Nachtopnamen uit de hand gemaakt

Vannacht was er volle maan. Mijn nieuwe Nikon D700 camera heeft al een prima reputatie waar het gaat om lage ruiswaarden bij heel hoge ISO instellingen. Nu is voor de meeste fotocamera's 400 ASA wel ongeveer het maximum. Compact camera's vertonen dan al hinderlijke ruis.
Ik wil met de nieuwe Nikon de grenzen wel eens opzoeken. Ik ga proberen om uit de hand het landschap te fotograferen bij ..... maanlicht. Om 2.05 uur zet ik de camera op 25600 ISO, een waarde die op vrijwel geen enkele camera zelfs maar in te stellen is.
Ik fotografeer met 1/15 sec en diafragma 2.8, de volle lensopening van de standaard 24- 70 mm zoom. Ik kies er voor om 4 stops onder te belichten, het moet natuurlijk wel nacht blijven. De resultaten zien er direct bruikbaar uit maar er is natuurlijk veel ruis.
Omdat ik in de praktijk scherpe opnamen kan maken met 1/8 sec., kan ik de ISO waarde verlagen naar 3200 ASA. De resultaten zijn nu veel beter en de foto's zijn gewoon redelijk goed bruikbaar.

Naar Dronten voor rammeltje

Vanaf de eerste dag heb ik een tikkend geluid in de achterbrug van de Quest. Bij Velomobiel.nl is er al eens naar gekeken, maar het irritante geluid hoort kennelijk bij deze Quest. Ymte biedt aan er nog eens een half uurtje naar te kijken en vandaag zal dat gebeuren.
Eerst nog wat dingen regelen met de plaatwerker. Marian is met haar Toyota Yaris het gevecht met een dikke stalen paal bij het pontje van Akersloot aangegaan. De uitkomst is voorspelbaar, 1500 euro schade.
Dat mag vandaag de pret niet drukken. Het is mooi zonnig weer en samen met Kees van Hattem en Pé Koomen rijden we naar Velomobiel.nl. Ik heb de Garmin Oregon aan boord met de route door Lelystad. Ik mag voor rijden en de GPS doet het fantastisch.
Bij Velomobiel.nl bouwt Allert de claxon in de neus van Kees' Quest. Allert rijdt een rondje met mijn Quest en komt terug met het vermoeden dat de derailleurkabel tegen het kunststof kapje van de derailleur rammelt. Theo bindt de kabel met een tie wrap aan de schokdemper vast en het nare geluid waar ik bijna 5000 km mee heb gereden is weg. Een verademing. Theo stelt mijn remmen goed af. Wel blijkt de linker rem later als het ware vast te lopen. Veel lawaai en een zoemend en tikkend geluid is het gevolg. Dat verdwijnt na een tijdje.
Tussen de werkzaamheden door maak ik een aantal foto's van Allert, Ymte en Theo. De opnamen zullen bij een artikel in Ligfiets& worden geplaatst. Begenadigde techneuten zijn het, fotomodellen niet bepaald. Uiteindelijk zitten er een aantal bruikbare foto's tussen.
Na de koffie vertrekken we weer naar Noord-Holland. Bij 130 km meldt mijn rechterknie dat ie liever wat meer trainingskilometers had gemaakt. De hinder blijft beperkt en ik denk niet dat Kees en Pé er iets van gemerkt hebben.
Thuis blijkt dat zowel de GPS als de kilometer teller tot 189 kilometer zijn gekomen.

Garmin Oregon 400T GPS

Trouwe lezers weten dat ik op de tweede dag van de fietstocht naar Giessen/Wetzlar in Duitsland de groep ben kwijtgeraakt. Nu is het comfortabel om lekker in de groep mee te rijden en de navigatie aan anderen over te laten, maar als je alleen achterblijft is het plotseling niet leuk meer.
Het is ook helemaal niet nodig omdat navigatie, vooral op zee, altijd één van mijn hobbies was. Zo heb ik op zee gewerkt met de sextant, radionavigatie (DF), Decca en daarna met GPS. Jarenlang heb ik een Garmin GPSIII gehad die later ook op de computer werd aangesloten.
Het alleen achter blijven zal me niet nog een keer overkomen. Daarom op zoek naar een geschikte GPS. Veel fietsers gebruiken een Garmin GPSMAP 60CSx. Prima apparaat, maar qua interface zoek ik iets vriendelijkers. De nieuwe Garmin Colorado lijkt me wel wat. De gebruikerservaringen en tests van onafhankelijke websites leveren op zijn zachtst gezegd weinig tevredenheid op over de Colorado. Dan krijg ik de splinternieuwe Garmin Oregon 400t bij een vriend in handen. Met 469 euro geen koopje, en zelfs op dat moment in Nederland nog niet te koop. De interface en de bediening wordt door de eerste testers de hemel in geprezen. Het scherm is weliswaar groot maar niet erg helder. Ik bestel er één en heb nu een paar weken ervaring met het compacte apparaatje.
Aanvankelijk ben ook ik niet onder de indruk van de helderheid van het scherm. Dit bezwaar wordt ondervangen doordat de Oregon op de wielkast van de Quest met het gebruikelijke klittenbandje vast zit. De achtergrondverlichting doet het dan prima en bij de juiste keuze van de schermafbeeldingen gaat het uitstekend. Bepalend is ook of er geladen batterijen in de GPS zitten. Als de ontlading te groot wordt, dimt het scherm. Bij gebruik van nieuwe 2700 Mah batterijen is er geen enkel probleem. In volle zon is de Oregon goed af te lezen zonder backlight.
De Oregon kent maar één knop, de aan/uit knop. De gehele bediening doe je op het aanraakscherm. Dit gaat fantastisch, net als met de Apple iPhone. Je kunt de Oregon helemaal naar je hand zetten en met zelf te maken profielen werkt de Oregon flitsend snel.
Het beheer van tracks gaat super, beter dan met welke andere GPS ook. Het volgen van een track in vogelvlucht is kinderspel.
Ik wil niet zeggen dat dit de beste fiets GPS is, er blijven liefhebbers voor de 60CSx en Vista serie, maar voor mij is dit de fijnste GPS die ik ooit in handen had.
Kortom, een aanrader.

De schermafbeeldingen zijn gemaakt van de Mapsource TOPO.nl die op een 2 Gb SD kaartje is geladen. Het groene plaatje is de standaard kaartweergave. De oblique of vogelvlucht afbeeldigen zijn gemaakt in de 'automotiv' stand en zijn voor het volgen van een track perfect. Op de ene afbeelding is geen track actief, in de andere is de dikke magenta lijn de te volgen track die ik ook zonder bril prima kan zien. De afbeelding van het bedieningsscherm is de eerste van totaal 4 schermen.

