Duitse liggers door Noord-Holland

In maart schrijft Robert Frischemeier me een mailtje met de vraag of ik hem, samen met een stel Duitse velomobilisten, door Noord-Holland wil loodsen. Natuurlijk, geen probleem.
Vandaag is de dag. Om 8.00 uur staat Kees van Hattem al voor zijn deur te wachten, geen koffie dus :(. We rijden met harde wind in de rug naar Middenmeer, kijken of Pé wat van dat bruine goed klaar heeft staan. Helaas, Pé is gevlogen.
Om even na half tien komen de Duitse vrienden gelijk met Kees en mij aanrijden bij de haven van Den Oever. Behalve Robert is onder meer René Friesing en Frank Terfort van de partij. Drie Questen en één Milan zijn hun vervoermiddelen. Tegen tien uur komt ook Jan Geel de gelederen versterken.
Na een praatje gaan we richting Medemblik. Kees gaat voorop. De harde wind is om en nabij op de kop en met tussen 30 en 33 km/u moet er stevig gewerkt worden. We tracteren de mannen op een ritje bovenop de dijk naar Enkhuizen. De wind rukt stevig aan de fietsen, maar alles blijft onder controle. In Enkhuizen maken we even een stop voor de Dromedaris. In Hoorn moeten we de verplichte omleiding volgen. Dat voert ons langs een weg met enkele gemene drempels. De Milan is hier niet thuis. Met nogal wat acoustisch geweld schraapt de Milan over de stenen.
Dan gaat het richting De Woude waar we koffie drinken bij ons thuis. De pontbaas is wel wat gewend, maar 7 velomobielen is bijna een pont vol. Na de koffie begeleiden we de Duitse vrienden naar pont Buitenhuizen.
Daar nemen we afscheid en zeggen toe dat dit voor herhaling vatbaar is. De Duitse vrienden zijn zeer tevreden met de begeleiding en gaan na pont Buitenhuizen richting Den Haag.
182 km totaal nu 4810 km.

1e carbon Quest in augustus

Vandaag rijden Kees van Hattem en Jan Geel met mij naar Velomobiel.nl in Dronten. Het waait hard, op de vlakte 6 Bft. Op de dijk van Enkhuizen naar Lelystad is het even tricky op het moment dat we over de kruin van de dijk naar het oostelijk gelegen fietspad rijden. De Quest wordt flink door elkaar geschud en er moet stevig opgestuurd worden.
In Dronten wordt mijn fiets Ierland geschikt gemaakt. Allereerst past Ymte op de draaibank de beide Kneesavers aan. Hij ziet kans om de breedte van twee centimeter terug te brengen tot 12 mm. Nu kan ik zonder de body te raken mijn voeten goed ronddraaien. Ook raak ik met mijn kuiten de kettingafscherming niet meer.
Jan Wijn bouwt de veerpoten uit en stelt vast dat ik er wel heel veel olie in gespoten heb. Vervangen hoeft niet, nieuwe 'schuimpjes' en goed schoonmaken is voldoende. Er wordt voor een nieuw blad 53 geplaatst ter vervanging van het 57-tands blad. Nu kan ik alle voorbladen weer schakelen, een voorwaarde voor Ierland. De cassette achter, een 11-28, wordt vervangen door een 11-34.
Met een 30 voor en een 34 achter moet ik wel omhoog kunnen komen. De grote omtrek van de Schwalbe Super Moto maakt die 34 echt nodig. Kees van Hattem heeft een 32 achter en klimt dus iets zwaarder. Voor Kees is een 50 mm brede Kojak dan ook een betere keus. Kees neemt een Kojak mee zodat ook voor hem het klimmen goed zal verlopen.
Jan vervangt twee voorwiellagers. Deze niet gesmeerde hybride keramische lagers zijn na 4500 km nog in goede staat, maar omdat ik ze heel licht hoor, wil ik voor de reis naar Ierland geen risico nemen.

Carbon Quest
Ik wist, ik beschreef dat hier al, dat er een plug van een Quest in juni mee is gegaan naar Tsjechië. De bouwer van de Strada heeft daar mallen van gemaakt en kan er dus weer nieuwe Questen mee gaan bouwen. Het goede nieuws is dat dat carbon Questen gaan worden. De Tsjechische fabrikant heeft er zin in, want al in augustus komt de eerste carbon Quest naar Nederland. Die fiets moet uiteraard goed getest worden. Ook de leveringsomvang is nog niet vastgesteld. Wel is de verwachting dat een min of meer standaard uitgeruste carbon Quest net onder de 30 kg kan blijven. De meerprijs lijkt met rond 1200 euro heel redelijk.

De rit naar huis is er een van uitersten. Voor de heel harde wind rij ik tot 64 km/u, op het vasteland vraagt 30 km/u al aardig wat trapvermogen. Wij stoppen even bij de snackwagens bij de Houtribsluizen. Jan Geel maakt me attent op de 'bediening' in de snackwagen. Dat is een hond, een bizar gezicht.
Op het grastalud van de dijk huizen duizenden spreeuwen. Als wij langsrijden gaat het hele stel de lucht in en vormen zich letterlijk wolken spreeuwen. Dit bijzondere schouwspel houdt ons vrijwel de hele rit over de dijk bezig.
Na een winderige maar snelle tocht ben ik na 195 km weer thuis.

Lowlands passeert De Woude in de nacht

Gisteren is in Zwolle het brevet Lowlands 1200 van start gegaan. Rond 80 fietsers hebben besloten de strijd met zichzelf aan te gaan en 1200 kilometer te fietsen binnen 90 uur. Enkele bekende Questrijders, waaronder Hans Wessels zijn onder de deelnemers. Ook Peter de Rond, Tom Hospes, Robert Lammerts, Wim Rutten, Jan van Steeg en Pieter Jan Bouma doen onder meer mee.
Peter de Rond laat me weten dat hij in de nacht van dinsdag op woensdag tussen 02.00 en 03.00 uur langs De Woude zal rijden. Of ik hem wil komen aanmoedigen.

Mijn vrouw verklaart me voor gek, het regent en waait als ik in de stikdonkere nacht met de roeiboot de Markervaart over roei. Koffie en fris mee. Om half drie komt de eerste felle LED koplamp in zicht. Met vrij grote snelheid rijdt een oranje Quest langs en ik roep de fietser aan. Het blijkt Hans Wessels te zijn die heel enthousiast reageert als ie me herkent. Na wat water overgepompt te hebben werkt Hans een banaan naar binnen. We praten wat over de groep waarmee ie vertrokken is. Wim Rutten ging het wat te hard, gemiddeld 38 km/u, en Jan van Steeg heeft maagproblemen. Hans trekt na 10 minuten het schuimdeksel over zich heen en verdwijnt weer in de donkere nacht.
Tien over drie komt Jan van Steeg aan. Zijn maagproblemen zijn over en hij drinkt wat van mijn meegenomen frisdrank.
Jan heeft tijdens CycleVision 5 ronden achter mij aan gereden. Daarna kon hij nog wat harder, niet zo gek als je 32 jaar bent in vergelijking met een oude baas van 63 jaar :).
We praten wat over het begin van ons beider Quest leven en over de Quest. Jans' fiets is een echte lawaai papegaai en als ie wegrijdt ratelt het kettingwiel dat het een lieve lust is. Jan zal mijn ervaringen met Polycord in de gaten houden.
Beide Quest rijders laat ik op de iPhone Buienradar.nl zien. Ze zijn blij dat de regen over is en ook niet weer zal vallen.
Na de eerste twee Questen komen er drie tweewielers langs. Zij stoppen wel, maar rijden snel weer door als zij in de gaten krijgen dat ik geen verborgen stempelpost ben.
Even later weer enkele Questen waaronder die, denk ik, van Wim Rutten. Deze rijders hebben haast en rijden door.
Weer een half uur later stopt Tom Hospes in zijn Quest. Hij wil de groep voor hem inhalen en trapt snel weer de duisternis in.
Ik hoor van Tom dat Peter de Rond heeft opgegeven. Nou heer De Rond, daar staat je supporter midden in de nacht vergeefs op je te wachten :)
Om kwart over vier vind ik het mooi en roei weer naar het eiland terug.

