. Allert rijdt tijdens toertochten altijd met deze helm.
Ik heb inmiddels besloten 165 mm cranks te laten monteren op mijn nieuwe Quest. Is maar 1 cm korter dan de normale 175 mm cranks, maar ik wil geen extremiteiten met nog kortere cranks. 165 mm cranks zijn de kortste normaal leverbare in de 105 Hollow Tech uitvoering van Shimano.

Volendam en nat achterwerk

Vanmiddag fiets ik een trainingsritje naar Volendam. Het is 1.7 gr. C, er staat een matige oost-noordoostenwind en het zonnetje schijnt waterig door een lichte bewolking. Ik ben wat neusverkouden en doe een shirt met lange mouwen aan. Daarover mijn winddichte hesje. Het voelt inderdaad fris in het gezicht. Voor Akersloot voel ik kou aan mijn achterwerk. Zou de ventilatie door de 150 gaten in de stoel in de winter teveel van het goede zijn? Bij de pont stap ik uit en praat even met een zakenrelatie. Als ik terugloop naar mijn fiets zie ik dat er water onderuit loopt. Het raadsel van de koude kont is opgelost. Ik heb blijkbaar op de drinkslang gezeten en dan hevelt de Camelbag zichzelf leeg.
De pontbaas wil de foto die ik van zijn collega maakte niet aan hem geven, ze zijn geen vrienden. Hij wil ze wel in het sleutelkastje leggen, 'dan vindt ie ze wel'.
Ik stap weer in de Quest en merk dan hoe kletsnat ik ben. Even denk ik de rit te bekorten door via Krommenie naar huis te rijden. Na een paar kilometer merk ik er al vrijwel niks meer van. Dat is het goede gevolg van goede kleding. In mijn geval een nauwpassende Odlo onderbroek met pijpjes, een lange Craft isolerende schaatsbroek en daarover een lange fietsbroek.
In De Rijp rijdt een wielrenner me achterop. Van rechts nadert een Jeep V8. Mevrouw kijkt niet naar links, hoeft ook niet, ze heeft voorrang ;). Wij stoppen op twee meter afstand van de langzaam de kruising oprijdende SUV. Op het moment dat ze op het kruisingsvlak rijdt kijkt ze toch nog even naar links. Ze schrikt zich letterlijk lam, geeft veel gas en gaat er vandoor. De wielrenner zegt: 'Ze heeft ons wel heel laat gezien'. Dat klopt. De wielrenner rijdt mee naar de oostkant van het dorp. Ik rij de hoge brug over en zet aan. In no time rij ik 45 km/u en ik zie de renner snel in mijn spiegels verdwijnen. Ik laat het tempo zakken tot een 33 km/u en passeer zo Midden-Beemster en Kwadijk.
In Volendam is het druk met winkelende mensen. Op de dijk is het rustig en ik draai een rondje op het parkeerterrein van restaurant Spaander.
Terug gaat het veel makkelijker, nu heb ik de wind in de rug. Met dezelfde inspanning rij ik nu 38 km/u en dat is een makkie.
Op de pont heeft de pontbaas moeite om aan te leggen, hij heeft als voorste auto een zware bestelauto op de pont en steeds als ie de pont met de staalkabel wil vastleggen is de pont al te ver achteruit gedeinsd. Hij moet steeds een aanloopje nemen en bij de derde poging lukt het hem. Ik krijg het koud en wil nu wel weer de warmte van de Quest in.
78 km

Nieuwe weblog

Vanaf nu hou ik mijn weblog bij op Blogger. Mijn bestaande weblog blijkt bij mijn vrij grote hoeveelheid tekst lastig te beheren. Elke 200K omvang dwingt mij om een nieuw bestand aan te maken. Verschillende lezers lieten mij weten commentaar te willen leveren of vragen te kunnen stellen. Met Blogger is dat simpel geregeld. Verder gaat Blogger goed om met foto's. Wel was het een klusje om de Amerikaanse look en feel van de lay-outs en teksten wat te vernederlandsen.
Schroom niet om commentaar te leveren.

1 januari 2006 Gelukkig nieuwjaar.

Vanmorgen om 03.00 uur naar bed, iets later dan normaal. Om 9.30 uur ben ik eruit. Het is heiig, zwaar bewolkt maar droog. Vandaag de traditionele rit naar de schoonfamilie. Eerst nog een stukje fietsen. Ik vertrek om 11.30 uur richting Uitgeest en Krommenie. De eerste kilometers moet ik wat warmdraaien, met 35 km/u, OK er is wat tegenwind, vind ik het wel goed. Via Krommenie neem ik het mooie fietspad naar West-Graftdijk. Ik ga in mijn hersenpan op zoek naar motivatie om een stuk hard te rijden. Ik zoek vergeefs, kennelijk heeft de goede rode wijn van gisteravond daar iets mee te maken? Harder dan 41 km/u ga ik niet. De pont in Akersloot is net als Eerste Kerstdag gestremd en ik rij door naar Alkmaar. Ik moet in Alkmaar een stuk omrijden in verband met de wegwerkzaamheden aan de A9. Overal zijn de bushokjes vernield en ligt het glas op de weg. Ook ander straatmeubilair heeft het moeten ontgelden. Wat hier nu voor lol aan is, ik snap het niet. Door de landerijen fiets ik naar Egmond aan Zee, een mooi ritje. Tenslotte rij ik via Egmond-Binnen naar Bakkum-Noord en ben ik om 13.15 uur weer thuis.
50 km