Het licht gaat aan
NB. Update d.d. 13-11-2008. De Oregon werd geleverd met firmware versie 2.40. Via de automatische update service van Garmin, Garmin Webupdater genaamd, installeert zich firmware versie 2.60. Het eerste dat me opvalt is dat de achtergrondverlichting van het scherm een heel stuk helderder brandt. Garmin meldt dit niet, maar dat is geheel in lijn met wat andere fabrikanten, zoals bijv. Apple, ook doen. Ze noemen een aantal verbeteringen, maar lossen en passant één of meer andere problemen op. Met het helderder scherm ben ik zeer ik mijn sas.

Rescue foto's en Nikon D700

20 oktober komen Kees van Hattem en Pé Koomen vrijwel tegelijkertijd aan op Woude 6. Ik maak een paar foto's bij het vertrek van de beide Quest piloten. Door een 'foutje bedankt' van mijzelf wis ik de geheugenkaart zonder dat de foto's op de computer staan. Bij de nieuwe Nikon D700, een wel heel mooie full-frame spiegelreflex, koop ik een 8 Gb Sandisk Ultra III kaart. Daar zit Rescue Pro software. Echter .... op een mini CD en daar kan de Apple MacBook Pro met zijn inslik DVD drive niet mee overweg.
Via het internet schaf ik een beperkte versie van Boomerang aan. In no-time zijn de gewiste foto's, ik had de SD kaart van de Nikon D40X zelfs geformatteerd, weer boven water.
Daarom mannen, wat verlaat, het fotootje alsnog op de blog.

Moderatie reacties gestart

Op deze blog wordt soms door mensen anoniem gepost. Ik vind dat niet prettig maar tot nu toe heb ik dat geaccepteerd. Een recent fenomeen is het posten door Mick Leemans. Mick houdt er vaak niet de goede gewoonten op na die gebruikelijk zijn op internetforums. Daarom is Mick, alias Spoedmick, eerder van het ligfietsforum op Googlegroups verwijderd. Ik had hem daar eerder al in mijn spamfilter gestopt. Ik heb Mick enkele keren gewaarschuwd onzin, ongepaste grappen, pesterijen e.d. achterwege te laten. Hij belooft iedere keer beterschap en.... gaat dan weer in de fout.
Daarom heb ik helaas de moderatie van reacties gestart. Dit betekent dat reacties niet direct op de blog komen, maar eerst aan mij ter beoordeling worden voorgelegd. Pas als de reactie fatsoenlijk en to-the-point is, laat ik deze op de blog verschijnen.
Reacties van Mick laat ik niet meer door. Ook volledig anonieme reacties komen niet meer op de blog. Reacties mogen wel via de anonieme methode worden geplaatst, maar als nergens duidelijk is wie er reageert, plaats ik ze niet meer.

Pattex Powertape is troep

Sommige ligfietsers gebruiken voor allerlei toepassingen zogenaamde ducktape. Dit is meestal een brede grijze tape die met een weefsel is versterkt. Ook ik ben een liefhebber van dit materiaal. Echter.... er zijn grote kwaliteitsverschillen in ducktape. Voor ik je vertel welke je wèl moet hebben, eerst maar even welke je in de bouwmarkt links moet laten liggen. Dat is Pattex Powertape. Pattex Powertape heeft één voordeel, het rolt makkelijk af. Daar houdt het mee op. Het kleeft onvoldoende. Ik gebruik het om de speciale volledig dichte schuimkap op de Quest te plakken als ik deze op de aanhanger vervoer. Steeds laat de tape los en waait in slierten langs de Quest.
Het meest vervelende is dat de lijmlaag van de tape achterblijft op de Quest. Met sticker remover of wasbenzine is het wel te verwijderen, maar dat is een lastige en tijdrovende klus. Ik heb de hele rol weggegooid.
De goede tape is de ducktape van Tesa. Rolt iets minder makkelijk af, plakt uitstekend en er blijven geen lijmresten op de Quest achter. Doe er je voordeel mee.

SKS pompnippel

Er is momenteel in de nieuwsgroep een discussie over de verschillende uitvoeringen van de SKS Rennkompressor pompnippel.
Een perfect werkende nippel heb ik al jaren op diverse pompen in gebruik. Deze is aangeschaft bij Velomobiel.nl. Helaas is deze daar uitverkocht.
Op bijgaande foto is de nippel goed te zien.

Met laserwaterpas opmeten van wegdek

De resultaten van de laatste testsessie geven aanleiding om de tests over te doen. De lekke band heeft de betrouwbaarheid van de gegevens teniet gedaan. Het lek in de binnenband bleek zo klein dat ik dit alleen door de opgepompte band in water onder te dompelen, kon vinden. Dat maakt de kans dat dit de resultaten heeft beïnvloed groter.
Er is nog een reden om de resultaten van de snelste banden te wantrouwen. Het verschil in uitrol afstand tussen de verschillende drukken in met name de Perfect Moiree 54 is naar mijn mening te groot. Het kan zijn dat aan het eind van het uitroltraject het wegdek iets daalt en daarna weer oploopt. Het gevolg kan zijn dat de lichtst lopende banden relatief te lang doorlopen en daardoor de meetresultaten in negatieve zin beïnvloeden. Neemt niet weg dat ik daarmee wel vaststel welke banden het lichtst lopen, maar ik wil e.e.a. ook meet technisch correct doen.
Om eventuele hoogte verschillen in het wegdek te meten heb ik een laserwaterpas aan een blokje eikenhout bevestigd. Om te kunnen zien of er hoogteverschillen zijn heb ik een smal wit doosje voorzien van een handgeschreven liniaal. Op deze liniaal staat op 16 cm hoogte de waarde 0, dit uiteraard omdat de hoogte van de laserstraal precies 16 cm boven het wegdek staat. Over 10 meter, gemeten in mijn garage, schijnt de laser exact op de 0 op het doosje. Het instrumentarium is dus OK.
Als het een keer wat somber weer is of anders in de late namiddag, zal ik een hoogtereliëf maken van mijn testtraject. Mogelijk moet ik mijn traject verkorten, het eerste stuk is in ieder geval vlak, of, als de laser toch te grote verschillen aantoont, een nieuwe testplek opzoeken. Ik weet er wel één, de uitloop uit de duinen bij Castricum aan Zee, maar dat is een heel eind weg.