Het is heel fraai om via het internet de monsterrit te volgen. Eén van de leukste is Pieter Jan Bouma. Hij heeft een goedwerkende tracking applicatie draaien in Google Maps. Elke minuut, soms enkele minuten, wordt zijn positie in de kaart weergegeven, met richting en snelheid. Via Twitter doet ie af en toe verslag binnen dezelfde applicatie. Kijk om hem te volgen op:
http://www.pieterjanbouma.nl/Default.aspx

Remparachutes met kogelgelagerde wartel

De voorbereidingen voor de fietstocht rondom Ierland komen op stoom. Vandaag enkele onderdelen geregeld voor de remparachutes. Allereerst levert zeilmaker Bert de Weers een stuk ripstop nylon in mooi contrasterend blauw. Dit spinnaker materiaal is heel licht en met een dikte van 1/20 mm zal de chute heel snel openen.
Waarom remparachutes? In Ierland krijgen we 15.000 hoogtemeters voor onze kiezen. Omhoog, maar ook weer omlaag natuurlijk. Tijdens de trips naar Giessen is gebleken hoe effectief die kleine chutes zijn. Anton Luitink is de geestelijk vader van de remparachutes. Meerdere malen reed ik Anton in de afdaling achterop. Steeds moest ik van 80 tot 90 km/u met de remmen de snelheid eruit zien te krijgen. Anton bleef met de beide chuutjes keurig op rond de 55 km/u rijden en spaarde zo zijn remmen.
Wat er gebeurt als je met die hoge snelheden remt weten de regelmatige lezers van mijn blog wel. De remmen worden tot 650 graden C. heet, de remvoeringen verglazen en als je even de remmen aantrekt als je na de afdaling stilstaat, dan trekken de remtrommels krom.
Nu hebben 3 van de 4 Questen die meegaan naar Ierland inmiddels grotere remtrommels. Toch is het zinvol de remmen te sparen, Dronten is straks niet om de hoek. Paulus den Boer stuurde mij informatie en foto's hoe de parachutes te maken. Marian van Hattem gaat ze voor ons maken, al mag ik meehelpen :).
Paulus maakt ook met succes gebruik van de parachutes. Hij zou wel iets willen verbeteren waardoor de chute niet om zijn eigen as gaat draaien. De draad wordt door dit draaien steeds korter en de chute bijgevolg kleiner. Op naar Handy Fish in Heiloo. Daar blijken zelfs kogel gelagerde wartels te koop. Ik stuur je er wel een paar Paulus.
Bij de fuikenmakerij in Uitgeest koop ik een rol 2 mm gevlochten nylon. Dit wordt aan de acht hoeken van de parachute genaaid.
Iedere fiets krijgt 2 parachutes aan boord die worden vastgemaakt aan de aluminium brug achter de schouders. Gaat het te hard, dan gooi je eerst één parachute naar buiten, gaat het nog te hard dan kan de tweede er ook uitgegooid worden. De chutes zijn ongeveer 50 x 50 cm met een gat in het midden. Je kunt ze tijdens het rijden ook weer binnenhalen en over je schouders leggen voor een volgend gebruik.
Nogmaals dank aan Anton Luitink en Paulus den Boer voor hun nuttige informatie.

Wim Rutten escorte door midden Noord-Holland

Wim Rutten rijdt komende week de Lowlands 1200 km tocht. Hij maakt dan ook ter voorbereiding daarop lange tochten. Vanmorgen rijdt Wim om 7.00 uit een dan nog koel Zutphen weg. Kees en ik rijden hem tegemoet om een rendez-vous te organiseren aan de voet van de dijk Lelystad-Enkhuizen.
Het is al lekker warm, als wij in Enkhuizen in de schaduw van een paar kersenbomen op Wim wachten. Om enkele minuten over 11 zien wij zijn blauwe Quest de dijk afkomen. Gedrieën rijden we via Hoorn en de Mijzenpolder naar De Woude. De zon brandt onbarmhartig met nu ruim 30 gr. C. Zolang je rijdt prima, stilstaan is geen optie. Met dit warme weer rijdt het heerlijk licht en ik wil steeds te hard. Kees is verstandig en matigt het tempo tot zo'n 32 tot 34 km/u, Kees' snelheid zogezegd. Het valt Wim op dat ik tractoren en vrachtwagens steeds rakelings passeer. Kwestie van één oog hebben, dan zie je dat niet :). Ook mijn manier van 'uitnodigen tot het krijgen van voorrang' valt de mannen op.
Op De Woude is het 32 gr. C. In huis is het dankzij de koelcapaciteit van de warmtepomp 23 gr. C.
Na koffie en een broodje gaat Wim via Amsterdam weer richting Zutphen, een dagafstand van 320 km.
92 km, totaal nu 4300 km

Rondje Waterland

Vanmorgen varen Kees van Hattem, Jan Geel en Pé Koomen tegelijk met de pont over naar ons eiland. Jan Geel heeft zijn fiets weer eens gemodificeerd. Nu heeft ie de meeste recente stoelophanging, aan de wielkast, nagebouwd. Scheelt behoorlijk in gewicht en de stoel zit steviger.
Na de koffie een rit rond Waterland. Kees gaat voorop en langs het Noord-Hollands kanaal rijden we door tot aan Amsterdam. Via een wirwar van bruggen en onderdoorgangen komen we op de andere oever en koersen af op Ransdorp. Even pauze voor een broodje en wat drinken.
We zoeken de dijk langs het IJsselmeer op en blijven onder aan de dijk rijden. Kees geeft gas en gaat ruim in de 40 km/u rijden. Dat is het sein om er nog een schepje bovenop te gooien. Ik ga tot 55 km/u en zie wel iemand achter me aan komen, maar die zal niet nog harder rijden.
Even later gaan we boven op de dijk rijden, altijd een prachtig schouwspel. Via Monnickendam bereiken we de ijssalon Willem Honing vlak voor Volendam. Het ijs is als vanouds, heerlijk.
Via de vrij rustige dijk in Volendam rijden we noordwaarts langs het IJsselmeer. Pé gaat voorop en rijdt steeds 40 km/u, soms zelfs iets harder. De wind is achterlijk en we hoeven niet erg diep in onze reserves te graven.
Bij Schardam gaan Kees en ik linksaf, Jan en Pé rijden noordwaarts. In Schermerhorn gaat Kees rechtdoor, ik ga linksaf naar Noordeinde en Driehuizen.
Na 99 km komt er een eind aan een heerlijk ontspannen rit.

Polycord nog stiller

De eerste 100 kilometer met de nieuwe Polycord O-ring zijn achter de rug. Over de levensduur kan ik natuurlijk nog niks zeggen.
Wel kan ik wat melden over de werking. Die is stil en nog eens stil. De rubber O-ring was volledig stil op het middelste voorblad. Op het grote blad tikte de ketting soms tegen de flensrand aan en dat gaf een 'tingeltje'. Eerlijk is eerlijk, als ik bewust netjes 'rond' trapte kon ik het geluid vermijden. Ook dat geluidje is nu weg, vrijwel zeker doordat de ketting iets hoger tussen de flenzen ligt. De Polycord ring is namelijk 4 mm en de rubber O-ringen waren 3,5 mm diameter. Op de foto in de post van 3 juli is dit duidelijk te zien. Even was ik bang dat de ketting zou kantelen, dit gebeurt gelukkig niet.

Uit de enthousiaste titel van de blog van Kees van Hattem maak ik op dat hij ook happy is met de Polycord O-ring. Voor Kees heb ik er gisteren een gemaakt en hij zal deze direct hebben ingebouwd.

Is de Quest nou echt helemaal stil? Zeer zeker. Als ik mijn gereedschap en de schuimkap niet aan boord heb, hoor ik wel het kenmerkende geluid van de derailleur. Hoewel me dit geluidje niet hindert, is het na het plaatsen van de gereedschap tas en de schuimkap niet meer te horen.

Een hinderlijk geluid stak recentelijk de kop op, een krakend geluid uit de veerpoot. Na de in de handleiding uitgevoerde smering met 20 druppels olie zou het geluid na een paar uur moeten verdwijnen. Helaas, de kraak bleef. Nou past er in het gaatje in de bout van de veerpoot ook een dun slangetje. De spuitbus iMal erop gezet en nu ..... is er geen demping meer. De fiets maakt op minder goed wegdek een rommelend, bonkig geluid. Typisch een geval van teveel smering.
En de kraak? Die is weg...

Bij de foto's
In Castricum op de Zanderij bloeien de anemonen spectaculair. De tuinder heeft de Nederlandse vlag in anemonen vorm gegeven, een feest om naar te kijken. Hopelijk wordt vanavond de Nederlandse vlag tegen Uruquay weer gehesen.

Innotec en eerste O-ring van Polycord

Kees en De Muis, met hond Astra in de staartpunt van de open ligger, komen langs. Na de koffie even op en neer naar Hoorn om een bus Innotec dry lube te halen bij Stefan van den Berg. De eerste rit ook met de pedaalas verlengers. Direct merk ik dat de 2 cm verbreding teveel is. Ik raak, met alleen de rechterschoen, de bovenkant en flens van de Quest. Daar moet nog wat op gevonden worden.
In Hoorn nemen we de dijkweg langs het IJsselmeer. Ik denk zo op het industrieterrein te komen. Dat lukt, al rijden we zo nu en dan door een grote zandbak. De 60 mm brede Schwalbe Super Moto is daar wel in zijn element.
Jan Reus, hij werkt bij Stefan van den Berg, maakte me attent op de Innotec dry lube. Deze PTFE smering is direct na het opbrengen droog en vormt zo een vrijwel weerstandloze film. Kost dit spul in kleine verpakking van McLube van 170 cc al € 17,-, deze spuitbus bevat 500 gram en kost € 21,95.
De Muis moet naar huis en vertrekt. Kees en ik rijden huiswaarts. In Scharwoude scharrelt een volwassen mol de weg over. Ik kan het dier overrijden, maar stop toch maar even. De mol kruipt onder mijn fiets en komt er niet meer onder vandaan. Ik rij een halve meter door en zie de mol weer richting trottoirband rennen. Hier mag ie in leven blijven, thuis vang ik ze met regelmaat en komen ze er niet zo goed van af.

Vanmorgen experimenteer ik wat met de Polycord. De bedoeling is om een O-ring te maken met een buitendiameter van 50 mm.
Het polycord moet simpelweg aan elkaar worden gesmolten. Dat kan met een vlammetje van bijv. een aansteker. Dat gaat evenwel niet makkelijk, de Polycord vliegt snel in brand en de uiteinden worden zwart. Op de site van de fabrikant worden een soort elektrische verwarmingsapparaten aangeboden, meestal in combinatie met een tang die de uiteinden na verhitting precies tegen elkaar aandrukt. Ik gebruik een soldeerbout en hou de twee einden tegen de schacht van de bout. Nu smelt de Polycord redelijk gecontroleerd zonder in brand te vliegen. Wel ontstaat ook nu een flinke hoeveelheid rook. Een waarschuwing is hier op zijn plaats, de rook is uiterst giftig en mag onder geen voorwaarde worden ingeademd.
Nadat de uiteinden zijn gesmolten worden deze tegen elkaar aangedrukt. Na een minuut is alles gestold en voldoende sterk. Na een kwartier kan de las worden getest. De las moet sterk omgevouwen kunnen worden zonder te breken. Is dit OK, dan kan de las worden afgewerkt. De verdikking die ontstaat kan met een vijl of slijpschijf worden verwijderd. Een schuurpapiertje maakt het helemaal af.
De volgende vraag is hoe de ring over de flens van de kettingrol te krijgen. Dat lukt in ieder geval niet met de hand, het materiaal is uiterst taai. Ik span de kettingrol, nadat ik de ring eerst deels over de flens heb getrokken, op in de bankschroef. Met een gesloten punttang wrik ik het andere deel van de O-ring over de flens. De O-ring blijft heel en zit muurvast om de kettingrol.

Vanavond controleer ik mijn Viton O-ring. Ook deze ring is al uitgezet en zal eerdaags wel sneuvelen. Al met al een 400 km mee gereden. Conclusie is dat rubber O-ringen, of zij nu van Dupont of een ander merk zijn, de combinatie van olie en mishandeling door de ketting, niet overleven.
De Polycord O-ring gaat er nu bij km-stand 3980 in. Ervaringen volgen later.

Kneesavers, Polycord, SuperMoto

Vandaag arriveert een brief uit de USA met daarin de beide pedaalas verlengers. Gebruikt weliswaar, maar dit soort stukken RVS verwoest je niet zomaar. Kosten 10 dollar, met porto van 4,95 dollar nog geen 15 dollar. Hiermee is tevens bewezen dat de extreem hoge verzendkosten vanuit de VS helemaal niks te maken hebben met werkelijke transportkosten. De hoge verzendkosten verhogen simpelweg de winst van de verkopers.
De pedaalas verlengers of Kneesavers ga ik monteren omdat ik na de montage van de kortere Bebop pedalen met mijn rechterkuit tegen het kettingschermpje aankom.