Tegenslag bij bandentest

Vanmorgen kom ik bij de Quest en blijkt de linker voorband leeg te zijn. Gisteren hebben wij de hele middag besteed aan de uitrolproeven. De grote vraag is nu, wanneer is het leeglopen van de band begonnen? Is dit al tijdens de tests gebeurd of mogelijk op de laatste kilometer naar huis?
Een eerste blik op de resultaten van de tests laat opvallende zaken zien. De eerst geteste banden, waaronder Schwalbe Super Moto en Vredestein Perfect Moiree 55, geven veel betere resultaten dan de later geteste banden. Wordt dit veroorzaakt doordat de later geteste banden minder licht rollen of heeft de lekke voorband de resultaten beïnvloed? Ik weet het niet.
Omdat ik graag fouten in de test uitsluit, publiceer ik de resultaten nog niet. Eerst wil ik een aantal nieuwe tests doen om er zeker van ze zijn dat de testresultaten consistent zijn.

26" Achterbanden test, rear tires review

Vanmiddag om 13.00 uur rij ik met een stapel 26" banden, vastgebonden achterop de Quest met ducktape, naar de pont. Kees van Hattem, hij zal mij weer assisteren, staat al te wachten.
Er is vrijwel geen wind en wind die er is varieert in kracht maar 1 tot 2 km per uur. De temperatuur is 11 gr. C. en er schijnt een waterig zonnetje dat nog maar kort geleden de mist heeft verdreven.
Ik heb de volgende banden mee:

1. Schwalbe Super Moto, nu gemonteerd op het achterwiel
2. Schwalbe Kojak 50 mm nieuw
3. Schwalbe Kojak 50 mm 3000 km gebruikt
4. Schwalbe Slick 47 mm, vrijwel ongebruikt, niet meer leverbaar
5. Schwalbe Marathon Racer, nieuw
6. Vredestein Perfect Moiree 55 mm, nieuw
7. Vredestein S-lick, restpartij van fietspunt.nl, nieuw
8. Avocet Fasgrip City 1.9, niet meer leverbaar, nieuw.

Alle runs, vandaag 34 stuks, worden vanaf hetzelfde punt op de helling gemaakt als de vorige serie. De groene punt op de foto is nog heel helder te zien. De Super Moto en de Perfect Moiree worden voorzien van de Schwalbe SV13F binnenband. Alle andere banden worden gereden met de smallere Schwalbe SV14 binnenband. Beide binnenbanden behoren tot de 'extra light' categorie van Schwalbe.
Alle banden worden op 5 bar beproefd, de smallere aanvullend op 6 bar. De Super Moto wordt alleen op 4 en op 3 bar getest. 5 bar durf ik niet in de band te pompen uit vrees dat de velg kapot gaat. Straks zal blijken dat dit ook helemaal niet nodig is. De Perfect Moiree wordt getest op 5, 4 en 3 bar.
In principe worden er per band 3 runs gemaakt. Wordt dezelfde band ook met een andere druk getest, dan worden er weer drie runs gemaakt. In een enkel geval, als 2 runs vrijwel gelijk eindigen, wordt volstaan met 2 runs.
Blijkt na 3 runs de spreiding groter te zijn dan 5 meter, dan maak ik 2 extra runs en neem de langste en kortste run niet mee voor het gemiddelde. Dit is overigens maar één keer gebeurd.

Het is hard werken om alle banden te testen. Matthijs Leegwater is op doorreis naar Zaandam en komt even poolshoogte nemen. Aan het eind van de proeven is de mist volop terug en kan alleen de Schwalbe Slick niet meer getest worden. Is niet erg, de band is al lang uit productie. We moeten ook wel stoppen omdat het donker wordt en we alle afstanden nog moeten opmeten. De eerder op de weg gespoten afstanden 90, 120 en 150 meter maken het ons nu makkelijk.

Morgen werk ik de gegevens uit en verschijnt een overzicht en verslag per band. Nu ga ik lekker onderuit zitten en kijken welke president de Amerikanen zich aanmeten.
Lekker onderuit zitten mag ook wel. Probeer maar eens 70x achter elkaar in en uit een Quest te klimmen. Ik kan je verzekeren, dit is een behoorlijke exercitie.
Morgen, eigenlijk straks, meer.

Motigo teller weg, Onestat teller geplaatst

Dit lijkt een wat cryptische kop, zeker boven een posting op een blog die over fietsen gaat. Daarom enige uitleg.
Motigo en Onestat zijn bedrijven die statistische informatie bijhouden over het bezoek dat aan websites wordt gebracht. Er is een veelheid van informatie beschikbaar, meestal getoond in de vorm van fraaie grafieken.
Het is leuk om te zien hoeveel lezers mijn blog bekijken. Het is vooral leuk als blijkt dat steeds meer lezers mijn blog gaan lezen. Vooral na de fietstocht naar Giessen blijken er tot wel 700 pagina's op één dag bekeken te worden. Ook na een bandentest vliegt de teller omhoog tot ruim in de 600 'pageviews'.
Aanvankelijk gebruikte ik de teller van Nedstat, een prima teller. Op het moment dat Nedstat de lezer begon te bestoken met 'pop-ups', ongevraagde reclameboodschappen, was de liefde voorbij. Op het internet zijn altijd wel handige knapen te vinden die een 'script' kunnen aanpassen. Dat lukte mij ook en de pop-ups waren verleden tijd.
Nedstat heeft een deel van zijn business verkocht aan Motigo. Aanvankelijk ging het goed, maar een paar weken geleden viel er een mailtje in mijn postbus van .... Motigo. Ze hadden me door. 'Of de teller gaat eraf, of u installeert nieuwe code', dat was de boodschap. Omdat de statistieken zo aardig zijn, heb ik de nieuwe code maar geplaatst. Nou, je snapt het waarschijnlijk wel, de hinderlijke pop-ups zijn weer terug. Kees van Malssen was de eerste die me informeerde. Vanavond meldt ook Rembrandt Bakker hetzelfde hinderlijke verschijnsel. Motigo heeft nog geen betaalde dienst die de pop-ups achterwege laat.
Dan rest nog maar één ding. De Motigo teller verwijderen en de Onestat teller installeren. Dat heb ik zojuist gedaan en alles werkt. Jammer voor de statistieken, maar liever dit dan die ellendige pop-ups.

Eerste test Canon G10 - Nikon D40X 18-200

Uiteraard ben ik heel nieuwsgierig naar de verschillen tussen de nieuwe Canon G10 en de Nikon D40X met 18-200 VR objectief. Dat de Canon met de groothoek stand beter zou scoren dan de Nikon staat op voorhand vast. De Canon maakt 50% meer beeldpunten. De Canon heeft een gematigder zoomobjectief, namelijk 5x zoom, tegen de Nikon 11x zoom. Je mag verwachten dat de Nikon op 200 mm een beter resultaat zal geven. Er hoeft namelijk veel minder vergroot te worden dan bij de Canon. Effectief heeft de Nikon met zijn 1.5x vergroting een brandpuntsafstand van 300 mm, de Canon 140 mm.
Maar .... kijk goed naar de foto's.

De eerste foto is het totaal overzicht op 28 mm van het uitzicht vanaf ons huis naar de overkant van de Markervaart. Het witte motorbootje precies in het midden is het detail van de telefoto's.
De tweede foto is met de maximaal ingezoomde Canon gemaakt.
De derde foto is met de maximaal ingezoomde Nikon gemaakt. De beide opnamen zijn op de grootste lensopening gemaakt, resp. 5.6 voor de Nikon en 4.0 voor de Canon. De Nikon opname is belicht op 400 ASA met 1/640ste sec. De Canon opname is gemaakt op 125 ASA met 1/325ste sec.
De afbeelding van de twee foto's samen zijn deelvergrotingen van de beide opnamen. De bovenste foto is van de Nikon, de onderste van de Canon. De Nikon opname is uitvergroot tot 2532 x 1323 pixels. De Canon is veel sterker vergroot tot een uitsnede van 1358 x 765 pixels. Let niet op de houten meerpaal voor de lamp voor de motorboot. Deze is bij de Nikon onscherp doordat de langere lens is scherp gesteld op de motorboot. Dit is ook wel gebeurd met de Canon, maar door de kortere brandpuntsafstand is de scherptediepte bij de Canon veel groter waardoor de Canon de paal wel scherp afbeeldt. Dit is de Nikon uiteraard niet te verwijten.

De resultaten zijn ontnuchterend, voor Nikon dan. Ondanks de sterke telelens en ondanks de veel mindere vergrotingsmaatstaf, legt de Nikon het volledig af tegen de kleine compacte G10. Kijk bijvoorbeeld maar eens naar de draden van de elektriciteitsmasten. De Nikon worstelt om ze nog enigermate af te beelden, de Canon laat ze glashelder zien.
Eerlijk gezegd, dit had ik niet verwacht. Ik had wel verwacht dat ik met de Canon G10 winst zou boeken bij alle brandpuntsafstanden tot gematigd tele, maar dat de Canon zelfs de Nikon op zijn langste brandpuntsafstand zou verslaan is een totale verrassing voor mij.
Betekent heel simpel dat de Nikon D40X en de 18-200 op Marktplaats.nl zullen worden verkocht.
Helemaal geen reflex meer? Jawel hoor, de D200 heeft al een nieuwe baas gevonden en zal worden opgevolgd door de Nikon D700.

Camera aan boord van de Quest

Zoals vaste lezers van mijn blog weten, hou ik er van om foto's toe te voegen aan mijn teksten. 'Een foto zegt meer dan 1000 woorden'. De goede camera kiezen is geen sinecure. De echt goede camera's zijn zware en onhandige spiegelreflexen. Nou zou je kunnen zeggen dat foto's voor het internet niet aan de hoogste eisen hoeven te voldoen. Dan ken je me niet goed. Ik ben o.m. professioneel (politielucht)fotograaf geweest. Ook ben ik een groot aantal jaren succesvol lid geweest van de creatieve fotogroep De Muggen in Haarlem. Mijn spullen moeten domweg uitstekend zijn.
Terug naar de camera in de Quest. Aanvankelijk nam ik de Nikon D200 met 18-200 mm mee aan boord tijdens ritten in het vlakke Noord-Holland. Deze combinatie weegt ruim anderhalve kilo en is niet handig. Voor je zo'n grote camera boven de rand van de Quest hebt, ben je even bezig. Om het hoge gewicht van de D200 te vermijden kwam ruim een jaar geleden de veel lichtere Nikon D40X aan boord. Het objectief bleef de 18-200 mm. Op het vlakke een goede combinatie, maar bij veel klimmen en dalen zoals bij de ritten naar Giessen, gebruik ik liever de compacte Canon Powershot S70. Voor compacte camera's geef ik sowieso de voorkeur aan Canon boven Nikon, spiegelreflex camera's zijn bij mij altijd Nikons.
Toen Canon de Powershot G10 aankondigde kwam er een soort verliefdheid over mij. Of... is hebberigheid een beter woord? In ieder geval bevallen mij de specificaties zo goed dat ik besluit er een te kopen. De specificaties ten opzichte van de S70 zijn heel goed. Heeft de S70 7 megapixels, geen vibratie-reductie en een lens van 28-110 mm, de G10 zet daar 14.7 megapixels, vibratie-reductie en een objectief van 28 - 140 mm tegenover.
De camera is deze week door TNT op De Woude bezorgd. Dat TNT dat niet altijd doet is aan de lezers van het Noord-Hollands Dagblad welbekend. De laatste twee pakketten werden niet bezorgd en moest ik afhalen in De Rijp. De TNT chauffeur kwam het maar al te goed uit dat een deel van De Woude niet makkelijk bereikbaar is. Ons adres is altijd bereikbaar geweest. Na een hoofdartikel in de Alkmaarse Courant, ik heb geklaagd bij de ombudsredactie van de krant, zal TNT niet gauw weer deze laksheid demonstreren.

Het eerste oordeel is dat de kleine camera gebouwd is al een tank, alles voelt solide aan en de bediening is heel simpel. Vooral het heel grote beeldscherm achterop, ideaal voor rijdende opnamen, is prachtig. De eerste vergelijkende test is met de Nikon D40X en 18-200 mm. De kleine Canon verslaat de Nikon op het gebied van beeldscherpte met gemak. Niet verrassend, 10 megapixel en een extreme zoom van 18-200 mm maken optisch vergaande compromissen nodig.
De vergelijkende foto's moet ik nu nog in JPEG maken, de conversie software om de RAW opnamen van de Canon G10 te kunnen inlezen in Apple iPhoto of Aperture, is nog niet klaar. Te zijner tijd zal ik de camera's, hoewel de vergelijking strikt genomen niet helemaal reëel is, naast elkaar zetten. Die test komt hier wel een keer langs.
De foto's die jullie vanaf nu te zien krijgen zullen met de Canon Powershot G10 gemaakt worden. De plaatjes van de drinkfles zijn al met de G10 gemaakt.