Ook brengt de post me een stukje 4 mm Polycord. Hoewel mijn Viton ring na 300 km nog in goede staat lijkt, is de Viton ring van Kees van Hattem al kapot. Met goede tips van leverancier Habasit moet het mogelijk zijn een sterkere O-ring te maken die geen last heeft van olie. De Viton O-ring heeft een hardheid van Shore 75, de Polycord is Shore 90. Dit laatste is duidelijk taaier en zal waarschijnlijk wel de mishandeling door de ketting weerstaan.

Voor de reis naar Ierland hebben we uitgebreid gediscussieerd over de te kiezen banden. Voor de achterband is de keus Schwalbe Kojak of Schwalbe SuperMoto. Ik kies voor de SuperMoto omdat deze band op 5 bar lichter rolt dan de Geax Tattoo op 4 bar. Harder durf ik de Tattoo niet op te pompen vanwege het gevaar van barsten. De voorbanden zullen waarschijnlijk ook Kojaks worden. Ik blijf met de GoCycle banden fietsen omdat ze zo comfortabel zijn en licht lopen. Wel zijn de GoCycles na 1500 km op de dunne wangen doorgesleten en moeten ze worden omgedraaid. Ze lopen namelijk alleen aan de buitenkant aan. Om het slijtageproces te vertragen heb ik de scherpe randen van de binnenkant van de wielkasten afgerond. Ook heb ik de banden waarvan de lichte karkasdraden zichtbaar beginnen te worden besmeerd met Bison rubber repair. Ziet er met zijn hoge glans niet fraai uit, maar is door zijn slijtvastheid voor de banden levensverlengend. De GoCycles zijn met hun breedte van 52 mm wel behoorlijk slijtvast op het loopvlak. Ik schat dat de banden rond 4000 km meegaan.

Ventisit nekrol

Monique Rensen stuurde me een foto van een heel nuttige accessoire voor haar carbon Strada. Het is een nekrol van Ventisit. Zoals bekend heeft het stuk ibiliet dat tegen de verticale zijde van de tunnel achter het hoofd is bevestigd als steun voor het hoofd geen zin. Vrijwel niemand komt er met zijn hoofd tegen aan. Wel is het nuttig om te voorkomen dat een helm de tunnel beschadigt.
Zelf rij ik al jaren met een zelf gemaakte nekrol. Veel velomobielrijders hebben een variant daarop gefabriekt. Niet altijd even fraai.
Monique heeft Ventisit weten te verleiden om een nekrol te maken van hetzelfde materiaal waarvan ook de matten worden gemaakt. Al met al een heel mooie combinatie. Ik weet niet of Ventisit deze accessoire in het programma gaat opnemen. Ook weet ik niet wat het zou moeten kosten. Als veel velomobielrijders Ventisit erom vragen wordt het misschien in het programma opgenomen.

Viton wel Viton? 2

Op 25 juni deed ik verslag van de verschillen tussen de Viton O-ringen van oringen.eu en die van Eriks. Voor onderzoek aan lagers kocht ik eerder een microscoop. Deze microscoop brengt de verschillen tussen de verschillende ringen helder in beeld. Uiteraard kan ik het materiaal van de verschillende ringen niet beoordelen. De test in de Quest loopt en zal pas over enige tijd een oordeel opleveren.

De foto is 30x vergroot.
Boven: Viton van Eriks, geheel glad en rond afgewerkt, geen malhelften zichtbaar
Midden: 'Viton' van oringen.eu, rafelig en met duidelijk zichtbare malhelften
Onder: O-ring van oringen.eu na 300 km (3 mm uitgezet, platgedrukt en heel ruw)

Het is m.i. duidelijk. Oringen.eu levert niet de originele Dupont Viton O-ringen. De O-ringen van oringen.eu zijn niet zo netjes afgewerkt als de Dupont Viton ringen die Eriks mij stuurde. Met name op de overgang van de malhelften is bij de Eriks ring geen enkele afwijking te zien. De ring van oringen.eu heeft een duidelijk zichtbare slechte passing van de malhelften met op sommige plaatsen zelfs rafels.

Naar Texel voor een staartpuntje

Vanmorgen rij ik naar Kees van Hattem om vervolgens door te rijden naar Sint-Maartensbrug. Over de West-Friese Zeedijk trekt Kees er stevig aan. Niet helemaal ideaal voor mij, het zweet komt uit al mijn poriën en daarmee verdwijnt mijn broodnodige factor 50. Aan de andere kant heeft Kees wel gelijk, in de groep komt het tempo niet al te hoog en lekker doorrijden is soms ook heerlijk. We drinken koffie met koek bij Juffrouw Katje thuis. Ik heb er dan al 45 kilometer op zitten.
Het doel vandaag is De Cocksdorp op Texel. Juffrouw Katje heeft bij Gerrit van der Steeg een staartpunt gevonden voor haar tweewieler.
Het rijden is een feest. De zon schijnt volop, er is niet veel wind en de temperatuur blijft met 22 gr. C. gematigd.
Bij de TESO, Texels Eigen Stoomboot Onderneming, treft ik een overijverige lokettist. Hij wil mijn Quest niet als fiets beschouwen, er zit een wiel teveel aan. Dat hebben we eerder meegemaakt op weg naar Borkum. Ik vertel de TESO man dat een Quest wel heel veel lijkt, maar dat een gemiddeld fietsstuur maar enkele centimeters smaller is. We mogen mee voor 5 euro, het fietstarief, maar de man wil wel foto's maken van de Quest. Dat doet ie grondig, hij gaat zelfs op zijn zij liggen om vast te leggen dat de fiets 3 wielen heeft.....
Op het eiland gaat Kees voorop om maar meteen een omweg te maken. Ik heb morgen een familiedag met 30 gasten en wil niet laat in de avond thuiskomen. Als Kees even later een nieuwe, maar wel heel mooie, omweg weet te vinden, ga ik voorop rijden om langs de kortste weg bij Gerrit te komen.
De groep bestaat uit Juffrouw Katje, de Muis (Yvonne met Asta), Jan de Reus, Jan Geel, Kees van Hattem en uw scribent.
De Muis heeft uit snijplanken van de Aldi een veelkleurige staartpunt annex fietshondenhok geknutseld waarmee hond Asta een riant uitzicht heeft over de omgeving.
Bij Gerrit aangekomen blijken hij en zijn vrouw fervente ligfietsers te zijn. Er staan meerdere modellen, waaronder ook een lage ligger van Meindert Valentijn. Ook heeft Gerrit een twee-wielige stroomlijnfiets. Nadat de staartpunt is gekocht en afgerekend, genieten we in de tuin van lekkere frisdrank en gaat het weer op de pont aan. Ik wil de boot van half 4 halen en we rijden midden door Texel naar de veerhaven.
Onderweg ontlokt de Muis aan hond Asta haar bekende wolvengehuil. Fietsers die op dat moment door ons worden ingehaald schrikken zich lam.
Op het vasteland, wij volgen het Noord-Hollands kanaal, willen de meiden gas geven. Juffrouw Katje en de Muis rijden tegen de 40 km/u en blijven daarmee enkele wielrenners voor. De mannen halen ons weer in bij een stoplicht waar wij netjes voor wachten. Zij rijden door rood licht en krijgen de honende opmerking 'vals spel' van de meiden achter zich aan geroepen.
Jan en Jan slaan gaan als eersten oostwaarts, in Sint-Maartensbrug doen Kees en zijn harem hetzelfde. Ik rij alleen door naar Alkmaar. In Sint-Maartensvlotburg heeft een vrachtwagen het fietspad totaal geblokkeerd. Toeteren helpt niet en ik moet uit de fiets. Op een brug in Alkmaar ontmoet ik Jan Smorenberg, een M5 rijder. We kletsen wat over de Quest, het lijkt hem wel wat.
Om half zes ben ik, mooi op tijd, weer thuis.
165 km.