Drinken in de Quest

'Het zijn de kleine dingen die het doen'. Het fietsen in de Quest beschouw ik als het summum op fietsgebied. Toch zijn er een aantal dingen die het fietsen in de Quest nog aangenamer kunnen maken. Het hoofdsteuntje is er één van. Armsteuntjes zijn voor mij een absoluut onmisbaar accessoire. Comfortabel kunnen drinken is er ook zo een. Op lange ritten is voldoende water mee kunnen nemen een must. Sinds jaar en dag gebruik ik een Camel Bak drinkzak van 2 liter. Deze drinkzak met slangetje hangt heel eenvoudig aan een verlengde bout in de flens van de Quest.
Naast water neem ik vaak ook wat energie drank mee. Tot nu toe ging dat gewoon in een standaard bidon. Nadeel is dat deze hoge bidon de schakelaar van de binnenverlichting raakt en soms ongewild bedient. Ook is drinken onder de kap niet goed mogelijk. Een lagere fles met een rietje zou dit moeten oplossen. Camelbak heeft deze flessen natuurlijk in het assortiment, ze zijn met € 17,95 stevig aan de prijs en ook aan de hoge kant.
De huishoudwinkel Blokker heeft een kunststof drinkfles van 0,6 liter die precies doet wat ik wil. Hij is lager dan de standaard bidon, klemt heel goed in de bidonhouder en is voorzien van een 'rietje'. Deze doorschijnende Curver fles sluit heel goed af en als je het 'rietje' plat op de fles drukt, is ook deze opening waterdicht.
Voor € 3,60 is Wim het mannetje.

Oude foto van Mango en oude weergegevens

Vandaag krijg ik een foto, gemaakt op 16 augustus 2004, toegezonden. Een blij kijkende Wim stapt net in, of uit de Mango. De foto is gemaakt in IJmuiden op het havenhoofd nabij het Forteiland, door een vroeger buurmeisje Tineke Oskamp. Wij waren buurkinderen totdat ons gezin in 1958, ja het klopt echt, verhuisde naar Bakkum.
Tineke heeft me bij het maken van de foto niet herkend, ik haar ook niet. In 46 jaar verandert er veel.
Hoe Tineke toch deze foto aan mij weet te koppelen? Ze zocht me voor een lezing over fotografie en kwam op één van mijn blogs terecht. Toen viel het kwartje en herinnerde zij zich de opname in IJmuiden. Gewoon heel leuk en daarom plaats ik de foto hier.
Het was kennelijk mooi weer, want ik heb alleen maar een Decca onderhemd aan.

Even kijken bij het KNMI levert op 16-8-2004 normale temperaturen op van rond 20 gr. Wil je zelf eens weergegevens uit een ver verleden terughalen, ga dan naar:
http://www.knmi.nl/klimatologie/daggegevens/index.cgi
Het KNMI heeft weergegevens direct paraat vanaf 1900.

Gert-Jan Wijers nieuw wereldrecord 50,4 km/u

Vanmorgen rij ik in een kwartier, gelukkig is er nu eens een evenement vlak bij huis, naar de wielerbaan in Alkmaar. Gert-Jan Wijers zal een poging doen om het wereld uurrecord ongestroomlijnd ligfietsen op de baan scherper te stellen. Het huidige record staat op 47,8 km/u en is in handen van Sean Costin.
Ik ben heel vroeg en heb alle tijd om een praatje te maken met Bram Moens en Niels van der Wal. Gert-Jan is al helemaal geconcentreerd en ijsbeert heen en weer. Het praatje met Bram Moens gaat onvermijdelijk over hoe 'matig een Quest' is, vooral het wringende sturen kan voor hem niet door de beugel. Als ik vertel dat ik door mijn ene oog met een tweewieler regelmatig het asfalt van wel heel dichtbij verken, kan ie het wel billijken.
Om half één gaat Gert-Jan van start voor een aantal inrij rondjes. Hij doet dit op een bijna vergelijkbare M5 high racer, alleen ontbreken de dichte wielen.
Gert-Jan gaat voortvarend van start en weet de eerste 10 minuten ruim in de 51 km/u te rijden. Na een half uur, het gemiddelde staat dan op een onwaarschijnlijke 50,7 km/u wordt het moeilijker. De snelheid bereikt een laagste waarde van 49,5 km/u. Dan worden alle toeschouwers geprikkeld om Gert-Jan uitbundig toe te juichen. Er klinkt een ritmische slow beat door de hal waarvan Gert-Jan later zal zeggen dat dit hem heel goed heeft geholpen.
Tegen het einde van het uur grabbelt Gert-Jan nog eens in zijn energie voorraad en blijkt hij nog een forse eindsprint in de benen te hebben. De laatste ronde is zijn snelste en gaat zelfs met 54 km/u. Zijn gemiddelde over het hele uur is 50,4 km/u, na correctie wordt dit 50,392 km/u.
Gert-Jan is dolblij met het resultaat en de champagne knalt.
Ik heb een serie foto's gemaakt, ditmaal met de Nikon D40X. Niet de snelle camera die ik normaal voor dit soort fotografie gebruik, daarvoor neem ik liever de D200. Deze heb ik aan een vriend uitgeleend en is dus niet beschikbaar.
Alles overziende denk ik dat Gert-Jan een prachtig resultaat heeft neergezet. Echter.... het moet nog harder kunnen. Gert-Jan zei dat ie niet 'in de flow' was gekomen en dat het gewoon keihard werken was. Mogelijk kan het met een low-racer nog iets harder. Ook kan een echte tijdrit helm nog wat winst geven. Nu reed Gert-Jan met een standaard helm.
Hoe dan ook Gert-Jan, van harte gefeliciteerd.
Hans Wessels kon niet bij de record poging aanwezig zijn. Mede namens Hans en Garrie Hill overhandig ik Gert-Jan de premie van 150 euro die verdiend wordt bij een wereld record op de baan.
Een uitgebreide fotoserie vind je: hier

De Woude - Dronten - De Woude

Gisteren meldt mijn vrouw dat ze vandaag uit winkelen wil. Prima, dan kan ik een 'stukkie fietsen'. Ik weet dat Matthijs Leegwater vandaag in Dronten zijn nieuwe Quest krijgt afgeleverd. Pé Koomen en Kees van Hattem rijden met hun Quest naar Dronten om Matthijs een escorte te verlenen. De feestvreugde is helemaal compleet als Ina, de vrouw van Niels Vogel, met Matthijs naar Dronten komt om de overgespoten groene Quest van Niels terug te rijden. Dat wordt straks een heel smaldeel Questen terug naar Noord-Holland.
Om half elf zit ik in de fiets. Heerlijk fris weer met nu nog een waterig zonnetje maar wel al een flinke wind. Om even voor 12.00 uur zie ik Kees en Pé op de toegang naar de dijk Enkhuizen - Lelystad staan wachten. Pé neemt het voortouw en hoewel Pé zegt dat ie niet hard kan fietsen, trapt ie met 37 km/u tegen de harde tegenwind in. Ik kan hem, net als Kees wel volgen, maar de hartslag staat soms tegen de 130 aan.
Als Pé vlak voor Lelystad een lekke achterband krijgt krijgen wij een beetje lucht :).
Pé kent de route door Lelystad op zijn duimpje en we zijn snel op de Wisentweg. Dan staat er politie en kunnen we door een enorme vervuiling door tractoren, niet door naar de Runderweg. De route die we nu verplicht moeten nemen is een flink stuk om, maar omdat ik deze omweg eerder heb gemaakt, mag ik voorrijden.
Bij Velomobiel.nl heerst de gebruikelijke rust. De afstelling van mijn remlicht wordt verbeterd en dan is het wachten op Ina en Matthijs. Die arriveren om twee uur waarna de Quest voor Matthijs wordt afgesteld.
Om kwart over drie, nadat Ymte op onze camera's een paar foto's heeft gemaakt, rijden we met z'n vijven richting Lelystad. Ditmaal via Swifterbant. Dit is één lange weg tot aan de dijk van het IJsselmeer. Kees krijgt een lekke band, maar al snel rijden we weer. We rijden zover door dat een wit bord met rode rand ons tot stoppen dwingt. Pé en ik denken dat we via de jachthaven Flevo Marine toch bij de dijk kunnen komen. Dat blijkt inderdaad te lukken en we komen onderaan de oprit naar de dijk Lelystad - Enkhuizen uit.
Ina rijdt voorop en kan tussen 34 en 36 km/u aanhouden, een prima snelheid.
Halverwege stoppen we even, maar iedereen wil naar huis en koffie drinken in de nabije uitspanning is er niet bij.
In Enkhuizen slaan Kees en ik af naar Hoorn, Ina, Pé en Matthijs gaan rechtdoor.
Vlak voor Avenhorn slaat Kees op zijn beurt af naar rechts om naar Heerhugowaard te rijden. De laatste 20 km rij ik door de invallende duisternis naar De Woude waar ik even na 19.00 uur aankom.
Een prachtige fietsdag is ten einde.
198 km.

LEL Lelystad - Enkhuizen - Lelystad

Vannacht wordt ik wakker door een heftige kramp in mijn rechterkuit. Maanden nauwelijks last van gehad en god betere, precies vandaag is de ellende weer terug. Toch ga ik onderweg naar Lelystad, misschien valt het met fietsen wel mee.
Op de parkeerplaats bij de sluizen van Lelystad is het een drukte van belang, er zijn 36 deelnemers, meer dan ooit.
Ik zie vele bekenden waaronder Eduard Botter. Maar... wat heeft die nou op zijn hoofd? Ik wil een foto maken, maar Eduard grist een bijzonder soort 'worsthelm' van zijn schedel en trekt gauw de racekap over zijn hoofd.
Hans Wessels gaat al snel met het maken van snert in de weer. De benzinebrander lekt dat het een lieve lust is, maar Hans gaat vrolijk verder.
Niels Vogel had tijdens de tijdrit op Texel gemerkt dat je zonder racekap gedoemd bent op het tweede plan te figureren en vraagt of ie mijn racekap mag gebruiken. Geen punt natuurlijk. Niels start voor mij, maar moet nog wel een paar banden verwisselen. Hij pakt de twee Perfect Moirees 47 die ik na de bandentest voor Ymte had meegenomen van de stapel en legt die om de voorwielen. Hij gebruikt dezelfde binnenbanden en dat ....
Na een uur zien we 500 meter voor de finish de Quest van Niels op zijn kant in het gras liggen. Omdat ik na Niels, en als laatste moet starten, rij ik naar hem toe om mijn kap op te halen. Niels waarschuwt me de kap goed vast te houden op het punt waar je bovenop de dijk moet rijden. Hij is de kap daar kwijtgeraakt en kon deze ternauwernood aan de waterkant weer te pakken krijgen. Zijn binnenband is gescheurd, de grote Perfect Moiree sloffen moeten van een grotere binnenband worden voorzien en die had Niels niet voorhanden.
Ymte komt in de absolute recordtijd van 53:13 terug. Dat ie diep is gegaan is hem goed aan te zien. Hij is er dan ook heilig van overtuigd dat niemand dit sneller kan. Mocht dit wel zo zijn, dan gaat ie nog een keer.
Ik start als laatste. Het eerste stuk is voor de wind en met Bft 4 in de rug gaat dit met een snelheid van 60 km/u. Ik mis wel het wat grotere voortandwiel. Mijn trapfrequentie is eigenlijk te hoog. Af en toe beweegt de fiets flink als de wind dwars in komt. Mijn hartslag komt tot een maximum van 163 en blijft tot Enkhuizen tussen 155 en 160. Tot aan het keerpunt in Enkhuizen kan ik boven de 50 km per uur blijven rijden. Op het keerpunt pakt Allert de Quest bij de kont en zet hem in één beweging met de neus richting Lelystad. Het omhoog klimmen uit de diepte onder het aquaduct is loodzwaar. Als de fiets weer horizontaal is kan de snelheid weer worden opgevoerd tot zo'n 45 km/u. Naarmate de wind meer voorlijk inkomt wordt het zwaarder en zwaarder. Mijn hartslag komt nu niet hoger dan 150 tot 153, je wordt ouder papa!. 10 km voor de finish kondigt zich weer kramp in mijn rechter onderbeen aan. Nu niet alleen in de kuit, maar meer boven de enkel aan de voorkant, veroorzaakt doordat ik probeer de kuit te ontzien. Het wordt gelukkig niet heel heftig en de snelheid zakt niet verder dan tot 38 km/u in. Na drie kilometer wordt de pijn minder en kan het tempo weer worden opgevoerd. Veel harder dan 41 km/u gaat het nu niet meer.
Ik finish in 1.07.38 minuten met een gemiddelde snelheid van 45.1 km/u. Dit is 2.8 km/u sneller dan in 2006 toen ik, op een minder goed wegdek, 42.3 km/u reed. Daar ben ik best tevreden mee en sta daarmee op plaats 11 van de 36 deelnemers.
Na afloop gaat een deel van de deelnemers naar het huis van Allert Jacobs waar, traditioneel, de dag wordt afgesloten met een Chinese maaltijd.
De Quest van Niels wordt door Ymte meegenomen voor reparatie. Niels rijdt met mij mee naar Schoorldam.
Een mooie wedstrijddag die gelukkig niet onder herfstachtige condities is verreden.

PS. De foto waar ik zelf op sta, is genomen door Theo Mol. Hartelijk dank Theo.