Viton wel Viton?

Eriks in Alkmaar stuurt me vanmiddag 20 O-ringen voor het kettingwiel. Eriks verwacht dat Viton tegen minerale olie bestand moet zijn. Daarom leg ik de Viton van Eriks maar eens naast de Viton van http://www.oringen.eu/. De verschillen zijn groot, te groot. De Eriks O-ring is geheel glad afgewerkt, bij de O-ringen van oringen.eu zijn overduidelijk de randen van de beide mal helften te zien. Ik moet 0-ringen.eu nog wel het voordeel van de twijfel geven, maar ik kan me niet voorstellen dat Dupont in één en dezelfde maat volkomen gladde ringen levert en ringen met duidelijk zichtbare en rafelige mal helften.
Ik vervang de O-ring en stel vast dat de O-ring van oringen.eu na 300 km enkele millimeters groter is geworden.
De nieuwe O-ring van Eriks is gemonteerd op km-stand 3650.

Ventisit

Al jaren rij ik met speciale Ventisit matten. Dit zijn matten met een zachter en iets dichter geweven buitenkant. Aan de binnenkant zit gewoon één laag Ventisit. Per saldo is het net zo dik als een 2-laags Ventisit. 3-laags zeker niet, kost gewoon teveel energie.
Bij mijn nieuwe carbon stoeltje trakteerde ik mezelf op een nieuwe standaard 2-laags Ventisit. Mede ook omdat ik de Ventisit niet zoals ik gewend ben, met Bisontix op mijn dure carbon stoel wil lijmen.
Gisteren kwam ik er weer achter waarom ik al jaren met een zachtere Ventisit rij. Na 120 km rijden bij wat hogere temperaturen krijg ik op mijn schouderbladen een onbedaarlijke jeuk. Zelfs een extra shirt over de rugleuning helpt dan niet meer. De wat grove structuur van het Ventisit materiaal, prettig voor een maximale ventilatie, kan ik moeilijk verdragen. Niet alleen geldt dit voor Ventisit, ook het gaasachtige ondergoed van Brynje veroorzaakt dezelfde jeuk.
De oude mat gaat er dus weer op, mogelijk ga ik wel even langs bij Ventisit om een nieuw stukje Ventisit in het interieur van de mat te laten maken.
Op de foto de beide matten naast elkaar, links de standaard Ventisit, rechts de speciale.

Viton O-ringen al kapot

Gisteren las ik op de blog van Kees van Hattem dat de Viton O-ring die hij van mij kreeg al kapot was. Maar eens even gekeken in mijn fiets. Na 400 km is de Viton O-ring nog niet kapot, maar wel al zo gezwollen dat ie niet meer strak in de groef van het kettingwieltje aanligt. Dit betekent heel simpel dat Viton niet de oplossing is.
Wat zijn de alternatieven nog? Allereerst Polycord. Zoals eerder hier gemeld heeft dit 10 jaar succesvol in een Alleweder gefunctioneerd. Een mogelijke oplossing is het vezel versterkte kunststof kettingtandwiel van Alligt.

Een telefoontje met Eriks in Alkmaar biedt een oplossing, Kalrez. Kalrez is totaal ongevoelig voor welke chemische vloeistof ook. Echter, één O-ring van Kalrez kost maar liefst € 130,-. Teveel van het goede dus.
Toch is Eriks ervan overtuigd dat Viton tegen de Shimano minerale olie bestand zou moeten zijn. Zij vragen zich dan ook hardop af of mijn Viton O-ringen wel echte Viton O-ringen zijn. Om dat te testen sturen ze me gratis enkele monsters.
Langs een andere weg is de oplossing misschien gelegen in het niet toepassen van olie, maar Teflonspray. Teflonspray tast rubber niet aan.

Topo Benelux, vizier en snel rondje Noord-Holland

Topo Benelux is de afgelopen dagen aan de tand gevoeld en.... door de mand gevallen. Het programma zegt niet eerlijk dat het alleen maar geschikt is voor het maken van toeristische routes. De routes die Topo Benelux maakt zijn tot 50% langer dan de rechtstreekse route naar het doel. Voorbeelden van een korte route naar Castricum liet ik eergisteren al zien. Bij een langere route, De Woude - Enkhuizen, maakt Topo Benelux het echt te bont. Het programma stuurt je zelfs via Medemblik, totale onzin dus. Is de route rechtstreeks 45 km, Topo Benelux wil graag dat je 69 km rijdt. Hiervoor koopt je geen routeringsprogramma.
Vanmorgen rij ik een rondje Noord-Holland. Superieur weer, vrijwel geen wind, en met 15 graden nog heerlijk fris.
Topo Benelux rekent een redelijk normale route uit naar Den Helder, en komt via Schoorldam uiteindelijk op het Noord-Hollands kanaal uit. Je rijdt dan parallel aan het kanaal naar de marinestad. Niet volgens Topo Benelux, die wil koste wat het kost via Petten. Prima, maar dan zou je verwachten dat het programma je langs de duinen naar Den Helder laat rijden. Nee hoor, na de omweg Petten kom je gewoon weer op de weg naast het NH-kanaal uit.
Is het programma dan helemaal nutteloos? Nee, niet helemaal. Als je verdwaald bent brengt het programma je razendsnel weer op de goede weg. Heb je een afslag gemist, dan heeft Topo Benelux dat binnen enkele seconden in de gaten en heeft onmiddellijk nieuwe route aanwijzigingen voor je klaar. Dat gaat echt zeer veel beter dan de OSM Fietsmap. Fietsmap moet heel lang rekenen en geeft al gauw een geheugentekort waarschuwing.
Al met al mixed feelings over Topo Benelux.

Bijgaand fotootje van het vizier is een nieuwe variatie op dit thema. Hier heb ik de lippen niet geheel omgebogen maar slechts een hoek van ongeveer 40 graden gegeven. Hiermee komt het vizier boven het donkere instapgat en heeft derhalve geen last van reflecties van de rand van het instapgat. Bij regen is het een ander verhaal, er vallen soms wat druppels van het vizier in het instapgat. Niet heel erg, die druppels zouden er anders rechtstreeks in gevallen zijn.