Rondje Noord-Holland met Kees van Hattem

Gisteren loop ik leeg, nou ja mijn neus dan. Ik ben snipverkouden en mijn vrouw Marian, altijd de wijste, vraagt zich af of het wel verstandig is een lange fietstocht te maken. Ik bel Kees en zeg hem dat ik wel wil fietsen, het bloed kruipt waar het niet gaan kan, maar dat ik pas zal komen als het zonnetje het fietsen wat aangenamer maakt.
Om half elf zit ik in de Quest en met een lichte wind van 2 Bft uit het zuiden is het al prettig fietsen. Na een half uurtje zit ik bij Kees en Marian in Heerhugowaard aan de koffie met ontbijtkoek.
Om half twaalf rijden we een deel van de Westfriese Omringdijk om op het nu fraaie fietspad langs het Noord-Hollands kanaal te komen. Daar gaat het noordwaarts en kan het grote genieten beginnen. Dankzij zijn - bijna - nieuwe Quest kan Kees een stuk sneller fietsen dan in zijn Mango. Ondanks de hogere snelheid loopt mijn Quest zo licht dat het bijna geen moeite kost. Wat te denken van 34 km/u met hartslag 90 en 40 km/u met hartslag 110. Toegegeven, we hebben lichte rugwind, maar die rijden we makkelijk dood.
We stoppen even om een paddestoel te fotograferen en om het shirt met lange mouwen te verwisselen voor een met korte mouwen. Tot aan vliegveld de Kooy genieten we immens van het fantastische fietsen. Kees' gezicht is vrijwel continue een 'big smile'.
Bij het benzinestation gaan we rechtsaf richting Den Oever.
Op het eiland Wieringen zoeken we direct de Waddenzee dijk op. We willen die volgen tot in de haven van Den Oever. Het hek staat open en we rijden de zeedijk op. Hoewel er veel grof split ligt is een snelheid van 30 km/u prima te doen. Tot.... we halverwege Den Oever weer een hek tegen komen. Kees stapt uit en constateert dat het hek op slot zit. Da's niet aardig Rijkswaterstaat. Als jullie niet willen dat er mensen over de dijk fietsen, zorg er dan voor dat het eerste hek ook dicht is. Goede raad is duur en we zien boven aan de dijk een mogelijke doorgang. Eerdere passanten hebben het hek deels gesloopt en met wat geïmproviseer, al zouden getuigen kunnen verklaren dat dit wel een understatement is, kunnen de Quests er ook langs.
Tot aan Den Oever rijden we door steeds weer nieuwe schitterende vergezichten. Het zoute zeemilieu levert prachtige landschappen op en we voelen ons bijzonder bevoorrecht.
In Den Oever rijden we tot aan het standbeeld van de omgekomen vissers uit Wieringen aan en draaien nu scherp naar rechts om in de vissershaven te komen. We rijden door tot de jachthaven van Den Oever en ik ga Kees voor naar restaurant De Dikke Bries waar een dubbele Espresso er wel ingaat.
De terugweg is nu geheel tegen wind. Ik zei al dat Kees harder kon fietsen dankzij zijn Quest. Kees neemt de kop en geeft gas. 40 km/u.... 43 km/u.... 46 km/u.... 49 km/u, hé wat is er met Kees aan de hand? In deze kolommen verhaalde ik eerder dat Kees veel kilometers maakt, maar dat dit met een ietwat gezapige snelheid gaat. Nou, dat zal ik weten. Kees blijft door sleuren en ik moet richting mijn reserves om hem bij te houden. Mijn hartslag loopt op tot 155 en dat is veel hoger dan ik ooit dacht met Kees te zullen bereiken. Ik haal hem in en vraag of ie haast heeft. Kees zegt:'leuk hè, even proberen'. Dan geef ik zelf maar eens gas en rij weer 49 km/u. Kees vindt het nu mooi en we vervolgen met een handzamer tempo.
Na Medemblik rijden we via Aartswoud binnendoor naar Heerhugowaard. Daar maak ik de foto's van onze beide fietsen.
Kees gaat rechtsaf naar Heerhugowaard, ik rij via Zuid Schermer naar De Woude. Om half zes ben ik thuis na een ongelofelijk mooie dag fietsen.
150 km totaal nu 4210 km

Schwalbe Super Moto is super

Gisteren heb ik de Kojak van het achterwiel gehaald en de Schwalbe Super Moto omgelegd. Dat omleggen is nog een heel gedoe. De Super Moto is een enorme flap rubber die zich zonder speciale werkwijze niet in de smalle velg van de Quest laat monteren. Na enkele vergeefse pogingen bind ik de band met een touwtje op enkele plaatsen vast op de velg. Nu lukt het wel en pomp ik de grote slof op tot 4 bar, de maximum waarde.
Inmiddels heb ik mijn banden opslag weer goed geregeld. De kajaks blijken een prima ophang inrichting. Door alle tests heb ik inmiddels een respectabel aantal banden. De banden om de gele kajak heb ik van Velomobiel.nl geleend en gaan volgende week retour.
Vanmorgen rij ik de eerste kilometers en dat bevalt direct uitstekend. Het comfort is uitstekend en rammeltjes zijn vrijwel niet meer te horen. Vandaag rij ik met Kees van Hattem een rondje Noord-Holland en de band kan zich dan goed bewijzen.
De band zorgt er voor dat de achterkant van de Quest merkbaar hoger komt. Ik kan iets meer van de weg voor me zien en uiteraard kan ik nu zonder bodemschade hogere stoepen op en af :). Op de foto is het goed te zien, links mijn Quest, rechts de Quest van Kees die een Schwalbe Kojak achter heeft.

Nieuwe bandentest, new tire review

Vanmorgen is het prachtig weer, geen wind, een strakblauwe lucht en rond 16 gr. C. Ideaal weer om weer eens een set rolweerstandproeven te doen. Kees van Hattem wil graag meewerken met de tests. Ik haal eerst nog een nieuwe rolband van 30 meter, en een verse spuitbus met fluorescerende groene verf.
Om half twaalf beginnen we met de rolproeven. De eerste 3 proeven doe ik met de Avocet Fasgrip banden die al 12.000 km om de voorwielen meegaan. De uitrolafstand is met gemiddeld 250 meter veel te ver en ik kies een nieuwe startpositie vanaf een lagere hoogte op de helling.
De methode is dezelfde als bij vorige tests. Ik maak in principe 3 runs met dezelfde banden. Deze banden worden allemaal tot precies 6.0 bar opgepompt. Alleen de Schwalbe Stelvio's worden tot 8.5 bar opgepompt.... en later nog harder. Leveren de 3 runs een vrijwel gelijke afstand op, dan worden die gemiddeld. Zijn de afstanden niet binnen 2% gelijk, dan maak ik 5 runs en tel de langste en kortste niet mee voor het gemiddelde.
Bij vorige tests heb ik andere hoogtes op de helling als startpositie gebruikt. Doordat ik de Primo Comet 1.75 als referentieband heb bewaard en nu voor de tests gebruik, kan de werkelijke uitrolafstand zodanig worden gecorrigeerd, dat de tests van alle banden vergelijkbaar zijn.
Bij de vorige tests zijn de volgende banden gebruikt:
-Primo Comet 1.75
-Schwalbe Marathon Racer
-Schwalbe Kojak
-Greenspeed Scorcher
-Avocet Fasgrip
-Tioga Comp Pool
-Vredestein HPV
-Vredestein HPV DD