Het rondje Noord-Holland, even na 10.00 uur vertrek ik, verloopt vrij snel met gemiddeld 32 km/u. Via Den Helder, koers ik naar Den Oever. Het is heerlijk rijden met regelmatig snelheden van iets boven de 40 km/u. Topo Benelux stuurt me dit keer langs een leuke route en vermijdt daarmee het slechte wegdek in de plaats Hypolytushoef. Het volgende traject naar Medemblik brengt me door Kreileroord. De laatste 10 km naar Medemblik zijn geplaveid met een slecht klinkerwegdek. Dat liever niet en ik zoek de mooie weg langs het IJsselmeer weer op. In Medemblik drink ik mijn gewoonlijke kopje espresso bij restaurant Kwikkel. Wel moet ik even wachten op de stoomtram die mijn weg kruist. Het laatste stuk naar huis heb ik de wind achter en door de Wieringermeer blijft er steeds 43 km/u op de Cat-Eye.
Na 145 ontspannen kilometers ben ik al om kwart over drie weer thuis.

Geax Tattoo, een waarschuwing!

Afgelopen zaterdagavond worden we tijdens het kijken naar de voetbal opgeschrikt door een enorme knal, ergens in huis. We gaan op onderzoek uit, maar vinden geen oorzaak. We denken dat het mogelijk het scheuren van één van de vierkantspalen in huis is. Dat levert soms flinke klappen op, ook s'nachts.
Vanmorgen komen Kees en juffrouw Katje langs. Ik wil wel een eindje meerijden en kleed me om. Als ik de Quest bekijk valt me op dat ie achter wel erg laag is. Het kwartje valt, de Geax Tattoo blijkt wederom geëxplodeerd te zijn. Naast de Tattoo wordt ook een bijna 9 euro kosten Schwalbe SV13F binnenband in één klap onbruikbaar. Da's raar en ook vervelend omdat ik de band niet harder heb opgepompt dan de maximaal aanbevolen druk van 4,5 bar. Daar kan de band dus toch niet tegen.
Daarom een waarschuwing op deze plaats. De band rijdt heerlijk licht, ook op 4 bar, maar is toch niet zo betrouwbaar. Ik zal de band dan ook niet toepassen in heuvelachtig gebied met de daarbij behorende hoge snelheden.
Met Kees en Martje (zo heet juffrouw Katje echt), rijden we naar de camping 'Het Ruige Veld' van haar ouders. Juf Katje is echt in goede doen, ze kan continue 30 km/u tegen de wind in blijven rijden. De koffie in huize Nieman smaakt prima en ik word goede maatjes met kleinzoon Sem. Als Kees Sem aan boord neemt voor een ritje maak ik een plaatje.

Om de Kneesavers te betalen heb ik 15 US dollar nodig. Dat kun je toch bij iedere bank krijgen? Nou vergeet het maar. Er is geen bank meer die dat levert. Ze kunnen en willen het zelfs niet meer bestellen. GWK Grenswisselkantoren op het station in Alkmaar hebben het wel. Ondanks het feit dat de Euro meer waard is dan de dollar, kosten 15 dollars toch 16,30 euro.
Na 84 comfortabele en stille kilometers ben ik weer thuis. Natuurlijk moet ik even door een haag van naar huis terug fietsende meisjes laveren. Zij hebben de hele breedte van de weg nodig om met elkaar te kunnen kleppen.

Garmin Topo Benelux

De meeste routes bereid ik voor met de planner van de Fietsersbond. In het buitenland gebruik ik bij voorkeur Google Earth.
Het is niet altijd mogelijk om een route voor te bereiden. Dan is het prettig als je een routeerbare kaart hebt die je langs de kortste en/of snelste weg naar je bestemming voert. De OSM Fietsmap doet dit redelijk goed, al worden langere routes al gauw het slachtoffer van geheugentekort in de Oregon.
Dat moet de Garmin Topo Benelux beter kunnen.
Rob Kaag, hartelijk dank nog Rob, is zo vriendelijk om me met de krankzinnige installatie te helpen. Er moet namelijk een Windows PC, en die heb ik niet, aan te pas komen om kaartmateriaal voor de Macintosh te converteren. Het installeren op de PC van Topo Benelux is al een hele procedure waar je zonder handleiding niet uitkomt. 16-cijferige codes van het programma, 10-cijferige codes van de Oregon en dan nog een 10-cijferige code in de software van de Oregon moeten allemaal foutloos worden ingetikt. Vervolgens moet je via een internet verbinding het geheel bij Garmin aanmelden om uiteindelijk een hele lange code te krijgen die tenslotte het spul in werking stelt.

Dan moeten alle kaarten nog worden geconverteerd naar Mac formaat en kan de kaart op de Apple en de Oregon worden gezet.
Dit soort installaties is eigenlijk schandalig ingewikkeld en neemt een paar uur in beslag. Het is goed te begrijpen dat TomTom zo succesvol is, het is daar allemaal een enorm stuk gebruiksvriendelijker. Garmin is toch wel in staat om software te maken om dit via de Mac af handelen?
De laatste verrassing is dat de uiteindelijke kaart weliswaar een naam heeft, 'family-1725', maar Garmin geeft er stiekem een andere naam aan. Zonder enige waarschuwing overschrijft Mapmanager van Garmin al aanwezige kaarten met dezelfde naam. Met deze aktie van Garmin raak ik mijn OSM kaarten van Ierland met hoogtelijnen in één keer kwijt. Gewoon allemaal heel slecht werk van Garmin.

En werkt Topo Benelux goed? Het werkt snel en ook lange routes worden vlot uitgerekend. De routes die Topo Benelux je voorschotelt zijn soms goed, soms gaat het over Keulen en Aken. Kijk maar eens naar de twee schermafbeeldingen van een identieke route van De Woude naar Castricum. Hemelsbreed is de route 7,28 km, maar er zit een meer tussen. De ene route is gemaakt met Topo Benelux en gaat via de zuidzijde van het Alkmaardermeer. Dit levert een route op van 17,8 km. Daar zit ook een stuk weg tussen waarmee je met de fiets niet mag komen. Tenslotte gaat de route van het mooie fietspad naast de Provinciale weg Uitgeest - Castricum af om dwars door Uitgeest te gaan. Totale onzin dus.
Dat doet de OSM fietsmap beter. Die kiest de goede weg via de pont in Akersloot en is maar 13,6 km lang. Het is dus zaak om de routes die Topo Benelux je voorschotelt kritisch te bekijken voor en tijdens je rit.

TerraCycle fabrikant reageert

In de vorige post meldde ik de problemen met de TerraCycle kettingtandwielen. Arnold Ligtvoet heeft contact met de fabrikant.

Arnold schrijft:
naar aanleiding van het lawaai van de Terracycles denk ik dat je vandaag of morgen een mail krijgt van Pat Franz. Hij is de eigenaar van Terracycle en wil graag kijken of jouw probleem opgelost kan worden.

Hij kwam al via mail met de tip: "Also, I noticed that the idler in Wim's photo is a 13z. The 14z fits in the Quest perfectly. A 14z Sport would be a very good idler for a Quest since they are less expensive and are not visible in the bottom of a Velomobil.

The inside width on an Elite idler is 10mm. The inside width on a Sport idler is 10,5mm, so the Sport is a little bit bigger inside. Also, if the chain rubs on the inside of a Sport idler, there will be less sound and it will not be visible. So, for applications where the idler cannot float, and the chain must come in from the side, a Sport idler might be a better choice."

NB. De foto toont de Sportversie van het kettingtandwiel. Met een soort nylon flenzen zal deze duidelijk minder lawaai maken als de ketting niet zuiver in lijn ligt.

Geluidsbronnen in de Quest

Na het vervangen van het TerraCycle kettingtandwiel door een standaard kettingwiel is mijn Quest weer fluisterstil. Het is echt mogelijk dat je alleen de banden op het wegdek hoort suizen. Boven 25 km/u komt er uiteraard windgeruis bij. Als alles goed is, hoef je de fiets absoluut niet te horen.
Het blijkt in de praktijk niet mogelijk om een ketting - tand - wiel, in dit geval een TerraCycle, met metalen tanden stil te krijgen. De hoek waaronder de ketting het tandwiel raakt is gewoon te klein. De ketting wordt afgeremd en direct daarna weer versneld. Metaal op metaal maakt dan herrie. De TerraCycle heeft daarnaast de nare eigenschap om de ketting aan de binnenzijde van de flenzen aan te laten lopen. Dit gaat al mis bij heel kleine afwijkingen in de kettinglijn. Dit is goed te zien aan het wegvreten door de kettingschalmen van de aluminium binnenkant van de TerraCycle. De oorzaak hiervan is dat de ketting dieper in het kettingtandwiel ligt dan het originele kettingwiel met O-ring. De flenzen bij de TerraCycle lopen zuiver parallel, bij het originele kettingwiel lopen deze flenzen aan de binnenkant taps.
Dat ik niet de enige ben en dat het probleem ook bij normale ligfietsen opgaat blijkt uit onderstaande reactie van Arnold Ligtvoet.

Wim,
heb je een idee waarom de TerraCycles zo'n lawaai maken in de Quest? Ik kan de power idler op mijn lage racer ook niet goed gebruiken. Dit komt vooral omdat de ketting soms net te schuin aankomt op de idler, waardoor de ketting langs de 'wangen' van de idler schampt. Dit geeft inderdaad geen lekker geluid en laat kleine witte plekjes aan de binnenkant van de wang over.
Ik heb via Icletta gevraagd of TerraCycle daar eens over na wilden denken. Als dat ook 'jouw' probleem is zal ik dat zeker even melden.
Arnold.

Ik denk Arnold dat dit verhaal jouw ervaringen haarfijn bevestigt.

Recept voor een stille Quest
1. Vervang de kettingbuis om de trekkende ketting door een vrijhangende aluminium of carbon kettingafscherming. Dit is een forse geluidsbron.
2. Vervang een ketting - tand - wiel door een kettingwiel met O-ring. Eenieder die een TerraCycle 'stil' vindt moet naar de orendokter of heeft zoveel andere herriemakers aan boord dat het geluid niet thuis te brengen is.
3. Controleer of de retour lopende ketting recht de lange kettingbuis inloopt. Als dit niet zo is, tikt iedere schalm tegen de nylon voorzijde van de buis en maakt een ratelend geluid.

Tenslotte is het zinvol het kettingwiel schuifbaar te maken op het asje. De ketting zoekt dan makkelijker een rechte loop. Het standaard aanwezige opsluitbusje van 1,5 cm kan precies doormidden worden gezaagd en de helft kan worden teruggeplaatst.
Wel is het nodig om de beide lagers met montagekit vast te lijmen in het kettingwiel. Doe je dit niet of doe je dit met bijv. Locktite, dan lopen de lagers onder de hoge belasting uit het kettingwiel. Metalen lagers overleven dit soms, keramische lagers meestal niet.

Voor de statistiek: Het kettingwiel met de nieuwe Dupont Viton O-ring is gemonteerd bij kilometerstand 3330 km.
Vanmiddag een testrondje gemaakt nadat ik de ketting eerst heb geolied. Tot mijn grote genoegen is het gezaag, geratel en getingel geheel en al verdwenen. Op de Westdijk langs het Noord-Hollands kanaal met een lekkere rugwind, de snelheid opgevoerd tot 61 km/u. Alleen het geluid van de wind, heerlijk.

Kneesavers

De nieuwe Bebop pedalen zijn een openbaring, echt fantastisch. Wel is de kortere afstand tot de crank voor mij niet ideaal. Mijn voorvoeten staan enkele centimeters naar buiten, een soort eendenpoten zeg maar. Heeft tot gevolg dat mijn hielen soms de binnenrand van de voetengaten raken. Links heeft Velomobiel.nl het gat een centimeter ruimer gezaagd. Rechts is dat ook nodig, maar mijn kuiten raken soms de carbon kettingafscherming en daardoor kan mijn rechterhiel de rand niet raken.
Een dikke ring van 3 mm tussen crank en pedaal is niet voldoende. Allert van Velomobiel.nl wil wel een aanpassing maken aan mijn cranks. Dit is veel werk.
Ymte maakt mij attent op pedaalasverlengers. Die blijken alleen in de VS als 'kneesavers' volop te koop te zijn. Echter, alle verkopers doen dit via Ebay en vertikken het buiten de VS en Canada te verzenden. Het argument is dat de verzendkosten hoog zijn en dat Europese kopers dit als een negatief punt aan Ebay melden. Dat verlaagt de rating van de verkoper en .... dus exporteren ze niet.
Een Amerikaan wil zijn Kneesavers wel verkopen. De RVS versie met een verbreding van 20 mm wil ie voor 10 US dollar aan mij overdoen, uiteraard exclusief verzendkosten.

TerraCycle kettingtandwiel definitief verbannen

Enkele weken geleden gaf mijn tweede O-ring in het standaard kettingwieltje de geest. Gemiddeld gaan ze maar 1000 tot 1500 km mee. In afwachting van betere O-ringen monteerde ik het TerraCycle kettingtandwiel opnieuw. Meteen was het kenmerkende zagende geluid weer terug.
Marcel Beekmans was vorige week hier omdat zijn Quest zoveel lawaai maakte. Ook bij hem was de O-ring verdwenen en dan is het geluid inderdaad irritant. Omdat ik nog geen goede nieuwe O-ringen had heb ik tijdelijk één van mijn TerraCycle kettingtandwielen gemonteerd. Het geluid was minder dan met een standaard kettingwiel zonder O-ring, maar Marcel werd er alsnog niet goed van.
Bij Velomobiel.nl is weer een standaard kettingwiel gemonteerd. Marcel meldt dat de fiets weer muisstil is. Prima natuurlijk, maar dat plezier is maar van korte duur.
Ook Eduard Botter meldt lawaai uit zijn TerraCycle kettingtandwiel. Na schoonmaken is dit ogenschijnlijk beter geworden.

Al met al is voor mij het afscheid van TerraCycle kettingtandwielen nu definitief. Mogelijk dat ik in de toekomst nog een keer het vezelversterkte kunststof kettingtandwiel van Alligt ga proberen. Een waarschijnlijk ook goed alternatief voor de rubber O-ringen is Poly-cord. Bert Messchendorp gebruikte dit 10 jaar succesvol in zijn Alleweder. Nu gebruikt ie het wederom in zijn Quest en ook daarin blijft het heel. Wel heeft ie de kleine groef van de O-ring iets groter gedraaid en de Poly-cord aan de bovenkant afgevlakt om te voorkomen dat de ketting kantelt. Bert stuurde me vandaag een monsterje, bedankt Bert.
De verwerking is bijzonder. Het spul is in allerlei dikten te koop. Je moet de goede afmeting afsnijden en met een vlammetje 'las' je de uiteinden aan elkaar.
Vanavond heb ik de vanmiddag ontvangen Dupont Viton O-ring gemonteerd. Morgen maar eens kijken of het lawaai nu weer verdwenen is.