Vandaag komen de volgende banden aan bod:
-Schwalbe Stelvio
-Schwalbe Marathon
-Vredestein Perfect Moiree 47
-Vredestein Perfect Moiree 35
-Continental Sportcontact

Als referentieband is de Primo Comet 1.75 gebruikt. Er zijn ook proeven gedaan met de inmiddels bijna versleten Avocet Fasgrip banden. Deze banden rollen nu uitzonderlijk licht en komen nu 40% verder dan in vorige tests. Onderstaand een verslag per band.

Schwalbe Stelvio
Na de referentie runs met de Primo Comet 1.75 en de Avocet Fasgrip gaan de Schwalbe Stelvio's erop. De lichte bandjes leggen makkelijk om, mede omdat wij een speciaal voor de Stelvio geschikte binnenband gebruiken. De druk wordt op 8.5 bar gezet met de SKS Rennkompressor voetpomp. Kees en ik verwachten veel van dit racebandje. Groot is dan ook de teleurstelling als de Stelvio langzamer blijkt dan de Primo Comet referentieband. Ik besluit om de band verder op te pompen tot 10 bar. Dit maakt de band 9% sneller en, met uitzondering van de Avocet Fasgrip waar ik al 12.000 km mee rij, de snelste band van alle tests. Over comfort moeten we het maar niet hebben, alles trilt en rammelt, zelfs op het heel redelijke asfalt van het fietspad waar we de tests doen.

Schwalbe Marathon
Deze degelijke en vrij stugge band staat bekend om zijn lekbestendigheid. De band legt makkelijk om, maar de uitrol afstanden zijn vrij gering. Hij zit qua snelheid precies tussen de HPV en de HPV DD in en behoort daarmee tot de tragere banden. Lekbestendigheid is voor woon-werk verkeer in de winter heel prettig, maar in de zomer zou ik deze band niet blijven gebruiken.

Vredestein Perfect Moiree 47
Deze band is een forse zware jongen met een groot luchtvolume. De band legt makkelijk om en centreert direct goed. De band loopt tot onze verrassing verder dan de Primo Comet 1.75. De band eindigt in de rangschikking dan ook heel hoog. Van de normaal verkrijgbare banden is alleen de Schwalbe Stelvio op 10 bar sneller. Het verschil bedraagt niet meer dan 8%.

Vredestein Perfect Moiree 35
Deze band ziet er, door de fraai ingesneden lamellen, even mooi uit als zijn bredere broer. Het omleggen gaat wat lastiger omdat de band stugger aanvoelt en makkelijk weer uit het velgbed springt. De prestaties vallen niet mee. Deze versie van de Perfect Moiree presteert maar liefst 15,4% minder dan zijn bredere broer en is zelfs nog geen 7% sneller dan de Vredestein HPV.

Continental Sportcontact
Kees en ik zijn heel benieuwd of dit heel snel uitziende bandje, gemonteerd samen met de speciale Continental binnenbandjes, de verwachtingen kan waarmaken. Het is een worsteling om de bandjes om de velg te krijgen. Daar zijn behalve mijn twee handen ook de twee sterke knuisten van Kees voor nodig. Het weer van de velg krijgen is zonder drie bandenlichters niet te doen. Eigenlijk zijn dit voor normaal gebruik, alleen al om het vrijwel onmogelijke omleggen, ongeschikte banden.
We concluderen dat dit alleen de moeite waard kan zijn als het bandje voor wedstrijden geschikt zou zijn.
De conclusie is ontnuchterend. Het bandje is de traagste van allemaal. Zelfs de Vredestein HPV DD, de traagste band tot nu toe, is nog sneller, al scheelt dit maar een half procent.

Het is natuurlijk ook interessant om te kijken of mijn Quest verder loopt dan die van Kees. Kees heeft net als ik een Kojak achterband en twee splinternieuwe Avocet Fasgrips om de voorwielen. De verschillen zijn heel groot, ik loop 40 meter verder weg dan Kees. Dit is 40% verder. Hoe zijn die verschillen te verklaren. Het blijkt dat een bijna versleten Avocet zeer veel lichter loopt dan een nieuwe. Dat mijn Quest voorzien is van keramische lagers helpt mogelijk ook nog iets.
Al met al zijn zelfs nieuwe Avocet nog sneller dan Vredestein Perfect Moiree 47 banden. Kees mag zich troosten met de wetenschap dat de helaas niet meer verkrijgbare Avocets alleen nog maar veel lichter gaan lopen.

Een oudere mevrouw komt langslopen met haar brommertje. Ze heeft een lekke band. Die wil Kees wel repareren. Ik praat even met haar en het blijkt mevrouw Hos te zijn uit de Stierop. Zij is de moeder van Kees Hos, de boer die in februari bij een brand 300 schapen en koeien verloor. Helaas is de binnenband op meerdere plaatsen gescheurd en kan niet worden geplakt. Kees Hos komt haar even later met de trekker ophalen.

Thuis drinken we koffie en ga ik rekenen voor dit verslag. De conclusie is - nog steeds - dat banden met een groot luchtvolume sneller zijn dan banden die een minder grote inhoud hebben. Daarbij zijn ze ook nog eens veel comfortabeler. Een klein nadeel is natuurlijk wel dat de stuuruitslag soms beperkter is.

In de komende periode zal ik tests uitvoeren met een aantal 26" achterbanden. Ik heb daarvoor beschikbaar:
-Schwalbe Marathon Slick (uit productie)
-Schwalbe Super Moto
-Schwalbe Marathon Racer
-Avocet Fasgrip 26
Mogelijk dat daar nog de Schwalbe Marathon Supreme en de Vredestein Perfect Moiree 55-559 bijkomt.

Nogmaals een woord van dank aan Velomobiel.nl. Zij stelden de meeste banden belangeloos voor deze test beschikbaar.

PS. Kees van Malssen maakt mij er op attent dat de resultaten statistisch correcter zijn als de waarden worden afgerond op hele getallen. Dat is nu, 10-10 om 13.30 uur, gebeurd.