Ronde IJsselmeer verloopt anders

Vanmorgen sta ik om half acht voor de pont te wachten. Er staat een grote ronde IJsselmeer op het programma, samen met Paula en Arie Kastelein, Jan Geel, René van den Berg, Mathijs Leegwater, Kees van Hattem en mijzelve. Marian en dochter Wanda zullen ons met de camper volgen.
Het weer is prima, 17 gr. C. en de zon zal er al ras bij komen. De westelijke wind is nu Bft 4 maar zal in het noordelijk kustgebied in de loop van de middag toenemen tot 5 à 6 Bft uit het noordwesten.
Paula heeft op het internet een route gevonden die zij deels heeft aangepast. Via Purmerend bereiken wij snel de Schellingwouder bruggen. Daar zegt de track dat wij de Quest op de nek moeten nemen en de trappen omhoog naar het brugdek moeten lopen. Gelukkig ken ik daar de weg en bereiken we vlot de voet van de brug.
Dan ontspint zich het gebruikelijke hilarische tafereel tussen Kees en Marian van Hattem om een rendez-vous te arrangeren. Kees is geen navigatie expert en Marian staat vlak bij Durgerdam, aan een weg waar wij helemaal niet langs komen. Het loopt zo hoog op dat Kees een verblijf in de echtelijke sponde wel op zijn buik kan schrijven. Gelukkig weten we dat de soep niet zo heet wordt gegeten als ie wordt opgediend :).
We vervolgen onze weg door het Gooi. De route blijkt behoorlijk toeristisch en voert ons over schelpenpaden en andere onverharde paden, prachtig om te rijden, maar snel is het niet. Op een gegeven moment lopen we vast op een enorme bouwplaats en moet er flink omgereden worden. Hoewel we op het 'oude land' zouden blijven, rijden we nu de Stichtse Brug op en belanden midden in een Tri-athlon wedstrijd. Na enig wachten mogen we op de race baan meerijden en zien veel dikke kuiten aan ons voorbij trekken.
Harderwijk is het volgende rendez-vous en uiteraard zijn daar weer de bekende schermutselingen tussen Kees en Marian. Er is brood, drinken en snacks. Het is al twee uur als wij weer vertrekken. De hele ronde rijden, die gaat langs Kampen en Sneek, is een brug te ver geworden. Ik reken snel uit dat het voor mij rond middernacht zal worden als ik de 360 km zou completeren. Na overleg blijk ik er niet als enige zo over te denken. Wij bekorten de route en gaan via Lelystad en Enkhuizen huiswaarts. In Lelystad is de bebording als vanouds een complete ramp. Een heel stuk gaat het goed en dan ontbreekt op een haakse splitsing van twee wegen een verwijzing. Dan ben je in Lelystad goed zuur, je komt er niet meer uit. Na een kilometer fout te zijn gereden vraag ik aan twee jochies de weg. Ze gaan me op hun waveboards voor door een steegje en zie daar, de bekende afslag naar Dronten is bereikt.
Het is een goede beslissing om af te snijden, op de dijk naar Enkhuizen moet Paula er vol aan trekken om 26 km/u tegen de harde wind te rijden. Boven het Noord-Hollandse vasteland hangt een wat dreigende rolwolk. Het blijft evenwel droog al doet de harde wind de Quest soms flink bewegen.
In Enkhuizen haken Jan en Matthijs af en gaan noordwaarts, in Schardam gaan Paula en Arie naar Oosthuizen.
Na 232 fijne kilometers ben ik - op tijd voor een verjaardag - weer thuis.
Voor een volgende lange route rond het IJsselmeer mogelijk beter de planner van de Fietsersbond gebruiken. Vroeg vertrekken, zeg 05.00 uur, maakt het wel mogelijk om zo'n lange tocht op één dag te rijden.
Totaal 3300 km (in 2,5 maand)

Kettingwiel of kettingtandwiel?

De geleiding van de ketting onder de stoel van Quest, Strada, Mango en veel andere velomobielen, gebeurt met een kettingwiel of een kettingtandwiel. Een kettingwiel bestaat uit twee flenzen met een rubber O-ring. De ketting loopt over de rubber O-ring en levert de stilste oplossing op. Wel is de aandrijving een heel klein beetje sponzig en waarschijnlijk gaat er als gevolg daarvan een klein beetje vermogen verloren. Toch heeft deze oplossing mijn voorkeur, het blijft stil in de fiets.

Een vervelend fenomeen dat ik bij mijn nieuwe Quest waarneem, en ik niet alleen, is dat de O-ring door de smeerolie van de ketting oplost, ruimer wordt en kapot gaat. Dit gebeurt al na 1000 km. Na mijn tweede kapotte O-ring in mijn kettingwiel ben ik daarom maar weer overgeschakeld naar een TerraCycle kettingtandwiel. Dit is een duurzame maar bepaald geen geluidloze oplossing. Vooral bij het optrekken in de lagere versnellingen, de kettingsnelheid is dan hoog, is het raspende, ratelende geluid niet van de lucht.

Een mogelijk stillere oplossing wordt momenteel getest bij Velomobiel.nl. Dit is een kettingtandwiel uit kunststof, gemaakt door Alligt. De eerste exemplaren waren binnen 2000 km versleten. Alligt heeft de tandwielen nu versterkt met vezels die de slijtvastheid moeten verbeteren. Dit lijkt inderdaad goed te gaan, maar hoge kilometrages zijn er nog niet mee gemaakt. Wie hier mee wil experimenteren, de versterkte kunststof tandwielen worden door Velomobiel.nl voor € 25,- geleverd.

Vandaag ga ik maar eens op onderzoek uit of er O-ringen te koop zijn die niet oplossen in smeerolie. De NBR Nitrile O-ring waarvan ik vermoed dat deze nu om het kettingwiel zit, is eenvoudig te vervangen door hoogwaardiger materiaal. Dit is Dupon Viton®.

Dupon Viton® O-ringen kunnen tegen hoge temperaturen, zijn bestand tegen de meeste chemische producten en hebben een grote weerstand tegen drukvorming. Neopreen zou ook geschikt kunnen zijn, maar is minder bestand tegen olie en vooral minder bestand tegen de hoge druk die de ketting erop uitoefent. Viton® O-ringen zijn ook duurder omdat de kwaliteit van het materiaal beter is dan Nitrile. Temperaturen van -20 °C tot + 200° C zijn geen probleem voor Viton®.
Viton® is geschikt voor:
Diëstersmeermiddelen
Gehalogeneerde koolwaterstoffen
Petroleumvloeistoffen
Fosfaatestervloeistoffen
Siliconenvloeistoffen
Sommige zuren.

Viton® kan slecht tegen:
Waterstof sulphide
Furfaral, formaldehyd methanol,
Keton, kalium hydroxyde

Uiteraard hou ik jullie hier op de hoogte van de resultaten.